โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 18 : โหดที่ #17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    10 พ.ค. 63

โหดที่ #17



16-18/01/63✔️


10/05/63☑️


(San-D Talk)




“พี่ปืน”



พวกคุณคงคิดว่าผมคงจะทำเหมือนเรื่องอื่น ที่ต้องวิ่งหนีออกไป แล้วร้องไห้เสียใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า



คุณคิดผิด???




เผอิญผมไม่ใช่คนประเภทนั้นเสียด้วยซิ ไม่งั้นผมคงทนไม่ได้หรอก ที่จะต้องเห็นพี่ยินดีกับพี่ทิมพลอดรักกัน แค่นี้เด็กๆ สำหรับผม และที่ผมไม่ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องพี่ทิม ก็เพราะพี่แสนดีคือพี่สาวผมไง ถึงเราจะไม่ค่อยพูดจากันดีๆ เท่าไร แต่ผมก็รักพี่สาวตัวเอง แต่เธอคนนี้ไม่ใช่ ไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ จูบกับพี่ปืน คนที่ผมกำลังจะจีบ แค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอก และอีกอย่างผมไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวพี่ปืนเลยสักนิด ถึงจะอยากงอนพี่ปืนก็เถอะ ที่ไปจูบใครก็ไม่รู้ ผมจะเก็บไว้คิดบัญชีที่หลัง แต่ผมเลือกเดินไปนั่งตรงโซฟาที่หันหน้าเข้าหาโต๊ะทำงานของพี่ปืน มองสองคนนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย เหมือนไม่สนใจการกระทำก่อนหน้านี้เลยสักนิด โดยมีสายตาของคนทั้งคู่มองมาที่ผม พี่ปืนดูจะตกใจ แต่อีกคนมองมาเหมือนกำลังตำหนิ แต่พอดีผมไม่สนใจไง อยากทำอะไรกันต่อก็เชิญ ถ้าไม่อายผม พี่ปืนเลื่อนเก้าอี้ที่ตัวเองนั่งอยู่ พยายามจะลุกขึ้นยืนทำให้ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งตักไม่ทันระวังตัว เลยหล่นลงไปกองกับพื้นห้องแทน

“โอ๊ย! กันเราเจ็บนะ”

พี่ปืนที่มองหน้าผมอยู่ก่อน ก้มลงไปมองผู้หญิงคนนั้น แล้วเข้าไปประคองเธอให้ยืนขึ้นมา ไม่รู้ว่ากระดูกหักหรือเปล่าหล่นแรงขนาดนั้น ผมมองดูทุกการกระทำของพี่ปืน แอบขัดใจนิดหน่อย แต่เลือกที่จะไม่แสดงท่าทางอะไรออกไป เธอคนนั้นลุกขึ้นมายืนตรงข้างๆ พี่ปืนที่ปล่อยมือจากเธอแล้ว

“นายเป็นใคร ทำไมไม่มีมารยาท ไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา”

“หึหึ! ถ้าคุณไม่มัวแต่ทำอะไรกันอยู่ คุณคงได้ยินเสียงเคาะประตูของผม”

เธอใส่ผมทันที ผมเคาะประตูแล้ว แต่ไม่ยักกลับมีใครได้ยิน เลยเปิดมาเจอของดีเลย เมื่อทำอะไรผมไม่ได้ ก็หันไปกอดแขนพี่ปืนแทน

“กัน มันเป็นใคร”

มันเลยหรอ?

ผมยังคงเก็บอาการทั้งที่ในใจเริ่มเดือด ดูซิว่าเธอจะทำอะไรต่อ ได้...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ดูเหมือนพี่ปืนมีเรื่องจะพูด แต่ผมทำเป็นไม่สนใจสายตาที่มองมาเพื่อสื่อความหมายบางอย่างมาให้ผม แต่ผมไม่สนใจไง

ผมงอน

จบนะ

แต่ยังงอนไม่มากเท่าไร

“แฟน”

