โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 20 : โหดที่ #19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    17 พ.ค. 63

โหดที่ #19





22/01/63✔️

17/05/63☑️





(San-D Talk)




มันเป็นเช้าวันจันทร์ที่ดี....




แบบว่าโคตรดีเลย....



ผมมาเรียนแบบงง มีคนมารอรับเฉยเลย แถมมารอผมแต่เช้าตรู่ พอผมเปิดประตูร้านก็เจอพี่ปืนยืนพิงรถ อย่างหล่อเสื้อเชิ้ตสีดำที่ไม่ชอบติดกระดุมบนขัดใจผมจริงๆ กลับกางกางยีนสีเข้ม มายืนหล่ออะไรแถวนี้ ขอบตาที่ดำคล้ำจนผมคิดว่าพี่ปืนได้นอนหรือเปล่า ดูเหมือนคนไม่ได้นอนเลย แล้วยังมารับกันอีก แต่ถ้าถามว่าดีใจไหม ผมบอกได้เลยดีใจสุดๆที่พี่ปืนมารับแบบนี้ ดูเหมือนแฟนมารับเลย ผมขึ้นรถมาแล้วนั่งเงียบ จนรถพี่ปืนมาจอดหน้าโรงเรียนแล้วตอนนี้ ผมยิ้มมองพี่ปืนที่หันมามองผม
“พี่ปืน แสนไปก่อนนะ”
“อืม”
“เย็นจะมารับ”
“เดี๋ยวก่อนพี่ปืน พี่เป็นอะไรเปล่าเนี่ย แสนงงหมดแล้ว”
“ไม่เป็น อยากมารับ ลงไปได้แล้ว”

 

แล้วพี่ปืนก็เอามือมาขยี้ผมจนยุ่ง อุตส่าห์จัดทรงมาทำไมชอบแกล้งผมก็ไม่รู้ เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า หลังจากที่ผมนอนกับพี่ปืนคืนนั้น พอตื่นขึ้นมาพี่ปืนก็ยังกอดผมไม่ยอมปล่อย ขนาดผมตื่นขยับตัวก็ยังไม่คลายอ้อมกอด จนผมต้องตีไปหลายทีกว่าจะยอมปล่อยกัน ให้ผมไปทำธุระส่วนตัว ได้ไม่ได้กลัวพี่นิออนจะตื่นมาเห็นเลย

พอออกมาจากห้องน้ำพี่ปืนก็พาลงมาข้างล่าง เราทั้งกินข้าวที่พี่โก้จัดไว้ให้กันจนอิ่ม พี่ปืนถึงได้ไปส่งผม พอถึงร้านพี่แจงก็ลากผมไปตียกใหญ่ ทั้งๆที่มันไม่ได้เจ็บ แต่พี่ปืนที่ตามผมลงมา มายืนขว้างและบอกเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะเขา และจะรับผิดชอบทุกอย่างทำเอาพี่แจงช็อกไปไม่ถูก อย่าว่าแต่พี่แจงเลยผมก็เหมือนกัน จะมารับผิดชอบอะไรไม่ได้ทำอะไรผมสักหน่อย แค่นอนกอดผมไม่ถือหรอก แต่อย่าไปบอกพี่แจงดีกว่าไม่งั้นผมคงโดนบิดหูขาดแน่ๆ แล้วพี่แจงก็ลากพี่ปืนไปคุยกันอีกมุมหนึ่งของร้าน ไม่รู้ไปคุยอะไรกันสองคน ตั้งนานสองนานจนผมสงสัย อยากแอบเข้าไปฟัง พอเดินไปใกล้ก็โดนสายตาดุของพี่แจงแล้วไม่ฟังก็ได้

ส่วนเรื่องพี่นิออนผมไม่รู้อะไรเลยว่าหลังจากที่พี่ปืนกลับไปจะจัดการยังไง ผมถือเป็นเรื่องของพี่ปืน แต่ถ้าผมอยากรู้จริงๆ คงต้องแอบไปถามไอ้พี่กล้วย หรือไม่ก็พี่กรแทนคนนี้ข้อมูลแน่นน่าจะรู้สึกรู้จริง

