[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 15 : ★ SF Love sick Dea+Up ep5★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 พ.ย. 56

Ep.5

 

“ไม่คิดจะกลับไปดูเขาหน่อยหรอ”  คุณนายฮงที่เห็นลูกชายของตัวเองกลับมาบ้านได้เกือบอาทิตย์เพราะเหตุผลที่บอกกับตัวเองไปว่า เลิกกับจองแดฮยอนแล้ว  ถึงแม้ว่าตัวฮงกิจะรับรู้ว่าเป็นไปของฝั่งโน้นแล้วพยายามบอกลูกตัวเองแล้วก็ตามแต่  แต่ว่าฮงกิกลับคิดว่าลูกของตัวเองกลัวว่าลูกเขยของเขาจะมาหาที่อพาทเม้นเสียมากกว่า

“.....” ไร้เสียงตอบรับจากคนตัวเล็ก แต่กลับได้การส่ายหัวไปมาอย่างแรงกลับมาแทน จนคนเป็นแม่ก็รู้สึกเหนื่อยใจตาม

แต่ก็ดีแล้วที่ไม่ร้องไห้แบบแทบเป็นแทบตายเหมือนตอนแรกๆที่กลับมาบ้าน

 

มุนจงออบ เป็นเด็กที่ดื้อเงียบ.... ใครๆก็รู้ โดยเฉพาะคนเป็นแม่

“มะรืนนี้แม่กับพ่อจะไปญี่ปุ่น อยู่คนเดียวได้หรือเปล่า?” จงฮุนถามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกอย่างห่วงใย เพราะไม่อยากให้อยู่คนเดียว กลัวว่าลูกตัวเองจะคิดอะไรฟุ้งซ่านขึ้นมา  ถึงมันจะเป็นไปได้ยากก็เถอะ

“อยู่ได้ฮะ สบายมาก  ปกติผมก็อยู่คนเดียวมากกว่าอยู่กับพ่อกับแม่ซะอีกนะ”  จงออบหันไปตอบจงฮุนด้วยสีหน้าก็ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไหร่นัก แล้วก็หันกลับไปที่ระเบียงบ้านเหมือนเดิม

“แน่ใจนะว่าอยู่ได้ ไม่ใช่คิดถึงแม่แล้วร้องไห้ขี้มูกโป่งนะจงออบ?”  ฮงกิขยี้หัวลูกของตัวเองอย่างหมั่นเขี้ยว เพื่อที่จะทำลายบรรยากาศที่แสน อึมครึม ที่จงออบเป็นคนสร้างขึ้นมาหลายวัน และมันก็ได้ผล

“ถ้าผมร้องไห้เพราะผมคิดถึงพ่อมากกว่าอีกฮะ”  จออบหน้ายู่ทันทีที่ฮงกิมาขี้ผมของตัวเอง พร้อมกับใส่คำพูดที่แสนหน้าหมั่นไส้ไปยังมารดาของตน จนคนเป็นพ่ออย่างจงฮุนก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะตัวเองก็เพิ่งเห็นรอยยิ้มของจงออบครั้งแรกตั้งแต่กลับมาบ้านก็ว่าได้

“ย๊า! กล้าคิดถึงพ่อมากกว่าแม่หรอ!” ฮงกิแกล้งตวาดเสียงใส่จงออบ แต่ก็ใช่ว่าจงออบจะกลัว 2แม่ลูกก็ยังคงฝัดเหวี่ยงคำหยอกเย้าใส่กันต่อไป

..อย่างน้อยๆมันก็ยังทำให้มุนจงออบมีรอยยิ้มกลับมาได้บ้าง...

 

“คิดดูดี ๆ แล้วกันนะจงออบ”

“ฮะ?” จงออบที่กอดแม่ตัวเอง ผละออกมาอย่างสงสัยกับพูดของจงฮุน

“ทำไมไม่คิดถึงวันเวลาดี ๆ ที่มีให้กันล่ะลูก” ฮงกิเสริมต่อจากจงฮุนเพื่อให้ลูกของตัวเองเข้าใจ

“....”

