โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 30 : โหดที่ #29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    20 ก.ค. 63

โหดที่ #29



09-10/03/63✔️

28/06/63☑️





(San-D Talk)


ผมยังคงนั่ง แล้วก็นอนอยู่โรงพยาบาลมาสามสี่วันแล้วตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา เบื่อ บอกได้คำเดียวเลยจริงๆ มีคนมาเยี่ยมผมเกือบทุกวัน แต่ที่จะอยู่โยงยาวกินและก็นอนโรงพยาบาลเหมือนกับผมคือ พี่ปืน ที่ไม่ยอมห่างจากผมเลย ผมแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย จะกิน มีคนป้อน จะนอน มีคนกล่อม พี่ปืนจัดการให้หมด ขอแค่ให้บอก นอกจากเข้าห้องน้ำเท่านั้นที่ผมทำเอง ดีนะที่พี่ปืนไม่ตามเข้าไปด้วย แต่ทุกอย่างที่พี่ปืนทำ ก็เพราะเป็นห่วงผม และคงรู้สึกผิดที่ปกป้องผมไม่ได้ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น และผมก็อยากจะปกป้องพี่ปืนเหมือนที่พี่ปืนอยากปกป้องผม ถึงจะย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง ผมก็ยังคงทำแบบเดิม

พี่ยินดีก็เหมือนกัน เช้าถึงเย็นถึง บางทีกลางวันก็มาอยู่เป็นเพื่อน บางทีก็พ่วงพี่ทิมมาด้วย รายนั้นถ้าว่างส่วนใหญ่ก็วางอยู่แล้ว ก็จะไม่พลาดที่จะมาเฝ้าผม มานั่งคุยนั่งเล่น จนพี่ปืนเริ่มมองโดยสายตาที่ดุกว่าปกติ พี่ปืนคงไม่ได้ไปรู้อะไรมาใช่ไหม แต่พี่ปืนไม่รู้นะดีแล้ว ผมยังไม่อยากตายตอนนี้ ยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย ส่วนพี่แจงนี่ไม่ต้องพูดถึง พอปิดร้านก็รีบมาหาผมทันที โดยมีสารถีจำเป็นอย่างไอ้พี่กล้วยที่วันก่อนขนลูกน้องเกือบหมดร้านมาเยี่ยมผม จนพี่ปืนต้องบอกให้กลับไป เพราะห้องผมโคตรจะวุ่นวาย


วันนี้ก็เหมือนทุกวัน จะต่างก็ตรงที่พี่ปืนไม่ได้อยู่เฝ้าผมในห้องอย่างทุกที พี่ปืนมีงานที่ต้องไปเคลียร์ เพราะไม่ได้ทำงานเลยตั้งแต่ผมโดยยิง ผมเลยไล่ให้ไปทำงาน กว่าจะไปได้ก็เล่นเอาเหนื่อย ว่าแต่ผมดื้อ ตัวเองดื้อกว่าผมอีก ผมนั่งนอนเล่นกดทีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ อย่างเบื่อๆ