ผมลงมายืนมองตามรถซีวิคสีขาวที่แล่นออกไปจนลับตาถึงได้เดินเข้าโรงเรียน วันนี้ผมมาแต่เช้าเดินไปยังโต๊ะประจำของผมและไอ้เพื่อนรักอย่างคุณพหุคูณ ที่ดันมาก่อนผมอีก ไม่เข้าใจมันเหมือนกันว่าจะมาทำไมแต่เข้า และรวมถึงรุ่นพี่ม.6 อย่างพี่เกวที่นั่งห่างออกไปแค่สองโต๊ะ ผมว่าระยะห่างของสองคนนี้มันเริ่มลดลง





ยังไงผมงงไปหมด




ผมไม่ได้พลาดอะไรไปใช่ไหม



ผมรีบเดินไปหาไอ้คูณไม่วายหันไปยิ้มให้พี่เกวที่เหมือนจะมองผม แล้วออกยิ้มกว้าง แต่พอหันไปมองไอ้คูณมันก็ยิ้ม ยิ้มแบบกระชากใจใครๆ แถวนั้นไปหมด

เออ!กูรู้ว่ามึงหล่อ ไม่ต้องยิ้มเยอะ

แต่เดี๋ยวก่อนตกลงพี่เกวยิ้มให้ผมหรือไอ้คูณกันแน่ และผมไม่ทำให้ความอยากรู้ของผมเป็นหมันแน่นอน นั่งลงข้างๆ ไอ้เพื่อนรัก ก่อนจะกอดคอมันดึงเข้ามาใกล้ๆ ไอ้คูณขัดขืนเล็กน้อย แล้วก็ยอมขยับเข้ามาใกล้ๆผม
“ยังไงมึง เล่ามาให้หมด”
“อะไรมึง แสนมันไม่มีอะไรเลย”
เสียงสูงขนาดนี้ ไม่มีเลยจริงๆ ผมไม่เชื่อ ยังจะโกหกผมอีก หรี่ตามองมันอีกครั้งอย่างจับผิด
“เออ! ๆ ..กูบอกแล้ว”
แล้วสุดท้ายไอ้คูณมันก็ทนสายตาคาดคั้นของผมไม่ได้ยอมเปิดปากออกมา เป็นเพื่อนกันมันต้องแบบนี้
“คุยกันอยู่”
“คุยกัน?”
“ไอ้แสน มึงจะเสียงดังทำห่าอะไร คนมองกันหมดแล้ว”
ผมมองไปรอบๆ เออ!วะมองจริงด้วย ผมจึงก้มเข้าไปใกล้ไอ้คูณใหม่ แล้วใช่เสียงที่เบาลง
“คุยกันแบบไหนวะ ไหนเล่ามาให้กูฟัง”
ก่อนที่ไอ้คูณจะได้พูดอะไร เสียงไลน์ของมันก็ดังขึ้น แล้วคนที่ส่งมาก็ไม่ใช่ใครรุ่นพี่ม.6 ที่คุณก็รู้ว่าใคร ผมกลอกตาก็ไอ้คูณมันเล่นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนผมต้องแย่งมือถือมันเอามาถือไว้เอง แล้วไอ้คูณมันก็เข้ามาแย่งผม แต่ผมว่าบรรยากาศรอบข้างเรามันเริ่มแปลกๆ เพราะมันดูเงียบผิดปกติจนผมต้องหันไปมองรอบๆ เออ!วะ มองมาที่ผมกับไอ้คูณกันทุกคนเลย ขนาดพี่เกวยังมองมา แล้วทำหน้าเหมือนงอน ไอ้คูณเพื่อนรักผมว่างานเข้ามันแล้วล่ะ ใครๆ ต่างมองว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน ก็เล่นไปไหนมาไหนด้วยกัน และที่สำคัญอยู่ด้วยกันตลอดเลยทำให้คนอื่นคิดแบบนั้น แต่สำหรับผม...




