โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 16 : โหดที่ #15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    7 พ.ค. 63

โหดที่ #15



09-10/01/63✔️


03/05/63☑️





(San-D Talk)








ร้านเหล้านวลจันทร์



และด่านแรกที่ผมต้องเจอ ตอนที่มาถึงร้านเหล้านวลจันทร์ก็คือ...

ไอ้พี่กล้วย

ไอ้พี่กล้วยที่ยืนยิ้มรอรับอยู่หน้าร้าน ผมลงรถมายืนรอพี่ปืนลงมา เพื่อที่เราจะได้เดินไปพร้อมกัน ก็ไม่อยากตอบคำถามของไอ้พี่กล้วยคนเดียว อย่างน้อยมีพี่ปืนค่อยช่วยอีกแรง ไอ้พี่กล้วยพอเห็นผมมาพร้อมพี่ปืนก็ทำหน้าสงสัย ก่อนจะส่งสายตาล้อมาให้ บอกเลยว่า...

โคตรกวน...

“อ่าว! ไอ้แสนมากับพี่กันได้ไงวะ”
“พี่ปืนไปรับมา”
ผมหลุดขำตอนที่ไอ้พี่กล้วยทำหน้าเหวอ ที่ผมบอกแบบนั้น โคตรตลกเลย ทำหน้าแบบไม่เชื่อที่ผมพูด ก็พี่ปืนไปรับผมมาจริงๆ จะโกหกไปทำไม โกหกแล้วได้อะไร?? ถ้าได้พี่ปืน...ผมโกหกก็ได้
“จริงดิ ลูกพี่ไปรับไอ้แสนมาหรอ”
“อืม”
ไอ้พี่กล้วยมันหันไปถาม พี่ปืนก็ตอบ ด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ารำคาญก็เถอะ แล้วก็ถามไอ้พี่กล้วยมันกลับ
“พี่กรมายัง”
สกิลการเปลี่ยนเรื่องของพี่ปืน เก่งมาก เปลี่ยนจนไอ้พี่กล้วยงง
“พี่กรน่ะหรอ มานานแล้ว นั่งรอพี่กันที่โต๊ะอ่ะ”
“พี่ปืน แสนไปหาพี่กรน่ะ”
พอได้ยินแบบนั้น ผมทำท่าจะเดินไป แต่ไอ้พี่กล้วยเดินมาขวางทางผมเสียก่อน
“มึงนี่ยังไง ไอ้แสน เรียกพี่กันว่าพี่ปืนอยู่ได้”
ไอ้พี่กล้วยมันทำท่าเดินวนรอบตัวผม สายตาจ้องมองผมอย่างจับผิด ทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ กอดอกเท้าคางเหมือนกับตัวเองเป็นนักสืบ ผมว่าอยากรู้สิไม่ว่า
“ทำไมอ่ะ พี่ปืนเขายังไม่ว่าเลย”
ผมหันไปมองพี่ปืนที่ทำหน้านิ่งอีกแล้วจะคีพลุคไปถึงไหน แต่จะให้พี่ปืนมายืนยิ้ม ผมว่ามันก็แปลก งั้นเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว ยิ้มให้ผมเห็นคนเดียวพอแล้ว

ตอนนี้ยังไม่มืดเท่าไร ลูกค้ายังไม่เยอะทำให้พี่กล้วยว่าง พอที่จะมาหาเรื่องผมอยู่แบบนี้
“หรือว่าพี่ปืนไม่ชอบให้แสนเรียกแบบนี้ แสนไม่เรียกก็ได้นะ”
ผมเอียงคอทำหน้าสงสัยใส่พี่ปืน ทำท่าจะเบะปากไปแล้ว ผมก็อยากพิเศษกว่าคนอื่นเท่านั้นเอง แล้วคำตอบของพี่ปืนทำให้ยิ้มกว้างออกมา

“ตามใจ”



เนี่ย! เห็นไหม....

