[Fic B.A.P] The war of love

ตอนที่ 13 : ★ SF Love sick Dea+Up ep3★

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 พ.ย. 55

“ถ้าม๊าไม่ได้จงออบมาเป็นลูกสะใภ้  เราได้เห็นดีกันแน่แดฮยอน!” เสียงปลายสายของผู้เป็นแม่พูดออกมาแบบครุ่นเคืองเป็นอย่างมาก แถมยังเสียงดังจนทำให้แดฮยอนยังต้องเอา มือถือของตัวเองออกห่างจากหู

“รู้แล้วคครับคุณนายกิกวัง” แดฮยอนพูดอย่างเสียงเหนื่อยอ่อนต่างจากตอนที่ประจันหน้ากับร่างที่หลับอยู่เป็นอย่างมาก

“ผมก็อยากให้จงออบไปเป็นสะใภ้ของม๊าเหมือนกัน” จงออบวางสายผู้เป็นแม่ทันที ทิ้งตัวลงนอนเป็นเพื่อนคนตัวเล็กที่หลับอยู่แบบไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว

 

ใครจะรู้ว่าภายใต้ความเย็นชาที่มีต่อหน้าทุกคนรวมไปถึงจงออบ ลับหลังยามที่คนรักของตัวเองกำลังหลับใหลนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกหลายอย่าง

ร่างสูงนั่งดูคนรักของตัวเองหลับจนถึงเวลาเช้ามืด โดนที่สมองก็ยังประมวลเหตุการณ์หลายอย่างที่ผ่านเข้ามาไม่นาน

ยัยนั่นบอกทุกอย่างว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ว่าพี่กับยัยนั่นทำอะไรกัน ฮึก!’

อย่ามาแตะต้องตัวผม ผมบอกว่าผมเกลียดพี่

 

“อย่าเกลียดชั้นนะจงออบ...”  แดฮยอนกระซิบที่หูของร่างบางที่หลับอีกครั้ง

 

 

 

“ไม่ว่ามันจะเป็นคำอ้อนวอน หรือคำสั่งอะไรก็แล้วแต่....”

“....”

 

 

 

“อย่าเกลียดชั้น...”

 

แดฮยอนค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงอย่างเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ร่างบางตื่นขึ้นมาแล้วโวยวายอีก ก่อนจะเดินออกไปจากห้องของจงออบ เพื่อจะกลับไปที่คอนโดของตัวเอง  เพราะว่าตัวเค้าเองยังต้องมีบางอย่างสะสาง

 

 

 

 

 

ร่างบางกระพิบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชิน เมื่อแสงแดดที่ลอดออกมาทางหน้าตาได้มากระทบกับใบหน้าของตัวเอง ซึ่งเหมือนมันเป็นสัญญาณที่บอกให้รู้ว่า ตอนนี้คงจะเช้าหรือไม่ก็สายมากแล้ว

 

จงออบพยายามลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่ก็ต้องฟุบลงไปที่เตียงอีกครั้ง ก่อนจะรู้ว่าตัวของตัวเองลุ่มๆเหมือนจะไม่สบาย ก็คงจะไม่ต้องแปลกใจหรอกว่าทำไมเมื่อคืนเค้าเองถึงได้อยู่ก็สลบไปทั้งๆที่ยังทุบตี ขับไล่ แดฮยอนให้ออกไปจากห้อง

 

“อ่า..เจ็บหน้าจัง” ร่างบางใช้มือนุ่มลูบใบหน้าของตัวเอง แล้วก็พาลนึกกลับเรื่องเมื่อคืนจนได้   ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกนอกจากร้องไห้ ตั้งแต่คบกันมา ไม่สิอยู่ด้วยกันมาถึงจะถูก แดฮยอนไม่เคยลงไม้ลงมือกับจงออบเลยซักครั้ง อย่างดีก็แค่ทะเลาะกันหรือไม่ก็แค่กระชากให้มาเผชิญหน้ากันก็เท่านั้น ไม่เคยทำร้ายร่างกาย ไม่เคยตบตี หรือชกต่อยอะไรทั้งสิ้น จะมีก็แต่ครั้งนี้ที่มัน.....หนักเกินไปแล้วจริงๆ

 

มาตามเมียกลับบ้าน  เหอะ! ตามกลับไปทำไมหรอฮยอง กลับไปให้เจอสภาพแบบนั้น กลับไปเพื่อให้ไปมีปัญญากับโซฮยอนอะไรนั่น

 

แบบนั้นหรอ?......

