โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 29 : โหดที่ #28

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    24 มิ.ย. 63

โหดที่ #28


07-08/02/63✔️


24/06/63 ☑️

คำเตือน

ตอนนี้อาจมีคำ ภาษา พฤติกรรม หรือเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ไม่ควรลอกเลียนแบบ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



(Gun Talk)




“พี่ปืน”


ปัง ปัง

เสียงปืนที่ดังขึ้นมา ทำให้ทุกคนภายในร้านแตกตื่น วิ่งวุ่นหาที่หลบกันจ้าละหวั่น บางคนหมอบก้มต่ำหาที่หลบบ้างก็วิ่งหนีออกไปจากบริเวณนั้นคนละทิศละทาง ทุกอย่างดูวุ่นวาย และภาพที่ผมเห็นตอนที่หันกลับไปตามเสียงปืน คือร่างของแสนดีที่มายืนบังผมเอาไว้ แล้วรับกระสุนปืนแทน ร่างของแสนดีกระตุกตามแรงของลูกกระสุนปืนและกำลังจะล้มลง ผมถลาเข้าไปรับร่างของแสนดีเอาไว้ในอ้อมกอด ส่วนไอ้คนที่ยิงแสนดีโดนไอ้กล้วยมันตบด้วยหลังมือล้มลงไม่เป็นท่า ก่อนจะกระทืบซ้ำ ผมไม่ได้สนใจว่ามันจะโดนหนักขนาดไหน สนแต่คนในอ้อมกอดผมอยู่ตอนนี้เท่านั้น
“ทำไมโง่แบบนี้ แสนดี”
ผมทำเสียงดุ ก่อนกอดกระชับร่างที่เริ่มไร้เรี่ยวแรง เอามือกดแผลเอาไว้ที่เริ่มมีเลือดไหลออกมา กลิ่นคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
“พี่ปืน ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เสียงแสนดีช่างแผ่วเบาจนผมแทบไม่ได้ยิน ผมมองแสนดีที่หน้าซีด แสนดียื่นมือมาจับแก้มผม
“พี่ไม่เป็นไร ห่วงตัวเองก่อนไหม”
“...”
“ทำไมทำแบบนี้”
ผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก มือสั่น เพราะเลือดของแสนดีไหลออกมาเยอะมากจริงๆ
“ไอ้กล้วย ไอ้กล้วย เอารถออกกูจะพาแสนดีไปโรงพยาบาล”
ผมตะโกนออกไปเสียงดังลั่น ทั้งๆ ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้กล้วยมันอยู่ตรงไหน อยู่ในทิศทางใด ทำอะไรอยู่ ตอนนี้ผมคิดแค่อยากเดียวแสนดีต่อไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ และตอนนี้ด้วย ทุกอย่างยังคงวุ่นวาย เริ่มมีคนมามุงดูผมกับแสนดี มีเสียงเอะอะโวยวายรอบๆ ดีที่ลูกน้องของผมมันกันคนเอาไว้ ไม่ให้เข้ามาใกล้จนเกินไป ผมมองแสนดีอีกครั้ง
“แสน ไม่เป็นไรพี่ปืน”
“ไม่เป็นอะไรได้ไง เลือดออกขนาดนี้”
“พี่ปืน! อย่าร้อง”
“...”
แสนดีเอามือมาปาดน้ำตาของผมที่ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตอนไหน ผมจับมือแสนดีแนบแก้ม ก่อนจะเอามาจูบเบาๆ เพื่อปลอบคนที่กำลังหายใจช้าลง แสนดีโดนยิงตรงหน้าท้อง ผมไม่รู้ว่าลูกกระสุนปืนมันจะไปโดนจุดสำคัญไหม ผมหันไปมองรอบอีกครั้ง ใจเริ่มไม่ดี ดูแสนดีอ่อนแรงลงเรื่อยๆ
“ไอ้กล้วย เร็ว”
“ลูกพี่อุ้มไอ้แสนมา ผมเตรียมรถไว้ให้แล้ว”
ผมปล่อยมือแสนดี ก่อนจะช้อนร่างของเด็กดื้อขึ้นมา ในท่าเจ้าสาวโดยมีมือของแสนดีโอบกอดรอบคอผมเอาไว้ ก่อนเอาหน้าแนบกับอกผม
“แสนดีอย่าหลับ”
“...”
ผมพยายามเรียกแสนดีเอาไว้ ที่ตาเริ่มปิดลง มือเริ่มหลุดจากคอผม แสนดีพยายามที่จะลืมตามองผม ก่อนจะพูดเสียงเบาจนผมต้องเอียงหูเข้าไปฟัง ทั้งๆ ที่เดินอุ้มแสนดีไปหน้าร้าน