พี่ปืนของผมน่ารักจะตาย



ผมที่พอใจกับคำตอบยักไหล่ให้ไอ้พี่กล้วย จนไอ้พี่กลัวยมันมองด้วยสายตาแบบฝากไว้ก่อน อยากจะบอกไอ้พี่กล้วยเหมือนกัน อย่าฝากนานขี้เกียจจำ ก่อนผมจะเดินไปหาพี่กรที่ไม่รู้ว่านั่งตรงไหน


แต่ไม่ต้องห่วงผมหรอก...


เพราะผมรู้ว่า...



พี่ปืนจะเดินตามมา แอบยิ้มตอนที่เดินไปผิดอีกทาง จนพี่ปืนต้องมาจับมือ แล้วพาเดินไปยังโต๊ะหน้าเวทีแทน ที่จริงก็พอรู้แหละ แต่แกล้งไง อยากให้พี่ปืนพาไป แถมยังได้จับมือกับพี่ปืนด้วย

ผมน่ะร้ายมากใช่ไหม



ร้ายจริงๆ อันนี้ยอมรับ555

แต่!!! ผมว่ามีคนร้ายกว่าผมเยอะ นั่งตาเยิ้มอยู่ตรงโต๊ะหน้าเวทีมองนักดนตรีกำลังซาวด์เช็คเครื่องดนตรี ไม่รู้ว่าสนใจใครอยู่ ขนาดผมกับพี่ปืนเดินมายืนใกล้ๆ ยังไม่รู้ตัวเลย ทำเอาพี่ปืนส่ายหัว

วันนี้เราสามคนมาในธีมสีฟ้าใช่ไหม ไม่ได้นัดกันใช่ไหม ขนาดพี่กรยังใส่เสื้อสีฟ้าเลย แหวกอกให้เห็นอกขาวๆ ส่องกระทบกับแสงไฟ กล้ามมีแต่น้อยกว่าพี่ปืนของผมเยอะ พี่ปืนปล่อยมือ ผมจึงเดินไปข้างหลังพี่กร แล้วก็...
“พี่กร!!!”
“แสนดี ตกใจหมด”
ผมหลุดขำที่พี่กรทำหน้าเหวอออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน
“คนไหน บอกมา”
“อะไร ไม่มี”
“หรอ!!”
ผมใช้เสียงสูงเพื่อล้อพี่กรที่หน้าแดงไปแล้ว



ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะ...



พี่กร



แล้วผมก็โดนพี่ปืนดึงให้มานั่งตรงข้ามกับพี่กร แล้วมีพี่ปืนตามมานั่งข้างๆ บนโต๊ะมีอาหารเต็มไปหมด ทำเอาผมตาโตน้ำลายเกือบไหล ก็แต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้น
“มานานแล้วหรอ”
“อืม นานแล้ว ทำไมกันมาช้า”
เสียงพี่กรอ้อนพี่ปืนของผมมาเลย ผมยกมือขึ้น เหมือนยอมรับผิด แล้วยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้พี่กร ช้าก็เพราะว่า



ผม...เอออ.... กำลัง... จูบพี่ปืนไง


พูดแล้วก็เขิน แต่ผมจะไม่มีทางบอกพี่กรหรอก ตอนนี้แค่คิดถึงก็เขินแล้ว ผมรู้ถึงหน้าที่ร้อนขึ้นมา รีบกลบเกลื่อนด้วยการมองไปทางเวทีแทน แล้วตอบพี่กร
“แสนเองที่ทำให้พี่ปืนช้า”
“พี่ปืน??”
พี่กรทำหน้างงที่ผมเรียกใครว่าพี่ปืน จะใครก็คนที่นั่งข้างผมไง
“นี่! ไงพี่ปืน”
ผมชี้นิ้วไปทางพี่ปืน ที่นั่งมองผมอยู่
“ก็กัน จียูเอ็นมันแปลว่าปืนไง แสนเลยเรียกพี่ปืนแทนไง”
“อ๋อ! เท่ดี ไว้พี่เรียกมั้งดีกว่า”
“ไม่ได้!!!”
ผมทำเสียงดุ เตรียมแยกเขี้ยวใส่พี่กรทันที ไม่ยอมให้ใครมาเรียกหรอก


