โหด!นักมารักกันเลย (END)

ตอนที่ 12 : โหดที่ #11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    21 เม.ย. 63

โหดที่ #11

25-30/12/62✔️

19/04/63☑️

(Gun Talk)

เสียงเพลงที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องทำงานของผม ไม่ได้ดึงดูดความสนใจผมได้เท่ากับ...เด็กดื้อที่มานั่งหน้าโต๊ะ แล้วเท้าคางมองผมด้วยดวงตากลมโตอยู่ตอนนี้ สาเหตุก็เกิดมาจากไอ้กล้วยใช้ให้แสนดีเอากาแฟมาให้ผม แล้วแสนดีไม่ยอมออกจากห้องตั้งแต่ตอนนั้น เอาแต่จ้องมองจนผมต้องเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

“พี่ปืน”

“มีอะไร”

“แสนคิดถึงพี่ปืนจัง”

ผมมองแสนดีที่อยู่ๆ ก็มาบอกคิดถึง ไม่เจอแค่อาทิตย์เดียวเอง

“อืม”

“โห่! ...พี่ปืนอ่ะ ทำไมไม่บอกคิดถึงแสนบ้างเลย”

“ทำไมต้องคิดถึง”

“พี่ปืนโคตรใจร้าย”

แสนดีเบะปากใส่ ผมยิ้มมุมปากแบบที่แสนดีจะไม่มีทางเห็นมัน

“ก็ในเมื่อแสนอยู่ตรงนี้แล้ว”

“...”

ผมมองแสนดีที่หน้าแดง ก่อนจะหลบไม่กล้าสบตากันขึ้นมาเฉยๆ ทำเหมือนว่ากำลังเขินผมอยู่แบบนั้น

“มีอะไรอีกไหม”

“ไม่มี แต่แสนขออยู่บนนี้ก่อนนะ ไม่อยากลงไปสร้างปัญหาให้พี่กล้วย”

“อืม กินอะไรมายัง”

“ยัง พี่ปืนหิวหรอ เดี๋ยวแสนลงไปสั่งพี่โก้ให้”

“ยัง แต่ถ้าหิวก็ไปสั่งมา อยากกินอะไรก็สั่ง”

“พี่ปืนจะกินข้าวกับแสนใช่ไหม”

“อืม”

แสนทำท่ากระตือรือร้นตอนที่ผมบอกแบบนั้น ถ้าอยากให้กินด้วยก็จะกิน แสนทำท่าจะเดินออกจากห้อง แต่แล้วก็หันกลับมาหาผม

“เออ! ...พี่ปืนรับแสนเป็นเพื่อนในไลน์ด้วย เพิ่มเพื่อนไปตั้งนานแล้ว ไม่รับสักที”

ทำไมผมถึงไม่รู้ว่าแสนดีเพิ่มเพื่อนมา ผมหยิบมือถือขึ้นมาดู เข้าแอพไลน์ก่อนจะดูตรงเพื่อนแล้วก็เห็นการแจ้งเตือนให้เพิ่มเพื่อนขึ้นมา กดเข้าไปดูก็เห็นโปรไฟล์ที่เป็นรูปของแสนดีที่ยิ้มจนตาปิดให้กล้อง ผมกดรับแล้วส่งให้แสนดีดู แสนดีเดินเข้ามาใกล้ผม แล้วยืนหน้าเข้ามา จนหน้าเกือบจะชิดกับหน้าผม แสนดีก้มลงไปดูมือถือ แต่ผมกลับมองหน้าแสนดีที่เข้ามาใกล้แทน ผมมองสำรวจองค์ประกอบของหน้าแสนดีอีกครั้ง หน้าผาคิ้วตาจมูกหรือแม้แต่ปากโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิด ว่าเข้ามาใกล้ผมเกินไปแล้ว...

ใกล้เกินไปจริงๆ

“พี่ปืนน่ารักมาก แล้วก็คุยกับแสนด้วยน...ะ”

อยู่ๆ แสนดีก็เงยหน้าขึ้นมาจนจมูกผมชนเข้ากับจมูกของแสนดี ทำเอาเราชะงักกันทั้งคู่ก่อนที่แสนดีจะผละออกไปเหมือนโดนของร้อน แล้วก้มหน้าไม่กล้าสบตาผมอีก

“งั้น..เออ! ..แสนไปสั่งข้าวมาให้พี่ปืนก่อนนะ”

แล้วก็วิ่งจนแทบล้มเปิดประตูออกไป

“หึหึ”

ผมขำกับท่าทางของแสนดี ก่อนจะส่ายหัวไล่ความคิดเรื่องของแสนดีออกไป ก่อนจะโฟกัสกับงานตรงให้ได้มากที่สุด แต่กว่าจะทำได้ก็นานพอดู เพราะภาพริมฝีปากของแสนดีทำไมมันโคตรติดตาผมอยู่เลยตอนนี้