 

จงออบแค่ไม่อยากมีปัญหา  ไม่ชอบมีปัญหา  ถ้าผู้หญิงนั่นอยากได้ เค้าก็จะให้...

 

ถึงแม้มันจะเจ็บปวดก็เถอะ..

ร่างบางเหลือบไปที่โต๊ะวางของข้างๆเตียง ก็จะพอเม็ดยาและน้ำพร้อมกับ post it เม็ดยาวางทับอยู่

 

- ตอนที่จับตัวเห็นว่าตัวร้อน  และนายคงไม่อยากให้ชั้นป้อนด้วยปากหรอกใช่มั๊ย?

มันเป็นยาแก้ปวดกับยาลดไข้....ถ้าตื่นแล้วก็กินยาซะ –

 

“อย่ามาทำเหมือนว่าห่วงกัน ทั้งๆที่มันไม่ใช่แล้วได้มั๊ยฮยอง” ร่างบางเอาหน้าซุกลงกับเข้าที่ตั้งชันของตัวเอง โอบกอดตัวเองอยู่อย่างนั้นเหมือนกับว่ากำลังปิดบังทุกอย่างของตัวเอง .....  แม้กระทั้ง ปิดบังน้ำตาของตัวเอง

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ที่ร่างบางนั่งกอดเข้าร้องไห้แบบนั้นโดยที่ไม่คิดจะไปไหน เจ็บปวดแบบที่ไม่เคยได้รับมาก่อน เจ็บจนทนไม่ได้  มันยังจะดีซะกว่าถ้าเดินห่างออกมาแล้วไม่ต้องเจอหน้ากัน ไม่ต้องมารับรู้อะไร ไม่ต้องมาโดนตามรังควานจากมือที่3

 

ไม่เอาแล้ว...มุนจงออบไม่อยากได้คำอธิบายอะไรจากผู้ชายที่ชื่อ จองแดฮยอนอีกแล้ว

สิ่งเดียวที่ต้องการที่สุดในตอนนี้คือ 

 

ปล่อยเค้าไป.....

 

จะอดทน  สัญญาว่าจะอดทนและจะทำใจให้ได้เมื่อไม่มีแดฮยอนฮยองแล้ว

 

เราจะเป็นอิสระด้วยกันทั้งคู่ ขอแค่ปล่อยมุนจงออบไป...

 

 

-ก๊อก ก๊อก ก๊อก-

เสียงเคาะประตูดังมาจากหน้าห้องอีกแล้ว 

 

กลัว....

 

กลัวเหลือเกินว่าจะเป็นจองแดฮยอน  กลัวจริงๆว่าคนๆนั้นจะกลับมา

“จงออบฮงอยู่มั๊ย เค้ากลับมาจากมาเลเซียแล้ว เปิดประตูให้เค้าหน่อย”  ร่างบางรีบปาดน้ำตาอย่างลวกๆก่อนจะพาร่างที่ค่อนข้างจะไร้เรี่ยวแรงไปเปิดประตูให้มักเน่เข้ามาในห้อง

 

“อ๊า อยู่จริงๆด้วย” จุงฮงพูดแบบร่าเริงตามประสาของเค้า ก่อนจะสังเกตความผิดปกติของคนตรงหน้า

 

“แต่ทำไมตาฮยองดูบวมๆช้ำล่ะ  ร้องไห้หรอ?”