ผมหวง



“ทำไมจะเรียกไม่ได้”
“ผมหวง ผมเรียกได้คนเดียวพี่กรห้ามเรียกแบบแสนด้วย”

หึหึ

เสียงหัวเราะจากคนข้างๆ พี่ปืนหัวเราะใช่ไหม ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ผมรู้สึกตั้งแต่รู้จักพี่ปืนมา พี่ปืนเริ่มแสดงอารมณ์มากกว่าเดิมไม่ได้หน้านิ่งขรึมอย่างเดียว อย่างเช่นตอนที่ผมจูบก็ยิ้ม ตอนนี้ยังหัวเราะอีกแค่ผมบอกว่าหวง
“ขี้หวง”
พี่กรยังไม่จบ จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม ผมพร้อมบวกมาก ถ้าพี่กรเรียกชื่อต้องห้ามของผม
“กินได้แล้ว หิวไม่ใช่หรอ”
แล้วก็เป็นพี่ปืนที่ห้ามทัพ ก่อนที่ผมกับพี่กรจะตีกัน ไม่ตีหรอกแค่จะไม่ยอมเด็ดขาด

ผมหวง

ผมเรียกพี่ปืนได้คนเดียว

คุณคนอ่านที่กำลังอ่านมาถึงตอนนี้ก็เหมือนกัน ห้ามเรียกพี่ปืนของผมนะ ผมหวง หวงในสถานะอะไรนะหรอ ไม่รู้แต่หวงไว้ก่อน สถานะเอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน อนาคตพี่ปืนแฟนแสนดีแน่นอน ผมบอกเลย

เรากินข้าวกันโดยมีพี่ปืนคอยบริการตักอาหารให้ทั้งผมและพี่กร พี่โก้ทำอาหารอร่อยทุกอย่างเลย ผมจะอ้วนก็เพราะพี่โก้นี้แหละ แล้วเสียงบนเวทีเรียกสายตาพี่กรให้หันไปสนใจอีกครั้ง หลังจากที่จะตีกันกับผม มองจนผมต้องหันไปมองบ้าง ผมว่าผมรู้แล้วว่าพี่กรมองใคร

นักร้องนำ...นั้นไง

เขาดูโดดเด่นกว่าทุกคนบนเวที เสียงทุ้มที่ร้องเพลงออกมามีพลังเรียกสายตาของทุกคนให้หันมามองได้เป็นอย่างดี แถมหน้าที่จัดว่าหล่อ อย่าไปบอกพี่ปืนเชียวว่าผมชมคนอื่นไม่อยากโดนพี่ปืนดุเอา ผิวที่เข้ม กับรอยสักที่โพลพ้นออกมาจากเสื้อกล้ามสีดำที่ใส่อยู่ ผมไม่รู้ว่ามันคือรูปอะไร แต่มันดูเท่ห์ดี กล้ามที่มัดก็แสดงให้เห็นว่าเป็นคนดูแลสุขภาพเป็นอย่างดี ทำให้ดูเป็นผู้ชายร้ายๆ โคตรแบดบอย ทรงผมอันเดอร์คัทไถข้าง และการยกยิ้มแบบน้อยๆ แต่ทำให้คนที่ได้รับรอยยิ้มนั้นละลาย ยิ่งทำให้มีเสน่ห์มาก


อืม! สรุปแล้วโคตรดดูดี โคตรหล่อเลย



และดูเหมือนเขาคนนั้นจะหันมามองโต๊ะผมบ่อยมาก จะว่าโต๊ะเราอยู่หน้าเวทีก็ไม่น่าจะใช่ และไม่ต้องสงสัยไม่มองผมแน่นอน เพราะตอนนี้พี่ปืนยกแขนตัวเองวางบนเก้าอี้ผมเรียบร้อยแล้ว