“แสนดีรักพี่ปืน”


ผมแทบจะหยุดเดินตอนที่แสนดีบอกแบบนั้น มองแสนดีที่ฝืนยิ้มมาให้ผมทั้งๆ ที่หน้าแทบไมีมีสี มันซีดมาก
“เด็กโง่เอ๋ย”
แล้วผมรีบเดินไปให้ถึงรถให้เร็วที่สุด ประตูหลังของรถเปิดรออยู่ก่อนแล้ว ผมค่อยๆ วางแสนดี ก่อนจะเข้าไปนั่งข้าง แล้วสอดมือไปโอบกอดตัวแสนดีให้มาพิงตัวผมเอาไว้ ก่อนจะหันไปสั่งคนขับรถอย่างไอ้หลง
“ไอ้หลง ออกรถ ไปโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด”
แสนดีหลับไปแล้ว หน้าตาของแสนดีซีดเซียวมาก อาจจะเป็นเลือดที่ไหลออกไม่หยุด มันทำให้ผมใจเสีย และเริ่มสติหลุดอีกครั้ง



อย่าเป็นอะไรไปนะ


แสนดี


ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาหงุดหงิดขนาดนี้ ที่เจอเข้ากลับการจราจรที่ติดขัด ไม่เคยคิดการไปโรงพยาบาลที่ห่างจากร้านผมแค่ห้ากิโลเมตรจะนานขนาดนี้ มันเป็นเพราะแสนดีที่หลับ แต่ขมวดคิ้วอยู่ตลอดแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา กว่าผมจะพาแสนดีมาโรงพยาบาลได้มันก็ใช่เวลาพอสมควร ไอ้หลงมาจอดรถด้านหน้าตรงหน้าห้องฉุกเฉิน แล้วรีบลงมาเปิดประตูรถ ผมอุ้มแสนดีในท่าเดิม ก่อนจะตะโกนให้หมอมาช่วยแฟนตัวเอง
“ช่วยด้วยครับ แฟนผมโดนยิง”
แล้วทั้งพยาบาล หมอ หรือแต่คนในบริเวณนั้นก็วิ่งกันให้วุ่น ผมวางแสนดีบนเตียงที่บุรุษพยาบาลเข็นมาตรงหน้า แล้วรีบเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ผมเกาะเตียงที่แสนดีนอนไม่ห่าง แต่พอถึงห้องฉุกเฉินก็โดนพยาบาลกันเอาไว้
“ญาติรอข้างนอกค่ะ”
แต่ผมไม่ยอมหยุด อยากเข้าไปกับแสนดีด้วย จนพยาบาลเข้ามาจับผมเอาไว้
“ให้ผมเข้าไปหาแฟนผม”
“ไม่ได้ค่ะ ญาติรอข้างนอก”
“...”
“ถ้าคุณยังอาละวาดอยู่แบบนี้ เราคงต้องขอเชิญให้คุณออกไปรอนอกโรงพยาบาลค่ะ”
“พี่กันใจเย็น”
ไอ้หลงวิ่งเข้ามาจับตัวผมเอาไว้ แล้วผมก็มองพยาบาลที่เปิดประตูห้องฉุกเฉินเข้าไป ผมเห็นแสนดีนอนอยู่ในนั้น และใจผมกำลังจะขาด เป็นห่วงแสนดี หมอพยาบาลกำลังรักษาแสนดีอยู่ ผมไปยืนเกาะประตูห้องฉุกเฉินตอนที่สะบัดแขนออกจากไอ้หลง โดนที่มีมันเดินตามมายืนข้างๆ ผมเริ่มเดินวนไปวนมา จากวินาทีเป็นนาที เป็นชั่วโมง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครออกมาจากห้องนั้น


