โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 17 : โหดที่ #16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

โหดที่ #16


11-15/01/63✔️

06/05/63☑️



(Gun Talk)



สนามบิน

ทำไมผมมายืนอยู่ตรงนี้แทนที่ควรจะนั่งทำงานอยู่บนห้องทำงานให้เสร็จแล้วลงไปหาแสนดีข้างล่าง ถ้าไม่ใช่เบอร์โทรปริศนา ที่ทำให้ผมมายืนอยู่ตรงนี้กับพี่กรที่ทำหน้าตาไม่พอใจอย่างแรงอยู่ข้างๆ

“ทำไมยังไม่มาอีก แน่ใจน่ะกันว่ามาวันนี้”

“อืม เขาโทรมา”

“ขัดความสุขจริงๆ เลย”

ผมเองที่ไปลากพี่กรออกมาจากหลังเวที ที่กำลังทำท่ารอใครสักคน ที่ผมก็รู้ว่าใคร ไม่ได้จะขัดขวางแต่นี่มันเหตุฉุกเฉินจริงๆ ตอนแรกพี่กรทำท่าจะไม่มาด้วย แต่พอรู้ว่าผมมารับใคร ก็เดิมตามมาด้วยแต่โดยดี

“แล้วจะให้นอนไหน”

“ยังไม่รู้ แต่ยังไม่ใช่ที่ร้าน”

“ทำไม กลัว?”

“ไม่กลัว แต่ไม่อยากมีปัญหา”

ปัญหาเมื่อสองปีก่อนที่อีกคนกลับมาแล้วทำเอา ก็เล่นเอาผมปวดหัว และถึงขั้นเลิกกับแฟนไปโดยปริยาย และเป็นผมที่ไม่มีท่าทีที่จะง้อแฟนอย่างกิ่งฉัตรอีกด้วย ปล่อยให้เวลาล่วงเลยจนมันสายเกินไป ถามว่าตอนนี้ยังติดใจอะไรอยู่ไหม ก็คงเป็นเรื่องเดียว ที่ผมอยากขอโทษอีกฝ่ายกับเรื่องราวที่ผ่านมา เพราะผมเองที่ดึงฉัตรเข้ามาเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของผมเอง

ผมใช้ความคิดกับเรื่องราวเก่าๆ ที่ผ่านมาแล้ว จนกระทั่งมีคนเดินมาหยุดตรงหน้าผม ทำให้ผมรู้สึกตัวและมองเขาคนนั้นอย่างเต็มตา โดยมีพี่กรที่เดินเข้ามาใกล้ผมมากกว่าเดิม และจับแขนเสื้อผมเอาไว้ พี่กรยังส่งยิ้มไปให้คนที่ผมคิดว่าไม่น่าจะได้เจอกันอีก

สงสัยโลกมันจะกลมเกินไปแล้วสำหรับผมจริงๆ

“พี่กัน”

“..”

“ฉัตร”

ผมมองคนตัวขาวที่ตาเรียวเล็กกำลังส่งยิ้มมาให้ผม รอยยิ้มที่ผมเคยหลงรัก

และเขาคือ....กิ่งฉัตรแฟนเก่าของผมเอง

เราเลิกกันไปเกือบสองปีแล้ว ความสดใสของอีกฝ่ายยังคงทำให้ผมคิดถึงอยู่ ตอนนั้นที่คบกับฉัตรผมแทบจะไม่ใส่ใจอะไรเลยด้วยซ้ำ และเป็นฉัตรที่พยายามประคับประคองความสัมพันธ์ของเราให้คงอยู่ เพราะผมแคร์อีกคนที่ไม่ใช่ฉัตรมากเกินไป ขนาดเขาปฏิเสธผมไปแล้วก็ตาม กิ่งฉัตรเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ ที่ผิวขาว ยิ้มเก่งและร่าเริงตอนเวลา เขาเป็นเพื่อนกับไอ้นัทที่เป็นรุ่นน้องผมที่สนิทกัน และมันก็เป็นพ่อสื่อให้ผมกับฉัตรได้รู้จัก และดูเหมือนกิ่งฉัตรจะแอบชอบผมอยู่ก่อนแล้ว ผมคุยกับฉัตรได้สักพัก เราก็คบกัน ฉัตรเหมือนเป็นตัวแทนของใครอีกคน จนวันที่เธอคนนั้นกลับมา แล้วทำความสัมพันธ์ของเราพังไม่ท่าแบบนี้ ฉัตรเดินเข้ามาใกล้ๆ ผมกับพี่กรโดยมีผู้ชายอีกคนเดินตามมาไม่ห่าง ผู้ชายตัวสูงใหญ่จ้องมองมายังผมราวกับโกรธกันมาก่อน ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้รู้จัก ผมเดาว่าเขาคงรู้ถึงความสัมพันธ์ของผมกับฉัตรแน่นอน