ก๊อกก๊อก


เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของผมให้หันไปมอง อยากรู้ว่าใครมาเยี่ยมผมตอนนี้ ประตูถูกเปิดออกทำให้เห็นคนที่มาเยี่ยมได้อย่างถนัด ไอ้เพื่อนรักผมนั้นเอง
“ไอ้แสน”
ไอ้คูณมันก้าวยาวๆ มาหาผมที่เตียง ก่อนจะมองสำรวจไปรอบๆตัวผม
“มึงไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม เจ็บตรงไหนอีกเปล่า”
“...”
“ไอ้แสน มึงทำกูห่วงแทบแย่ แล้วมึงเป็นอะไรทำไมไม่บอกกู”
“...”
“ถ้ากูไม่เจอพี่ยินดีที่โรงเรียนคงไม่รู้เรื่อง แล้วนี่มึงโอเคแล้วใช่ไหม ไอ้แสน”
ผมมองไอ้คูณที่บ่นผมเป็นชุด ชนิดไม่หยุดหายใจ ผมจะตอบมันได้ไง เล่นไม่เว้นจังหวะให้ผมได้ตอบเลย
“ไอ้คูณ มึงใจเย็น กูไม่เป็นไร แล้วก็โอเคมาก แค่ยังเจ็บแผลอีกนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
“กูแค่เป็นห่วง เออ! เกวฝากมาบอกให้มึงหายเร็วๆ ส่วนการบ้านมึงไม่ต้องห่วงกูจดไว้หมดแล้ว”
“ขอบใจมึงมาก พี่เกวด้วย มึงมาคนเดียวหรอ”
ผมมองไปทางประตูอีกครั้ง ก็ไม่เห็นมีใครตามมันเข้ามาสักคน
“กูมากับ...”
ยังไม่ทันที่ไอ้คูณจะพูดจบ คนที่มากับมันก็เปิดประตูเข้ามา ทำเอาผมยิ้มกว้าง ไม่ได้เจอพี่หารมาสักพักแล้ว พี่หารในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับตะกร้าผลไม้ใบใหญ่
“พี่หาร”
“แสนเป็นไงบ้าง”
“ก็ดีขึ้นแล้วพี่ พี่หารรู้ได้ไงว่าแสนอยากกินผลไม้พอดี”
พี่หารยิ้มกว้างออกมาก่อนจะชูตะกร้าผลไม้ที่มีผลไม้เกือบทุกชนิด
“แสนกินเลยไหม พี่ปอกให้”
“พี่หารน่ารักที่สุดเลย”
แล้วผมก็ยิ้มกว้างอย่างประจบประแจง เลยโดนไอ้คูณมันเบะปากใส่ ก่อนที่พี่หารจะเดินหายเข้าไปในโซนครัวของห้อง
“น้อยๆ หน่อย พี่ชายกูใจเหลวหมดแล้ว”
“...”
ผมทำหน้างง ตอนที่ไอ้คูณมันบอกแบบนั้น ทำไมพี่หารต้องใจเหลวด้วย
“มึงมีแฟนแล้ว อย่ามาให้ความหวังพี่ชายกู”
“มึงพูดอะไร ไอ้คูณกูงงหมดแล้ว”
ผมดึงไอ้คูณให้เข้ามาใกล้ แล้วมองไปทางที่พี่หารเดินเข้าไปอย่างระแวงว่าพี่เขาจะออกมา
“มึงอย่าบอกนะ ว่าพี่หารชอบกู”
“อ่าว! แสนดีไม่โง่นี่ครับ”
“ไอ้คูณ”
อยู่ก็โดนด่าว่าโง่เฉยเลย นี่ไอ้คูณมันเพื่อนผมจริงหรือเปล่า ได้แต่ถามตัวเองในใจ ทำไมผมถึงไม่รู้สึกเลยสีกนิดว่าพี่หารชอบผม พี่หารทำตัวปกติ แถมยังเอ็นดูผมเป็นพิเศษเหมือนเป็นแค่พี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น  ไม่เห็นมีท่าทีว่าจะชอบผมเลยสักนิด ผมคิดว่าทำไมพี่หารเก็บอาการเก่ง หรือผมจะโง่จริงอย่างที่ไอ้คูณมันว่า  แล้วคนที่ผมกับไอ้คูณกำลังนินทาก็เดินออกมาพร้อมกับจานผลไม้ที่ปอกเรียบร้อยแล้ว ทำหน้างงที่พวกผมมอง ผมไม่รู้ว่าจะทำหน้าแบบไหนเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้พี่หารแทน
“แสนดี ผลไม้”
“เออ! ครับ”
ผมกำลังจะรับจานผลไม้ แต่พี่หารกลับเอามันหลบมือผม
“พี่ป้อน”
“...”
ทำหน้าไม่ถูกกว่าเก่าอีก ได้ยินเสียงไอ้เพื่อนรักมันขำออกมา เลยต้องหันมองค้อนมันไปที แล้วอ้าปากรับผลไม้ที่จ่อปากอยู่ก่อนแล้ว



ช่วยด้วย!