 

“กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ เข้ามาในห้องก่อนดีกว่าจุนฮง” ร่างบางบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถามของมันเน่ก่อนจะให้เจ้าเด็กดื้อเข้ามาในห้องพักของตัวเอง

“มาถึงตั้งแต่ ตี3แล้ว  ผมไปแล้วก็กลับกันอ่ะ  ไม่อยากค้าง” จุนฮงตอบออกมาตามความเป็นจริงทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังวุ่นอยู่กับการถอดรองเท้าคู่โปรดก่อนจะถามลองมักเน่ด้วยความเป็นห่วง

“ฮยองกินยาหรือยังอ่ะ”

“ห๊ะ”

“ก็แดฮยอนฮยองโทรมาหาอ่ะ บอกว่าฮยองป่วย ให้มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อย”

จงออบหยุดการกระทำทุกอย่างไว้แค่นั้นแม้กระทั่งหยุดการเดินของตัวเอง จะมีก็แต่คนที่เข้ามาเมื่อไม่นานเท่านั้นที่ยังพูดเจื่อยแจ้วอยู่แบบนั้น

ต้องการอะไร ?......ต้องการอะไรจากผมกันแน่แดฮยอนฮยอง

“สรุปว่า เคลียกันเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยฮยอง?”  จุนฮงทันทีที่ถอดรองเท้าเสร็จก็รีบวิ่งไปทำตาแป๋วถามจงออบทันที

“เอ่อ” คนตัวเล็กกระอักอ่วนที่จะตอบ เพราะเค้าเองยังไม่รู้เลยว่ามันจบหรือยัง ความรักของเค้ากับแดฮยอนมันจบลงหรือยัง

“แต่...เห้!! หน้าพี่ไปโดนอะไรมาอ่ะฮยอง  ใครทำอะไรฮยอง ยัยนั่นหรอ? ยัยนั่นมารังควานฮยองใช่มั๊ย!”  จุนฮยองโวยวายยกใหญ่เมื่อหันรอยฝ่ามือบนใบหน้าเรียวเล็ก

“แดฮยอนฮยองต่างหาก” น้ำเสียงของความน้อยใจก่อขึ้นมาทันทีเมื่อพูดถึงชื่อนี้ มันปิดกันไม่มิดจริงๆถึงอยากจะปิดบังความน้อยใจแค่ไหน

“ตะ ตบเลยหรอ” จุนฮงออกอากาศอึ้งไปเล็กน้อย เพราะตั้งแต่คู่นี้คบกันมา จุนฮงเองและคนอื่นๆก็ยังไม่เคยเห็นแดฮยอนกับจงออบทำเลาะกันถึงกับขั้นลงไม้ลงมือกันเลยด้วยซ้ำ เพราะใครๆต่างก็รู้ดีว่า ถึงแม้แดฮยอนจะเย็นชาและร้ายลึกขนาดไหน แต่ถ้าเป็นจงออบแล้ว แดฮยอนจะไม่มีทางทำร้ายเด็ดขาด

 

แต่คราวนี้...เหมือนจะไม่ใช่

 

“เอิ่มม..แดฮยอนฮยองคงไม่ได้ตั้งใจน่ะฮยอง” จุนฮยองพยายามปลอบคนเป็นพี่อีกครั้ง เพราะอย่างที่บอก ถ้าเป็นจงออบแล้ว แดฮยอนจะไม่ยอมทำร้ายเด็ดขาด ถึงแม้เจ้าตัวจะร้ายกาจแค่ไหนก็เถอะ  ก็คิดดูแล้วกัน ถ้าหมดรักแล้วจะให้มักเน่มาดูและคนที่กำลัวไม่สบายแทนทำไม

“ช่างเถอะ พี่ไม่สนใจแล้วล่ะ” พูดไปมันก็เจ็บกับเจ็บ เลือกที่จะไม่นึกไม่ใจแล้วดีกว่า

“อย่ามองแบบนี้สิจุนฮงอ่า”

