โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 28 : โหดที่ #27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 909
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

โหดที่ #27





06/02/63✔️
17/06/63☑️


“คำเตือน”

ตอนนี้อาจมีคำพูด ภาษา พฤติกรรม หรือเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ไม่ควรลอกเลียนแบบ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน



(San-D Talk)


ผมยังคงอยู่ที่เดิม คือนั่งบนตักของพี่ปืน ยังคงซบอกฟังเสียงหัวใจของแฟนตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะที่น่าฟัง และมันเป็นจังหวะเดียวกันกับผม ถ้าถามว่าทำไมอยู่ๆ ผมถึงได้งอแงแบบนี้

ก็เพราะไอ้พี่กล้วยไง

ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ ตอนที่ไอ้พี่กล้วยไปรับผมมาจากร้านกาแฟ พอคุยกันเรื่องพี่แจงเสร็จ ไอ้พี่กล้วยมันก็เปลี่ยนเรื่องทันที
“เออ! ไอ้แสนกูมีเรื่องคาใจอยากจะถามมึง”
“ว่ามา แสนพร้อมตอบ”
“มึงได้กับพี่ปืนยัง”
“...”
ผมไม่รู้ว่าตัวเองแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป ตอนที่ไอ้พี่กล้วยมันถามคำถามนี้ออกมา มันคงต้องแปลกประหลาดมากแน่ๆ ก็ไม่คิดว่าไอ้พี่กล้วยมันจะถามเรื่องนี้ตรงๆ แบบนี้
“ยังไง ไอ้แสน กูตอบมา”
“...”
“มึงเงียบ อย่าบอกกูนะ ว่ายังไม่ได้ 555”
“...”
แล้วไอ้พี่กล้วยมันก็ระเบิดหัวเราะออกมาสั่นรถ ผมคิดว่าทำไมวันนี้ถึงได้ถึงร้านเหล้านวลจันทร์ช้าแท้ ไม่อยากอยู่ตรงนี้กับไอ้พี่กล้วยเลย รู้สึกว่าตัวเองทำหน้าไม่ถูก ผมเบะปากทันทีตอนที่ไอ้พี่กล้วยมันไม่ยอมหยุดหัวเราะสักที
“ยังไม่ได้แล้วทำไม ยังไงแสนก็เป็นแฟนพี่ปืน”
“หรอ ก็แค่แฟนเปล่าวะ ยังไม่ได้เป็นเมียเลย นี่มันเรื่องธรรมชาติของคนเป็นแฟนกันที่จะมีอะไรนะเว้ย”
“ไอ้พี่กล้วย ใครจะเป็นเมีย”
ผมทะลึงตาใส่ไอ้พี่กล้วยทันที
“มึงไง อย่าบอกว่าจะไปเป็นผัวลูกพี่กู”
แล้วไอ้พี่กล้วยมันก็มองผมตั้งแต่หัวจดเท้า ตอนที่รถติดไฟแดง ผมไม่เคยคิดอยากต่อยใครเท่ากับไอ้พี่กล้วยเลย



ไอ้กล้วยแม่งกวนตีน


“ไอ้แสน มึงอย่ามัวใจเย็น เป็นแฟนกับเป็นเมียมันต่างกันนะเว้ย”
“ต่างยังไง บอกแสนมาดิ”
ผมเริ่มลังเล ฟังที่ไอ้กล้วยมันจะพูด และคิดตามว่าจะเชื่อไอ้พี่กล้วยดีไหม
“แฟนมันก็แค่นั่งคุย แต่เมียนอนคุยกัน มึงคิดว่าอะไรมันจะดีกว่ากันวะ”
“ไอ้พี่กล้วย จะพูดอะไรก็พูดมา อย่ามาอ้อมค้อม”
“เออ! ไอ้แสนมึงมันกาก ได้พี่กันเป็นแฟนแล้ว ก็ควรจะดูแลลูกพี่เขาดีๆ งานบ้านอย่าให้ขาด และที่สำคัญเรื่องบนเตียง”
“...”
ผมเริ่มคิดแล้ว ว่าควรบอกพี่แจงอย่าไปยุ่งกับไอ้พี่กล้วยดีไหม เพราะสายตาไอ้พี่กล้วยตอนนี้โคตรแพรวพราวมาก เหมือนพวกเจ้าเล่ห์แสนกล
“มีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอก กูช่วยเต็มที”
“แสนว่า แสนไปบอกให้พี่แจงเลิกยุ่งกับพี่กล้วยดีกว่า”
“อ่าว! ไอ้แสนทำไมมึงทำแบบนี้”
ไอ้พี่กล้วยมันจอดรถ ตรงลานจอดรถร้านเหล้านวลจันทร์พอดี เรายังคงเถียงกันอยู่
“ก็พี่กล้วยดูเลวยังไงไม่รู้”
“ไอ้แสน มึงพูดแบบนี้ใช่ไหม”
“...”
“ได้..ได้... เดี๋ยวกูไปบอกพี่ปืนให้หาเมียใหม่”
“ไอ้พี่กล้วย!”
พอทิ้งระเบิดเสร็จ ไอ้พี่กล้วยมันก็ลงจากรถไป หัวเราะให้ลั่น ไอ้พี่กล้วยเวร ใช่ว่าผมไม่คิดเรื่องนี้ แต่พี่ปืนไม่ทำแล้วจะให้เขาทำยังไง ให้ผมปล้ำพี่ปืนหรือไง หรือว่าจะถามไอ้คูณดี ว่ามันได้พี่เกวยัง แต่ใจก็กลัวไอ้คูณมันจะแดกหัวผมแน่ๆ ที่เอาเรื่องนี้ไปถามมันอะไรแบบนี้