ผมอยากจะร้องไห้


ผมกินผลไม้ที่พี่หารปอกมาให้เกือบหมด โดยมีเพื่อนรักมาแย่งกิน ดีจริงๆเลย ไม่มีอะไรมาฝากยังจะมาแย่งกินอีก แต่จะทำยังไงได้ ยังไงไอ้คูณมันก็คือเพื่อนรักของผมอยู่ดี ผมคุยเล่นกับไอ้คูณบ้าง พี่หารบ้าง พยายามไม่คิดว่าพี่หารชอบผม จะได้ทำให้บรรยากาศมันไม่เปลี่ยนไปจากเดิม จนเวลาผ่านไปไอ้คูณที่นั่งเล่นมือถือตรงโซฟาก็เงยหน้ามามองผมที่มีพี่หารนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง
“ไอ้แสน กูนัดเกวไว้ กูไปก่อน”
“ไม่เคยห่วงเพื่อน”
“อย่ามาสำออย กูไปก่อนไว้จะพาเกวมาเยี่ยม พี่หารยังไงจะกลับเลยไหม”
“ไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนแสนก่อน”
“ตามใจ งั้นผมไปก่อน ไอ้แสนกูไปก่อน”
ผมพยักหน้าให้ไอ้คูณที่เดินตัวปลิวออกไปแล้ว ผมหันมาคุยกับพี่หารอีกครั้ง พี่หารถามผมเรื่องเรียนต่อ เรื่องทั่วไป เรื่องตลกจนผมหลุดขำออกมา จนต้องบอกให้พี่หารหยุดปล่อยมุก เพราะตอนนี้เริ่มจะเจ็บแผล
“แสนแล้วจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อไร”
ผมมองพี่หารที่อยู่ก็เปลี่ยนเรื่อง
“แสนไม่รู้อะ ต้องถามพี่ปืน”
“พี่ปืน?”
“ไม่ใช่ซิ ต้องเป็นพี่กัน”
“เขาคือใคร แสน”
ผมกำลังจะตอบคำถามของพี่หารที่ทำหน้างงว่าผมหมายถึงใคร


“ฉันเอง”
“...”
แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงที่ดังมาจากประตูห้องที่เปิดออก ตอบแทนผม
“พี่กัน/พี่ปืน”
เสียงเรียกชื่อของคนที่มาใหม่ดังประสานพร้อมกันขึ้นมา



ผมยิ้มกว้าง





พี่หารดูมึนงง




แต่พี่ปืนนิ่งขรึม



และมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ทำเอาผมแอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะเดินเข้ามาหาผมที่เตียงอย่างช้าๆ หยุดมองพี่หารก่อนจะเดินอ้อมมาอีกฝั่ง แล้วถือวิสาสะมานั่งบนเตียงข้างๆผม
“เป็นไงบ้าง แสน”
“คิดถึง”
ผมตอบไม่ตรงคำถาม แต่กลับตรงกับความรู้สึกของผมตอนนี้มาก พี่ปืนเลยเอามือมาลูบหัวผมเบาๆ จนผมต้องมือพี่ปืนเอามาวางบนตัก
“พี่กัน นี่มันอะไรกันครับ ผมงงไปหมดแล้ว”
“นายงงอะไร”
“พี่กับแสน เป็น...”
“แฟน”
พี่หารดูตกใจในตอนที่พี่ปืนบอกว่าเราเป็นแฟนกัน
“เรื่องจริงหรอแสน”
ผมไม่ลังเลเลยที่จะตอบ เพราะผมไม่เคยปิดบังเรื่องความสัมผัสกับพี่ปืนอยู่แล้ว
“แสนเป็นแฟนพี่ปืน ... พี่กัน”
“ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่อง”
“แล้วทำไม นายต้องรู้”
“...”
พี่ปืนเริ่มเสียงแข็ง จนผมต้องลูบมือพี่ปืนเบาๆ เพื่อจะให้พี่ปืนใจเย็นลง
“แสนไม่ได้บอกใครเท่าไร เรื่องของแสนกับพี่ปืน”
“อืม พี่เข้าใจแล้ว”
ผมหันไปสบตากับพี่หารที่ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“งั้นพี่ขอตัวกลับก่อน แสนมีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว”
“ขอบคุณพี่หารมากที่มาเยี่ยมแสน”
ผมยิ้มอย่างจริงใจส่งไปให้พี่หาร ถึงผมจะรับความรู้สึกของพี่หารไม่ได้ แต่พี่หารก็ยังเป็นพี่ชายที่แสนดีของผมตลอดไป พอพี่หารเดินหายออกไปจากห้อง คนตรงหน้าผมก็เอามือมาบีบจมูกผมบิดไปมา
“โอ๊ย! เจ็บ”
“ทำไมเสน่ห์แรง ขนาดนอนอยู่โรงพยาบาลแบบนี้”
“อะไรพี่ปืน พี่หารแค่มาเยี่ยมเอง”
“ดูจากสายตาก็รู้ว่าคิดไม่ซื่อ”
ผมยู่ปากใส่พี่ปืนตอนที่บอกแบบนั้น
“แสนดีคนนี้”
ผมจงใจเว้นจังหวะที่จะพูดประโยคต่อไป และมองหน้าพี่ปืนไปด้วย
“รักพี่ปืนคนเดียวเท่านั้นครับ”
“...”
แล้วผมก็เอาหัวซบไหล่พี่ปืน หลบจากสายตาที่มองผมเหมือนจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนที่กำลังแผ่ออกมาจากหน้าตัวเอง