หวง...ดูออก

มองพี่ปืนยิ่งไม่ต้องไปคิด แล้วใครกันที่เหลือบนโต๊ะผม ถ้าไม่ใช่พี่กร
“มอง”
ผมหันไปมองพี่ปืนแทน ที่ขยับหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วถามผม เพราะเสียงดนตรีที่ดังทำให้ต้องก้มมาใกล้กันอยู่แบบนี้
“อืม! มอง หล่อ อ่ะ”
พี่ปืนขมวดคิ้วชนกันทันที อะไรผมแค่ชมผู้ชายอื่นว่าหล่อเองยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ทำไมบรรยากาศรอบตัวร้อนพี่ปืนเหมือนมีเงามืดมาครอบงำเลย ผมเริ่มกลัวไม่น่าชมคยอื่นเลย
“ชอบแบบนี้??”
ชอบไหมนะ กำลังใช้ความคิดตามที่พี่ปืนพูด และท่าทางของผมทำให้พี่ปืนดูหงุดหงิดเข้าไปใหญ่
“ไม่อ่ะ...”
ผมส่ายหัว แล้วลากเสียงยาวๆ แอบมองพี่ปืนไปด้วย ดูจะลุ้นกลับคำตอบของผมเหลือเกิน
“ชอบแบบนี้”
ก่อนจะชี้ไปทางพี่ปืนแทน แล้วยิ้มกว้างขำท่าทางพี่ปืนที่ชะงักตอนที่โดนผมหยอดเอา คิดได้เมื่อกี้เลยนะมุกนี้
“อืม”
อืมอะไร? คนบอกชอบจะมาตอบแค่อืมไม่ได้ไง ผมกำลังจะโวยวายเลย แต่...



“ชอบแบบนี้เหมือนกัน”





ยกนี้ พี่ปืนชนะน็อคแสนดี



พี่ปืนเล่นชี้นิ้วกลับมาทางผม เล่นเอาผมน็อคเห็นดาวเห็นเดือนไปเลย ต่อยหมัดแบบนี้มาได้ไง




โคตรจะเขิน...



หน้าผมคงแดงไปแล้ว ชอบคำว่าเหมือนกันของพี่ปืนจัง มันเหมือนว่าเราใจตรงยังไงยังงั้นเลย แล้วสายตานี่ใช่พี่ปืนของผมไหม ระยิบระยับแพรวพราวเจ้าเล่ห์มาเลย หรือนี่คือร่างสองของพี่ปืน ผมทำอะไรไม่ถูกได้ก้มหน้าก้มตากินข้าวดีกว่า ทำไมรู้สึกหิวมากกว่าเดิมอีก บนโต๊ะไม่มีของมึนเมาสักอย่างแต่ทำไมผมถึงรู้สึกเมาได้



หรือว่าจะเมารักพี่ปืนกันแน่นะ



ถ้าเป็นแบบนั้นจริง...



ผมยอมเมาไปตลอดเลย

เรากินข้าวกันจนอิ่ม พี่ปืนขอตัวไปดูร้าน และทำงานข้างบนต่อ ทำท่าเหมือนจะชวนผมไปด้วย แต่เสียใจผมกำลังจะจับคนปากแข็งที่นั่งมองนักร้องไม่วางตา พอพี่ปืนลุกไปผมก็ย้ายฝั่งไปนั่งข้างๆ พี่กร แล้วมองไปบนเวที
“จีบกัน”
“ใครจีบ พี่กรอย่ามามั่ว”
ไอ้ผมก็นึกว่าพี่กรไม่ได้สนใจผมกับพี่ปืน ก็เห็นมองบนเวที ที่ไหนได้แอบดูตลอด นิสัยไม่ดีมาดูคนเขาจะจีบกัน
“ถ้าอิจฉา ก็หาคนมาจีบ”
“อืม กำลังหาอยู่”
ผมทำตาโตกับคำตอบรับของพี่กร แล้วสายตานี้มองใครอยู่ คุยกับผมทำไมตามองไปหน้าเวที