สุดท้ายเลยมานั่งอ้อนพี่ปืนแบบนี้ให้ทำเรื่องอย่างว่า ก็อายแต่กลัวพี่ปืนไม่รักมากกว่า แถมโดนปฏิเสธแบบเต็มๆ แต่ได้จูบที่โคตรจะรู้สึกดีมาแทน ถือว่าคุ้มแล้วกัน ผมนั่งต่ออีกพักหนึ่ง ก็ขอพี่ปืนลงไปข้างแทน เพราะนั่งตักพี่ปืนมาสักพักแล้ว ผมว่าพี่มันคงเมื่อยแล้ว เลยโดนพี่ปืนบอกว่าอย่าไปซนที่ไหน



ใครซน? ไม่มีเถอะ


พี่ปืนอย่ามาใส่ร้ายกัน แล้วผมก็หอมแก้มพี่ปืนไปหนึ่งที ก่อนจะรับวิ่งออกมาทันที ถ้าช้ากว่านี้คงไม่ได้ลงมาด้านล่างแน่นอน เพราะพี่ปืนทำท่าจะกอกผมอีกต่อแล้ว


“พี่กล้วยมีอะไรให้แสนช่วยไหม”
พอลงมาถึงข้างล่างก็เดินไปหาไอ้พี่กล้วยทันที ที่ดูจะยุ่งๆ เพราะวันนี้ลูกค้าเยอะมาก และที่สำคัญดูจะไม่ใช่ลูกค้าประจำ มีกลุ่มวัยรุ่นหลายกลุ่มที่ดูเยอะกว่าปกติ
“เออ! มึงมาก็ดีแล้วไอ้แสน ช่วยกูคิดเงินกับจดออเดอร์ก็ได้”
“โอเคคร้าบบบบผม”
ผมทำท่าตะเบ๊ะแบบทหาร ก่อนที่จะหลุดขำออกมา แล้วเดินไปทำตามที่ไอ้พี่กล้วยมันสั่ง ผมชอบเวลาที่มาช่วยร้านแบบนี้ มันสนุกดี ได้เจอผู้คน ได้เห็นคนเมาในหลายรูปแบบ วันนี้มีวงดนตรีขึ้นตามปกติ แต่ไม่ใช่วงพี่ฮิวของพี่กร ไม่งั้นพี่กรคงมานั่งหน้าเวทีแล้ว ไม่รู้คู่นี้ไปถึงไหนแล้ว พี่กรปิดเงียบไม่ยอมบอกผม ถามก็ไม่ตอบ ผมบริการลูกค้าโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี่ที ลูกค้าเก่าไปใหม่มาไม่ได้ขาด แต่ก็สนุกดี จนต้องมาบริการโต๊ะที่อยู่ทางซ้ายของเวทีที่ส่งเสียงดังและกินเหล้ากันยังกับน้ำเป็นกลุ่มวัยรุ่นเกือบสิบชีวิตที่หน้าตาดูเถื่อนมากในสายตาผม ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาไม่ใช่ชุดนักเรียน ถ้าให้ผมเดาก็น่าจะเรียนมหาลัยกันแล้ว
“รับอะไรดีครับ”
ผมส่งเมนูอาหารและเครื่องดื่มสองสามชุดไปให้ลูกค้า สายตาของคนทั้งโต๊ะมองมาที่ผมเป็นตาเดียว จนผมแอบเผลอกลืนน้ำลาย





