โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 21 : โหดที่ #20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

โหดที่ #20



24/01/63✔️

20/05/63☑️



(Gun Talk)



แสนดีน่ารัก


คือความรู้สึกผมตอนนี้ ผมมองคนที่กำลังลงจากรถ แล้วลงไปยืนมองรถผมที่กำลังขับออกไป ผมมองกระจกหลังแสนดียังยืนอยู่ตรงนั้นมองมา วันนี้ผมมีเรื่องที่ต้องไปจัดการ เรื่องที่มันค้างคามาโดยตลอด ผมจะไปหานิออนที่หนีกลับโรงแรมตั้งแต่วันนั้น ตอนที่ผมไปส่งแสนดี แล้วกลับมาที่ร้านเพื่อจะมาคุยกับนิออน แต่เธอกลับไม่อยู่แล้ว ผมไม่ได้ตามเธอไป ปล่อยให้นิออนได้ใช้เวลากับตัวเอง แล้วก็มีสายทางไกลจากต่างประเทศโทรเข้ามา ผมชั่งใจก่อนจะตัดสินใจรับมัน เพราะคิดว่าเป็นคนที่ทิ้งไป โทรมาหา แต่แล้วมันกลับไม่ใช่ เสียงผู้ชายที่แทรกเข้ามาในโสตประสาททำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผู้ชายคนนั้นพูดภาษาอังกฤษใส่ผมเป็นชุด ผมพอจะจับใจความได้ว่า เขาคือแฟนนิออนที่ชื่ออีธาน และนิออนหนีเขากลับมาเพราะทะเลาะกัน อีธานอยากรู้ว่านิออนอยู่ไหน และผมก็บอกออกไป มันไม่ใช่ปัญหาของผม แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว อีธานดูเป็นกังวล และเป็นห่วงนิออนมาก อีธานกำลังมาไทยวันนี้ ผมให้ไอ้กล้วยไปรับอีธานที่สนามบินและให้พามาหานิออนที่โรงแรมที่เธอพัก แต่กว่าจะถึงคงเย็นๆ ผมคงคุยธุระกับนิออนเสร็จแล้ว

ก๊อกก๊อก

ผมเคาะประตูห้องพักของนิออน ไม่นานก็มีเสียงกุกกักเสียงดังจากทางด้านใน เสียงลูกบิดประตูก่อนที่ประตูจะเปิดออก และนิออนค่อยๆชะโงกหน้าออกมาดูมาใครมา และเธอดูตกใจที่เห็นผม

“กัน!”

“จะให้ยืนตรงนี้อีกนานไหม”

นิออนมองผมอย่างลังเล ก่อนจะเปิดประตูกว้างขึ้นเป็นสัญญาณให้เข้ามาด้านในได้ วันนี้นิออนแต่งตัวด้วยเสื้อสายเดี่ยวสีเทาที่โชว์ให้เห็นรอยสักรูปนกนางแอ่นกำลังโผลบินตรงหัวไหล่ซ้ายกับกางเกงขาสั้นสีกรม นิออนมีสไตล์การแต่งตัวเป็นของตัวเองและมันดูดี แต่ผมชะงักกับสร้อยคอเส้นที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ มันเป็นสร้อยเงินที่มีจี้รูปผีเสื้อสีฟ้า มันเป็นของขวัญที่ผมซื้อมาให้เธอ ตอนวันเกิดตอนอายุครบยี่สิบปี นิออนยังคงสวมใส่มันอยู่ นิออนรวมผมเอาไว้ลวกๆด้านหลังทำให้มีปอยผมร่วงหล่นลงมาตามลำคอ ทำให้ผมสามารถเห็นรอยสักที่อยู่ข้างหูที่เป็นรูปตาข่ายดักฝัน และรอยสักทั้งสองที่ ผมกับนิออนเป็นคนเลือกมันด้วยกัน และผมเองก็สักเหมือนกัน ความทรงจำเก่าๆเริ่มไหลเข้ามาในความหัว แต่มันไม่สำคัญพออีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว ผมเดินไปนั่งตรงโซฟากลางห้อง ก่อนที่นิออนจะปิดประตูและเดิมตามมา

“เอาน้ำไหม?”