แล้วคำที่หลุดออกมาจากปากพี่ปืนทำเอาผมตาโต ไม่รู้พี่ปืนคิดยังไงถึงได้พูดแบบนั้นออกมา แต่ผมต้องรีบเก็บอาการ ถ้าเป็นเวลาอื่นผมคงฟินน่าดู แต่มันไม่ใช่เวลานี้ไง เธอหันไปหาพี่ปืนด้วยสายตาที่ไม่เชื่อเท่าไร ผมยอมรับว่าเธอสวย เธอหุ่นดี เธอ...(นม)ใหญ่อันนี้ผมขอข้าม แต่พอดีพี่ปืนบอกว่าผมเป็นแฟน ผมเป็นคนที่พี่ปืนเลือกไง รู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดหนึ่ง ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ตาม

“หึหึ! อย่ามาหลอกเราเลยกัน เราไม่เชื่อ เด็กกะโปโลแบบนี้เนี่ยนะ จะเป็นแฟนกัน ตลกแล้ว”

“ทำไม?? ผมจะเป็นแฟนพี่เขาไม่ได้”

น้ำเสียงผมติดไปในทางเยาะเย้ย ก่อนจะลุกจากโซฟาเดินไปแทรกกลางระหว่างพี่ปืนกับผู้หญิงคนนั้นที่ทำหน้างงว่าผมจะทำอะไร ก็ไม่ทำอะไร แค่จะทำแบบคนเป็นแฟนเขาทำกัน ผมกอดแขนพี่ปืนเอาตัวแนบชิด ช้อนตามองเอาหัวซบไหล่อย่างออดอ้อน มองพี่ปืนที่มองทุกการกระทำของผม

“พี่ปืนทำอะไรครับ แสนงอนได้ไหมเนี่ย”

พี่ปืนดูชะงักกับการอ้อนของผมแบบนี้ ถ้าเป็นไอ้คูณมันคงชินเพราะผมทำแบบนี้กับมันบ่อย ก็ผมไม่ค่อยจะใช่มุกนี้เท่าไรกับคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้คูณเพื่อนรักของผม แต่ผมว่าไอ้คูณมันไม่ได้ภูมิใจเลยที่ได้มุมนี้ของผม ไม่แปลกที่พี่ปืนดูจะแปลกใจ ดูท่าแล้วพี่ปืนจะเล่นกับผมด้วย ทำเอาผมเกือบหลุดขำ มีการเอามือมาลูบหัวผมเบาๆ ยังไม่พอก้มมาหอมหัวอีกด้วย โชว์สกิลการเป็นแฟนที่ดีเยี่ยม ผมดึงให้พี่ปืนกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิม โดยมีผมตามไปนั่งตัก แล้วเอาแขนคล้องคออีกฝ่ายที่ดูจะสนุกไปกับผมไม่มีท่าทางขัดขืน แถมยังเอามือมาโอบเอวผมอีก สงสัยกลัวว่าผมจะหล่นลงไป

ผู้หญิงคนนั้นมองการกระทำของผมแบบช็อกไปแล้ว แต่ผมไม่ได้สนใจ แถมก้มไปกระซิบข้างๆ หูพี่ปืนด้วยเสียงไม่ได้เบาเลย ผมก็อยากให้เธอได้ยิน

“คุณแฟนครับ ทำแสนงอน ต้องง้อยังไงครับ”

“แล้วจะให้พี่ทำยังไงครับ แฟนถึงจะหายง้อ”

โห่!!! พี่ปืนโคตรแฟน

เล่นได้เนียนมาก

ผมเลยยิ้มที่มุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเงยหน้ามาสบตาพี่ปืน แล้วค่อยๆ ก้มลงไปเอียงหน้าให้หัวผมบังรัศมีการมองเห็นของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเพื่อความแนบเนียน ขยับเข้าใกล้จนลมหายใจของพี่ปืนเป่ารดแก้ม ผมคิดว่ามันใกล้พอแล้วจึงหยุด จนริมฝีปากของเราเกือบจะแตะกันแล้ว แค่เกือบยังไม่โดนเสียหน่อย ทำให้เหมือนว่าเราจูบกัน แต่จริงๆ แล้วเราไม่ได้จูบกัน

“กรี๊ดๆๆๆ ทำไมกันทำกับเราแบบนี้”

ผมได้ยินเสียงเธอกริ๊ดร้อง แต่ไม่ยอมขยับออกจากหน้าพี่ปืน แถมยังทำปากขมุบขมิบแล้วก็เบะปากอีกด้วย จนพี่ปืนยิ้มออกมา ทำเอาผมตาโตไม่เคยเห็นพี่ปืนยิ้มออกมาแบบนี้ แล้วผมก็ต้องตกใจมากกว่าเดิม

เมื่อ....