ขออนุญาตเขินก็แล้วกัน



และตอนนี้มีอวัยวะหนึ่งที่เต้นเป็นบ้าเป็นหลัง หลังจากที่ผมพูดคำนี้ออกไป แล้วผมก็ได้อ้อมกอดที่อบอุ่นกลับมาแทน โดยไม่มีคำพูดอื่นใด แต่แค่นี้ก็ทำให้ผมยิ้มกว้าง มันเป็นการบอกรัก โดยไม่ใช้คำพูดของพี่ปืน

เห็นไหม! พี่ปืนของผม




น่ารักที่สุดในโลกเลย






“พี่ปืน แสนอิ่มแล้ว”
ผมหันหน้าหนีข้าวที่กำลังจ่อปากผมอยู่ กินมันจนจะหมดชามอยู่แล้ว ข้าวผัดหมูหอมๆ ฝีมือพี่โก้พ่อครัวคนเก่งของร้านเหล้านวลจันทร์
“อีกนิดเดียวเอง”
“ไม่เอาแล้ว พี่ปืนช่วยแสนกินหน่อย”
แล้วผมก็แย่งจานข้าวผัดจากมือพี่ปืนมาถือไว้เอง ก่อนจะตักมันขึ้นมาจ่อปากพี่ปืนบ้าง พี่ปืนเหลือบมองผมก่อนจะมองข้าวผัดในมื้อ
“เร็ว! พี่ปืนช่วยแสนกินหน่อย กินไม่หมดเดี๋ยวพี่โก้เสียใจ”
กว่าที่พี่ปืนจะยอมกินได้ เล่นเอาเหนื่อย ผมป้อนข้าวพี่ปืนจนหมด
“เก่งมาก”
ผมปรบมือให้พี่ปืน เหมือนพี่ปืนเป็นเด็กๆ ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างชื่นชม
“พี่ไม่ใช่เด็กๆ”
“อ่าว! หรอ แสนนึกว่าใช่”
“แสนดี”
“...”
พี่ปืนทำเสียงดุ แล้วผมก็โดนพี่ปืนขยี้ผมแรงๆ อย่างมันเขี้ยว ดึงแก้มจนมันยืด กว่าพี่ปืนจะปล่อยแก้มผมได้ ก็เล่นเอาเจ็บแก้มไปหมด พี่ปืนลุกเอาจานไปล้าง ก่อนจะเดินกลับมาหาผมอีกครั้ง ผมอดสงสัยไม่ได้ทำไมพี่ปืนถึงทำงานเสร็จเร็วแบบนี้
“พี่ปืนทำไม ทำงานเสร็จเร็วแท้”
“...”
ผมหรี่ตามองพี่ปืนที่ไม่ตอบคำถามผมอย่างจับผิด คงไม่ได้หนีงานมาหรอกนะ
“พี่ปืน”
“มันก็ยังไม่เสร็จดี แต่พี่มาหาแสนก่อน ค่อยกลับไปทำต่อ”
“พี่ปืนทำแบบนี้ไม่ได้ ไปทำงานเลย”
“แต่... พี่”
“ไม่ต้องมาแต่เลย ถ้าพี่ปืนไม่ไปตอนนี้ แล้วถ้าพี่ปืนทำเสร็จดึก”
“...”
“แสนก็ต้องอยู่คนเดียวอีก พี่ไม่ห่วงแสนหรอ”
ผมทำเสียงออดอ้อน อยากให้พี่ปืนไปทำงานให้เสร็จ จะได้มาอยู่กับผมได้ไง โดยที่ไม่ต้องห่วงอะไรอีก