แม่งจะกินผมหรือเปล่าวะ


“ทำไมไม่มีใครบอกกูเลยวะ ว่าร้านเหล้านวลจันทร์เด็กเสิร์ฟน่ารักขนาดนี้”
แล้วก็เป็นคนที่นั่งซ้ายมือผมที่หันไปถามเพื่อนของตัวเอง ทำให้ผมได้แต่ยิ้มแหย่ๆ ทำหน้าไม่ถูก ที่ถูกชมแบบนี้
“ใจเย็นไอ้วิน น้องเขากลัวหมดแล้ว เออ! น้องพี่สั่งได้เลยใช่ไหม”
แล้วคนในกลุ่มก็ตัดบทเพื่อน ผมได้แต่พยักหน้า และรับรายการอาหารที่ยืดยาว สั่งขนาดนี้กินกันยันเช้ายังไม่หมดเลย ผมกำลังจะหันหลังกลับ แต่ผู้ชายคนเดิมกลับจับแขนผมเอาไว้ จนผมต้องหันมามองตาเขียวใส่ เป็นใครมาจับแขนผมแบบนี้
“โทษที พี่จะบอกว่าให้เรามาเสิร์ฟเองนะ พี่อยากเห็นหน้าเราอีก”
พอผมตาเขียวผู้ชายคนนั้นก็ปล่อยแขนผมทันที แล้วยกมือเหมือนยอมแพ้ ถึงจะชอบผู้ชาย แต่ไม่ได้หมายถึงจะโอเคกับทุกคนที่เข้ามา
ผมเดินหน้าบึ้งตึงกลับไปที่เคาร์เตอร์ ที่มีไอ้พี่กล้วยกับพี่หลงยืนมองผมอยู่ก่อน ผมส่งบิลอาหารให้ไอ้พี่กล้วย
“มีอะไรเปล่าแสน พี่เห็นลูกค้าจับแขนเรา”
“ไม่มีอะไรพี่หลง แค่พวกเจ้าชู้”
ผมตอบพี่หลงที่ดูเป็นห่วงผม แต่ตามองกลุ่มนั้นเหมือนพร้อมจะมีเรื่องตลอดเวลา
“ไอ้แสน มึงไม่ต้องไปเสิร์ฟแล้ว มานั่งนี่”
ผมลืมใครอีกคนไปหรือเปล่า ไอ้พี่กล้วยไง ตานี่ขวางมาก คงเห็นทุกการกระทำของกลุ่มนั้น แล้วเรียกผมให้ไปนั่งในเคาร์เตอร์แทนตัวเอง ผมมองกลับไปยังกลุ่มนั้น ก่อนจะสบตาเข้าพี่คนนั้นที่ยังมองมาที่ผม แล้วยิ้มออกมา และดูเหมือนจะไม่ใช่พี่คนนั้นคนเดียว ตอนนี้ทั้งกลุ่มมองมาที่เคาร์เตอร์ที่ผมนั่งแล้ว ผมกลัวจะมีเรื่องจริงๆ
“เอาไงไอ้กล้วย เล่นแม่งเลยไหม”
“ใจเย็นไอ้หลง พี่กันอยู่เดี๋ยวเป็นเรื่อง ถ้ามันยังไม่จบเจอกูแน่”
นี่!ผมอยู่ในดงนักเลงใช่ไหม แต่ละคน แล้วผมก็เลิกสนใจ หันไปคิดบิลให้กับลูกน้องไอ้พี่กล้วยที่บอกโต๊ะที่ลูกค้าคิดเงิน ไม่รู้พี่ปืนทำงานเสร็จยัง ใจก็อยากขึ้นไปหา แต่กลัวว่าจะเข้าไปกวนจนงานไม่เสร็จกันพอดี