“พี่กัน พี่กรมารับใครครับ”

“เออ! .. ฉัตรไปเที่ยวไหนมา”

เป็นพี่กรที่แก้ไขสถานการณ์เฉพาะตรงหน้าได้ก่อน ฉัตรหันไปสนใจพี่กรแทนผมแล้ว ที่ยังหาคำพูดไม่ได้เลย ได้แต่มองหน้าฉัตรเท่านั้น ฉัตรยังเหมือนเมื่อสองปีก่อนเกือบทุกอย่าง แค่ดูผอมลงไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง

“สิงคโปร์ครับ”

“อืม! ดีจัง พี่กะจะหาเวลาไปเที่ยวบ้าง แต่ยังไม่รู้จะไปเที่ยวไหนดี”

“ครับ สวยมาก พี่กรต้องไปเที่ยวให้ได้นะครับ”

“จ้า”

“แล้วนี่ตกลงมารับใครครับ”

ฉัตรหันกลับมาถามผมด้วยประโยคเดิมที่ยังไม่ได้คำตอบสักที และเป็นผมที่ตอบออกไป

“นิออน”

กิ่งฉัตรดูชะงักเมื่อได้ยินชื่อนี้ และความอึดอัดก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาทันที

“ครับ พี่เขากลับมาหรอครับ งั้นผมไม่กวนดีกว่า ไปก่อนนะครับ พี่กร...”

“...”

“พี่กัน”

ชื่อผมถูกเว้นจังหวะในการเรียก แล้วกิ่งฉัตรก็เดินออกไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้นที่ทำสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด ผมยังคงมองตามฉัตรที่เดินไกลออกไปเรื่อยๆ และในจังหวะหนึ่งฉัตรหันกลับมามองผม เราสบตากัน สายตาของฉัตรยังคงเหมือนเดิม เหมือนเมื่อสองปีก่อนไม่มีผิด

“เป็นไรไหม”

ผมส่ายหัวให้กับคำถามของพี่กร ก็มีบ้างที่มันยังเจ็บ เพราะมันเป็นแผลที่ผมสร้างขึ้นมาเอง อยากจะขอโทษ อยากอธิบายทุกอย่าง แต่เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว พี่กรตบไหล่ผมเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

แล้วผู้คนระลอกใหม่ก็เริ่มทยอยเดินออกมาจากช่องผู้โดยสารขาออก ผมมองหาคนที่ควรจะออกมาได้แล้ว และผมก็เจอเธอ เราก็ได้สบตากัน เธอยิ้มกว้างส่งมาให้ แต่กลับไม่ทำให้ใจผมกระตุกแบบแต่ก่อน รูปร่างสูงโปร่งหุ่นนางแบบที่ใครๆ ใฝ่ฝันกับชุดสูทที่ดูทะมัดทะแมงทำให้เธอดูคล่องตัวจนน่าหลงใหล ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ไม่มีภาพของเธออยู่ในหัวผมสักนิด ทำไมผมกลับนึกถึงเด็กที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งที่ชอบทำหน้าดื้อใส่กันน่ะ ชอบหาเรื่องมาทำให้ผมแปลกใจได้ไม่เว้นวัน ไม่รู้ไอ้กล้วยไปส่งแสนดีหรือยัง หรือจะดื้อรอผมอยู่ที่ร้านไม่ยอมกับบ้าน ความคิดผมเหมือนหลุดเข้าไปในโลกของแสนดีอะไรแบบนั้นเลย ผมไม่คิดว่าแสนดีจะมีอิทธิพลกับผมมากขนาดนี้ ขนาดที่ผมสามารถที่จะคิดถึงได้ ในขณะที่มารับคนที่ผมแอบรักมาโดยตลอดได้แบบนี้ ผมว่าผมเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่า....

“กัน”

“...”

