โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 22 : โหดที่ #21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

โหดที่ #21








25/01/63✔️


24/05/63☑️










(San-D Talk)





“หิวไหม”

เป็นคำถามที่พี่ปืนถามผมหลังจากที่ทำให้ผมยิ้มไม่หุบเหมือนคนบ้าอยู่แบบนี้ ขนาดรถติดผมยังนั่งอารมณ์ดีได้เลย ผมว่าผมใกล้แล้ว ใกล้...
“หิวมาก ตอนนี้”
“อยากกินอะไร”
ผมทำท่าครุ่นคิดไม่รู้ว่าอยากกินอะไรดี
“พี่ปืนจะพาไปหรอ”
“อืม”
ตอนนี้ผมรู้สึกอยากกินไปหมดทุกอย่างเลยตอนนี้ ชาบู หมูกระทะ หรือจะกินไก่ทอดดี




พี่ปืนผมก็อยากกินนะ



ผมล้อเล่น อย่าพึ่งคิดไปไกลกันซิ


“แสนอยากกินไอติม”
“ไอติม”
“ใช่ หวานๆ เย็นๆ อ่ะ”
“งั้นก็ไปกิน”
“พี่ปืน!”
“หือ!”
“ทำไม! น่ารักแบบนี้รู้ตัวหรือเปล่าเนี่ย”
“...”
พี่ปืนหันมาทำหน้าดุใส่ผมที่ชมเขาแบบนั้น ก็มันจริงพี่ปืนของผมน่ารักจะตาย พี่ปืนขับรถมาหยุดจอดในลานจอดรถของห้างดังที่เป็นทางผ่านกลับบ้านผม เราลงจากรถพร้อมกันแล้วเดินเข้ามาในห้างซึ่งตอนนี้คนกำลังเยอะพอสมควร ทำไมผมถึงคิดเหมือนว่าเรามาเดตกันเลย ผมพาพี่ปืนเดินผ่านร้านต่างๆ ไปเรื่อยๆ แล้วเจอร้านไอติมที่มาสีชมพูหวานแหวว ผมว่ามันไม่ค่อยเข้ากับพี่ปืนเท่าไร จึงจับแขนพี่ปืนลากไปอีกทาง และพี่ปืนเองก็เดินตามผมมาแต่โดยดี แล้วผมก็เจอร้านที่คิดว่าน่าจะเหมาะกับพี่ปืน ร้านกาแฟสไตล์โมเดิร์นที่แต่งร้านด้วยโทนสีเข้มไม่ได้หวานแหววแบบร้านที่แล้ว เกรงใจพี่ปืนที่แต่งตัวดูแต่ต้องมานั่งในร้านสีชมพูแบบนั้น ยังไงเราก็คงต้องเจอกันคนละครึ่งทาง พอเข้ามาในร้านพี่ปืนเป็นฝ่ายดึงผมให้ไปนั่งมุมด้านที่เป็นส่วนตัว
“พี่ปืนกินอะไร”
“เอสเปรสโซร้อนแก้วหนึ่ง”
กาแฟอีกแล้ว กินแต่กาแฟ กินตอนนี้แล้วจะไปนอนตอนไหนตาแข็งพอดี ผมเบาะปากก่อนจะหันไปสั่งกาแฟให้พี่ปืนกับไอติมรวมรสขนาดใหญ่ของผม ที่เลือกแบบนี้เพราะผมมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงอยู่ด้วย พอพนักงานเดินออกจากโต๊ะไป ผมก็จ้องมองพี่ปืน จนพี่ปืนเลิกคิ้วเหมือนจะถามว่าผมมองทำไม
“วันนี้ พี่ปืนหล่อจัง แอบหนีเที่ยวไหนมาเปล่าเนี่ย”
“หนีเที่ยวแล้วจะทำไม”
“ก็ไม่ทำไม แค่จำไว้เท่านั้นเอง”
แล้วผมก็เห็นพี่ปืนยิ้มที่มุมปาก ภายในร้านมีลูกค้านั่งกันไม่ค่อยเยอะเท่าไร ส่วนมากจะเป็นพวกคนทำงานมากกว่าเด็กนักเรียนแบบผม รอไม่นานกาแฟและไอติมก็มาเสิร์ฟ มันน่ากินมากไอติมหลายสี ผมแอบกลืนน้ำลาย น้ำย่อยในกระเพาะเรียกร้องหาของหวานมากๆ เลยตอนนี้
“หึหึ”
เสียงหัวเราะจากคนที่นั่งตรงข้าม จนผมต้องเบะปากใส่ก่อนจะตักไอติมขึ้นมาชิม แล้วทำหน้าฟิน อร่อยมาก แล้วผมก็ตักกินไม่หยุด จนผมคิดว่าควรแบ่งของอร่อยแบบนี้ให้พี่ปืนกินบ้าง ไอติมรสชาเขียวถูกยื่นไปจ่อปากพี่ปืน
“อ่ะ!”
พี่ปืนขมวดคิ้วมองไอติมตรงหน้าอย่างชั่งใจ
“พี่ปืนกินเร็ว เดี๋ยวมันละลายแล้วมันจะไม่อร่อย”
แล้วพี่ปืนก็อ้าปากรับไอติมที่ผมป้อนเข้าปาก แล้วทำหน้าแปลกประหลาดจนผมขำออกมา
“อร่อยไหม”
“อืม”
ผมยิ้มกว้าง ก่อนจะตักไอติมที่เหลือเข้าปากตัวเองอีกหลายคำ และก็ไม่ลืมจะป้อนคนตรงหน้าที่อ้าปากรับแบบไม่มีบ่น กลายเป็นว่ากาแฟเป็นหมันไปเลย
“อยากไปไหนต่อไหม”
“ไม่ กลับบ้านเลยดีกว่า แสนจะไปช่วยพี่แจงเก็บร้าน”
“อืม งั้นก็กลับ”
ทุกอย่างบนโต๊ะหมดลงแล้ว พี่ปืนจ่ายเงินแล้วพาผมเดินออกมาด้านนอกร้านที่คนเริ่มเยอะกว่าตอนแรก ผมคิดว่ากลับบ้านไปช่วยพี่แจงน่าดีกว่า สงสัยตอนนี้กำลังมองทางแล้ว ที่เห็นผมยังไม่กลับสักที พี่ปืนเดินนำหน้าผม ผมมองไหล่กว้างของพี่ปืน มันกว้างกว่าไหล่ผมเยอะมาก ทำเอาผมดูตัวเล็กไปเลย พี่ปืนเป็นผู้ชายที่ดูดี สามารถเรียกสายตาจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาให้หันมามองได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือหน้าตาพี่ปืนมีครบทุกอย่าง มันสมบูรณ์แบบ แต่ที่ไม่ค่อยมีใครเข้าหา เพราะหน้าที่ไม่ค่อยจะยิ้ม นิ่งขรึมติดจะดุเวลาที่จ้องมอง แต่ผมกลับชอบพี่ปืนที่แสดงสีหน้าและท่าทางแบบนี้มาก ผมคิดว่าผมหลงพี่ปืนเข้าขั้นหนักเข้าให้แล้ว ไม่นานพี่ปืนพาผมมาถึงร้านตอนเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว
“พี่ปืน ขับรถดีๆ นะ”
“พรุ่งนี้มารับ”
“เอาจริง”