ผมช่วยงานจนไม่ได้ดูเวลา แต่ยังไงคืนนี้ผมก็ขอพี่ยินดีมาแล้ว ว่าจะนอนกับพี่ปืนอยู่แล้ว แต่แค่ยังไม่ได้บอกพี่ปืนเท่านั้น พี่ยินดีไม่ได้มีปัญหา ดูจะยินดีด้วยซ้ำไป ไม่รู้ว่าจะกลัวผมจะไม่มีแฟนหรือยังไง แทบจะเอาผมใส่พานให้พี่ปืน จนกระทั่งนั่งคิดอะไรไปเพลินๆ พี่โก้ก็เดินเข้ามาหาผมที่เคาร์เตอร์
“อ่าว! แสนไอ้สองตัวนั่นไปไหน”
ผมหันมองรอบตัว ลืมพี่หลงกับไอ้พี่กล้วยไปเลย
“ไม่รู้ พี่โก้ มีอะไรเปล่า”
“เด็กเสิร์ฟอาหารมันเกิดป่วยกะทันหัน คนเสิร์ฟเลยไม่พอ จะให้พวกมันหาคนมาช่วยหน่อย”
ผมมองหาสองคนนั้นแต่ไม่เจอ ไม่รู้หายไปไหนกันทั้งคู่เลย และดูเหมือนว่ายิ่งดึกลูกค้าก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย แล้วผมก็ตัดสินใจลุกขึ้น เพื่อไปช่วยพี่โก้อีกแรง
“แสนไปช่วยเอง”
“เอาจริง?”
“จริงดิ แค่นี้แสนทำได้”
“เออ! งั้นตามมา”
แล้วผมก็เดินตามพี่โก้ไปหลังร้าน แล้วถือถาดอาหารสำหรับเสิร์ฟให้ลูกค้า พอกลับจากโต๊ะแรก โต๊ะสอง สามก็ตามมา และผมก็ลืมโต๊ะสำคัญไปเสียสนิท ไม่ได้คิดถึงเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่ได้สนใจอยู่แล้ว มานึกได้อีกทีก็ตอนที่ผมถือถาดอาหารมายืนอยู่หน้าโต๊ะซ้ายของเวทีเป็นเรียบร้อยแล้ว และเหมือนทุกคนรอคอยการมาของผมอยู่ หันมามองผมเป็นตาเดียวเลยตอนนี้
“ไอ้วินเด็กมึงมาแล้ว”
“...”
“ไปไหนมาพี่มองหาตั้งนาน”
แค่ฟังก็รู้ว่าโกหก ทั้งที่เขาก็เห็นว่าผมนั่งอยู่ตรงเคาร์เตอร์ ผมขี้เกียจสนใจเสิร์ฟอาหารให้มันเสร็จจะได้กลับเข้าหลังร้านไป และว่าจะไม่ออกมาแล้ว ไปหาพี่ปืนดีกว่า ข้างล่างเริ่มไม่สนุกแล้ว
“อาหารที่สั่งได้แล้วครับ”
ผมวางถาดลงบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบอาหารวางจนครบ แล้วกำลังจะหมุนตัวกลับ


เฮ้ย!!!

ผมร้องลั่น เพราะว่าตัวเองกำลังจะเสียหลักล้มลง ตอนที่มีใครมาคว้าแขนผมเอาไว้ จนผมล้มลงไปนั่งตักใครบางคนเข้า แรงกอดรัดอย่างจงใจ ทำให้ผมปล่อยดิ้นขัดขืน
“ปล่อย”
ผมพูดเสียงแข็ง พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดที่น่ารังเกียจนี้ แต่ภายในโต๊ะกลับส่งเสียงร้องเชียร์กัน
“ไอ้วินหอมเลย หอมเลย หอมเลย”
หน้าผมคงเหวอมากแน่ๆ ตอนที่ได้ยินแบบนั้น และดูเหมือนไอ้คนที่กอดผมมันจะทำจริง ผมรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ของอีกคนที่เข้ามาใกล้ผม
“โคตรตัวหอมเลยวะ พี่ว่าเราเลิกมาเป็นเด็กเสิร์ฟแล้วไปกับพี่ดีกว่าคืนนี้”
“...”
ผมโคตรอยากตะโกนใส่หน้าแม่ง ว่าไม่ได้เป็นเด็กเสิร์ฟโว้ย เป็นแฟนเจ้าของร้าน ในขณะที่ผมกำลังดิ้นรนหาอิสระให้ตัวเอง เสียงของคนที่ผมกำลังคิดอยากให้มาช่วยมากที่สุด ก็ดังก้องไปทั่วร้าน พี่ปืนของผมมาช่วยแล้ว
“ปล่อยคนของผม”
มันเหมือนเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายของผม ที่มองไปยังทิศทางที่พี่ปืนยืนอยู่ทันทีด้วยน้ำคลอเบ้าไปแล้ว