“กัน”

แรงเขย่าจากแขนทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์และหันไปทำหน้าสงสัยใส่พี่กรที่จับแขนผมอยู่ พี่กรขยิบตาให้ผมมองไปทางนิออนที่เป็นรักแรก แต่คงไม่ใช่รักเดียวของผมแน่นอน

“กันเป็นอะไรหรือเปล่า เราเรียกตั้งหลายรอบแล้ว ไม่เห็นจะได้ยินกันเลย”

นิออนยู่ปากทำท่าทางที่ชอบทำใส่ผมประจำ ตอนก่อนผมมองว่ามันน่ามอง แต่ตอนนี้ผมกับเฉยๆ กับมัน

“เปล่า ไม่เป็นอะไร”

“หรอ! เรานึกว่าเป็นอะไรเสียอีก”

นิออนก็ทำท่าเดินเข้ามาใกล้ผม แล้วจะสวมกอดแบบทุกที แต่พี่กรกลับเดินแทรกเข้ามา แล้วสวมกอดแทนผมที่ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง นิออนชะงักแต่ก็กอดตอบพี่กรแต่โดยดี ไม่ให้ตัวเองเสียหน้าไปมากกว่านี้

“คิดถึง ทำไมมาไม่บอกกันบ้าง”

“ค่ะ คิดถึงเหมือนกัน”

พี่กรโดนหอมแก้มซ้ายและก็ขวา จนคนแถวนั้นมองกันเป็นตาเดียว พอปล่อยพี่กร นิออนก็ทำท่าจะมากอดผมอีกครั้ง ก็ได้แต่ทำท่าเท่านั้น เพราะผมไม่สนใจ

“ไปกันเถอะ ดึกแล้ว”

ผมหันหลังกลับทันทีในช่วงจังหวะที่พูดแบบนั้นออกไป ถ้าช้ากว่านี้คงได้กอดกับนิออนแน่ๆ ทำเอานิออนหน้าเหวอไม่คิดว่าผมจะทำแบบนี้กับเธอ แต่ผมกับได้ยินเสียงขำของพี่กรที่เก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่หลุดขำออกมา ผมไม่ได้สนใจว่าใครจะตามออกมาไหม เดินมายังตำแหน่งที่จอดรถของตัวเอง แล้วเปิดมันก้าวเข้าไปนั่งในตำแหน่งคนขับทันที โดยมีพี่กรขึ้นมานั่งข้างคนขับและนิออนที่เก็บกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้วโดยมีพี่กรช่วยอีกแรงนั่งข้างหลังด้วยหน้าตาที่บึ้งตึง

ผมตัดสินใจพานิออนเข้าโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองที่ไม่ไกลจากร้านผมเท่าไรแทนที่จะให้เธอนอนที่ร้านแบบทุกที ตัดปัญหาเกิดการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้นเหมือนคราวที่แล้ว จะว่าผมแคร์ความรู้สึกของแสนดี ก็ใช่ ผมยอมรับว่าผมแคร์ ไม่อยากให้เด็กดื้อของผมไปเห็นอะไรที่มันไม่เป็นความจริงแล้วเข้าใจผิด ผมไม่อยากให้แสนดีเสียใจในทุกเรื่องที่ผมเป็นต้นเหตุ แสนดีไม่เหมาะกับการร้องไห้ แค่วันนั้นผมว่ามันก็มากเกินพอแล้วสำหรับแสนดี

เด็กดื้อของผม

“กันทำไมพาเรามานี่”

นิออนทำหน้างอใส่ผมอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ของโรงแรม โดยที่พี่กรกำลังเช็คอินเข้าโรงแรมให้อยู่

“ที่นี่สะดวก สบายกว่า”

“แต่ทุกทีเราก็นอนที่ร้านกับกันน่ะ”

“อย่าเลย”

“ทำไม กันมีแฟนอีกแล้วหรอ”

“ยัง แต่คงอีกไม่นาน”

“อะไรน่ะ”

นิออนขมวดคิ้วชนกันยุ่ง ตอนที่ผมพูดประโยคนี้ ก็ตอนยัง แต่อีกไม่นานให้ผมแน่ใจอะไรอีกหลายๆ อย่างก่อน

ผมจะชัดเจนกับแสนดี

ทำไมผมจะไม่รู้ว่าแสนดีกำลังจีบผม เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องบอกแค่การกระทำก็บอกอะไรเราได้หลายอย่างแล้ว เด็กมันลุคหนักขนาดนี้ผมไม่ใช่อิฐใช่หินที่จะไม่รู้สึก

และที่สำคัญแสนดีพิเศษกว่าคนอื่น

อย่างกับอาการที่นิออนเป็นอยู่ตอนนี้ หวงหรือว่าเสียดายกันแน่ กับของที่เธอไม่เคยจะสนใจหรือว่าไยดีมันเลยสักนิด แถมยังปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แต่พอผมจะไปก็มาทำให้ผมกลับมารู้สึกอีกครั้ง