เป็นแฟนกันก็เี้ยแล้ว




แค่คิดผมยังขนลุกไม่หายเลย

 

 

“กูทักไลน์ผิดไปหาพี่เขา”
“อะไรนะ ทักไลน์ผิด”
“ไอ้แสน!”
“ขอโทษ เออ! เล่าต่อ”
ผมที่เผลอเสียงดังจนไอ้คูณต้องทำเสียงดุ แต่เดี๋ยวมันจีบเขาแบบไหนวะ มีการทักไลน์ผิด งงกับมันเหมือนกัน ถ้าพี่เกวรู้คงโกรธน่าดู
“นั่นแหละกูเลยบอกพี่เขาว่าทักผิด”
“มึงบอกพี่เขาด้วยว่าทักผิด”
“อืม”
อย่าบอกใครนะ ว่าไอ้คูณเพื่อนผม เหนื่อยใจกับมันจริงๆ แทนที่จะเนียนๆ เลือกไปบอกเขาทำไมว่าทักผิด
“แล้วกูกับพี่เขาก็คุยกันมาตลอด”
“ที่มึงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้มือถือคือคุยกับพี่เกว”
“อืม พี่เขาโคตรน่ารักเลยเวลาที่ได้คุยกัน”
“แล้วนั่งใกล้กันขนาดนี้ ทำไมไม่ไปนั่งกับพี่เขาวะ เห็นไหมว่าเขานั่งคนเดียว”
“ไม่กล้าวะ”
สั้นๆ ง่ายๆ จบทุกอย่างจริง กากเสมอต้นเสมอปลายจริงไอ้พหุคูณ พอดีมีคนมาจบพี่เกว แค่คนคุยไม่ได้คบเยอะแยะไป แล้วมันก็แย่งมือถือกลับไปตอบไลน์พี่เกวต่อ ผมปล่อยให้ไอ้คูณไปมีความสุข ส่วนตัวเอวก็หยิบมือถือไลน์หาคนที่พึ่งมาส่งผมเมื่อเช้าแทน

San-D : พี่ปืน

Gun : ว่า

San-D : ทำอะไรอยู่คร้าบบบบ

Gun : คิดถึงแสน


San-D :...


จุดกินไปเลยผม ตอบแบบนี้ผมก็ตายพอดี ถึงกลับไปไม่เป็นเลยทำไมพี่ปืนขี้โกงอ่ะ อยากรู้จริงๆ ว่าพี่แจงไปพูดอะไรกับพี่ปืนถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ มันไม่ดีต่อใจผมเลยบอกตรงๆ ผมเลือกที่จะเมินไม่ตอบกลับ แสนคนจริงแต่เจอแบบนี้ก็ขอไปตั้งหลักก่อน ไม่นานสัญญาณเข้าแถวก็ดังขึ้น แล้วก็เข้ารูปแบบเดิมๆ สวดมนต์ไหว้พระ ปฏิญาณตน ก่อนจะฟังครูใหญ่พูดเสียยืดยาว กว่าจะปล่อยเข้าห้องได้ ผมนี้แสบแขนไปหมด


แล้วชีวิตเด็กม.5ก็เริ่ม เรียน เรียน แล้วก็เรียน วันนี้ช่วงบ่ายมีกิจกรรมประกวดวงดนตรีอะไรสักอย่างที่ผมไม่ได้สนใจ และไอ้คูณมันก็ไม่สนเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่คนที่มันชอบอยากดู ทำยังกลับว่ามันจะไปยืนข้างๆ เขา โน้นสามร้อยเมตรถึงเห็นไอ้คูณ ห่างขนาดนั้นหมาคาบไปแดกพอดี แล้วอยากมาร้องไห้ผมเห็นนะ ผมจะเตะมันด้วยโทษฐานที่เสือกกากเอง

พอช่วงบ่ายครูก็ปล่อยให้เข้ากิจกรรมกันทั้งโรงเรียน โดยให้นักเรียนไปรวมตัวกันที่หอประชุมใหญ่ของโรงเรียน ผมได้ยินเสียงดนตรีที่ดังแว่วมาแต่ไกล น่าสนุกดี แต่ตอนนี้อยากเข้าห้องน้ำก่อน แล้วค่อยไปโดดในนั้นได้อย่างเต็มที่
“ไอ้คูณกูไปเข้าห้องน้ำมึงไปด้วยเปล่า”
“เออ! กูไปเป็นเพื่อน”
ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำที่ไม่ไกลจากหอประชุมเท่าไร ผมหยุดเดินตอนที่เห็นแผ่นหลังของรุ่นพี่ที่ผมคุ้นเคย พี่เกวยืนหันหลัง โดยมีรุ่นพี่อีกคนที่เป็นเพื่อนห้องเดียวกับพี่เกวที่ชื่อ เต้ ยืนหันหน้ามาทางผม พี่เกวกับเพื่อนยืนอยู่ตรงใต้ต้นไม้ใหญ่