เฮ้อ!


เสียงถอนหายใจออกมาจากพี่ปืน ทำให้ผมอยากตีพี่ปืนจริงๆ
“แสนอยู่ได้”
“โอเค พี่จะรีบกลับไปทำงานให้เสร็จ”
“...”
“และรีบกลับมาหาแสน”
“ไม่ต้องรีบ แสนรอพี่ปืนได้อยู่แล้ว”
แล้วก็โดนพี่ปืนหอมแก้มไปที กว่าพี่ปืนจะยอมกลับไปทำงานได้ อิดออดจนผมต้องมองตาเขียวใส่ บทจะดื้อก็ดื้อจนผมเหนื่อยใจ แล้วผมก็อยู่คนเดียวอีกครั้ง ผมนั่งเล่นมือถือส่องนั้นนี้ไปเรื่อย



ก๊อกก๊อก

จนมีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าวันนี้ผมจะฮอตไปไหน มีแต่คนมาเยี่ยมแล้วคนที่เปิดประตูเข้ามาคือคนที่ผมไม่คิดว่าจะมาหาผม
“มาได้ไงครับ”
“เออ! พอดีกรบอกแม่มา ว่าแสนดีอยู่โรงพยาบาล”
แม่พี่ปืนเดินเข้ามาใกล้ผม ลูบหัวผมเบาๆ แล้วสวมกอดอย่างรักใคร่
“ขวัญเอ๋ยขวัญมา ไม่เป็นไรแล้วนะลูก”
ผมกอดตอบแม่พี่ปืน ผมเหมือนได้อ้อมกอดของแม่ตัวเองกลับมา กระชับอ้อมกอดให้แน่ขึ้นถึงจะเริ่มเจ็บแผลก็ตาม
“แล้วนี่เจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่าแสนดี”
“ไม่เท่าไรแล้วครับ แสน..ดีขึ้นเยอะแล้ว”
แม่พี่ปืนยังคงลูบหลังปลอบเขาอยู่ พอแม่พี่ปืนกอดผมจนพอใจแล้วก็ผละออก มามองหน้าผม
“แล้วน้องเอวาล่ะครับ ไม่มาด้วย”
“ตอนแรกน้องจะมาด้วย แต่พอดีแม่มีธุระจะคุยกับแสนดี แม่เลยไม่อยากให้น้องมาด้วย”
“...”
แล้วมือของผมก็โดนแม่พี่ปืนจับเอาไว้ ก่อนจะลูบมันเบาๆไปมา
“แสนดี แม่มีเรื่องจะขอ”
“ครับ”
ผมเม้มปากตอนที่แม่บอกแบบนั้น ไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่พี่ปืนจะขอผมคือเรื่องอะไร คงจะไม่มาบอกให้ผมเลิกกับพี่ปืนหรอกนะ เพราะถ้าขอแบบนั้นจริงๆ ผมคงทำให้ไม่ได้
“คือว่า...แม่กำลังจะกลับเมืองนอก แม่คิดว่ากันต้องมีคนดูแล”
“...”
“และคนที่แม่คิดว่าจะดูแลกันได้ดีที่สุดคือ แสนดี”
“...”
“แสนดี แม่ขอฝากกันให้แสนดีดูแลได้ไหม”
“ครับ”
ผมตอบได้อย่างทันที ถึงแม่พี่ปืนไม่ขอผมก็จะทำอยู่แล้ว ผมกระชับมือที่แม่พี่ปืนจับเอาไว้ให้แน่นขึ้น เพื่อเพิ่มความมั่นใจให้กับแม่พี่ปืน
“แสนจะดูแลพี่ปืนเองครับ”
“ขอบคุณมาก”
“...”
“ขอบคุณจริงๆ”
“...”
“ขอบคุณที่ปกป้องลูกชายแม่นะลูก”
“ครับ ยังไงแสนก็ต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว
แล้วแม่พี่ปืนก็กอดผมแน่นๆ อีกครั้ง ก่อนจะหยดน้ำตาก็ไหลเปียกเสื้อตรงไหล่ ผมเลยลูบหลังเพื่อปลอบใจ แล้วแม่พี่ปืนก็ผละออกจากผม แล้วยิ้มกว้างปาดน้ำตาเบาๆ
“แม่มาร้องไห้เป็นเด็กๆ เลย”
ผมเอื้อมมือไปจับมือแม่พี่ปืนอีกครั้ง
“แสนไม่รู้ว่าจะดูแลพี่ปืนได้ดีแค่ไหน”
“...”
“แต่พี่ปืนจะไม่มีวันเสียใจ เพราะแสนแน่นอนครับ”