“อืม”

ผมพยักหน้ารับ ก่อนที่นิออนจะเดินหายเข้าไปในทางโซนห้องครัวเล็กๆของห้อง โรงแรมนี้ตกแต่งได้สวยและมีสไตล์มาก พี่กรที่เป็นคนเลือกห้องนี้ ก็คงรู้ว่านิออนต้องชอบห้องนี้มากแน่ๆ แก้วน้ำเย็นถูกวางลงตรงหน้าผม และนิออนก็เดินไปนั่งลงตรงโซฟาข้างๆ

“กันมีอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาหาเราได้”

“อีธานโทรมา”

“กันว่าอะไรนะ ใครโทรมา”

“อีธาน”

นิออนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัด อีธานคงอิทธิพลกับนิออนมากพอสมควร

“เออ! เขาถามอะไรกันบ้างไหม”

“อืม ถาม”

“แล้วกันได้บอกอะไรเขาไปหรือเปล่า”

นิออนเม้มปากแน่นดูตกใจ และขยับเข้ามานั่งใกล้ๆผมที่โซฟาตัวเดียวกันอย่างลืมตัว

“บอกไปตามความจริง”

ถ้าเป็นคนของใจให้เก็บอาการยังไงก็ดูออก ผมไม่รู้ว่านิออนกำลังคิดอะไรอยู่ แต่คิดว่าอีธานคงสำคัญต่อนิออนแค่ยอกว่าจะมาก็ทำให้นิออนดูตกใจละคนสงสัย

“และอีธานกำลังมา”

“กัน!”

ผมเห็นแววตาลิงโลดดีใจ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเศร้าหมองอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าเรื่องที่สองคนนั้นทะเลาะกันมันใหญ่โตขนาดไหน แต่นิออนที่ผมรู้จักไม่เคยหนีปัญหาแบบนี้

“ทะเลาะกัน”

“ก็ไม่เชิง เราไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันยังไงดี กัน”

ผมรับฟังสิ่งที่นิออนกำลังจะเล่าให้ฟัง เมื่อก่อนไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ของนิออน ผมจะเป็นคนแรกที่รู้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว เธอมีคนที่คอยรับฟังใหม่แล้ว

“เล่ามามีเวลาฟังทั้งวัน”

สายตาของนิออนที่อดกลั้นเอาไว้เริ่มมีน้ำตาคลอ

“คือเราตกลงคบกับอีธานมาได้เกือบจะสองปีแล้ว เรารักอีธานกัน เรารักเขามาก มันดีมาตลอดจนเมื่ออาทิตย์ก่อนเราเห็นอีธานนอนกับผู้หญิงคนอื่นบนเตียงที่เรากับเขานอนด้วยกัน เราไม่รู้อะไรเลย เรามันโง่ อีธานพยายามอธิบายแต่เราไม่ฟัง ไม่ฟังอะไรสักอย่าง เรากลัวอีธานบอกเลิก เราเลยหนีกลับมาไทย”

นิออนพยายามอธิบายทุกอย่างให้ผมฟังด้วยท่าทางที่ดูปกติ แต่ผมว่าเธอกำลังแย่มาก น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จนนิออนต้องปาดมันออกเบาๆ

“ทำไมไม่ฟังอีธานก่อน”

แล้วภาพตอนที่ฉัตรไม่ยอมฟังผมก็ฉายชัดกลับมาในความคิด สถานการณ์ของอีธานเหมือนกันกับผมตอนนั้นเลย

“มันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้”

“เราไม่รู้ เรากลัวคำตอบของอีธาน กลัวว่ามันจะเป็นจริง คือเราจินตนาการว่าไม่มีอีธานอยู่ในชีวิตแล้วเราทำใจไม่ได้”

เสียงที่เริ่มสั่นน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา พร้อมกับความอัดอั้นในใจที่พรั่งพรูออกมา ผมจึงดึงนิออนเข้ามากอดปลอบใจ เพราะยังไงนิออนก็คือเพื่อนของผม

“มันอาจจะเหมือนเรื่องของเราสองคน เมื่อสองปีก่อนก็ได้

“...”

