โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 13 : โหดที่ #12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

โหดที่ #12

01/01/63✔️

22/04/63☑️

(San-D)

ณ ห้างดังใจกลางเมือง...

“แสนดี”

เสียงเรียกจากใครคนหนึ่งที่ผมรู้สึกคุ้นหู จนต้องหันกลับไปมองหาเสียงที่เรียกผม ตอนนี้ผมกำลังเดินเล่นอยู่บนห้างดังห้างใหญ่ใจกลางเมือง เดินเล่นแบบชิวๆ คนเดียว (วงเล็บคนเดียว) เพราะไอ้เพื่อนตัวดีของผมเกิดไม่ว่างขึ้นมา และมันทำให้ผมต้องมาเดินห้างคนเดียวแบบนี้ เป็นเพื่อนที่น่ารักที่สุดในชีวิตผมเลย

เฮ้ย!!

ถอดหายใจสักสิบรอบวนไป

“อ่าว! พี่หารมาได้ไง มาคนเดียวหรอ ”

“อืม! แสนล่ะ มากับใคร”

พี่หารทำท่ามองหาคนที่มากับผม ถ้ามีก็ผีแล้วล่ะ ผมคิด ผมมาคนเดียว จะให้มีใครได้ไง วันนี้พี่หารโคตรหล่อเลยในความคิดผม เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มไม่ติดกระดุมบนทำเอาสาวๆ แถวนั้นน้ำลายหก มองกันจนเหลียวหลัง กางเกงยีนเข้ารูปสีดำยิ่งทำให้ดูเข้มมากๆ ในสายตาผม พี่หารเป็นผู้ชายตัวสูงๆ สูงกว่าไอ้คูณ แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานไอ้คูณต้องสูงกว่าพี่หารแน่นอน แต่ยังไงสองคนนี้ก็สูงชนะผม ทำไมผมรู้สึกตัวเองเตี้ยจัง อยากสูงเท่าพี่หารอยากหล่อให้เหมือนด้วย

แค่คิดก็...เฮ้อ ถอดหายใจวนไป

พี่หารเป็นคนผิวเข้ม เข้มพอๆ กันกับไอ้คูณ แต่ผมว่าพี่หารหล่อกว่า ดูดีกว่าอาจจะเป็นเพราะพี่หารโตกว่าก็ได้ แต่อย่าไปบอกไอ้คูณน่ะ เดี๋ยวมันเลิกคบผมเป็นเพื่อน

พูดง่ายๆ พี่หารดูดีจบนะทุกคน

ต่างจากผมที่ใส่แค่เสื้อยืดตัวโคร่งๆสีขาวแบบที่ชอบใส่กับกางเกงขาสั้นกับรองเท้าผ้าใบคู่เก่ง

โคตรแตกต่างกันเลย เหมือนคุณชายกับคนใช้ยังไงยังงั้นเลย

โถ...ชีวิตของแสนดี

“คนเดียวเลยพี่ ก็น้องพี่เทแสน พี่หารรู้ใช่ไหมว่าไอ้คูณมันไปไหน”

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นมันแต่งตัวออกไปตั้งแต่เช้า”

ผมว่ามันแปลกๆ ไอ้คูณต้องมีเรื่องปิดบังอะไรผมอยู่แน่นอน เดี๋ยวนี้กล้ามีความลับกับพี่แสนหรอ ได้น้องคูณจะได้เห็นดีกัน ผมนึกแค้นมันอยู่ในใจ

“พี่หารมาเที่ยวหรอ”

“อืม! มาเที่ยว”

ผมมองพี่หารที่เอยประโยคหลังแผ่วเบาจนผมแทบไม่ได้ยิน กับท่าทางที่ดูเขินอายแปลกๆ แถมหูยังแดงออกมาอีก พี่หารเป็นอะไรของเขา แต่ผมก็ไม่ได้อะไรอยู่แล้ว