พี่ปืนจุ๊บปากผมเบาๆ

ทำไมต้องฉวยโอกาสตอนนี้ด้วย

จนผมต้องค่อยๆ ขยับออก แกล้งทำเหมือนหายใจหอบ เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้นมันจะไม่เนียน และที่สำคัญดูถ้าแล้วพี่ปืนจะไม่ยอมหยุดจุ๊บผมแน่นอน ผมก้มลงไปซบอกพี่ปืนโดยมีแขนโอบเอวผมอยู่ ดูท่าทางของอีกฝ่ายที่เต้นอยู่ตอนนี้ ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวดชนกันยุ่งและทำหน้าไม่พอใจผมอย่างมาก ถ้าเธอมากระชากผมออกจากพี่ปืนได้คงทำไปแล้ว

“ผมยังไม่เห็นพี่ปืนทำอะไรคุณเลย”

ผมลูบไล้อกพี่ปืนเบาๆ ผ่านเสื้อผ้าที่สวมใส่ ทำเป็นไม่สนใจอีกคน

“กันจะทำแบบนี้ใช่ไหม ได้...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน”

แล้วเธอก็เดินกระแทกส้นสูง แล้วเดินออกจากห้องไปแบบนางเอก ผิดกับผมที่เป็นตัวร้ายเลยไม่ชอบทำแบบนี้ไง ผมทำท่าทางจะลุก แต่แรงที่โอบเอวหน่วงผมไม่ยอมให้ลุกออกจากตักได้โดยง่ายๆ

“ปล่อยแสนได้แล้ว”

“ไม่เล่นต่อแล้ว”

“ไม่เล่นแล้ว ไม่ตามเธอไปล่ะ แสนแค่จะแกล้งเล่นเฉยๆ ดูท่าแล้วคงโกรธมากด้วย”

“ช่างเถอะ”

ผมขมวดคิ้วกับคำตอบของพี่ปืนที่ตอนนี้จ้องผมอีกแล้ว เมื่อกี้ยังไม่ได้คิดบัญชีที่จุ๊บผมเลยนะ

“เธอเป็นใคร บอกแสนได้ไหม”

“เธอชื่อนิออน เป็นเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก”

“เพื่อน???”

เพื่อนแบบไหนทำท่าทางแบบนั้นหรือจะเป็นเพื่อนสนิมคิดไม่ซื่อกันแน่ แล้วอยู่ๆ พี่ปืนก็เข้ามาใกล้แล้วหอมแก้มผม ทำเอาหน้าผมเห่อร้อน ความอบอุ่นยังคงอยู่บนแก้มผมอยู่เลย

“พี่ปืน!!!”

ผมทุบอกพี่ปืนก่อนจะโดนรวมมือผมเอาไว้ที่กลางอก

“เด็กดื้อ ห้ามไปแกล้งใครแบบนี้อีกรู้ไหม”

“แสนไม่ไปทำแบบนี้กับใครหรอก”

“ดีมาก หิวไหม กินอะไรมาหรือยัง”

ส่ายหัวอย่างไว แต่ไม่กล้าสบตาพี่ปืนเท่าไร ก็คนมันอายไหมเขินด้วย ถึงก่อนหน้าจะทำอะไรไว้เยอะก็เถอะ

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ คุณแฟน”

พี่ปืนผมไม่เล่นแล้วเลิกเรียกแบบนี้เลย ไม่อยากเขินไปมากกว่านี้ ผมก็ไม่น่าไปแกล้งคนอื่นเขาเลย ทำให้ตัวเองลำบากแบบนี้

ไม่น่าเลยจริงๆ แสนดีเอ๊ย!