“วันนั้นเราก็ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย แค่นอนเตียงเดียวกันเอง”

“กันเราขอโทษ”

“เรื่อง”

“วันนั้น”

ผมไม่เข้าใจว่านิออนกำลังพูดเรื่องอะไร แต่ก็เงียบเพื่อจะฟังว่าเธอจะพูดอะไรต่อ

“เราตั้งใจ ทำให้ฉัตรเข้าใจผิด”

“...”

ผมขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน

“ตอนนั้นเรายังไม่ได้คบกับใคร และคิดว่าถ้ากลับมา กันก็จะยืนรออยู่ตรงที่เดิม แต่ความจริงมันไม่ใช่เลยสักนิด กันมีฉัตรแล้ว และเราเริ่มเสียดายสายตาที่กันมองเรา แต่กลับใช้มันมองฉัตรแทน เราเลยพยายามทำให้ฉัตรเข้าใจผิด”

“...”

“เราพอจะรู้ว่าฉัตรเองก็ระแวงเราอยู่เหมือนกัน แต่แค่ไม่แสดงออก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉัตรคงไม่ยอมเลิกกับกันง่ายๆแบบนี้หรอก”

“...”

“เราขอโทษ”

“...”

“กันเราขอโทษ”

เสียงร้องสะอึกสะอื้นปล่อยโฮหนักกว่าตอนที่นิออนเล่าเรื่องของแฟนตัวเอง ผมจับแขนนิออนดันตัวให้ออกห่างจากตัวผม แล้วมองหน้านิออนที่เต็มไปด้วยคราบนำ้ตา

“เรื่องจริงหรอ นิออน”

นิออนพยักหน้ารับ ก่อนจะใช่มือปาดน้ำตาที่ไหลมาตรงแก้ม

“แล้วเราก็ปล่อยกันทิ้งแบบเดิม ไม่อยู่กับกัน เราเลือกที่จะทิ้งกันไปอีกรอบ เรามันโคตรแย่เลย พอกลับมาครั้งนี้เราก็มาเจอกันเป็นแบบนี้อีก กันดูเฉยชาไม่สนใจเราเหมือนแต่ก่อน จนเราใจหาย”

“...”

“บวกกลับเราที่กำลังสับสน เราขอโทษนะ กัน”

“...”

ถ้าวันหนึ่งที่ผมจะใจร้าย ให้รู้ไว้ว่าผมเคยได้ใจดีมากจนถึงที่สุดแล้ว สุดจนมันพังหมดไปแล้ว พร้อมกับที่จะไม่รักแล้วนั่นแหละ ก็ในเมื่อผมให้ไปสุดแล้ว แต่ผลที่ได้กลับมามีแต่ความเจ็บปวด ก็คงต้องปล่อยมันไปเสียที ผมมองนิออนนิ่งไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา นิ่งสนิทเป็นแม่น้ำ รอฟังความจริงที่ตัวเองไม่เคยได้รู้เลย  แต่ถ้าจะถามว่าโกรธไหม ผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่มีรักโลภโกรธหลง แต่ในเมื่อเรื่องราวมันผ่านไปแล้ว ผมจะไม่ฟื้นมันขึ้นมาอีก ส่วนเรื่องที่ติดค้างในใจ ก็คงมีแต่เรื่องของฉัตร ที่ผมควรต้องไปขอโทษ

“เด็กนั้นดูรักกันดีนะ”

แล้วอยู่ๆ นิออนก็เปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงแสนดีแทน

“ทำไมคิดแบบนั้น”

“ก็เด็กนั้นไม่มีท่าที สะทกสะท้านตอนที่เราบอกว่าจะแย่งกันกลับมาเลยสักนิด เหมือนเด็กนั้นดูเชื่อใจกันมาก”

“แสน”

“...”