“พี่มีอะไรเล่าให้ผมฝังได้นะ” จุนฮงจับบ่าของรุ่นพี่ของตัวเองพร้อมกับปลอบประโลมทุกวิถีทาง  มุนจงออบน่ะอ่อนแอจะตายไป คนแบบมุนจงออบน่ะ อ่อนแอกว่าใครทั้งหมด แต่แค่ใช้ความร่าเริงและความอดทนปิดบังมันเอาไว้  จนบางทีจงออบเองก็ปิดบังมันไม่ไหว เลยต้องระเบิดมันออกมา

 

จงออบเล่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันที่ผ่านๆมา ตั้งแต่เรื่องของแดฮยอนรวมไปถึงที่ควอนโซฮยอนโทรมาหาคนตัวเล็กคนนี้ จุนฮงเริ่มจะไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมจงออบถึงได้โมโหรุนแรง รวมไปถึงได้ระบายอะไรออกมารุนแรง ถึงกับขึ้นบอกว่าเกลียดจองแดฮยอน แล้วก็คงไม่แปลกใจด้วยว่าทำไมแดฮยอนถึงได้เผลอตบหน้าคนที่ตัวเองรักที่สุดไป ถ้าควอนโซฮยอนไม่โทรมารังควาน ทุกอย่างมันก็ไม่คงไม่เป็นแบบนี้ในแบบนี้จุนฮงคิด 

 

“ถ้าพี่ยอมให้พี่แดฮยอนไปกับยัยโซฮยอนอะไรนั่นจริงๆ...พี่ทำใจได้หรอฮะ” จุนฮงพยายามเกลี้ยกล่อมจงออบที่ตอนนี้ได้กลายเป็นคนที่พยายามสร้างกำแพงของตัวเองขึ้นมาทุกทีๆ

“.........”

“ทำได้จริงๆหรอฮ๊ะ?”

“พี่.....”  จะทำได้ไหม? คนๆนี้ก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะทำได้ไหม แต่ขอร้องล่ะอย่าคาดคั้นเลยนะจุนฮง

“ผมว่าพี่ทำไม่ได้หรอก...แล้วพี่แดฮยอนก็คงไม่ยอมด้วยแน่ๆ”

“พี่อยากพักผ่อนจังเลยจุงฮง พี่ขอนอนพักนะ ตื่นมาแล้วเราไปหายองแจฮยองกัน” บ่ายเบี่ยง....จงออบบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถามของเด็กตัวสูงที่พยายามคาดคั้นหาคำตอบจากจงออบ แต่เหมือนจะคาดคั้นไปก็เหมือนจุนฮงจะเหนื่อยเปล่า

 

เพราะมุนจงออบ.....เป็นเด็กที่ดื้อเงียบ

 

ส่วนจองแดฮยอนน่ะ....ร้ายเงียบ

 

 

 

 

 

 

 

 

ห้องนี่มันกว้างไปนะว่ามั๊ย? ถึงมันจะดูรกไปด้วยขวดเหล้าและของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นไปบ้าง แต่มันก็ยังดูกว้างไปอยู่ดี

มันกว้างไปจริงๆ ถึงแม้ของทุกอย่างจะอยู่ครบ เสื้อผ้าที่จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบของเค้าก็ยังอยู่ครบทุกตัว  เตียงนอนที่ตอนนี้จะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่เพราะผืนเก่าได้เอามันไปเผาทิ้งแล้วก็ตาม  มันก็ยังกว้างไปสำหรับแดฮยอน

ทุกอย่างมันกว้างไปหมด เมื่อไม่มีจงออบอยู่

 

ทุกอย่าง...มันกว้างไปจริงๆ

 

แดฮยอนล้มตัวลงที่นอนขนาดคิงไซน์ของตนเอง หลังจากที่กลับมาจากอพาทเม้นที่จงออบอยู่มาได้ซักพักหนึ่ง ต้องบอกว่าเค้าออกมาจากที่นั่นตั้งแต่เช้ามืดแล้วจะดีกว่า เพราะเค้าเองไม่อยากให้จงออบเองตื่นมาเจอตัวเค้าเองซักเท่าไหร่  แดฮยอนโทรศัพท์ไปหาจุนฮงให้ไปดูแลจงออบให้เพราะเมื่อรู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายของคนตัวเล็ก สั่งการทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องยา อาหาร หรืออะไรก็แล้วแต่  ถึงแม้ว่าตัวเองจะวางยาลดไข้ไว้โต๊ะตรงข้างๆหัวเตียงแล้วก็เถอะ