“อืม”
“โอเค ตามใจพี่ปืนเลย งั้นแสนรอนะ”
ผมที่กำลังจะลงจากรถ นึกอะไรขึ้นได้จึงหันไปหาพี่ปืนที่มองผมอยู่ก่อนแล้ว
“เออ! พี่ปืนไม่ต้องรับมาเช้ามากก็ได้ โรงเรียนอยู่แค่นี้เอง”
“...”
“และอีกอย่างแสนเป็นห่วงพี่ปืนด้วย ยิ่งนอนน้อยๆอยู่”
พี่ปืนพยักหน้ารับ ผมยกมือไหว้ ก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวลงไปยืนโบกมือส่งพี่ปืนที่ขับรถออกไปแล้ว ผมกระชับสายสะพายกระเป๋า แล้วหมุนตัวกลับอย่างอารมณ์ดีเข้าร้าน เสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นเป็น สัญญาณการมาถึง และพี่แจงก็เงยหน้าขึ้นมาจากเคาร์เตอร์ขึ้นมามองผมทันที เหมือนกำลังรอคอยการมาถึงของผมยังไงยังงั้นเลย
“หวัดดี พี่แจง”
“แสนไปไหนมา กลับมาช้าแท้”
“กินติม”
“กับใคร?”
ดุกว่าแม่ผมก็พี่แจงนี่แหละ ทำหน้าดุเหมือนกับว่าถ้าผมไม่ตอบจะต้องโดนตีแน่ๆ
“พี่ปืน”
“กันนะหรอ”
“อืม”
ผมก้าวเข้ามาในเคาน์เตอร์ที่พี่แจงกำลังเตรียมเก็บของแล้ว ผมเอากระเป๋านักเรียนไปวาง ก่อนจะช่วยหยิบนั้นหยิบนี้ ช่วยพี่แจงอีกแรง ผมบอกหรือยังว่าพี่แจงเปลี่ยนสีผมอีกแล้ว คราวนี้สีที่ทำคือสีน้ำเงิน ตอนแรกที่เห็นพี่แจงคือมันสวยมาก พี่แจงอวดผมใหญ่เลย และดูว่าจะชอบสีนี้มาก นี่! ถ้าพี่แจงไม่ขาวไม่สวยผมว่าไม่รอดแน่ๆสีนี้ เลยทำให้มีลูกค้าเข้าร้านเยอะกว่าเดิม แถมรูปพี่แจงยังเต็มโซเชียลไปหมด เป็นการโปรโมทร้านการแฟ qahwa ไปอีกทางหนึ่ง พอถึงเวลาปิดร้าน ผมอาสาที่จะปิดประตูหน้าร้านเอง
“พี่ไปแล้ว”
“กลับดีๆ พี่แจง”
“จ้า น้องแสนดี”
ร้านกลับมาเงียบอีกครั้ง ผมเลยเดินออกไปนั่งตรงระเบียงที่ทอดออกไปตรงชายน้ำ ลมเย็นพัดเบาๆ ฟ้ามืด แต่แสงจากไฟที่ติดไว้ส่องสว่าง แม่นส่องแสงระยิบระยับเป็นประกาย มีเรือแล่นผ่านไปมา ผมหลับตาลงฟังเสียงบรรยากาศรอบข้าง จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าคนที่เดินเข้ามาใกล้ แล้วหยุดลงตรงข้างๆ ผม