“งั้นดีเลย พี่หารมาเที่ยวกับแสนก็แล้วกันจะได้ไม่เหงา”

“อืม! ดีเลย”

แล้วพี่หารก็ยิ้มกว้างออกมาเหมือนดีใจอะไรสัก ผมก็ได้แต่ยิ้มไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร ผมเดินนำพี่หารที่เดินตามผมเที่ยวแทบทุกซอกทุกซอยของห้าง ผมเข้าร้านโน้นออกร้านนี้ โดยมีพี่หารเดินตามไม่ห่างแถมไม่บนสักคำ

โคตรดี มีแฟนแบบนี้รักตาย

ผมว่าถ้าใครได้พี่หารเป็นแฟน ผมว่าโคตรโชคดีเลย ผมคิดแล้วยิ้มออกมาจนพี่หารขมวดคิ้วมองผม ทำท่าสงสัยว่าผมยิ้มอะไร

“ยิ้มอะไรแสน”

“ก็ยิ้มที่พี่หารตามแสนไม่บ่นสักคำ นี้ถ้าเป็นไอ้คูณน่ะ บ่นแสนไม่เลิกแน่นอน”

“เดินตามแสนก็สนุกดี”

“พี่หาร! น่ารัก เป็นคนแรกเลยนะเนี่ย ที่บอกมากับแสนแล้วสนุก ส่วนมากจะบ่น”

“...”

ผมเห็นพี่หารยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อผมไปจับแขนแล้วเขย่าเบาๆ และที่สำคัญพี่หารหูแดงอีกแล้ว สงสัยเป็นเรื่องปกติของพี่หารมั้ง

“พี่หาร แสนอยากกินชาบูไปกินเป็นเพื่อนแสนหน่อยนะๆๆ”

ผมใช้สกิลในการอ้อนพี่หารเหมือนที่ชอบทำกับไอ้คูณ เวลาที่อยากให้มันทำอะไรให้ พี่หารดูชะงักไปนิดหน่อย ก้มมองมือผมที่กำลังจับแขนตัวเองอยู่ ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าตอบรับ ผมยิ้มกว้างส่งกลับไปให้ แล้วดึงแขนพี่หารให้ตามผมมายังทิศทางของร้านชาบูชื่อดังบนห้างทันที

พี่หารโคตรใจดีเลย ตามใจผมทุกอย่าง

ถึงพี่หารจะน่ารัก แต่น้อยกว่าพี่ปืนของผม พูดถึงพี่ปืน แล้วผมก็รู้สึกร้อนที่หน้าขึ้นมา

โคตรเขิน!

ไม่รู้คิดยังไงไปหอมแก้มพี่ปืนแบบนั้น ตอนแรกไม่คิดจะทำแค่จะบอกฝันดี พอพี่ปืนก้มหน้าเอาแก้มเข้ามาใกล้ผม ก็เลยหอมพี่ปืนทันที มันเป็นไปเองโดยอัตโนมัติ ผมทำไปแล้วไงจะให้ทำไง แถมกลับไปที่ห้องไปเขินอยู่ตั้งนาน ก่อนจะเข้านอนก็ยังไลน์ไปบอกฝันดีตามที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ตอนที่พี่ปืนตอบกลับมาผมโคตรดีใจเกือบกลิ้งตกเตียง ใครจะไปคิดว่าพี่ปืนจะตอบกลับเร็วขนาดนี้ นอนบิดไปบิดมาบนเตียงกว่าจะหลับได้

ก็คนมันเขิน

มาลองเป็นผมแล้วจะรู้ว่ามันดีมากเลย แต่ตอนนี้ผมควรโฟกัสที่พี่หารก่อน ที่ตอนนี้จ้องหน้าผมแล้วขมวดคิ้วอยู่ ไม่ได้หลุดทำหน้าแปลกประหลาดให้พี่หารเห็นหรอกนะ ไม่งั้นผมอายแย่เลย

“เป็นอะไรหรือเปล่าแสน”