ไม่มีวันนั้น



และนั่นคือ...คำมั่นสัญญาของผม



ที่ให้กับคนสำคัญของพี่ปืนอีกคน









(ส่งท้าย แม่พี่ปืน)


“แสน”
ผมขมวดคิ้วตอนที่แม่พี่ปืนอยู่ๆ ก็เรียกชื่อผมขึ้นมา แล้วมองผมเหมือนลังเล
“คือ..แม่สงสัยตั้งแต่วันนั้นแล้ว ว่าทำไมแสนเรียกกันว่าปืน”
ผมยิ้มกว้าง ก็คงมีแต่ผมคนเดียวที่เรียกแบบนี้ เหมือนผมเป็นคนพิเศษที่มีสิทธ์ที่จะเรียกได้คนเดียว เพราะพี่ปืนเป็นของผม
“พอดีว่าแสนไม่ออกเรียกชื่อพี่กันเหมือนคนอื่น”
“...”
“แล้วกันมันก็แปลว่าปืน แสนเลยเรียกพี่ปืนมาตั้งแต่แรกแล้วด้วย”
“อ๋อ! แบบนี่นี้เอง”
“ไม่ชอบให้แสนเรียกหรอครับ”
“เปล่าจ๊ะ ถ้ากันเขาไม่ว่าอะไร ก็เรียกเถอะ แม่ไม่ว่า”
“...”
“แม่ว่ามันน่ารักดีต่างหาก”
“...”
“ดูเหมือนว่ากันจะรักแสนดีมากเลยนะ”
“...”
“เพราะไม่เป็นแบบนั้นคงไม่มีทางให้เรียกแบบนี้แน่นอน”
“...”
แล้วผมก็ได้รอยยิ้มล้อเลียนกลับมาจากแม่พี่ปืน ทำเอาผมยิ้มตามอย่างเขินๆ และรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่กระจายอยู่หน้าตัวเอง ทำไมแม่ลูกเขาช่างเหมือนกันจัง ชอบทำให้ผมเขินแบบนี้




ไม่เข้าใจเลยจริงๆ



ชอบเห็นผมเขินกันหรือไง




tbc





#แสนดีของพี่ปืน



ใช่ค่ะ เราอยากเห็นคนเขิน ยิ้มปากบานอีกตามเคย  ถึงแม่พี่ปืนจะทิ้งไปแต่เธอก็ยังคงสำคัญกับพี่ปืน

ตอนหน้าจบแล้วนะ แอบใจหาย>_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #35 Mmktt (@thitimuk) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 16:14
    แม่น่ารัก 5555 แต่ ขวัญเอ้ยขวัญมา หรือเปล่าคะ ไม่ใช่ฝันเอ๋ยฝันมา
    #35
    3
    • #35-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 30)
      20 กรกฎาคม 2563 / 16:17
      ขอบคุณค่ะ จะไปแก้ไขค่ะ
      #35-1
    • #35-3 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 30)
      20 กรกฎาคม 2563 / 16:47
      ค่ะ ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วนค่ะ
      #35-3