ตอนนี้ผมนั่งลงตรงหน้าห้องแล้ว โดยมีไอ้หลงนั่งข้างอีกตามเคย ก่อนจะมีเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ๆ จนผมต้องหันหน้าไปมองว่าใครมา มันเป็นในตอนนั้นเองที่ยินดีพี่สาวของแสนดีวิ่งเข้ามาถึง
“กัน แสนดีเป็นอะไร”
ยินดีพูดกับผม แต่เธอกลับเดินไปหยุดยืนตรงหน้าประตูห้องฉุกเฉินแทน โดยมีผู้ชายที่ผมเคยเห็นอยู่ที่ร้านกาแฟกับแสนดีไปยืนข้างๆ ก่อนที่ยินดีจะหันมามองผมอีกครั้งด้วยน้ำตาที่อาบแก้ม
“ว่าไงกัน แสนดีเป็นอะไร”
“โดนยิง”
“...”
“ขอโทษ”
“...”
“ที่ปกป้องแสนดีไม่ได้”
แล้วยินดีก็เป็นโฮออกมาจนคนข้างๆ ต้องกอดปลอบ และแจงก็เดินเข้ามาอีกคน ดูเธอตกใจไม่ต่างจากยินดีเท่าไร โดยมีไอ้กล้วยเดินตามมาด้วย
“เป็นไงบ้าง หมอออกมายัง”
ผมส่ายหัวตอนที่แจงถาม เธอดูกระวนกระวายไม่ต่างจากยินดีที่ตอนนี้เป็นลมไปแล้ว จนต้องเรียกพยาบาลให้มาดูแลอีกคน ผมจ้องมองประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้ง อยากให้มีใครสักคนเปิดออกมาบอกผมว่าแสนดีปลอดภัยแล้ว หรือไม่ก็เป็นเด็กดื้อของผมที่เปิดออกมาแล้ว ยืนยิ้มกว้างให้กันแบบที่เคยทำ ผมไม่เคยคิดเลยว่าเวลาที่รอใครสักคนมันจะทรมานขนาดนี้ ผมห่วงแสนดีจนจะตายอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าแสนดีจะเจ็บแค่ไหน หมอจะทำแสนดีเจ็บมากไหม จะร้องไหมหรือป่าว ผมได้แค่คิดเรื่องของแสนดีอยู่ตอนนี้ และผมรู้แล้วว่าแสนดีสำคัญกลับผมแค่ไหน แจงจัดแจงทุกอย่างตอนที่พยาบาลให้ไปกรอกประวัติคนไข้แทนยินดีที่เอาแต่ร้องไห้ และผมที่เอาแต่นั่งเหม่อมองประตูห้องฉุกเฉิน