โคตรจะไม่แฟร์เลย

“เราขึ้นไปข้างบนกันดีกว่า”

แล้วเป็นพี่กรที่ทำร้ายบทสนทนาที่ตึงเครียด นิออนมองผมอีกครั้งก่อนจะทำหน้าไม่พอใจ แล้วเดินกระแทกเท้าตามพี่กรไป โดยมีผมเดินตามมาเงียบๆ ไม่อยากพูดอะไรอีก ทำไมตอนแต่ก่อนผมถึงไม่เห็นมุมนี้ของนิออน หรือหลงเธอมากจนปิดหูปิดตาตัวเองก็ไม่รู้ พอเริ่มตาสว่างก็เห็นอะไรชัดเจนขึ้นมาเลย

พอถึงหน้าห้องพักพี่กรก็เปิดประตูและเดินเข้าไปข้างใน โดยมีนิออนเดินตาม แต่ผมกับเลือกที่จะยืนอยู่หน้าห้องแทน เสียงโวยวายข้างในทำให้ผมรู้ว่านิออนไม่พอใจ แต่ผมกลับไม่ใส่ใจ หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาไอ้กล้วยแทน

[อะไร ลูกพี่]

“ไปส่งยัง”

[โถ่! ไอ้เราก็นึกว่าห่วงร้าน ที่ไหนได้]

“ไอ้กล้วย”

[ไปส่งแล้วตามคำสั่งครับ ส่งถ้าหน้าร้านเลย ว่าจะลงไปเปิดประตูบ้านให้มันด้วย]

“อย่ากวนตีน”

[อุ๊ย!!!]

"..."

[เออ! ผมบอกให้มันไลน์หาพี่ มันยังไม่ไลน์ไปหรอ]

ผมมองนาฬิกาบนข้อมือ ตีสอง แสนดีคงหลับไปแล้ว

“อืม ไม่เป็นไร แค่นี้”

ผมกดตัดสายไอ้กล้วยที่กำลังโวยวายไม่เลิก ตอนที่พี่กรเดินออกมาจากห้องแล้วปิดประตูทันที หนีเสียงโวยวายข้างใน

“เป็นไง”

“งอนกันไปแล้ว”

“อืม”

“ไม่ง้อ?”

“ไม่”

“อืม ดีมาก กลับบ้านกันดีกว่า คืนนี้ไปนอนที่บ้านก็แล้วกัน ง่วงนอนขับรถไม่ไหวแล้ว”

พี่กรทำท่าหาว แล้วเดินไม่รอผมไปลิฟต์ ก็คงต้องเป็นแบบนั้น ผมคงไม่ปล่อยให้พี่กรขับรถกลับบ้านคนเดียวอยู่แล้ว ยังไงพรุ่งนี้ก็ไม่ได้ไปไหน จะได้ไปคุยงานกับลุงต่อด้วยเลย








ไลน์~ไลน์

12:12

San-D :ถึงบ้านแล้ว

Gun : พึ่งถึง??

San-D : ไม่ใช่

          : ถึงตั้งแต่เมื่อแล้วคร้าบบบบ

          : แต่ลืมบอก555

          : ส่งสติกเกอร์กระต่ายขอโทษ

Gun : อืม

ผมมองข้อความจากไลน์ของแสนดีที่ส่งมาให้ผมยืดยาว ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นสายโทรเข้ามาแทน

Rrrrrr

แสนดี

[พี่ปืนจะตอบแค่อืมไม่ได้]

“แล้วจะให้ตอบว่าไง”

[คิดถึง อะไรแบบนี้]

“อืม คิดถึง”

[พี่ปืนจะมาพูดตามที่แสนบอกไม่ได้ดิ ต้องคิดก่อน]

“คิดแล้ว”

ผมได้ยินปลายสายบ่นอะไรเบาๆ จนผมแทบจะไม่ได้ยินเสียง

[เย็นนี้อยากให้แสนไปหาไหม]

“อยากได้คำตอบแบบไหน”

ถ้าอยากได้ยินคำว่าอยากก็จะบอกให้ว่าอยากให้มา

[โอ๊ย!! ไม่คุยกับพี่ปืนแล้ว เอาเป็นว่าเย็นนี้เจอกัน จบนะ]