“พ่อกับแม่ต้องออกไปข้างนอกก่อนนะ วันนี้พ่อกับแม่ต้องไปทำธุระด้วย” จงออบผละออกจากฮงกิแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“นึกถึงวันเวลาดีๆที่มีให้กันเข้าไว้สิลูกสาว”

“พ่อ! ผมเป็นผู้ชายนะ!” จงออบเหว่ใส่อย่างงอนๆ

“อ้าวหรอ! พ่อนึกว่าได้ลูกสาว เห็นหน้าสวยเหมือนแม่ ฮ่าฮ่า” จงฮุนทิ้งท้ายประโยคสุดเจ็บเล็กๆสำหรับจงออบก่อนจะปิดประตูห้องนอนของจงออบเพื่อให้ลูกคนเดียวของเขาได้พักผ่อน แต่หลังจากที่ประตูห้องปิดลง สายตาเศร้าหมองและน้ำตาก็กลับมาหาร่างเล็กอีกครั้ง

“เพราะผมไม่รู้ไงฮะ ว่าความสุขที่เคยมีให้กันมันมีมากแค่ไหน”

 

อย่างที่จงฮุนและฮงกิบอกไว้นั่นแหละ ทำไมไม่ย้อนกลับไปมองตอนเวลาที่มีความสุขด้วยกันล่ะ จะได้ไม่ต้องเอ่ยคำนั้นออกมา

 

 

ถ้าให้นึกกลับตอนวันเวลาดีๆที่มีให้กัน งั้นหรอ?

 

8.30 น.

“ฮยอง..ตื่นได้แล้วนะ นี่มันสายแล้วนะฮะ” จงออบสะกิดร่างสูงที่นอนหลับด้วยความเหนื่อยล้าเบาๆ จากสะกิดเริ่มกลายเป็นเขย่าเบาๆ

“อืมมม วันนี้วันหยุด ขอนอนอีกแปบนะจงออบ” ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงยกผ้าห่มมาคลุ่มหัวตัวเอง เพื่อหลบจากแสงแดดในตอนเช้าสำหรับแดฮยอน

จงออบทำหน้ายู่อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เลิกความพยายามที่จะปลุกคนที่อยู่บนเตียง


...ก็แดฮยอนฮยองเคยตื่นทีหลังจงออบซะที่ไหน...



“ฮยอง..ไม่ได้นะมันสายแล้วนะฮยอง” จงออบยังคงเขย่าตัวคนขี้เทราอย่างไม่ยอมแพ้

“อีก5นาที” แดฮยอนยังคงต่อรองอยู่แบบนั้น โดยน้ำเสียงก็ไม่ได้เป็นเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนเลยแม้แต่น้อย

...ใครบอกว่าจองแดฮยอนคนนี้ตื่นสาย...เขาตื่นตั้งนานแล้วต่างหาก ก็แค่แกล้งหลับต่อ...

“ไม่ได้ฮะ! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ” จงออบที่ตอนนี้เริ่มกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจเพราะคนดื้อที่ยังนอนอยู่บนที่นอน โดยไม่ทันสังเกตน้ำเสียงของแดฮยอนเลยแม้แต่น้อย  จงออบยังคงเขย่าตัวแดฮยอนอยู่อย่างนั้นอย่างไม่ย่อท้อ

Morning Kiss”  แดฮยอนที่ยังคงหลับตาอยู่ยื่นข้อเสนอออกมา

“ไม่เอาฮะ” แดฮยอนหลี่ตามานิด เพื่อมองเด็กดื้อที่ตอนนี้กำลังทำอมลมไว้ในปากพร้อมกับกอดออกทำคิ้วขมวดใส่

“งั้นก็ไม่ตื่น” แดฮยอนพลิกตัวหนีเด็กดื้อของเค้าแล้วก็ทำเป็นหลับต่อทันที  

“ฮยองอ่า เดี๋ยวอาหารมันจะเย็นหมดนะฮะ ตื่นมากินอาหารเช้าได้แล้ว มันสายแล้วนะ” จงออบยังลงบนตียงนุ่มข้างๆตัวของแดฮยอนพร้อมกับทำเสียงเหนื่อยอ่อน