กว่าแสนดีจะกลับมาที่ห้องผมอีกครั้งก็เกือบชั่วโมงไม่รู้ว่าไปช่วยทำหรือไปช่วยยุ่งกันแน่ แสนดีถือถาดอาหารมาถาดหนึ่งพร้อมกับลูกน้องผมอีกหนึ่งคนที่ถือมาอีกหนึ่งถาด แสนดีจัดแจงเอาข้าวไปวางบนโต๊ะถัดจากโต๊ะทำงานไป ก้มๆเงยๆกับทิศทางของการวางจาน ผมไม่ได้หันไปมองตรง แต่ใช้หางตามองแสนดีที่ใส่เสื้อยืดตัวโคร่งๆ สีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลที่ยุ่งอยู่กับการจัดทุกอย่างอยู่บนโต๊ะ โดยไม่รู้ตัวว่สผมกำลังแอบมองอยู่

“พี่ปืน เสร็จแล้วมากินข้าวได้”

ผมเงยหน้าขึ้นมา ทำเหมือนไม่ได้มองอยู่ก่อนแล้ว หันไปสบตากับแสนดีที่เหมือนพยายามมองผม แล้วไม่ให้ตัวเองหน้าแดงไปกว่าเดิม ผมปิดแฟ้มแล้วลุกจากโต๊ะเดินเข้าไปยังโต๊ะอาหารที่แสนดีจัดเตรียมเอาไว้ แสนดียืนทำตาปริบๆ มองผม พอผมเดินไปถึงโต๊ะแล้วนั่งลง แสนดีก็ขยับไปนั่งลงข้างๆ ทันที

“แสนไม่รู้ว่าพี่ปืนชอบกินอะไร แสนเลยไปถามพี่โก้มาแล้วก็อย่างที่พี่เห็น”

ทุกอย่างคือเต็มโต๊ะมากและของโปรดผมทั้งนั้น แล้วของที่แสนดีอยากกินล่ะได้สั่งมาหรือเปล่า

“แล้วของแสน”

“อ๋อ! แสนก็กินเหมือนพี่ปืนนั่นแหละง่ายดี”

“อืม! กินได้แล้ว”

แล้วผมกับแสนดีนั่งกินข้าวด้วยกัน ผมแอบสังเกตแสนดี ถ้าอาหารอันไหนชอบก็จะตักบ่อยหน่อย แต่ถ้าอันไหนไม่กินก็จะเขี่ยไว้ข้างๆ จานอย่างเช่นผักที่ผมเห็นมันเกือบเต็มจาน

“กินผักด้วย”

“พี่ปืน แสนไม่ชอบผัก มันขม”

“ถึงได้ไม่โต”

แสนดีเบะปากแบบที่ชอบทำ ก่อนจะเขี่ยผักลงไปในจานแล้วกินอย่างฝืนใจ แต่ก็ยอมกิน ใครว่าแสนดีดื้อไม่จริงเลยสักนิด ไม่เชื่อมาดูตอนนี้ได้เลย ภาพของเด็กที่ไม่ชอบกินผัก แต่ก็กินผักตามที่ผมบอกให้กินอยู่ตอนนี้

“เป็นไง ตายไหม”

“พี่ปืน”

“หึหึ”

ผมมองแสนดีที่ก้มหน้าก้มตากินผักในจาน แล้วผมก็ตักของที่แสนดีชอบเป็นรางวัล แล้วก็ได้รอยยิ้มกว้างตอบแทนกลับมา

ผมว่ามันก็คุ้มดี...

พอกินกันเสร็จแสนดีก็อาสาเอาถาดไปเก็บเอง ผมกลับไปนั่งทำงานเหมือนเดิม เพราะอีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว แสนดีไม่ได้กลับขึ้นมาอีกเลย จนผมทำงานจนเสร็จแล้วลงไปข้างล่าง ที่ตอนนี้คนกำลังคึกคัก จังหวะดนตรีที่เริ่มเร็วขึ้น ผมเดินตรงไปยังเคาร์เตอร์บาร์ ไอ้หลงกำลังชงเหล้าให้สาวๆ ที่ใส่ชุดเกาะอกสีดำที่เอานมตัวเองเท้าบาร์อยู่ ผมมองหาไอ้กล้วย แต่ไม่เห็น จึงหันกลับไปถามไอ้หลงแทน

“ไอ้กล้วยล่ะ”

“พี่กล้วยผมไม่เห็นเลยพี่กัน พาแสนไปเล่นที่ไหนเปล่า”

ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์ไอ้กล้วย โดยมีสาวชุดดำที่เปลี่ยนเป้าหมายจากไอ้หลงมามองผมแทน ถามว่าสนไหม ตอบได้เลยว่าไม่สน

หนึ่งสายก็แล้ว

สองสายก็แล้ว

ไอ้กล้วยไม่รับ ผมจึงกดเบอร์ของแสนดีแทน ที่ผมถือวิสาสะกดโทรหาตัวเองตั้งแต่วันที่แสนดีร้องไห้ โดยที่ไม่ได้บอกเจ้าตัว

“ว่าไงพี่ปืน”

“อยู่ไหน”

“หลังร้าน”

“ไปทำอะไร”

“เออ! ....”