พี่กรน่ะร้ายจะตาย


ผมว่าถ้าพี่กรเป็นปลากัดท้องไปแล้ว มองขนาดนี้


“ยังไง จะจีบเขารู้จักชื่อเขาหรือยัง”
“ฮิว วิศวะโยธา ปี3 มหาลัยXX”
“...”
“สถานะโสด”
“เดี๋ยวก่อนพี่กร ทำไมข้อมูลเยอะขนาดนี้”
“ถ้าเป็นคนที่ชอบ ก็สืบมาหมด รู้ยันบ้านอยู่ไหน มีพี่น้องกี่คน อยากรู้อะไรก็ให้สืบหมดนั่นแหละ”
ผมปรบมือให้พี่กรที่ทำท่าภูมิใจเรื่องที่ตัวเองให้คนไปสืบมา
“พี่กรรู้จักพี่เขา แล้วพี่เขาล่ะ รู้จักพี่กรหรือยัง”

“...”

ถึวกับไปไม่เป็นเลยพี่กร ถึงกับใบ้กิน เก่งแต่ลับหลัง พอต่อหน้าก็ไม่กล้า สู้ผมไม่ได้เลยจริงๆ
“ไงมาเฝ้าพี่เขาทุกครั้งที่มาร้อง แล้วทำไมไม่เข้าไปทำความรู้จัก ให้พี่ปืนแนะนำให้ก็ได้”
“มันจะดีหรอแสน ดูกันจะไม่ค่อยชอบเท่าไร”
“พี่กรกลัวพี่ปืนหรอ??”
พี่กรส่ายหน้าทันที ผมก็รู้ว่าไม่ได้กลัว อ้อนหน่อยพี่ปืนก็ใจอ่อนแล้ว
“เห็นไหม ก็ไม่ได้กลัว แล้วจะกลัวอะไร ลุยเลย”
ผมทำท่ากำหมัดแล้วชูขึ้นเพื่อให้พี่กรมีกำลังใจในการสู้ครั้งนี้ ถ้าพี่กรยังช้าผมว่ามีหมาคาบไปแดกแน่นอน เพราะภายในร้านตอนนี้จ้องพี่เขาตาเป็นมันเลย ใครดีใครได้ล่ะงานนี้ ผมกับพี่กรนั่งเพลงที่พี่ฮิวร้อง ขออนุญาตเรียกว่าพี่ฮิวแล้วกัน ในเมื่อผมรู้จักพี่เขาแล้ว พี่กรจ้องพี่เขายังกับเสือ แต่ผมว่าจะไปเป็นเยื่อให้เขาขย้ำมากกว่าดูท่าแล้ว

แล้วเพลงสุดท้ายของค่ำคืนนี้ก็ดังขึ้น

“และแล้วก็รู้ ว่าคนที่จบกันไป
ด้วยคำที่บอกว่าเราจะมาพบกันใหม่ มักจะไม่พบกันอีก
จากกันคราวนี้ ไม่อยากให้ดูโหดร้าย รู้ดี
อย่าห่วงไม่เคยจะทำให้เธอต้องลำบาก และอยากจะให้รู้เอาไว้”

เสียงร้องโคตรดีบวกกับดนตรีเพราะๆ มันทำให้บรรยากาศตอนนี้มันได้มาก แล้วเพลงก็ดำเนินต่อไปจนใกล้จะจบผมจึงหันไปมองพี่กรอีกครั้ง
“พี่กรรออะไรไปซิ ไปรอพี่เขาที่หลังเวทีเลย”
ผมดันให้พี่กรลุกขึ้น พี่กรทำท่าลังเล แต่สุดท้ายพี่กรก็ยอมเดินไปหลังเวทีตอนที่ท่อนสุดท้ายถูกขับร้องออกมา


“อย่างที่ฉันกำลังที่จะทำ เจ็บช้ำด้วยความเต็มใจ
ขอแค่สักครั้งที่ อย่างน้อยเธอสุขใจแม้ ทำได้เพียงตอนสุดท้าย
ก่อนจะลาไม่ว่าเธอจะพูดอะไร คำไหนก็ยอมโดยดี”

พอเพลงจบลงทุกคนบนเวทีก็โค้งคำนับ ก่อนที่พี่ฮิวจะพูดปิดท้าย
“ขอบคุณครับ ไว้พบกันใหม่ครับ”