ผมดึงไอ้คูณให้หลบหลังต้นไม่อีกต้นที่ไกลจากจุดนั้นพอสมควร และมันไกลผมจึงไม่ได้ยินว่าพี่เขาคุยอะไรกัน พี่เต้จับมือพี่เกวข้างซ้ายเอาไว้ และที่สำคัญพี่เกวหูแดงจนผมสังเกตเห็น คนเราหูแดงนี้เป็นอาการของคนเขินใช่ไหม ต้องเขินขนาดไหนกันถึงหูแดงได้ ผมได้ยินเสียงกัดฟันจากคนข้างๆ เกือบลืมว่าไอ้คูณมันมากลับผมด้วย ก็มันเล่นเงียบไปเลย จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา ผมเริ่มมองหาที่ซ่อนใหม่ที่สามารถได้ยินสองคนนั้นคุยกัน และผมเห็นมุมตึกเรียนที่จะบังร่างควายๆ อย่างไอ้คูณกับผมได้ มันใกล้ตรงที่สองคนนั้นยืน ผมจับแขนไอ้คูณให้เดินตามผมมาเงียบๆ พอถึงก็ค่อยๆชะโงกหน้าออกไปดูพี่เต้กับพี่เกวที่ยืนจับมือกันไม่ยอมปล่อย แต่จะเรียกให้ถูกพี่เต้จับมือพี่เกวจะดีกว่า และผมเริ่มได้ยินสิ่งที่เขาสองคนกำลังจะคุยกัน

“เกว เรารู้ว่ามันฟังดูยาก”
“...”
“แต่เราชอบเกวมากกว่าเพื่อน”
“...”
“มากจนเริ่มทนไม่ไหว”

นี่! มันคำสารภาพรักชัดๆ แล้วพี่เต้ก็ดึงมือพี่เกวให้ไปแตะตรงอกด้านซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ ต้องทำขนาดนี้เลยหรอ ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าผมจะต้องมาแอบดูใครเขาสารภาพรักกันแบบนี้

แต่ไอ้คนข้างๆ ผมมันกำหมัดแน่นทำไม


มึงจะออกไปต่อยเขาหรือไง


ผมจับแขนมันพร้อมส่งสายตาให้ใจเย็นไว้ก่อน เพราะตั้งแต่ที่ฟังมาพี่เกวยังไม่ได้พูดหรือตอบรับอะไรเลยสักอย่าง และช็อตนี้เองที่ไอ้คูณมันฟิวส์ขาด และออกจากที่ซ่อนทันที

“เกวคบกับเต้นะ”

ใครก็ได้ช่วยผมที ไอ้คูณไปกำลังจะไปต่อยพี่เต้แล้ว ผมวิ่งตามมันไปจังหวะที่วิ่งไปนั้น ทำให้พี่เกวดึงมือออกจากพี่เต้ แล้วหันมามองพวกผม ทำตาโตเหมือนตกใจ ไม่คิดว่าพวกผมจะมาอยู่ตรงนี้ได้

“คูณ!”

พี่เกวเรียกไอ้เพื่อนรักของผมที่กำหมัดเตรียมจะพุ่งเข้าหาพี่เต้ ดีนะที่พี่เกวจับมันไว้ก่อน
“คูณใจเย็น มันยังไม่มีอะไร”
“ต้องให้พี่ยอมตกลงเป็นแฟนกับมันก่อนใช่ไหม ถึงจะได้เรียกว่ามีอะไร”
ผมมาช่วยพี่เกวจับไอ้คูณอีกแรง เสียงเหมือนตวาดนั้นทำเอาพี่เกวนิ่งไป ส่วนพี่เต้ก็เดินเข้ามาใกล้ๆ ไอ้คูณแล้วพร้อมจะมีเรื่องพี่เกวเลยกลางมือกั้นสองคนให้ห่างจากกัน
“เกวปล่อยเรา ไอ้เด็กนี้มันมีปัญหาอะไร”
“เออ! กูมีปัญหา”
โหดได้อีก ผมไม่ค่อยเห็นไอ้คูณโมโหเท่าไร แต่วันนี้มันจัดเต็มแล้วไอ้แรงที่โถมตัวเข้าไปหาพี่เต้อีก จนผมดึงแทบไม่ไหว
“คูณ เชื่อเกวนะ มันไม่มีอะไรจริงๆ”

แต่เดี๋ยวก่อนนะ

พี่เกวแทนตัวเองว่าเกวด้วยโคตรละมุน ทำเอาไอ้คูณชะงักมองพี่เกว ก่อนจะถอดหายใจออกมาแรง

เฮ้อ!