“เออ! เปล่า แสนแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่มีอะไรหรอกพี่หาร”

ผมยิ้มเจื่อน พี่หารจับสังเกตผมได้ นี้ผมออกอาการขนาดนั้นเลยหรอ

ผมกลบเกลื่อนโดยการเข้ามานั่งในร้านชาบู โดยมีพี่หารตามมาติดๆ คนไม่เยอะเท่าไร ก่อนที่พนักงานเสิร์ฟจะมาบริการเราสองคน และเป็นผมที่สั่งอยู่คนเดียวสั่งทุกอย่าง ส่วนพี่หารแค่บอกตามใจสั่งอะไรมาก็ได้

ตามใจเก่ง...

ผมสั่งทุกอย่างจนเต็มโต๊ะ ทำเอาพี่หารหลุดขำออกมาจนผมมองตาขวาง ไม่รู้ขำอะไรหนักหน้า แค่นี้เองจิ๊บๆ

“กินหมดไหม แสน”

“แค่นี้สบายพี่หาร รอดูแสนดีคนนี้ได้เลย555”

แต่...

สบายก็เหี้ยล่ะ

ผมกินทุกอย่าง ย้ำ! ว่าทุกอย่างจริงๆ แต่มันไม่หมดไง กินจนไม่มีท้องที่จะยัดลงไปแล้ว จนต้องตักของในหม้อขึ้นมาใส่ถ้วยของตัวเอง ป้อนพี่หารแล้วตอนนี้ ไม่ไหวบอกเลย ตอนนี้แน่นท้องมากกุ้งหอยปูปลาที่กินเข้าไป มาหยุดรออยู่ที่คอหอยผมแล้ว

“อะ! พี่หารกินให้หมด แสนไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวโดนปรับ”

“ใจเย็นแสน พี่ก็กินอยู่”

พี่หารทำหน้าตาล้อเลียนผมอยู่ เนี่ย!อุตส่าห์ตักของโปรด แล้วป้อนพี่หารแล้วนะ โคตรลงทุน ก็ผมกลัวโดนปรับตอนสั่งมันหิวไงเห็นอะไรก็น่ากินไปหมด แต่พอเอาเข้าจริงก็กินไม่หมด แล้วทุกอย่างบนโต๊ะก็หมดโดยพี่หาร โคตรทึ่งเลย ตอนนี้พี่หารนั่งหลังตรงไม่ได้แล้ว คงเพราะแน่นท้องเหมือนกับผมแน่นอน

“555”

“ไม่ต้องมาขำพี่เลย”

“อ่าว! ก็มันตลกดูพี่หารดิ”

“เพราะใครล่ะ นี่พี่ต้องกลับไปวิ่งรอบหมู่บ้านกี่รอบยังไม่รู้เลย”

“น่า! แสนเอาใจช่วย พี่หารเก่งอยู่แล้ว”

ผมยิ้มอย่างเอาใจ จนพี่หารส่ายหัว ก่อนจะเรียกพนักงานเพื่อมาเก็บเงิน พอพนักงานยืนบิลมาพี่หารก็ยืนบัตรเครดิตของตัวเองให้ทันทีตัดหน้าผมที่กำลังหยิบกระเป๋าตังอยู่ตอนนี้

“ไม่เอาดิพี่หาร ช่วยกันออก”

“ไม่เป็นไร นานๆ ที่พี่จะเจอแสน แค่นี้สบาย”

“โคตร! ป๋าเลย”

ผมยิ้มจนตาหยี ก่อนเราจะลุกออกจากโต๊ะแล้วมายืนอยู่หน้าร้าน บอกเลยคนมองพี่หารเยอะมากโดยเฉพาะผู้หญิง ตอนที่กินอยู่ในร้านผมไม่ได้สังเกตอะไรเลยสักอย่าง ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว เพราะห่วงกินมากกว่าเลยไม่รู้ว่ามีคนมองพี่หารไหม พี่หารนี้เสน่ห์แรงจริงๆ ผมยืนเก๋ๆ กังๆ อยู่หน้าร้านจนพี่หารต้องเรียก