เสียงปรบมือโห่ร้องดังกึกก้องทั้งร้าน วงพี่ฮิวเล่นดีจริงๆ แต่ผมแอบลุ้นคนที่จะไปทำความรู้จักพี่เขามากกว่าว่าจะกล้าแค่ไหน



แต่ผ่านไปหลายสิบนาที รอนานสองนานพี่กรก็ไม่กลับมาสักที ผมเลยตัดสินใจเดินไปหาพี่ปืนที่อยู่บนห้องทำงานดีกว่า ไม่รู้ว่าทำงานเสร็จหรือยัง เพราะตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว สมควรแก่เวลาที่ผมจะต้องกลับได้แล้ว ผมเดินหลบเลี่ยงลูกค้าที่เริ่มทยอยออกจากร้าน โดยการเดินไปทางข้างหลังแทน แล้วขึ้นไปชั้นสองเคาะประตูห้องทำงานของพี่ปืนอยู่นานสองนานก็ไม่มีใครมาเปิด ผมจึงค่อยแง้มประตูโผล่หน้าเข้าไปดูข้างใน และทุกอย่างในนั้นว่างเปล่าพี่ปืนไม่ได้อยู่ในห้อง

พี่ปืนไปไหน

ผมกำลังจะเปิดประตูให้กว้างกว่าเดิมพอที่จะเข้าไปในห้องได้ แต่แรงสะกิดจากด้านหลังทำให้ผมต้องหลังไปมอง