“คูณอยากจะเชื่อเกวนะ แต่ทำไมให้ใครก็ไม่รู้มาจับมือแบบนี้”
“อ่าวไอ้เด็กเวรนี้”
พี่เกวกับผมออกแรงกันอีกรอบเมื่อพี่เต้ทำท่าจะเข้ามา และไอ้คูณก็จะเข้าใส่เหมือนกัน จนพี่เกวทนไม่ไหว ตะโกนออกมา
“บอกให้หยุดไง ทั้งคู่เลย”
ได้ผลครับพี่น้อง ไอ้คุณหยุด พี่เต้หยุด ไอ้เพื่อนรักของผมมันดึงมือผมออก เออ! ไม่ได้อยากจับเลย ถ้าไม่กลัวว่าจะมีเรื่องกัน แล้วโดนเข้าห้องปกครองจะปล่อยให้มันตีกันไปแล้ว แล้วพี่เกวก็หันไปคุยกับพี่เต้ที่มองพี่เกวอย่างสับสน
“เต้เราขอโทษ แต่เราตอบรับความรู้สึกของเต้ไม่ได้ เพราะว่าเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว”
“มันเป็นใคร”
ผมมองไอ้คูณที่เดินไปยืนซ้อนหลังพี่เกวทันที ได้แต่อ้าปากค้าง ไหนมึงบอกกูแค่คนคุยไง
“ผมเอง”
“จริงหรือเกว”
“อืมใช่ เราชอบคูณ”
คนจริง2020ผมขอยกให้พี่เกวไปเลย โคตรได้ใจผมเลย แล้วพี่เต้ก็ดูจะไม่เชื่อ แต่ไอ้คูณมันร้ายมันกอดเอวพี่เกว แล้วก้มไปหอมแก้ม ก่อนวางคางบนไหล่พี่เกว พี่เต้หันหลังกลับทันที แล้วเดินออกไปจากตรงนี้ เพราะคงทนเห็นภาพบาดตาไม่ได้
“คูณพอแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็น”
ผมว่าไม่ทันแล้ว ผมคนหนึ่งที่เห็นเต็มๆ ยิ่งช็อตที่ไอ้คูณหอมแก้มพี่เกว


เออ! กูตาย


“ก็คูณหวงเกว”
เสียงสองเสียงสามไปอีกและถ้าไม่ลืมว่าผมยังยืนอยู่ตรงนี้ หรือผมควรเดินออกไป ดูเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินยังไงยังงั้นเลย
“เออ! เดี๋ยวนะ คุณพหุคูณ คุณมึงช่วยหันกลับมาอธิบายกูด้วย”
แล้วไอ้คูณก็หันมาหาผม โดยมีพี่เกวหลบอยู่ด้านหลังไอ้คูณซ้อนหน้าที่แดงจนเป็นลูกมะเขือเทศ ผมว่าไม่ทันแล้ว ผมเห็นหมดแล้วจะมาอายอะไรตอนนี้
“อืม กูกับเกวเป็นแฟนกันแล้ว”
“อะไรนะขออีกรอบ กูได้ยินไม่ถนัด”
ไอ้คูณหันไปจับมือพี่เกวแล้วดึงให้มายืนข้างๆ กัน ก่อนหันมามองผมแล้วชูมือที่จับกันไว้ให้ผมดู
“กู กับ เกว”
“...”
“เป็นแฟนกันแล้ว จบนะ”
“_“


จบก็จบ แต่ขอเวลาผมไปตกใจแป๊บ



ทำไมผมถึงได้ตกข่าวขนาดนี้




เพื่อนมีแฟนทำไมผมถึงไม่รู้อะไรเลย


tbc



#แสนดีของพี่ปืน

ตอนนี้ต้องแท็กนี้แล้ว #เกวของคูณ ละมุมมากคู่นี้ ส่วนเขาไปจีบกันตอนไหนอะไรยังไงไปตามอ่านในตอนพิเศษนะ เขินไม่แพ้แสนดีเลย
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #15 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 02:58
    ตอนที่น้องไปวิแวพี่ปืนไงลูก
    #15
    1