…….” ไร้เสียงตอบรับจากร่างสูง

“กะ กะ ก็ได้ๆ แต่นิดเดียวนะ”  พอร่างเล็กยอมแพ้แดฮยอนก็ค่อยๆพลิกตัวเองมาอยู่ในท่าที่นอนหงาย แต่เจ้าตัวก็ยังหลับตาอยู่แบบนั้น

จงออบค่อยโน้มตัวไปหาคนที่กำลังนอนหลับอยู่ช้าๆ ก็จะค่อยๆประทับริมฝีปากไปที่เปลือกตาทั้งสองข้างของร่างสูง ก่อนจะเคลื่อนย้ายมาที่จมูกสวยได้รูป ก่อนละเลื่อนมาเป็นปากอิ่ม ร่างบางค่อยๆผละออกจากริมฝีปากของคนที่นอนอยู่บนเตียง แต่ก็คงจะไม่ทัน เพราะแดฮยอนกลับใช้มือทั้ง2ข้างรั้งเอาไว้ ไม่ให้จงออบผละออกไปได้ ก่อนจะกดให้ลงมาสัมพัทธ์ริมฝีฝากของตัวเองอีกครั้ง จากจูบที่อ่อนโยนจากร่างเล็ก บัดนี้ได้กลายเป็นความรู้สึกที่เริ่มเร่าร้อนที่คนร่างสูงมอบให้   เนิ่นนานจนจงออบต้องทุบอกคนที่นอนอยู่เบาๆเหมือนเป็นการส่งสัญญาณว่าตัวเองเริ่มจะหมดลมหายใจ

แดฮยอนค่อยๆผละจากริมฝีปากบางอย่างอ่อยอิ่ง พร้อมกับสบตาคนที่ตอนนี้อยู่บนตัวของเข้าพร้อมกับส่งสายตาเคืองๆมายังตัวเอง ทั้งๆที่คนตัวเล็กเองก็ยังคงกอบโกยอากาศอยู่

“ทำไม? อยากต่อหรอคุณนายจอง?” ร่างสูงเริ่มเหย้าแหย่คนที่อยู่บนตัวของตัวเองอย่าอารมณ์ดี ถึงแม้จะไม่ได้แสดงรอยยิ้มเบิกบานอะไรมากมาย แต่เค้าก็อารมณ์ดี

“ฮยองแกล้งหลับ” จงออบเหว่ใส่คนที่อยู่บ่นเตียงทันทีเมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของคนที่นอนอยู่

“ก็แค่อยากได้ Morning Kiss บ้าง” แดฮยอนตอบจงออบที่นั่งงอนทำปากพองลมใส่ร่างสูงอีกแล้ว

อย่าทำแบบนี้นะจงออบ ถ้ายังไม่อยากโดนมากกว่าจูบรับอรุณ.....

“ปกติเคยให้แต่ Morning Kiss นาย....วันนี้ก็แค่อยากได้บ้าง” แดฮยอนค่อยๆลุกมานั่งจ้องตากับคนที่กำลังทำหน้าสงสัยกับคำพูดของเขาเอง

“ฮยองจูบตอนผมหลับหรอ” จากอาการณ์ที่เคืองคนเอาแต่ใจกลายเป็นสงสัยขึ้นมาทันที แต่ก็ได้สายตานิ่งๆกลับมา

“ผมไม่เคยอยากได้ซักหน่อย” 

“แต่ชั้นอยากให้” พูดจบแดฮยอนก็รีบโน้มตัวเองมาจูบร่างเล็กอย่างรวดเร็วโดยที่จงออบเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

Morning Kiss” แดฮยอนจ้องหน้าคนที่นิ่งไปแล้วด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอน ตามด้วยการบิดขี้เกียจเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่เลิกมองคนตัวเล็กที่เอาแต่บ่นเขาอยู่อย่างนั้น

“คนเอาแต่ใจ คิดจะทำอะไรก็ทำ”