“พี่กล้วย”
“หาลูกพี่อยู่หรอ”
“ใช่ พี่กล้วยเห็นพี่ปืนไหม พี่กรก็หายหัวไปอีกคน แสนจะกลับบ้านแล้ว”
“ไม่ต้องหาแล้ว ไปกับกู”
แล้วไอ้พี่กล้วยก็เข้ามากอดคอผม แล้วลากลงไปข้างล่าง ผมที่งงๆ เดินตามแรงลากของไอ้พี่กล้วยมัน ลากผมจนออกมายังลานจอดรถแล้วยัดผมลงไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถทันที แล้วขับออกมาไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมเลยต้องเงียบ ใจเต้นแรงเพราะไอ้พี่กล้วยขับรถซิ่งมากหัวใจจะวาย ไม่ถึงยี่สิบนาทีผมก็มายืนหน้าร้านตัวเองที่ยังเปิดไฟอยู่ ผมลงจากรถ แล้วรอให้ไอ้พี่กล้วยมันขับไปแต่ เหมือนพี่กล้วยมันลืมอะไร ผมก้มลงไปคุยกับพี่กล้วยที่เลื่อนกระจกลงเหมือนพึ่งนึกอะไรขึ้นได้
“ไอ้แสน มึงไม่ต้องถามว่าพี่ปืนไปไหน เพราะกูไม่รู้”
ไอ้พี่กล้วยมันมีญาณทิพย์ใช่ไหมถึงรู้ว่าผมจะถาม
“พี่กันบอกกูว่าเขาจะโทรหามึงเอง และให้กูมาส่งมึงด้วย”
“โอเค”
ผมถือว่าผมรับรู้ก็แล้วกัน
“เออ! ...กูว่าถ้าจะให้ดี มึงไลน์บอกเขาด้วยก็ได้ กูไม่อยากวิ่งรอบร้านอีก”
“คร้าบบบ เดี๋ยวจัดการให้ ไปได้แล้วไอ้พี่กล้วย แสนจะเข้าร้านแล้ว”
ผมโบกมือให้ไอ้พี่กล้วยที่ออกรถไป แล้วหันกลับไปมองในร้านอีกรอบ ขมวดคิ้วทันที วันนี้ทำไมไม่ปิดไฟเหมือนทุกที หรือว่าพี่แจงลืม มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ผมเดินตรงไปเปิดประตูเข้าร้าน เดินเข้าไปก็เจอพี่ยินดีนั่งอยู่ตรงกลางร้าน คนเดียวโดยไม่มีพี่ทิมอยู่ด้วย
“กลับมาแล้วหรือ แสน”
“อืม”
“พี่มีเรื่องจะคุยด้วย เมื่อเย็นเราออกไปไหนกับใครมา”
“พี่ที่รู้จัก ทำไม”
ผมรู้เลยว่านำ้เสียงที่ใช่กับพี่ยินดีตอนนี้มันแข็งมาก และไม่ดีเลยสักนิด พี่ยินดีเองก็ใช่นำ้เสียงแบบนี้กับผมเหมือนกัน
“แล้วเขาไว้ใจได้แค่ไหน แล้วทำไมกลับบ้านดึกดื่นป่านนี้”
พี่ยินดีขมวดคิ้วชนกันยุ่งลุกขึ้นจากที่นั่งมายืนประจันหน้ากับผม เราทะเลาะกันไม่บ่อย เพราะผมหลีกเลี่ยงที่จะทะเลาะกับพี่ยินดี และดูเหมือนพี่ยินดีเองก็เหมือนกัน
“แล้วมันไม่ดีหรือไง ที่แสนจะไม่ต้องไปยุ่งกับแฟนพี่ไง”
ผมระเบิดอารมณ์ออกมาแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“แสน พี่ขอโทษ คุยกันดีๆ กับพี่หน่อยเถอะ พี่เป็นห่วงเราน่ะ”
“ถ้ารู้สึกผิดขนาดนั้น ทำไม....”
ผมเม้มปากตอนที่จะพูดประโยคนี้ออกมา
“ไม่คืนพี่ทิมให้แสนล่ะ”
พี่ยินดีชะงักค้าง ดูจะช็อกไม่คิดว่าผมจะพูดคำนี้ออกมา ผมไม่ได้อยากได้พี่ทิมคืน แค่อยากประชดพี่ยินดีเท่านั้น ผมรู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดีเลยที่ประชดแบบนี้ แต่ผมพูดไปแล้ว ผมคงเรียกมันกลับคืนมาไม่ได้ ถึงมันจะทำให้ผมเองก็เสียใจเหมือนกันที่พูดแบบนี้กับพี่ยินดี
“ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาขอโทษ”
“...”
“ในเมื่อพี่ยินดีมีความสุขกับสิ่งที่ทำ แสนก็จะมีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำเหมือนกัน”
พอพูดจบ ผมก็เดินหนีพี่ยินดีขึ้นห้องไป ไม่อยากเห็นน้ำตาที่กำลังไหลออกมาของพี่สาวตัวเอง





ผมไม่พูดใช่ว่าผมไม่รู้




บทสนทนาของพี่ยินดีกับพี่ทิมยังเด่นชัด เหมือนพึ่งได้ยินมันมาเมื่อกี้นี้เลย

“ยินดีทำไมทิมต้องไปกินข้าวกับแสนดีด้วย”

“ทิม แสนดีเป็นน้องยินดีน่ะ แค่พาไปทานข้าวเองไม่เป็นไรหรอก”

“แต่ทิมอยากกินกับยินดีมากกว่า”

“ทำเพื่อยินดีสักเรื่องน่ะทิม”



tbc


#แสนดีของพี่ปืน



แสนดีไม่อยากได้พี่ทิมแล้วไม่ต้องกลัว แค่ประชดเฉยๆ อย่าพึ่งตกใจ ยังไงก็เป็นของพี่ปืนคนเดียว

ตอนหน้ามาเฉลยว่าพี่ปืนกับพี่กรหายไปไหน


ส่วนเพลงที่พี่ฮิวร้องคือเพลง พบกันใหม่-โพลีแคต
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #36 keawalee2596 (@keawalee2596) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 20:00
    โคตรจึก:(
    #36
    1
  2. #10 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 08:45
    พี่เขาเป็นห่วง แต่ผิดวิธีไปหน่อยค่ะ
    #10
    0
  3. #9 Black-color (@Black-color) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 08:36
    พี่ยินดีนิ
    #9
    0