ห้าชั่วโมงผ่านไป


แล้วคำขอของผมก็เป็นจริง เมื่อมีคุณหมอผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งเปิดประตูออกมา ผมรีบลุกแล้วเดินเข้าไปหาทันที โดยมีคนอื่นๆ ตามมาติดๆ
“ญาติคุณแสนดี ใช่ไหมครับ”
“ใช่ครับ ผมเป็นญาติ”
ผมไปหยุดตรงหน้าคุณหมอที่รักษาแสนดี
“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ กระสุนไม่ได้โดนจุดสำคัญ และหมอเอาออกให้แล้ว แต่..”
ทุกคนเงียบรอฟังว่าหมอจะพูดอะไรต่อ แม้แต่ผมยังกลั้นหายใจ ลุ้นว่าคุณหมอจะพูดอะไรออกมา
“แต่คนไข้เสียเลือดมากคงต้องดูอาการในห้องฉุกเฉินก่อน พรุ่งนี้เข้าค่อยย้ายเข้าห้องพิเศษได้ครับ”
“แฟนผมไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมครับ”
“ครับ แต่หมอฉีดยานอนหลับให้คนไข้พักผ่อน ถ้ายังไงญาติกลับไปก่อนก็ได้นะครับ”
“...”
“งั้นหมอขอตัวก่อนครับ”
แล้วคุณหมอก็เดินออกไปจากตรงที่เรายืนกันอยู่ ทุกคนดูผ่อนคลายมากขึ้นและยิ้มออกมารวมทั้งผมด้วย ผมยิ้มออกมา ขอบคุณ สวรรค์ที่คุ้มครองแสนดีของผมให้ปลอดภัย
“ยินดีกับแจงกลับไปก่อน เดี๋ยวผมเฝ้าแสนดีเอง”
“ไม่เอา ยินดีอยากอยู่ด้วย”
“ใช่ฉันก็อยากอยู่รอแสนดีเหมือนกัน”
ผู้หญิงคนแทบจะพูดพร้อมกันไม่อยากกลับ ตอนนี้มันเกือบจะเข้าวันใหม่แล้ว และทุกคนอยู่ไปก็เท่านั้น มันมีประโยชน์อะไรเลย

“ผมว่ากลับไปพักผ่อนเถอะ ถ้าแสนดีตื่นขึ้นมา แล้วมาเห็นทุกคนสภาพแบบนี้ แสนดีจะดีใจไหมที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง”
“แต่...”
“ไม่ต้องแต่ ผมเฝ้าเอง”
ผมทำเสียงดุ แล้วตัดบททันที ผมรู้ว่าถึงผมอยู่ก็ไม่มีประโยชน์เหมือนกัน แต่ผมก็จะอยู่ เพื่อที่แสนดีตื่นขึ้นมาจะได้เห็นผมเป็นคนแรก สุดท้ายผมก็ไล่ทุกคนกลับ แม้แต่ไอ้กล้วยที่ร้องจะอยู่เฝ้าด้วย ยังไงก็เข้าไปหาแสนดีไม่ได้อยู่แล้ว แค่รอเวลาให้เช้า เพื่อที่แสนดีไปห้องพิเศษเท่านั้น ก่อนกลับไอ้กล้วยมันเข้ามาบอกเรื่องของไอ้คนยิง มันบอกว่ามันเล่นงานจนต้องหยดน้ำข้าวต้ม แล้วแจ้งตำรวจจับเรียบร้อยแล้ว ผมได้แต่พยักหน้าไม่ได้ตอบรับอะไรมันไปนอกจากนั้น ตอนนี้ขอแค่แสนดีปลอดภัยผมก็โอเคแล้ว สายตาของผมที่มองไปยังไอ้กล้วย ทำเอามันแอบกลืนน้ำลายแล้วทำหน้ากลัวๆ


ส่วนไอ้คนยิงมันได้เจอผมแน่


ผมรับรอง


ผมไม่ปล่อยมันอย่างไว้แน่นอน








การรอคอยมันช่างทรมาน ถึงจะรู้ว่าแสนดีปลอดภัย แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ไม่รู้ว่าแสนดีจะเจ็บมากแค่ไหน ถ้าเปลี่ยนกันได้ผมก็อยากเป็นคนเจ็บแทน แล้วเวลาที่ผมรอคอยก็มาถึง เมื่อพยาบาลมาแจ้งว่าสามารถย้ายคนไข้ไปห้องพิเศษได้แล้ว ผมเดินไปยังห้องที่พยาบาลแจ้งเอาไว้ ก่อนจะสำรวจห้องว่าขาดเหลืออะไรไหมจะได้ให้ไอ้กล้วยหรือใครที่จะมาซื้อเขามาด้วย และไม่นานประตูห้องก็เปิดออก พร้อมกับเตียงที่เข็นแสนดีเข้ามา ผมเกือบจะถลาเข้าไปหาแล้วแต่ โดนพยาบาลกันเอาไว้ ผมดูทุกการกระทำที่พยาบาลเปลี่ยนเตียง เช็กน้ำเกลือ เช็กเลือด