 

แดฮยอนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อไปยังปลายสายเพื่อที่จะย้ำคำสั่งหรือความช่วยเหลือที่ขอไปอีกครั้ง

“เจลโล่ อย่างลืมให้จงออบกินยาล่ะ”

 

ร่างสูงกดวางจากปลายสายทันทีแล้วค่อยโยนมือถือตัวเองลงไปที่เตียงอีกครั้ง

 

Tell me why หลังจากที่คุณจากผมไป 
Tell me why ผมไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก 
ทำไมคุณถึงทิ้งผม ช่วยบอกเหตุผลมาซักนิดได้ไหม 
Tell me why คุณเกลียดผมใช่ไหม 
Tell me why หรือมีเหตุผลอะไรอีก 
ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป 
ช่วยบอกผมทีว่ามันเป็นเรื่องโกหก Tell me why

 

เพลงนี้ผุดขึ้นมาในหัวของผมอย่างช้าๆ พร้อมกับคำพูดของร่างเล็กที่ตะโกนใส่หน้าตั้งแต่เมื่อคืน

ผมเกลียดพี่!’

“อย่าเกลียดฉันจงออบ”

-ผมไม่เคยลืมความทรงจำที่ผมเคยมีกับคุณ 
ไม่มีที่ไหนที่ผมไปแล้วไม่มีร่องรอยของคุณ 
ในตอนแรก คุณเข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าให้กับผม 
ผมได้พบคุณ เพราะผมต้องการใครสักคนที่เหมือนกับคุณ 
แต่หลังจากที่ผมทอดทิ้งคุณ 
ผมก็สำนึกได้ว่าคุณมีค่ากับผมมากแค่ไหน 
ผมเข้าไปในเว็ปไซด์ของคุณหลายต่อหลายครั้ง 
หลังจากที่ผมอ่านข้อความในนั้นที่คุณพูดว่า"มันจบลงแล้ว" 
คิดใหม่อีกครั้งเถอะ มันไม่มีทางเป็นอย่างนี้แน่ 
ผมภาวนาว่าผมจะสามารถกลับไปอยู่กับคุณได้อีกสักครั้ง 
ในตอนแรก ผมไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นปัญหาใหญ่อะไร 
แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนกับเวลาได้หยุดลง 
และผมต้องอยู่อย่างอ้างว้าง 
ถ้าผมรู้ว่านี้คือจุดจบ ผมจะยังคงเดินไปอย่างช้าๆกับคุณ 
ขอเวลาแค่ไม่นานที่ผมจะสามารถแสดงหัวใจของผมที่มันบอกให้คุณไม่ไป- 

 

 

-                    ก๊อกๆ –

เสียงประตูจากหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับเสียงหญิงสาวที่เค้าคุ้นเคยที่ดังออกมาจากด้านนอก

 

ควอนโซฮยอน

 

“ชั้นไปเปิดประตูให้มั๊ย?” เสียงปริศนาดังออกมาทันที แต่ก็ต้องเงียบไว้แค่นั้นเมื่อร่างสูงปฏิเสธ

 

“เดี๋ยวชั้นไปเปิดเองดีกว่า มีเรื่องต้องคุยด้วย”

 

ร่างสูงดันตัวเองจากเตียงนอนที่เพิ่งจะทิ้งตัวลงไปได้ไม่นานนี้เพื่อที่จะไปเปิดประตูให้คู่กรณีของเค้า

 

-แอ๊ดดด-

 

“โอป้า คิดถึงจังเลย จุ๊บ!”  ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมลิปสติกสีแดงสดที่ถูกแต่งแต้มไปที่ปากอิ่ม ก็ประทับลงที่แก้มของแดฮยอนทันที

“เข้ามาข้างในก่อนมั๊ย เรามีเรื่องต้องคุยกัน” สายตาของแดฮยอนกลับมาเย็นชาเหมือนเดิมอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มที่บางที่โซฮยอนเองก็หวั่นๆ

รอยยิ้มเย็นชาแบบนั้น.....