“แสน”

“...”

ผมทำเสียงดุแต่ปลายสายก็ยังเงียบ ความอดทนของผมเริ่มหมดลงและทำเสียงที่เข้มกว่าเดิม

“แสนดี”

“พี่ปืน แสนอยู่ข้างหลังร้านกำลังดูพี่กล้วยเออ! ..”

“อืม อยู่ตรงนั้นเดี๋ยวไป”

เสียงของแสนดีดูร้อนรน ผมได้ยินเสียงเชียร์กันให้ลั่นจากทางฝั่งของแสนดี มันดังจนผมขมวดคิ้วคิดว่าแสนดีกับไอ้กล้วยไปทำอะไรกันอยู่ที่หลังร้าน ทั้งที่หน้าที่ของไอ้กล้วยมันอยู่หน้าเคาน์เตอร์

“ไอ้หลงดูหน้าร้านด้วย”

ผมหันไปบอกไอ้หลงที่ยืนเกาะ เคาน์เตอร์มองผมอยู่

“ได้พี่ มีอะไรโทรมา เดี๋ยวผมพาไอ้พวกหน้าร้านตามไป”

“ไม่ต้อง เฝ้าหน้าร้าน เรื่องอื่นกูจัดการเอง”

“รับทราบครับผม”

ไอ้หลงมันทำท่าตะเบะใส่ผม ทำไมลูกน้องแต่ละคน ทำเอาผมเหนื่อยใจจริงๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางด้านข้างร้านเพื่อที่จะได้ไม่ต้องผ่านโต๊ะลูกค้าที่ทำให้ผมเสียเวลา เผื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แล้วไอ้กล้วยมันไม่ยอมบอกผม และที่สำคัญดันพาแสนดีไปด้วย ตัวแค่นั้นจะไปทำอะไรได้ สงสัยต้องสั่งให้ไอ้กล้วยวิ่งรอบร้านสัก100รอบ ถึงจะจำว่าอะไรควรทำไม่ควรทำ

เสียงเชียร์เริ่มดังชัดขึ้น ผมเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ก็เห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังล้อมวงเชียร์มวยคู่เอกที่อยู่บนเวที ที่กำลังออกหมัดอย่างเมามันอยู่บนนั้น ไอ้กล้วยและใครอีกคนที่ผมไม่รู้จักที่ใส่ชุดนักมวยเต็มยศ ผิดกับไอ้ลูกน้องตัวดีของผมที่ใส่แค่นวมพร้อมถอดเสื้อโชว์กล้าม ผมเริ่มมองหาแสนดีไปรอบๆ ก่อนจะไปเจอแสนดีอยู่อีกมุมหนึ่งที่ห่างจากที่ผมยืนอยู่ไม่ไกล ผมจึงเดินเงียบๆเข้าไปใกล้ๆ แสนดีที่ไม่ได้ทันสังเกต และอาการของแสนดีที่ดูเลิ่กลั่กแปลกๆ มองหาอะไรสักอย่าง รอบข้างยังคงส่งเสียงเชียร์กันอยู่ ดูก็รู้ว่าคู่ต่อสู้ของไอ้กล้วยอ่อนหัด ต่อยลมไปหลายรอบ ไอ้กล้วยมันชอบเล่นสนุกไม่คิดเอาจริงเอาจัง ผมรู้ไม่งั้นไอ้นั่นมันคงน็อคไปแล้ว ผมเดินไปยืนซ้อนหลังแสนดี ก่อนจะไปกระซิบข้างๆ หู

“แสน”

“พี่ปืน!!”

แสนดีทำตาโตตอนเห็นผม แล้วหันมองไปยังบนเวทีที่ไอ้กล้วยยังหยอกล้อกับคู่ต่อสู้ของมันอยู่ แล้วกลืนน้ำลายลงคอ แล้วทำหน้ายิ้มเจื่อนๆ ส่งมาให้ผม

“ทำอะไรกัน”

“เออ! คือ...”