ผมมองแสนดีที่หลับตานิ่งกับสายที่ระโยงระยางเต็มไปหมด ที่จริงคนที่ควรนอนอยู่ตรงนั้นควรเป็นผมไม่ใช่แสนดี มันน่าจะเป็นผมไม่ใช่แสนดีคนที่เอาตัวมาบังแล้วรับกระสุนแทน ถ้าผมระวังตัวมากกว่านี้ ถ้าผมเล่นงานไอ้นั่นให้หนักจนไม่สามารถจับปืนได้ แสนดีคงไม่ต้องมานอนอยู่ตรงนี้ และถ้าเป็นผมจริงที่โดนยิง ผมก็ไม่รู้เหมือนว่าแสนดีจะรับได้ไหม จะร้องไห้จนน่าสงสารแบบวันนั้นไหม ขนาดผมที่เข้มแข็งมาตลอดยังรับไม่ไหวเลย แล้วเด็กดื้อของผมล่ะจะไหวไหม แต่ถ้าให้เลือกได้จริงผมก็ยังอยากเป็นคนนอนตรงนั้นแทนแสนดีอยู่ดี ไม่อยากให้แสนดีเจ็บปวดแบบนี้เลยจริงๆ พอทุกอย่างเรียบร้อยพยาบาลก็ออกจากห้องไป ผมเดินเข้าไปใกล้เตียงคนไข้ ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง แล้วจับมือที่ซีดเซียวมาจับเอาไว้ ก่อนจะก้มลงไปหอมให้เบาที่สุด เพราะมือทั้งข้างของแสนดีเต็มไปด้วยรอยเจาะ
“เจ็บไหม แสนดี”
ผมพูดทั้งๆ ที่รู้ว่าแสนดีจะไม่ได้ยิน แต่ก็ยังอยากพูดมันออกมาอยู่ดี ไม่ได้แค่ปลอบแสนดี แต่ปลอบใจตัวผมเองด้วยว่าแสนดีปลอดภัยแล้ว แสนดีอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าผม
“รีบตื่นมา พี่มีเรื่องจะบอก”
ผมเอามือลูบผมแสนดีให้พ้นจากหน้าผาก ก่อนจะยกตัวขึ้นจูบที่หน้าผากแสนดีเบาๆ
“พี่ใจจะขาดแล้ว ที่แสนเป็นแบบนี้”

“กลับมาเป็นเด็กดื้อของพี่ปืนได้แล้ว”

“พี่รักแสนดีนะครับ”

คำที่ผมควรจะบอกแสนดีตั้งนานแล้ว ถึงแสนดีไม่ได้ยิน แต่ผมก็ยังจะบอกอยู่ดี บอกจนกว่าแสนดีจะตื่นขึ้นมาฟังมันด้วยตัวเอง ว่า...



‘พี่ปืนรักแสนดี’


ผมปล่อยให้เวลาเดินผ่านไป โดยที่ตัวเองยังคงนั่งมองแสนดี แล้วจับมือเอาไว้แบบนี้ลูบมันเบาๆ เหมือนจะปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไป แสนดียังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง มีพยาบาลและหมอเข้ามาตรวจดูอาการเมื่อถึงเวลา ทุกอย่างโอเค แต่แสนดีเสียเลือดมาก เลยทำให้ร่างกายต้องพักฟื้นนานกว่าปกติ