“แสนดี”
ผมรู้ว่าใครที่เดินเข้ามา กลิ่นน้ำหอม เสียงเดินหรือแม้แต่จังหวะการหายใจ ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองไปยังแม่น้ำที่กำลังไหลไป ฟังอีกคนว่ากำลังจะพูดออกมา
“พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”
ผมหันไปมองพี่ยินดีพี่สาวคนเดียวของผม และคนในครอบครัวที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้เพียงคนเดียว
“พี่ยินดีมีอะไร”
“เรื่องทิม”
คิ้วที่ขมวดกันเป็นปมของพี่ยินดี ทำผมให้รู้ว่าเธอกำลังสับสนกับสิ่งที่กำลังจะพูดออกมา
“พี่ทิมทำไม”
“พี่ขอถามตรงๆ นะแสน ยังรักทิมอยู่ไหม”
“พี่ยินดีอยากได้ยินคำตอบแบบไหน”
ผมยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย ก็ดีเหมือนกันเคลียร์กันให้มันจบๆ ไปเลย จะได้ไม่ต้องมีอะไรมาค้างคาใจกันอีก ถึงยังไงผมก็ตัดใจจากพี่ทิมอยู่ดี ไม่ว่าผลจะออกมาแบบไหน ผมจมอยู่กับการแอบรักมานานเกินไปแล้ว ควรที่จะหลุดพ้นได้แล้ว