กว่าที่พี่ปืนจะยอมปล่อยผมลงจากตักได้ก็ตอนที่ลูกน้องตัวเองยกอาหารมาให้ นั่งทำงานทั้งที่ผมนั่งอยู่แบบนั้น ไม่เห็นจะถนัดแต่พี่ปืนทำได้ ทำได้ดีด้วย ก้มไปทำงานที จมูกนี้เฉียดแก้มไปที ทำเอาผมแก้มร้อนจนแดงไม่รู้จะแดงยังไง แอบกอดผมแบบเนียนๆ ร้ายไม่เบาเลยพี่ปืนของผมเนี่ย

“ไม่อร่อยหรือไง”

เสียงทุ้มของพี่ปืนถามผมอย่างสงสัย ที่ดูจะกินน้อยกว่าปกติ

“อร่อย”

“แล้วทำไมกินน้อย”

ปกติผมกินแบบไหน แต่ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนั้น พี่ปืนคอยสังเกตผมแม้แต่ตอนกินเลยหรอ ความรู้ใหม่นะเนี่ย แสดงว่าพี่ปืนก็ใส่ใจผม แอบดีใจเหมือนกัน ผมกลั้นยิ้มแทบแย่กลัวหลุดให้พี่ปืนเห็น

“ก็พี่ปืนอ่ะ มองแสนอยู่ได้ หน้าแสนมีอะไรติดหรือไง มองจนแสนไม่กล้ากินอะไรแล้ว”

“ทำไม พี่แค่มองเอง”

“ไม่เอา! แสนเขิน”

ก็เขินจริงๆ ลองให้คนที่ชอบมาจ้องคุณตอนกำลังจะกินดูดิ แล้วจะรู้ความรู้สึกผมตอนนี้ที่อาหารเต็มโต๊ะแต่ไม่กล้าตักกิน แถมอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะมีแต่ของชอบผมทั้งนั้น พี่โก้โคตรจะรู้ใจเลย แค่พี่ปืนโทรไปสั่งอาหารแล้วบอกให้ทำของชอบของผม พี่โก้ก็จัดเต็ม สงสัยต้องลงไปหอมแก้มสักที ถ้าพี่ปืนยอมให้ผมลงไปนะ

กว่าที่เรากินกันเสร็จ ก็ทำเอาผมแทบม้วนได้ แต่จะว่าไปทำไมผมถึงเขินกลับ แค่พี่ปืนมองผม หรือเพราะใจผมมันคิดไม่ซื่อกับพี่ปืนเลยทำให้ผมเขินมากกว่าปกติ ทั้งที่ปกติไอ้คูณมันชอบมองผมประจำ ผมแทบจะไม่อายอะไรเลยด้วยซ้ำ ขนาดที่จะกล้าไปขอไลน์พี่เกวให้ไอ้คูณก็ยังทำมาแล้วเลย กว่าพี่ปืนจะกลับไปนั่งทำงานต่อก็ตอนที่ผมกินเสร็จพอดี อยากนั่งด้วยก็บอกมาดีๆ ผมเก็บจานชามที่เรากินกันใส่ถาดเตรียมจะถือออกไปข้างล่าง

“จะไปไหน”

“เอาไปเก็บ พี่ปืนมีอะไรเปล่า”

ผมยกถาดทำท่าจะเดินออก มาหยุดยืนคุยกับพี่ปืนตรงกลางห้อง

“อืม รีบกลับมา”

“ทำไมพี่กลัวเพื่อนพี่จะกลับมาหรือไง”

“เปล่า...อยากให้แสนมานั่งตักอีก”

“...”