 

ประตูห้องปิดลงเมื่อร่างเล็กเดินเข้ามาในห้อง โดยที่แดฮยอนก็เปิดประเด็นถามทันที

“เมื่อคืนโทรไปหาจงออบทำไม”

“เอ่อ...” สายตาเลิกลักเกิดขึ้นทันที เมื่อแดฮยอนถาม

“ชั้นถามว่าโทรไปทำไม!” ร่างสูงเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อยเมื่อโซฮยอนไม่ยอมตอบ

“ป่ะ..เปล่านะโอป้า  ชั้นจะโทรไปหาจงออบโอป้าได้ยังไง เมื่อชั้นเองก็ไม่มีเบอร์เค้าซักหน่อย” โซฮยอนโกหกออกไปอย่างคำโต

“อ่อ..งั้นหรอ?”

“ก็ใช่น่ะสิโอป้า” โซฮยอนเดินไปกอดแดฮยอนทันทีเพื่อเป็นการออดอ้อนให้คนตัวสูงเชื่อในสิ่งที่เค้าพูด โดยที่แดฮยอนเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

“เธอกับชั้นเราเป็นอะไรกันหรอควอนโซฮยอน”  แดฮยอนเหล่ตาไปมองในห้องนอนที่ไม่ได้ปิดประตูเอาไว้ ก่อนจะมองไปที่สายตาที่จิกมาทางเค้า แต่ไม่ใช่แดฮยอน  แต่เป้นคนที่กอดแดฮยอนอยู่ต่างหาก

“แฟนไงคะโอป้า”  โซฮยอนตอบไปอย่างไม่ลังเล โดยที่ไม่ได้สังเกตสายตาและรอยยิ้มของแดฮยอนเลยแม้แต่น้อย

ได้ยินแล้วสินะ แล้วต่อไปจะเป้นยังไงนะ ควอนโซฮยอน?

 

“ชั้นจะออกไปข้างนอก ฝากโทรบอกให้แม่บ้านมาทำความสะอาดห้องให้ด้วยนะ” ร่างสูงผละร่างบางออกจากตัวก่อนจะพูดขึ้นมารอยๆโดยนานอน ควอนโซฮยอนสงสัยแน่ๆ

“โอป้าจะออกไปไหน ชั้นอุตส่ามาหานะ” โซฮยอนโวยวายเล็กน้อย

“.....”

“แล้วชั้นจะอยู่กลับใครล่ะโอป้า”  โซฮยอนโววายอีกครั้ง  อะไรกัน นี่อุตส่ามาหานะ!

 

“อยู่กับชั้นไงที่รัก” เสียงปริศนาที่ลอยออกมาจากห้องนอนของแดฮยอน ทำให้โซฮยอนหน้าเสียทันที

“ออนนี่!

เสียงรองเท้าส้นสูงดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆจนมาหยุดที่ข้างหลังของเธอ พร้อมกับแรงบีบบริเวณไหล่ของเธอซึ่งมันทำให้รู้สึกเจ็บไปถึงกระดูก

“เพิ่งจะรู้ว่าเมียชั้นจะร่านได้ขนาดนี้” ฮยอนอาใช้อีกมือนึงที่ว่างอยู่ ลูบไปที่ผมของโซฮยอนอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆจิกลงไปถึงหนังศรีษะร่างบางพร้อมกับสายตาที่พร้อมจะทำร้ายสมบัติของเค้าได้ทุกเมื่อ

“โอ๊ย! ออนนี่ชั้นเจ็บ”

“จัดการให้เรียบร้อยนะคิมฮยอนอา ผมไม่อยากให้ใครมาทับรอยที่นอนเมียของผม”  แดฮยอนเดินออกจากห้องไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองผู้หญิงทั้งสองคนแม้แต่น้อย I phone ถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อที่จะโทรหาพี่ใหญ่ของวงที่เพิ่งจะกลับมาจากมาเลเซีย