ก๊อกก๊อก


เสียงเคาะประตูไม่ได้ดึงความสนใจผมออกจากแสนดีได้เลย ประตูถูกเปิดเข้ามา เสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาหยุดข้างหลัง ผมไม่แม้แต่จะหันไปมองว่าใครมา ยังคงมองแสนดีด้วยสายตาที่เป็นห่วง
“แสนดี เป็นไงบ้างกัน”
แรงจากมือที่วางบนไหล่ผมแล้วบีบเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ และผมรู้ได้ทันทีคนที่เข้ามาคือ พี่กร
“ปลอดภัยแล้ว แต่ยังไม่ฟื้น”
“อืม สภาพกันตอนนี้ โคตรดูไม่ได้เลย”
“...”
“ได้นอนมั้งยัง ตั้งแต่เมื่อคืน”
ผมส่ายหัวและนั้นคือคำตอบของผม มันไม่รู้สึกอยากหลับ อยากนอน หรืออยากกินอะไร มันตื้อไปหมดเหมือนอะไรมาจุกอยู่ที่อกผม
“กันจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่คิดว่าแสนดีตื่นมา แล้วจะเสียใจหรอที่สภาพกันเป็นแบบนี้”
“แต่..”
“ไม่ต้องแต่ พี่เอาเสื้อผ้ากับอาหารมาให้แล้ว ไปอาบนำ้ กินข้าวแล้วไปนอนพัก พี่เฝ้าแสนดีต่อให้เอง”
พี่กรทำเสียงดุผมเป็นเด็กๆ ผมทำท่าจะไม่ลุก จนพี่กรต้องมาดันหลังให้ลุกขึ้นไป ผมมองแสนดีอีกครั้ง เห็นแสนดีเจ็บแบบนี้ก็ไม่อยากให้ตื่นขึ้นมาแล้วเป็นห่วงผมอีก บอกใครต่อใคร แต่ตัวเองกลับทำเสียเอง ผมทำทุกอย่างตามที่พี่กรบอกในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนจะเดินมาใกล้ๆ เตียงคนไข้ที่มีพี่กรนั่งเฝ้าอยู่ เลยโดนพี่กรมองตาเขียวใส่
“ไปนอน”
“...”
ผมยอมเดินไปนั่งที่โซฟาที่ไม่ไกลจากเตียงของแสนดีเท่าไร แล้วล้มตัวนอน ความเหนื่อยอ่อนจากการไม่ได้พักผ่อนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ทำให้ผมหลับไปในที่สุด และไม่ได้รับรู้ว่าใครมาเยี่ยมแสนดีอีกบ้าง





ผมมาสะดุ้งตื่นตอนที่มีแรงมาสะกิดแขน ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ก่อนปรับโฟกัสสายตาตัวเอง
“กันตื่น”
“...”
“กัน”
“หึม!”
ผมลืมตามองพี่กรที่ยืนกอดอกมองผมอยู่
“ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย พี่จะกลับแล้ว”
“แสนดีตื่นยัง”
“ยัง แต่หมอบอกอีกไม่นานหรอก ยานอนหลับน่าจะหมดฤทธิ์แล้ว”
ผมรีบลุก แล้วเดินไปที่เตียงแสนดีทันที
“ผมเฝ้าแสนดีเอง พี่กลับเถอะ”
“อืม”
“...”
“เออ! เกือบลืมพี่สาวของแสนบอกว่า เดี๋ยวกลับมาใหม่”
ผมไม่ได้ตอบรับอะไร ได้แต่มองแสนดี แต่รับรู้ได้ว่าพี่กรเดินออกจากห้องไปแล้ว ห้องกลับมาเหลือแค่ผมกับแสนดีอีกครั้ง มันเงียบและมีแค่เสียงของเครื่องช่วยหายใจเท่านั้นที่ดังตามจังหวะหายใจของแสนดี ผมเอื้อมมือไปจับมือแสนดี ยกมันขึ้นมาจูบเบาๆ อย่างกลัวว่าแสนดีจะเจ็บ แล้วสิ่งที่ทำให้ผมขมวดคิ้ว หัวใจเต้นรัวคือแรงบีบที่บีบมือของผมกลับมา ผมลุกขึ้นมาดูแสนดีที่เหมือนกำลังลืมตาขึ้นมา
“แสนดี”
“...”
ผมกดปุ่มเรียกพยาบาลทันที เพื่อมาดูอาการของแสนดี แล้วทุกอย่างก็วุ่นวายเมื่อหมอกับพยาบาลเข้ามาดูอาการของแสนดี ผมหลบให้พวกเขาได้ทำหน้าที่ของตนเอง แสนดียังมึนงงอยู่ หมอถามอะไรก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง แสนดีหันมองไปรอบๆ พอเราสบตากัน ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ในชีวิตนี้ ไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อน และมันจะเป็นยิ้มที่ผมให้แสนดีแค่คนเดียวเท่านั้น