“แสน ไปไหนต่อ”

“ไม่ไหวแล้วพี่หาร แสนกลับบ้านเลยดีกว่า จะได้ไปช่วยพี่แจงเก็บร้านด้วย”

“งั้นปะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

ผมคิดว่ากลับเลยดีกว่า เพราะสุดท้ายแล้วผมก็ไม่ได้อะไรกลับบ้านอยู่แล้ว แค่มาเที่ยวแก้เซ็ง และก็กินชาบูเท่านั้นเอง ไม่ได้จะมาซื้ออะไรอยู่แล้ว แค่อยากมาเที่ยวไม่อยากอยู่ร้านในวันอาทิตย์ที่วุ่นวายเท่าไร ยังไงพี่แสนดีคงลงมาช่วยพี่แจง

“ไม่เอา บ้านพี่กับบ้านแสนคนละทางกันเลย”

“แต่พี่อยาก...”

“พี่หาร แค่เลี้ยงชาบู แสนก็เกรงใจจะแย่แล้ว ยังจะไปส่งบ้านอีก แสนกลับเองได้แค่นี้เอง”

ผมทำท่าทางจริงจังที่จะไม่ยอมให้พี่หารไปส่ง บอกเลยใครได้พี่หารเป็นแฟนโคตรโชคดี ดูแลดีมาก พี่หารดูหน้าเสีย แต่ก็กลับมายิ้มให้ผมอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไร

“พี่ยอมแพ้ งั้นแสนกลับบ้านดีๆ”

“โอเคคร้าบบบบ”

ผมทำท่าตะเบ๊ะแบบทหารเรียกเสียงหัวเราะจากพี่หาร เลยเอามือมาขยี้หัวผมจนยุ่ง ก่อนจะเดินไปทางลานจอดรถ แต่ไม่วายหันมามองผมที่ยืนโบกไม้โบกมือให้ พี่หารยิ้มกว้างก่อนจะหันหลังเดินต่อไป พอพี่หารเดินลับตาไปแล้ว ผมก็หันหลังกลับแล้วเดินไปทางหน้าห้างทันที คนเริ่มเยอะๆ ขึ้นเรื่อยๆ ดีนะที่ผมกำลังจะกลับ ตอนนี้สี่โมงเย็นแล้ว กว่าผมจะถึงร้านก็คงเกือบห้าโมงแล้ว ผมเดินออกมาจากห้างอากาศภายนอกยังคงร้อนอบอ้าว เดินไปยังป้ายรถเมล์ที่ไม่ไกลจากหน้าห้างเท่าไร มีคนยืนรออยู่ก่อนสองสามคน ผมเลือกที่จะเดินเลยป้ายออกมานิดหน่อยไม่อยากไปเบียดเสียดกับผู้คนอื่นในบริเวณนั้น วันอาทิตย์วันคนเยอะ ผมจะจำไว้ วันหลังจะไม่มาเที่ยวห้างวันอาทิตย์อีกแล้ว ยืนมองถนนที่รถกำลังวิ่งและมองหารถเมล์ประจำทางสายที่วิ่งผ่านร้านผม พอไม่เห็นก็หยิบมือถือขึ้นมากดเล่น

ใช่! ผมเกือบลืมไปเลย

ว่าจะอัพรูปผมกับพี่หารตอนกินชาบูด้วยกันลงFacebook ผมเลือกรูปที่คิดว่าดีที่สุดมาสองรูป ก่อนจะอัพมันลงไปในเฟสทันทีพร้อมกับ แคปชั่นที่คิดว่าดีที่สุด

SAN-D

น่าร้ากกกกกก

รูปแรกเป็นรูปผมที่กำลังทำท่าถือตะเกียบกำลังจะกิน ยิ้มกว้างให้กล้อง ถ่ายโดยพี่หาร และรูปที่สองคือรูปพี่หารที่ทำท่าเหมือนผม และที่สำคัญถ่ายโดยผมเอง

โคตรดี...

แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าคนที่กินชาบูกับผมวันนี้เป็นพี่ปืน ที่จริงผมก็อยากจะพี่ปืนมาเที่ยวด้วยกันก็ได้ แต่เพราะผมยังเขินอยู่ ขอตั้งหลักก่อน ผมไม่รู้เลยว่าพี่ปืนจะชอบกินชาบูไหม ซึ่งผมชอบมาก หมูกระทะล่ะ

แล้วยังมีอะไรอีกที่พี่ปืนชอบนะ

วันนั้นผมได้รู้อีกหลายเกี่ยวกับอาหารการกินของพี่ปืนจากพี่โก้พ่อครัวประจำร้านที่โคตรเท่ในสายตาผม ก็พี่โก้เล่นสักทั้งแขนและขา ดูโหดมาก แต่กลับใจดีและทำกับข้าวอร่อยมาก อยากลองทำอาหารให้พี่ปืนกินบ้างสงสัยผมต้องไปถามพี่กล้วยอีกแล้วว่าจะทำเมนูอะไรดีให้พี่ปืนกิน กว่าที่ผมจะเลิกคิดถึงเรื่องพี่ปืนได้ก็เกือบห้านาที ผมกลับมาสนใจมือถือตัวเองอีกครั้ง ผมไม่ได้แท็กหาพี่หาร แต่คนแรกที่มากดรูปหัวใจก็คือคนในรูป ผมลงยังไม่ถึง10วินาทีเลยจริงๆ แถมยังมาคอมเม้นต์อีกด้วย

หาญกล้าเองคร้าบบบบบ น่ารัก❤️

มีการเลียนแบบ แคปชั่นผมอีก ผมยิ้มขำก่อนจะกดหัวใจให้ไป แล้วก็มีคนมากดหัวใจให้ผมเต็มไปหมด แม้แต่ไอ้คูณยังมาคอมเม้นต์ผมอีกคน ผมเลื่อนมือถือดูไปเรื่อย รถเมล์ผ่านไปหลายสาย แต่ก็ยังไม่ใช่สายที่ผมจะขึ้นผมจึงก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ ก่อนจะมีรถเลื่อนมาจอดตรงที่ผมยืนอยู่ จอดอยู่นานไม่มีทีท่าว่าจะไปจนผมต้องเงยหน้าจากมือถือขึ้นมามอง ผมว่ารถมันคุ้นๆ หรือผมไปจำรถใครผิดมา ไม่น่าใช้ ผมทำท่านึก แล้วกระจกของรถคนนั้นก็เลื่อนลงมาทำให้ผมเห็นคนขับได้อย่างชัดเจน ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ผมทำตาโตไม่อยากจะเชื่อ ผมรู้ว่าโลกมันกลมแต่มันไม่น่ากลมขนาดนี้ ผมพึ่งนึกถึงอยู่ไม่นานนี้เอง แต่ตอนนี้ตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าผม คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน หน้าที่นิ่งขรึมยิ่งดูดุกว่าเก่าเข้าไปอีก ผมรู้ชะตากรรมตัวเองในตอนนี้เลย ไม่รู้จะโดนอะไร

ทุกคนช่วยภาวนาให้ผมรอดที

ผมคงไม่โดนพี่ปืนฆ่าตายใช่ไหม

“ขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้ แสนดี”

“พี่ปืน!!!”

tbc

#แสนดีของพี่ปืน

ขอให้โดนตี ไปกับคนอื่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #6 Yเล็กเล็ก (@lek9445) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 14:35
    ขอบคุณค่ะ วันอาทิตย์เจอกันจ้า
    #6
    0
  2. #5 WapunBunsawai (@WapunBunsawai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 14:33

    ชอบๆมาต่ออีกน้าาาา
    #5
    0