โคตรกลัวเลย

ไม่อยากให้ใครมาทำแบบนี้กลับผมนอกจากพี่ปืนของผมเท่านั้น
“พี่ปืน”
และแรงกอดรัดผมอยู่ก็คลายออก ผมเลยรีบผละออก แล้ววิ่งไปหาพี่ปืนที่ยืนไม่ไกลจากโต๊ะเท่าไร วิ่งไปหลบด้านหลังพี่ปืนที่รู้ว่าจะปลอดภัยถ้าอยู่ตรงนี้ จับชายเสื้อของพี่ปืนด้วยมือที่สั่นเทาเพราะความกลัว ผู้ชายทั้งกลุ่มนั้นลุกขึ้นพร้อมเพรียงกันทั้งโต๊ะ ก่อนผู้ชายที่กอดผมจะเดินเข้ามาใกล้พี่ปืน ที่ทำหน้านิ่งผมรู้เลยว่าพี่ปืนกำลังโกรธ และโกรธมากด้วย เพราะรอบตัวพี่ปืนเหมือนมีรังสีอะไรบางอย่างแผ่ออกมา ไม่เคยเจอพี่ปืนหมวดนี้เท่าไร ผมกำชายเสื้อพี่ปืนแน่น จนพี่ปืนต้องหันมามองผม เราสบตากัน และผมรู้ว่าจะไม่มีอะไรมาทำร้ายผมได้ ถ้าพี่ปืนอยู่ตรงนี้
“มึงเป็นใคร เสือกมายุ่งเรื่องของกูทำไม”
“...”
“ก็แค่เด็กเสิร์ฟร้านเหล้า จะหวงทำเหี้ยอะไรวะ”
ผมหันไปมองทำตาขวางอีกรอบ ใส่ไอ้คนที่พูดจาส่อสันดานแบบนี้

ทำไม! แค่เด็กเสิร์ฟแล้วทำไม สมัยนี้เขาก็ทำงานแลกเงินกันทั้งนั้น
“ใครบอกคุณ ว่าแสนดีแค่เด็กเสิร์ฟ”
“...”
คราวนี้เป็นพี่ปืนที่ยอมเปิดปากพูดออกมาบ้าง และตอนนี้ลูกค้าภายในร้านเริ่มหันมองมาทางพวกผมมากยิ่งขึ้น ไอ้พี่กล้วยมาจากไหนไม่รู้ เดินมายืนข้างพี่ปืนของผมเรียบร้อยแล้ว โดยมีลูกน้องอีกสองสามคนมายืนขนาบข้างผมเอาไว้
“มีเรื่องอะไร ลูกพี่”
ไอ้พี่กล้วยมันถามพี่ปืนทันที แต่ตานี่มองคนตรงหน้าพร้อมมีเรื่องมากตอนนี้ แต่พี่ปืนกลับเย็นเป็นน้ำแข็ง ทั้งที่ตอนนี้กำหมัดแน่น จนผมเห็นเส้นเสือดปูดขึ้นมาที่แขนแล้ว
“งั้นเท่าไร ถ้ากูจะซื้อไปไอ้เด็กเสิร์ฟคนนั้น”
“ไม่ขายโว้ย”
แล้วก็เป็นผมเองที่ก้าวออกมาจากข้างหลังพี่ปืนไปยืนประจันไอ้คนปากหมาที่จะมาซื้อผม มันเป็นใครมาพูดแบบนี้กับผมได้ยังไง ผมไม่ใช่สิ่งของจะมาซื้อกันแบบนี้ได้ยังไง แล้วผมก็โดนดึงเข้าไปแนบชิดอกด้วยฝีมือของพี่ปืนที่ใช้มือกอดคอผมเอาไว้ จนผมต้องเอามือไปลูบแขนพี่ปืนเบาๆ เหมือนปลอบให้ใจเย็นลง เพราะได้ยินเสียงกัดฟันของพี่ปืนที่กำลังอดทนอย่างที่สุด เพราะยังไงก็ลูกค้าของร้าน และมีเรื่องกันก็ทำให้ลูกค้าและร้านเสียหาย
“ผมต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณเข้าใจผิด”
“เรื่องอะไร ไอ้เด็กเสิร์ฟนี่หรือไง”
“ใช่ครับ เพราะว่านี่คือแฟนของผม”
“...”
ทุกคนในที่นั้นช็อกไปแล้ว รวมถึงผมด้วย แต่แรงที่กอดรัดผมเหมือนกับจะล้างสัมผัสก่อนหน้านี้ ทำให้ผมอบอุ่นหัวใจและรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ทั้งๆ ที่สถานการณ์เริ่มไม่ดีเท่าไร ผมเห็นเพื่อนๆ ของผู้ชายคนนั้นขยับตัว และส่ง สัญญาณอะไรบางอย่าง
“หึหึ สมภารกินไก่วัด ตลกวะ”
แล้วเสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจก็ถูกปล่อยออกมา ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นก็ก้าวเข้ามาใกล้ผม ที่ยืนตัวแข็งทื่อไปแล้ว แล้วก้มหน้าลงมาจนจมูกมันจะโดนแก้มผมอยู่แล้ว ผมหลับตาทันทีไม่อยากมองหน้าอีกคนที่กำลังเข้ามาใกล้ ก่อนจะพูดคำที่น่ารังเกียจออกมา
“แบ่งๆ กันใช้ มันไม่สึกหรอหรอกหน่า”