ใครมันจะกลับไปนั่งอีก ตอนแรกที่ทำไปก็ไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว กลัวนั่งแล้วพี่ปืนไม่ยอมให้ลง ผมเลิ่กลั่กรีบเปิดประตูก่อนจะยกถาดรีบออกจากห้องทันที เพราะถ้ายังอยู่ในห้องผมคงทนสายตาพี่ปืนมองผมไม่ได้ มันเจ้าเล่ห์มาก นี่พี่ปืนคนโหดของผมกลายร่างหรือยังไงกัน ผมเดินลงมาจากชั้นบนแล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลังไม่อยากผ่านไปทางลูกค้าที่กำลังสนุกกัน จังหวะดนตรีเริ่มเร็วขึ้น พอจัดแจงจานชามเรียบร้อยก็เดินไปหาพี่โก้ที่กำลังยุ่ง ผมจึงอาสาช่วยหยิบจับข้าวของให้พี่โก้อีกแรงจนงานไม่ยุ่งแล้ว ก็ขอพี่โก้ออกมาด้านหน้า จะว่าไปวันนี้ผมยังไม่เจอไอ้พี่กล้วยเลยไม่รู้ว่าหายหัวไปไหน เดินตรงไปที่เคาร์เตอร์ที่ประจำที่ไอ้พี่กล้วยมันต้องนั่งอยู่ ผ่านโต๊ะลูกค้าที่เริ่มลุกขึ้นมาเต้นตามจังหวะเพลง พอใกล้ถึงก็เจอเข้ากับคนที่ผมไม่อยากเจอเท่าไร

พี่นิออน

ผมว่าชื่อเธอแปลกดี ผมคิดว่าเธอกลับไปแล้วเสียอีก เธอนั่งดื่มอยู่คนเดียวตรงเคาร์เตอร์มีพี่หลงคอยบริการไม่ห่าง โดยไอ้พี่กล้วยเป็นคนกำกับอีกที ผมมองพี่นิออนที่เอาแต่ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนผมกลืนน้ำลายไม่เมาก็คงไม่เหมือนเดิม เองไงดีจะเดินไปหาไอ้พี่กล้วยหรือกลับขึ้นไปหาพี่ปืนดี แต่มันไม่ทันแล้วเมื่อไอ้พี่กล้วยมันเห็นผมและเรียกผมดังลั่นแบบนี้

“ไอ้แสน!! มาตั้งแต่เมื่อไร”

ผมเดินไปหยุดไม่ไกลจากพี่นิออน แล้วยิ้มเจื่อนๆ ไปให้ทำหน้าไม่ถูกตอนที่พี่นิออนตวัดสายตามองมา ดูก็รู้ว่าเมาแล้ว

“แสนมานานแล้ว แต่อยู่บนห้องกับพี่ปืน”

“อ๋อ! ...กูว่าแล้ว”

ก่อนที่ไอ้พี่กล้วยมันจะเดินออกมาแล้วกอดคอผมให้เข้าไปใกล้พี่มัน แถมกระซิบเบาๆ กับผม

“พี่นิออนเพื่อนลูกพี่ มาถึงดื่มไม่หยุดแบบนี้”

“เมายัง”

“ไม่เหลือ”

“พี่กล้วยแสนจะโดนตบไหม แกล้งพี่เขาเอาไว้เยอะด้วย”

“มึงไปแกล้งตอนไหนวะ แต่ยังไงก็ตัวใครตัวมันแล้วกัน”

พอไอ้พี่กล้วยพูดแบบนั้น ผมมองไปที่พี่นิออนอีกทีแล้วแอบกลืนน้ำลายเบาๆ ผมยังไม่อยากโดนตบตอนนี้ แล้วพี่นิออนก็ลงจากเก้าอี้ตัวสูงเดินตรงมาหา ผมจับแขนไอ้พี่กล้วยเอาไว้ไม่ให้ทิ้งผมไปไหน ผมรู้ไอ้พี่กล้วยมันแกล้งผมไปแบบนั้นแหละ เพราะตอนนี้พี่มันยืนบังผมจนเกือบมิดอยู่แล้ว

“กล้วยหลบ พี่ขอคุยกับเด็กคนนี้หน่อย”

“พี่นิออน ผมว่าไว้ค่อยคุยกันดีกว่า พี่เมาแล้ว”

“ไม่...พี่ต้องคุยวันนี้ เป็นแฟนกับกันนานยัง”