“ใครบอกว่าชั้นเอาแต่ใจ ชั้นเอาแต่นายต่างหากจงออบ” แดฮยอนทิ้งประโยคหนักอึ้งเอาไว้ให้จองออบคิดเล่นๆก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำตามคำสั่งของล่างเล็ก

 

 

 

 

“ยิ้มอะไรของมึงแดฮยอน กูบอกว่าให้ไปตามจงออบ ไม่ใช่ให้มึงมากินเหล้าแล้วยิ้มเยาะตัวเองนะโว๊ย” ยงกุกที่เห็นอาการณ์ของแดฮยอนที่เอาแต่กินเหล้าแล้วก็มัวแต่ยิ้มอะไรในสิ่งที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ บ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

ทำไม บังยงกุก ต้องมาอยู่ในสังคมของคนที่โดนเมียทิ้งกับคนทิ้งเมียแล้วมาดราม่าคาวงเหล้าแบบนี้ว๊ะ!

 

“ถ้ามึงมาเป็นแบบกู2คนแล้วมึงจะเข้าใจ” ฮิมชานที่ตอนนี้หันไปสนใจกรอบรูปที่มันมีฮิมชานและยองแจอยู่ในนั้น เป็นคนตอบคำถามแทนแดฮยอน

“กูขออยู่แบบนี้ดีกว่า กูยังไม่อยากเข้าใจในสิ่งที่มึง2คนเป็นกัน”

“ดีแล้วที่มึงไม่อยากเป็น” ฮิมชานตอบกลับไปยังพี่ใหญ่ของวงแต่ในมือก็ยังไม่ยอมวางกรอบรูปที่อยู่ในมือของเขา  ผมเคยได้ยินประโยคหนึ่งที่พ่อของผมเคยบอกเอาไว้ ว่า “ก่อนที่จะเลิกกัน ให้ลองหันกลับไปมองตอนที่มีความสุขด้วยกัน” ผมไม่ได้อยากเลิกกับยองแจ แต่ปากมันแค่เผลอพูดออกไป เพราะอารมณ์ของตัวเอง ผมไม่เคยเลิกรักเค้าแต่บางทีมันก็แค่คิดว่า บางทีมันอาจจะถึงจุดอิ่มตัวของความรัก แต่พอยองแจไปจริงๆมันก็ทำให้ผมรู้สึกผิดนะ แต่มันทำอะไรไม่ได้ คุณเคยได้ยินคำว่าวางยาตัวเองหรือเปล่า นั่นแหละผมกำลังเป็นแบบนั้น      ส่วนแดฮยอน มันก็คงไม่เคยคิดจะได้ยินคำนั้นจากจงออบ มันก็คงจะไม่แปลกถ้าแดฮยอนมันจะคิดถึงวันเวลาดีๆที่เคยมีให้กับจงออบ

TBC..

THE★ FARRY
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #250 WTR_Ducop (@mameawbasatimaid) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 14:41
    ไรท์กลับมาต่อน้าๆ รออยู่~
    #250
    0
  2. #246 SoReindeer (@zodiac8reindeer) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:16
    ฮืมม รอนะคะ สนุกมากก
    #246
    0
  3. #245 SoReindeer (@zodiac8reindeer) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:16
    ฮืมม รอนะคะ สนุกมากก
    #245
    0
  4. #244 SoReindeer (@zodiac8reindeer) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:15
    ฮืมม รอนะคะ สนุกมากก
    #244
    0
  5. #243 SoReindeer (@zodiac8reindeer) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:14
    ฮืมม รอนะคะ สนุกมากก
    #243
    0
  6. #241 SugarDobby (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 16:40
    ไม่ต้องนึกถึงหรอกวันเวลาดีๆ ยึดปัจจุบันเอาไว้ดีกว่าว่ามันเป็นยังไง แฮปปี้กับสิ่งที่เป็นอยู่หรือเปล่า
    #241
    0
  7. #238 nu-wilds (@nu-wilds) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 16:51
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด รอมานานในที่สุดก็กลับมา
    จงออบใจอ่อนสักทีเถอะ กลับมาหาแดฮยอนเร็วๆๆๆน้าาาา
    #238
    0