“ยกกุกฮยอง ไปห้องฮิมชานฮยองกันเถอะ”

“กุจะไปทำไม กูไม่ได้โดยเมียทิ้ง” คนปลายสายแขวะแดฮยอนทันที

“ไปกินเหล้าเป็นเพื่อนฮิมชานฮยอง”

“แค่นั้นหรอมึง? มีอะไรอย่างอื่นอีกมั๊ย?” คนตัวสูงไม่พูดอะไรก่อนจะยิ้มเยาะให้กับตัวเอง แล้วค่อยวางสายจากพี่ใหญ่ของวงไปโดยที่ไม่ฟังคำบ่นคำด่าของลีดเดอร์เลยแม้แต่น้อย

 

 

ถ้ามันจะพัง  มันก็ต้องพังทั้ง2ฝ่าย

เคยบอกแล้วใช่มั๊ยโซฮยอน ว่าอย่าไปวุ่นวายกับจงออบ



TBC.

THE★ FARRY

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

261 ความคิดเห็น

  1. #214 LkGlacier (@lilaly) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2556 / 06:44
    มาต่อไวๆนะคะไรท์เตอร์ พึี่งเข้ามาอ่าน และมักใจอ่อนกับแมะเสมอเลย TT คืนดีกันเถอะทั้งคู่จะได้ไปสู่ประตูสวรรค์
    #214
    0
  2. #196 Mona Lisa_Melody (@monalisa-melody) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:00
    แดร้ายกาจจจจจจ! 
    ออบบี้งอนต่ออีกหน่อยนะ! ให้เมะมันรู้ซะบ้างว่าเคะไม่ได้อ่อนนะเฮ้ยย! -0-
    มาง้อแล้วคิดว่าจะหายหรอ? ตบหน้าเลยนะออบบี้! #เป่าหูสุดฤทธิ์
    อย่าไปยอมมม! เล่นตัวอีกเยอะๆ เอาให้ลงแดงไปเลยยย! เชอะ! #อินจัด
    มาต่อไวไวนะไรท์ ค้างมาก! อย่าให้แด้ได้ใจมากนะรีดหมั่นไส้ 55555555
    #196
    0
  3. #164 felino0811 (@felino0811) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 11:49
    อู้วววว...จองแด้ร้ายกาจมากอ่ะ!! 0.0;; เพื่อมุน จงออบ แล้ว ทำได้ถึวขนาดนี้.....รักจงออบมากสินะ!! -/////- แต่ก็อย่างว่า...แกทำร้ายจงออบมากเกินไป...ร้องให้เวลาน้องเนอะ -3- ออบก็รีบๆหายโกรธน้าาาา~~~........ เจ็บปวดแทนพวกเธอจริงๆ...ฮืออ~~ ㅠ.ㅠ #อินเวอร์ 55555555 เห็ดโหดนะเนี่ย 0.0!!!! จัดการไปเลย....อย่าให้มาทำร้ายมุนออบอีกนะเออ มุน จงออบเด็กดื้อ.....ดื้อเงียบแบบนี้เหมาะสมกับคนร้ายเงียบแบบ จอง แดฮยอน ที่สุดแล้วแหละ;-) อร๊อยยย...พูดอะไรออกไป.....เขินจุงเบย~~~~ >______< 55555555 มาอัพไวๆเน้อ! !! ไฟท์ติ้งไรท์เตอร์...โย่ว ^^
    #164
    0
  4. #161 ( fuck ) ฝ้ายแฟ้บ (@febtakung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2555 / 16:09
    แด้รีบจัดการเถอะ สงสารออบมาก ; w ;
    เห็ดฮยอนอาน่ารักกกก > < ? 5555555555
    #161
    0
  5. #160 4EVER_NOMERCY (@4evergddh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2555 / 23:34
    ฮยอนอาเมะ..... =[]=
    แด้ร้ายอ่ะร้าย 5555555555555555
    #160
    0