แสนดียิ้มตามออกมา



แสนดีน่ารัก


ผมไม่เคยคิดเลยว่าแสนดีจะน่ารักได้ขนาดนี้ ถึงจะเป็นยิ้มที่ซีดเซียวไม่สดใสเท่าไร แต่ผมก็ชอบอยู่ดี แล้วความวุ่นวายก็จบลง เมื่อหมอลงความเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ต้องพักฟื้นรักษาตัวอีกสักระยะ พอทุกคนออกไปกันหมด ผมไม่ลังเลเลยสักนิด ที่จะเดินไปใกล้เตียงแสนดีทันที แล้วนั่งบนเตียงคนไข้ เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดแสนดีมากขึ้น
“ไง! เด็กดื้อ”
“ไม่ได้ดื้อสักหน่อย”
ผมยิ้มอีกครั้งตอนที่แสนดีเถียงออกมาแบบนี้ แสนดีนั่งกึ่งนอนมองมา ผมจับมือแสนดีเอาไว้ อยากจะกอดแสนดีแต่กลัวว่าผมจะทำให้เจ็บ จึงต้องอดใจตัวเองเอาไว้
“อย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหม”
“แต่พี่ปืน...”
“ไม่ต้องแต่เลย แสนเป็นแบบนี้ พี่เหมือนจะตายเลย”
“...”
แสนดีเม้มปากแน่น ตอนที่ผมบอกแบบนั้น มันไม่เกินจริงไปเลยสักนิด ผมเหมือนจะตายจริงๆ
“พี่จะเป็นคนปกป้องแสนดีเองเข้าใจไหมครับ”
โทนเสียงที่นุ่มทุ้มที่ผมไม่เคยคิดจะพูดกับถูกนำมาใช้กับแสนดี แล้วผมก็ได้เห็นเด็กดื้อของผมแก้มแดงเป็นระเรื่อ ก้มหน้ามองมือตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม
“แสนคิดว่า ถ้าแสนเป็นคนกำลังโดนยิงแบบนั้น แสนก็เชื่อว่าพี่ปืนจะทำแบบแสน”
“...”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง อย่าห้ามแสนเลยนะครับที่จะทำแบบนั้นอีก”
“...”
“แสนรู้ว่าเราใจตรงกัน”
“...”
“ใช่ไหมครับ พี่ปืน”
มันเป็นแบบนั้น และเป็นแบบนั้นมาโดยตลอด ผมคงไม่ลังเลเลยในวินาทีนั้นเหมือนกับที่แสนดีก็จะไม่ลังเลเลยที่จะบังกระสุนให้กัน


ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่สุดที่มีแสนดีเป็นแฟน


และผมจะทำให้แสนดีเป็นคนที่โชคดีที่สุดเหมือนกันที่มีผมเป็นแฟน




ผมสัญญา




tbc


#แสนดีของพี่ปืน




ตอนนี้เป็นตอนที่เราแต่งแล้วเป็นไบโพล่าร์มากที่สุด ตอนต้นร้องไห้ออกมาเลย แค่แสนดีบอก พี่ปืน...ไม่ร้อง เท่านั้นแหละน้ำตาไหลเลย พอแต่งตอนท้ายยิ้มปากบานเขินพี่ปืนไปอีก แต่งเรื่องนี้จบเป็นบ้าพอดี



ปล.เราจะมาบอกว่าเหลืออีก 2 ตอน +บทส่งท้าย ก็จบแล้วนะ แอบใจหายเหมือนกัน>_<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #23 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 20:26
    เจ้าเเสน โอ๋ๆ หายไวไว กลับมาป่วนเร็วๆนะ
    #23
    1