เฮ้ย!!!

แล้วร่างของไอ้คนนั้นก็กระเด็นลงไปนั่งที่พื้น ด้วยฝีมือพี่ปืนที่ถีบมันไปเต็มๆ ก่อนที่จมูกมันจะฝังลงบนแก้มผม ใจผมเต้นแรงมาก กลัวว่าตัวเองจะโดนหอมจริงๆ แล้วพี่ปืนก็ดึงผมให้ไปอยู่ข้างหลังแทน
“มึงถีบกู”
มันรีบลุกขึ้นมา แล้วกระชากคอเสื้อพี่ปืน ก่อนที่ไอ้พี่กล้วยและลูกน้องก็กรูเข้ามาใกล้พี่ปืน
“ไม่ต้อง”
“จะหมาหมู่หรือไงวะ”
แล้วหมัดที่ไม่ทันระวังก็เข้าหน้าพี่ปืน มันอาศัยจังหวะที่พี่ปืนไม่ได้ระวังตัวต่อยเข้ามาเต็มๆ และก็เกิดการตะลุมบอลกันเกิดขึ้น ผมถูกลูกน้องคนหนึ่งของพี่ปืนกันให้ออกห่างจากที่เขาตีกัน เสียงกริ้ดร้อง เสียงโวยวาย เสียงของที่แตกหัก แม้แต่เสียงขวดที่ถูกทำให้แตกดังไปทั่วบริเวณ เป็นภาพที่ผมไม่คิดว่าจะได้เห็น และไม่อยากเห็นด้วย

ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่ปืนขึ้นมา แต่พี่ปืนของผมเก่งมาก ตอนนี้ล้มไอ้นั่นที่ต่อยได้แล้ว รู้สึกจะโดนพี่ปืนเตาะไปหลายที ก่อนที่ความวุ่นวายจะสงบลง และไอ้พี่กล้วยเองก็จัดการเพื่อนของผู้ชายคนนั้นหมอบลงไปแล้ว และดูเหมือนทุกอย่างจะจบลง พี่ปืนหันกลับมา และกำลังก้าวเดินเข้ามาหาผม ด้วยรอยยิ้มกว้างที่ผมชอบมากที่สุด

และมันเป็นในตอนนั้นเองที่ใครอีกคนที่คิดว่าหมดฤทธิ์ไปแล้วยกปืนขึ้นมา แล้วเล็งปลายกระบอกปืนมาทางพี่ปืน ทำให้ผมเบิกตากว้างใจหล่นวูบตกไปแล้ว ก่อนจะตะโกนเรียกชื่อพี่ปืนออกมา และรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ปืนทันที



“พี่ปืน”


ปัง ปัง


tbc

#แสนดีของพี่ปืน

ใครตามเรามาตั้งแต่เรื่องของพี่ดินกับน้องกัสจะรู้ว่าเราเป็นแบบนี้ เราขอโทษT_T อย่าโกรธเราเลย


ปล.เราจะมาบอกว่า วันอาทิตย์นี้ก็ไม่มาเหมือนเดิม เจอกันวันพุธหน้าเลยนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #22 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 19:54
    ใจร้าย ทำร้ายแสนดีทำไม
    #22
    3
    • #22-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 28)
      17 มิถุนายน 2563 / 19:55
      เราขอโทษ
      #22-1
    • #22-3 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 28)
      17 มิถุนายน 2563 / 19:56
      ขอบคุณค่ะ วันพุธเจอกัน
      #22-3