เจอคำถามนี้ไปไอ้พี่กล้วยถึงกับหันมามองผมแล้วทำตาโต ไม่รู้ว่าผมกับพี่ปืนไปเป็นแฟนกันตอนไหน ผมต้องเล่นต่อหรือพอแค่นี้ดีนะ ตอนแรกมันก็สนุกดีหรอก แต่ตอนนี้เริ่มไม่สนุกแล้ว

“หึหึ..ไม่ตอบ กันได้เล่าอะไรให้ฟังไหมเรื่องฉัน”

เสียงหัวเราะของพี่นิออนทำเอาผมขยับออกจากไอ้พี่กล้วย ผมอยากรู้เหมือนกันว่ามันมีเรื่องอะไรกันแน่

“ฉันนิออน ดีไซเนอร์ชื่อดัง ฉันคือเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก เราสนิทกันมากขนาดนอนเตียงเดียวกันได้”

พี่นิออนชายตามองผมเหมือนสมเพช และเหมือนว่าเธอเหนือกว่าผมทุกอย่าง ผมไม่รู้สายตาแบบนี้คืออะไรกันแน่

“และที่สำคัญฉันเป็นรักแรกของกันอีกด้วย เขารักฉันมาตั้งแต่เด็กๆ กันสัญญาจะแต่งงานกับฉัน และตอนนี้ฉันก็มั่นใจว่ากันยังรักฉันอยู่”

ก็ไม่ผิดจากที่คิดไว้เท่าไร พี่นิออนคงสำคัญกับพี่ปืนจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมให้นั่งตักแบบที่ผมเห็น แต่ตอนที่พี่นิออนวิ่งออกมาผมก็ไม่เห็นพี่ปืนมีท่าทีอะไรเลย บอกให้ตามไปกลับนั่งเฉยอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าพี่ปืนรักพี่นิออนแบบไหนกัน

“และฉันจะทำทุกอย่างให้นายเลิกกับกัน เชื่อฉันซิว่าฉันทำได้ และทำมันได้ดีด้วย”

พี่นิออนแรงมากในสายตาผม ไอ้พี่กล้วยยังตกใจเลย คงไม่เคยเห็นร่างสองของพี่นิออนแน่นอน

นี่คือคนที่พี่ปืนรักหรอ แบบนี้เนี่ยนะ

แล้วผมก็คิดว่าควรจะต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อปกป้องพี่ปืนของผม ผมก้าวเข้าไปใกล้พี่นิออนโดยมีไอ้พี่กล้วยมันขยับมาจับแขนผมเอาไว้ คงกลัวว่าผมจะทำร้ายผู้หญิง ผู้หญิงประเภทนี้ต้องใช้สมองเข้าสู้ มันถึงจะสะใจ

“ขอบคุณนะครับ ที่ทำให้ผมรู้จักคุณนิออนเพิ่มมากขึ้น”

“...”

“แต่คุณทำอะไรผมกับพี่ปืนไม่ได้”

“...”

“เพราะว่า...เราสองคนรักกันมากจริงๆ”

“...”

“ก็แค่รักแรก...”

“...”

“เพราะถ้ารักแรกสำคัญจริง คงไม่มีรักปัจจุบันแบบผมหรอกครับ”

แล้วผมก็เดินผ่านพี่นิออนไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปหาพี่ปืนข้างบนทันที โดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องของพี่นิออนที่ดังพอๆ กับเสียงดนตรีพลังเสียงใช้ได้มาก นี่ถ้าผมอยู่ใกล้คงแก้วหูแตก รีบวิ่งเข้าไปเปิดประตูห้องทำงานพี่ปืนแล้วรีบเข้าไปในห้อง พี่ปืนยังงงว่าผมเป็นอะไร ที่ยืนยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้ ผมขอโทษพี่ปืนในใจที่ ผมโกหกไปคำโตว่า...


ผมกับพี่ปืน


เรารักกันมากจริงๆ



tbc

#แสนดีของพี่ปืน

เราชอบแสนดีที่เป็นแบบนี้ ชอบแสนดีแบบนี้เหมือนเราไหม ไม่ม่าหรอกจริงๆ  รักปัจจุบันสำคัญสุด555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #13 KUB29198 (@KUB29198) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 02:34

    รรอคร้าาาาาาาาาา

    #13
    1