“ความจริง”
“รัก”
“...”
“ทำไมผมจะไม่รักพี่ทิมล่ะ ในเมื่อแสนรักพี่ทิมมาตั้งนานแล้ว”
พี่ยินดีเม้มปากตัวเองแน่น เมื่อได้ยินคำตอบของผม นี่คือความจริงที่อยู่ในใจที่พี่ยินดีต้องการ แต่มันบางเบาจนแทบ สัมผัสไม่เจอแล้ว แต่กับอีกคนมันกับชัดเจนจนผมรู้สึกได้ และมีความสุขกับมันทุกครั้งที่คิดถึง แต่จะว่าไปผมคิดถึงพี่ปืนอีกแล้ว
“แต่แค่พี่ชาย แค่คนที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราเท่านั้น”
“...”
และเหมือนทุกอย่างมันหยุดนิ่ง พี่ยินดีชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วโผเข้ากอดผม การกระทำที่เมื่อก่อนพี่ยินดีทำเป็นประจำ แต่พอมีเรื่องนี้เข้ามาทำให้เราสองคนพี่น้องดูห่างเหินจนน่าตกใจ
“แสนดีพูดจริงใช่ไหม ไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม”
พี่ยินดีปล่อยผมและจับแขนผมเขย่าเบาๆ แววตาคาดหวังถูกส่งมาให้ผม ก็ไม่ได้โกหก แต่มันก็มีบางที่จะคิดถึงพี่ทิม คนที่อยู่ในใจผมมานาน สำหรับผมพี่ทิมคือที่หนึ่งเสมอ แต่ต่อไปมันอาจจะเปลี่ยนหรือเปลี่ยนไปแล้วก็ได้คงต้องให้เวลากับมัน เพื่อหาคำตอบให้กลับเรื่องนี้
“หรืออยากให้โกหก พี่ยินดีจะเอายังไงบอกแสนมาเลยดีกว่า”
“ม่ายย พี่ขอโทษ ก็คนมันดีใจอ่ะ”
“อืม มีความสุขได้แล้ว ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรอีกต่อไปแล้ว เพราะยังไงพี่ทิมก็เลือกพี่ยินดีอยู่แล้ว”
มันเป็นเรื่องจริงมาโดยตลอด ถ้ามีคนที่ผิดผมคิดว่าเป็น แสนดีคนนี้มากกว่าที่ไม่ยอมรับความจริง
“ขอบคุณ”
พี่ยินดีก็เข้ามากกอดผมอีกครั้ง ผมได้แต่กลอกตาไปมา
“พอเลยมีอะไรอีกไหม แสนจะดูวิวแล้ว”
“มี”
แล้วพี่ยินดีก็กลายร่าง หน้าดุก็มา ถามว่ากลัวไหมตอบได้เลยว่า ไม่กลัวเลยสักนิด
“เรื่อง”
“ผู้ชายคนนั้นที่คอยมารับมาส่งแสน”
“พี่ปืนอ่ะ”
“อ่าว! ไหนแจงบอกว่าชื่อกัน แสนดีบอกพี่มาเดี๋ยวนี้เลยว่ามีกี่คนกันแน่”
เดี๋ยวนะพี่ยินดีทำไมถึงคิดว่าผมเจ้าชู้ล่ะ ก็มีคนเดียวมาตลอดจะให้ไปมีที่ไหนหลายคน
“คนเดียวกัน พี่ยินดีอย่ามาใส่ร้ายแสนดิ ถ้าพี่ปืนมาได้ยินจะคิดยังไง”
“อ่าว! คนเดียวกันหรอ แล้วทำไมแสนเรียกชื่อเขาแบบนั้น ทำไมไม่เรียกชื่อให้เหมือนกันไปเลย”
“ความลับ”
“จ้า..พ่อคนความลับเยอะ ไหนเล่าได้ไหม พี่อยากรู้”
“พี่ปืนเป็นเจ้าของร้านเหล้านวลจันทร์ ก็ดุๆ โหดๆ แต่น่ารักดี”
พี่ยินดีทำหน้าพิลึกตอนผมพูดแบบนั้น ก็เรื่องจริงนี้คือนิยามของพี่ปืนของผม
“ปืนอะไรนั้นชอบแสนหรอ”
“พี่ยินดีต้องเรียกกันดิ จะมาเรื่องปืนตามแสนไม่ได้ แสนหวง”
“นั่นแหละ ยังไง”
“ไม่รู้ว่าพี่ปืนชอบไหม แต่แสนกำลังจีบพี่ปืนอยู่”
“อะไรนะ แสนเนี่ยนะกำลังจีบ”
“ทำไมแสนจีบไม่ได้หรือไง มีกฎข้อไหนห้าม”
ทำไมพี่ยินดีต้องทำหน้าเหมือนไม่เชื่อที่ผมพูดด้วย ทำไมไม่คิดว่าน้องตัวเองจะเก่งแล้วจีบพี่ปืนติดบ้าง
“คอยดู แสนจะพาพี่ปืนมาแนะในตอนที่เราเป็นแฟนกันแล้ว”
“จ้าาาา จะคอยดู แต่ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วย พี่เป็นห่วง”

ผมละสายตาจากวิวตรงหน้าไปมองพี่แสนดีที่ไม่รู้ตัวเลยว่าพูดอะไรออกมา เป็นห่วง คำที่อยากได้ยินจากพี่สาวตัวเองมากที่สุด คราวนี้เป็นผมที่โผเข้ากอดพี่แสนดีแบบไม่ให้ทันตั้งตัว ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นซบลงบนไหล่ของพี่ยินดีที่ตัวเท่ากับผม
“รู้แล้วน่า”
แล้วเสียงหัวเราะของพี่ยินดีก็ดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น ผมถือว่านี้คือ สัญญาณที่ดีของเราสองคนพี่น้องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้



เราสองคนจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม



tbc



#แสนดีของพี่ปืน




มาเคลียร์ใจกันแล้วนะพี่น้อง ตอนหน้าถึงเวลาที่รอคอยแล้ว ไม่อยากสปอยว่าเราโคตรเขินเลยจริงๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #17 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    ดีแล้ว เข้าใจกันสักที
    #17
    3
    • #17-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 22)
      24 พฤษภาคม 2563 / 19:51
      ใช่แล้วจ้า สถานีต่อไปเป็นแฟนพี่ปืน
      #17-1
    • #17-3 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 22)
      24 พฤษภาคม 2563 / 19:53
      ขอบคุณค่ะ
      #17-3