“เด็กคนนั้นชื่อ แสนดี”

ผมบอกชื่อเด็กดื้อขอผมกับนิออน แววตาเธอดูสงสัยในท่าทีของผม

“กันชอบเด็กคนนี้จริงๆหรอ เราว่าแสนดีดูไม่เหมือนกิ่งฉัตรเลย”

ใช่! ไม่เหมือน ไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลยสักนิดในความคิดผม

กิ่งฉัตรคือกิ่งฉัตร

และแสนดีก็คือแสนดี

มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด ว่าใครเหมือนใคร ในเมื่อแต่ละคนมีมุมที่ต่างกันออกไป

“อืม”

“เราขอโทษอีกครั้งนะ แต่ครั้งนี้เราจะอวยพรให้กันโชคดีในความรัก”

“เหมือนกัน นิออนควรฟังอีธานก่อน แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”

“อืม กันเราขอกอดหน่อยได้ไหม ไม่รู้ว่าอีกนานเท่าไรจะได้กอดกันแบบนี้อีก”

ผมกางแขนรับร่างของนิออนที่โผเข้ากอดผม เธอซบหน้าตรงไหล่ผม ก่อนที่ผมจะกอดตอบ เพราะยังไงนิออนก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดของผม เราผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ

“กันคือครอบครัว คือที่ปลอดภัย คือทุกอย่างของเรานะ”

เป็นให้ทุกอย่างแต่ไม่สามารถเป็นคนรักได้ใช่ไหม ผมไม่โอดครวญหรือรู้เสียใจอีกแล้ว ผมรู้ว่านิออนมีเหตุผลของเธอ เราควรปล่อยความรู้สึกทุกอย่างให้เป็นเพียงความทรงจำดีๆเท่านั้น

“กันโกรธเราไหมที่ทำแบบนี้”

“โกรธ และนิออนควรไปขอโทษฉัตร”

นิออนพยักหน้ารับ ผมลูบผมเธอเบาๆ เพื่อที่จะให้เธอคลายกังวล ผมยอมรับว่าโกรธแต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดมาแล้ว เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรในอดีตได้ แต่เราสามารถทำปัจจุบันให้ดีได้ เราทุกคนได้รับบทเรียนนี้มามากพอแล้ว ควรจะมีความสุขกันได้เสียที เรากอดกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ผมจะถามนิออน

“กินอะไรยัง”

“ยังเลย ก็ว่ากำลังจะออกไปหาอะไรกัน”

“ชุดนี้หรอ”

นิออนเลิกกอดผม และกลับมานั่งดีๆมองชุดตัวเองที่กำลังใส่อยู่ตอนนี้

“ทำไมน่ารักดีออก”

“มันโป๊”

แล้วผมโดนงอนอีกจนได้ นิออนหน้างอทันทีที่ผมพูดจบ เราเถียงกันอีกเป็นพัก สุดท้ายเรานั่งคุยกันดีๆ ก่อนจะสั่งอาหารของโรงแรมขึ้นมากิน พอปรับความเข้าใจกันแล้ว ก็ดูเหมือนมันวันเวลาเก่าๆ กลับมาในแบบที่ผมเป็นเพื่อนสนิทอีกครั้ง นิออนเล่าถึงการไปใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศคนเดียว ได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ เจอผู้คนมากมายและหนึ่งในนั้นที่นิออนเจอคือคนที่ทิ้งผมไป

“เราเจอน้านวลด้วย เธออยู่ที่นั้นมีลูกสาวหนึ่งคนอายุน่าจะราวสิบสอง เธอถามถึงกันด้วย แต่เราไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยนะ”

“อืม”

“ไม่ถามหรอ”

“ไม่ เขาได้ตายไปจากเรานานแล้ว”

แล้วบทสนทนาก็เปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นแทน นิออนไม่ได้เซ้าซี้ที่จะเล่า และผมก็ไม่ค่อยอยากฟังมันด้วย

กว่าที่ผมจะออกจากห้องนิออนก็เกือบสามโมงเย็นแล้ว และไอ้กล้วยโทรมาว่าไปสนามบินแล้ว ผมกำชับมันให้รอจนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยค่อยกลับ หรือถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาผมได้ทันทีและรู้ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยในทิศทางที่มันควรจะเป็น