ผมหลุดขำตอนที่สายตัดไปแล้ว ผมนึกหน้าแสนดีออกเลย คงทำหน้างอนๆ ผมอยู่แน่นอน

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องทำงานของลุงที่คุยงานกับผมเสร็จแล้ว เลยไปดูลูกชายตัวเองที่ยังไม่ตื่น ก็ไม่น่าแปลกเพราะเมื่อคืนกว่าจะถึงบ้านก็เกือบตีสี่อยู่ เลยแยกย้ายกันไปนอนห้องใครห้องมัน ลุงปล่อยผมทิ้งไว้แบบนี้เลยมีเวลาคุยกับแสนดี ดูท่าแล้วลุงคงอีกนาน ผมจึงเดินไปบอกเลขาให้บอกลุงว่าผมกลับแล้ว เมื่อคืนก็ไม่ได้อยู่ร้านไม่รู้เป็นไงบ้าง ไม่ค่อยไว้ใจไอ้กล้วยเท่าไรชอบก่อเรื่องได้ตลอด

“กันค่ะ”

เสียงหวานที่เป็นเอกลักษณ์เรียกผมให้เงยหน้าจากงานที่ทำอยู่แล้วขมวดคิ้วหนาทันที คนที่อยากเจอไม่มาสักที มาแต่คนที่ไม่อยากเจอ อุส่าไม่รับสาย ก็ไม่คิดว่านิออนจะมาร้านเองแบบนี้ ผมไม่อยากให้แสนดีเจอนิออนเท่าไร แต่ดูท่าแล้วคงเลี่ยงไม่ได้แล้ว นิออนถือวิสาสะเดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงบนตักผมทันที

“นิออน”

“ค่ะ เรียกเราทำไม”

ผมมองนิออนที่เหมือนเจอเรื่องสนุกที่ผมทำหน้าไม่พอใจ ถึงแต่ก่อนเราจะถึงเนื้อถึงตัวกันมากกว่านี้ แต่ผมให้เกียรติเธอมาโดยตลอด แต่เป็นนิออนเองที่ชอบทำท่าทางยั่วยวนผม ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ ชอบให้ความหวังแล้วก็ทำลายมันด้วยมือตัวเอง

วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมออกทำให้เห็นเกาะอกข้างในสีแดงสดกับกางเกงสีขาวที่เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอเป็นอยากดี นิออนมีรสนิยมในการแต่งตัว และเธอดูดีจนน่าหลงใหล แต่ไม่ใช่ผมในตอนนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่แน่ ผมคงดีใจที่เธอทำท่าทางแบบนี้กับผม แต่ตอนนี้ไม่เลยสักนิด

“อย่าแกล้ง”

“เราไม่ได้แกล้ง แค่อยากนั่งตรงนี้ เมื่อก่อนนั่งออกจะบ่อยไม่เห็นว่าอะไรเลย”

“มันไม่เหมือน เมื่อก่อนแล้ว”

“ตักนี้มันมีเจ้าของแล้วหรือไง”

“อืม มี”

นิออนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใช้มือโอบรอบคอผม จมูกของเธอคลอเคลียที่จมูกผม

“น่าเสียดายจัง”

แล้วก็ขยับเข้ามาใกล้อีกจนผมรู้สึกถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่เล่นสนุกโดยไม่สนใจใคร แม้แต่ผมที่เป็นเพื่อนสนิท ผมไม่คิดว่าเธอจะร้ายได้ขนาดนี้

และในจังหวะที่ผมกำลังจะพลักเธอออกไปเป็นจังหวะเดียวกับประตูห้องทำงานของผมถูกเปิดออก เสียงที่ผมไม่อยากได้ยินตอนนี้ จังหวะนี้ นาทีนี้มากที่สุด ในตอนที่หน้าผมกับนิออนกำลังทำท่าเหมือนว่าเราจะจูบกันแบบนี้ ทั้งที่มันไม่ใช่อยากที่เห็น แต่ผมทำอะไรไม่ได้แล้ว

ในเมื่อแสนดีเข้ามาเห็นมันเข้าแล้ว

“พี่ปืน”

tbc

#แสนดีของพี่ปืน

ตีพี่ปืนได้ไหม ทำไมทำแบบนี้ จะยังไงต่อจะม่าไหม? มาลุ้นตอนหน้านะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #11 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    ง้อน้องเลยนะ
    #11
    3
    • #11-1 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 17)
      7 พฤษภาคม 2563 / 20:59
      ง้ออยู่แล้วจ้า 555
      #11-1
    • #11-3 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 17)
      7 พฤษภาคม 2563 / 21:01
      ไม่งอลนะ มารอดูว่าแสนดีจะจัดการยังไง
      #11-3