ผมขับรถไปโรงเรียนของแสนดี เพราะอีกไม่นานก็จะได้เวลาเลิกเรียนแล้ว ตอนนี้ผมมีหน้าเป็นสารภีคอยรับคอยส่งแสนดี ก่อนจะขยับสถานะเป็นอย่างอื่น เพื่อแสดงความจริงใจให้แจงหรือใครต่อใครที่เป็นญาติของแสนดีได้รู้ว่าผมจริงจังแต่ไหน วันนั้นที่ไปส่งแสนดี แล้วผมลงตามแสนดีเข้าไปในร้าน แล้วเจอแจงที่กำลังดุแสนดี และผมได้คุยกับแจง แจงแสดงท่าทีเป็นห่วงแสนดี เรื่องที่กลับบ้านดึกและไม่ค่อยกลับบ้านจนทำให้พี่สาวคนเดียวเป็นห่วง แจงไม่ได้เล่าว่าสองคนนี้มีปัญหาอะไรถึงไม่คุยกัน เลยฝากให้ผมช่วยดูแลแสนดีอีกแรง และผมเองก็เต็มใจอยู่แล้ว ที่จะดูแลแสนดี แค่เด็กดื้อคนเดียวผมดูแลได้สบาย ไม่นานผมก็ขับรถมาถึงหน้าโรงเรียนยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน ผมจึงเลือกไปจอดถัดไปจากหน้าโรงเรียนไม่ไกล และไลน์ไปบอกเด็กดื้อของผม

Gun : ถึงแล้ว

           รอหน้าโรงเรียน

ไม่มีการตอบรับใดๆกลับมา และผมก็รอจนนักเรียนเริ่มกันทยอยออกมา ผมคิดว่าแสนดีออกมาน่าจะเห็นรถผมที่จอดอยู่ และไม่นานก็มีเสียงเคาะกระจกทางฝั่งคนนั่ง แสนดียิ้มกว้างส่งมาให้ ผมจึงปลดล็อกประตูเพื่อให้คนที่ผมมารับได้ขึ้นมานั่งบนรถ

“รอนานไหมพี่ปืน”

“ไม่นาน”

“พี่ปืนลำบากเปล่าที่มารับแสน แสนกลับเองได้นะ กลับเองประจำอยู่แล้ว”

“มารับได้”

ผมออกรถทันที แสนดีเบะปากจนผมต้องหันไปมองตอนรถติดไฟแดง

“เป็นไร”

“ก็เพื่อนแสนอ่ะดิ มีแฟน”

เสียงเหมือนเด็กกำลังฟ้องผู้ใหญ่ ทำให้ผมเอ็นดูแสนดีที่ดูเหมือนจะโตแต่ตัว

“แล้วทำไม อิจฉาหรือไง”

“อืมใช่ แสนอิจฉา”

ผมออกรถตอนที่สัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นไฟเขียว แล้วแสนดีก็มาจับแขนข้างซ้ายของผมและขยับเข้ามาใกล้เขย่ามันเบาเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจ

“แสนอยากมีแฟนบ้าง”

“ก็หาซิ”

“ก็รออยู่ ให้เขาขอเป็นแฟนสักที”

“เขาไม่ขอ ก็ขอเองซิ”

“ไม่เอาอ่ะ แสนจะรอจนกว่า เขาจะมาขอแสนเป็นแฟน”

แล้วผมก็โดนเมินเป็นที่เรียบร้อย แสนดีหันไปมองวิวทางด้านข้าง ไม่หันมามองผมอีกเลย วิวที่เริ่มจะคุ้นตาเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว ผมทำลายความเงียบด้วยการพูดประโยคที่ถ้าแสนดีได้ยินต้องยิ้มไม่หุบแน่นอน

“ไว้โอกาสดีๆ จะขอแล้วกัน”

แสนดีหันขวับกลับมามองผมด้วยสายตาที่เป็นประกายดีใจ ก็บอกแล้วไงอยากให้ทำอะไรให้ ก็แค่บอกจะรีบทำให้ทันที แล้วผมก็ได้รอยยิ้มกว้างจากเด็กดื้อเป็นการตอบแทน


ผมว่ามันไม่ค่อยคุ้มเท่าไรเลยจริงๆ



แต่ไม่รู้ทำไมผมกลับชอบมันมากขึ้นทุกที



tbc


#แสนดีของพี่ปืน

พี่ปืนจะขอแสนเป็นแฟนแต่เมื่อไรไม่รู้555 จบเรื่องนิออนแล้วน่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #16 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 18:07
    ขอๆไป จะได้เป็นแฟนกันไป จบๆๆ
    #16
    1
    • #16-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 21)
      22 พฤษภาคม 2563 / 18:22
      ขอแน่นอนจ้า เราจะมาฟินไปด้วยกัน
      #16-1