ผมใช้เสียงดังกว่าปกติ จนทำให้ทุกคนรอบสนามหันมามองผมเป็นตาเดียว ไม่เว้นแม้แต่บนเวที และในช่วงจังหวะนั้นเองไอ้กล้วยก็ชกปลายคางคู่ต่อสู้จนล้มลงไปนอนบนพื้นเวที ผมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง ทุกคนหันไปมองบนเวทีอีกครั้ง แล้วร้องตกใจ ไอ้กล้วยมันชอบเล่นแบบนี้ เล่นที่เผลอในเวลาที่คู่ต่อสู้ไม่ทันระวังตัว เพราะบนเวทีไม่มีกติกาอะไรอยู่แล้ว แค่ชนะก็พอ

“ไอ้กล้วย มึงลงมา”

“คร้าบบบบ ลูกพี่”

อย่าหวังว่ามันจะสำนึก แถมยังวิ่งมาแบบที่โคตรกวนตีนในสายตาผมเลย ส่วนไอ้คู่แข่งที่ล้มคว่ำมีเพื่อนของมันขึ้นไปดู แล้วช่วยกันหามลงจากเวทีไปส่งโรงบาล พร้อมกับเสียงของไอ้กล้วยที่ตะโกนไล่หลัง

“พวกมึงอย่าลืมที่ตกลงกับกูไว้นะ โว้ย!!”

ก่อนที่จะหันมาหยุดยืนตรงหน้าผม แล้วก้มหน้าก้มตาเอามือกุมเป้าตัวเองทำเหมือนสำนึกผิดเต็มที โดยมีแสนดีที่เดินมายืนข้างอีกคน

“ว่ามา”

“พี่กัน ผมไม่ผิด พวกมันท้าผมก่อน ไม่งั้นผมไม่ต่อยกับพวกมันหรอก”

“ร้านกูเป็นร้านเหล้า ถ้ากูจำไม่ผิด ไม่ใช่สนามต่อยมวย ถ้ามึงจะไม่ลืม”

“พี่กันผมขอโทษ ก็พวกมันกวนตีน ผมเลยสั่งสอนมันนิดหน่อยเอง”

นิดหน่อยเองของไอ้กล้วยคือหามส่งโรงบาล ผมคิดในใจกำลังจะด่าไอ้กล้วยต่อแต่แสนดีแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“พี่ปืนอย่าโกรธพี่กล้วยเลย แสนเป็นคนอยากดูพี่กล้วยต่อยมวยเอง”

“ไอ้กล้วย!!”

แสนดี สะดุ้งตอนที่ผมเรียกเสียงดุกว่าเดิม ไอ้กล้วย ทำหน้าเหยเก เพราะมันรู้ว่ามันจะโดนอะไรต่อจากนี้

“วิ่งรอบร้าน100รอบ”

“โห่!! พี่กัน”

“หรือมึงจะเอาสัก200ดี”

“คร้าบบบบ 100เดียวพอพี่ ไปแล้วจ้า”

ขนาดโดนลงโทษยังไม่วายกวนตีนผมเลย ไอ้กล้วยวิ่งออกไปแถมยังทำหน้าทะเล้นจนผมอยากเตะมันสักที แล้วไอ้กล้วยก็รีบไปวิ่งตามออกไปทันที แสนดีที่หน้าเสียไปแล้วเดินเข้ามาใกล้ผม แล้วยืนมือมาจับแขนผมเอาไว้ ผมมองมือของแสนดีที่ความเย็นของมันส่งผ่านมายังแขนผม คงจะกลัวผมมากถึงได้มือเย็นขนาดนี้

“พี่ปืน สงสารพี่กล้วย”

“หรือจะให้มันวิ่งอีกสัก300รอบดีไหม”

“ไม่พี่ ไม่ 100เดียวพอแล้วพี่ปืน”

แสนดีปล่อยมือจากแขนผมทันที แล้วยืนชะเง้อมองหาไอ้กล้วยที่กำลังวิ่งและตะโกนจำนวนรอบที่วิ่งอยู่ไกลๆ

“ทำไมยังไม่กลับอีก ดึกแล้ว”

“แสนรอพี่กล้วยต่อยมวยเสร็จก็จะกลับ แต่พี่ปืนให้พี่กล้วยวิ่งแบบนี้”

แสนดีเบะปากบอกผม เหมือนว่าผมผิดที่ทำให้แสนดีกลับบ้านไม่ได้นี่มันเกี่ยวกับผมใช่ไหม?

“ทำไมต้องรอมัน”

“ก็พี่กล้วยบอกจะไปส่งแสน”

“...”

“งั้นแสนกลับเลยดีกว่า คงอีกนานกว่าที่พี่กล้วยจะวิ่งเสร็จ”

“กลับยังไง”

ผมมองแสนดีที่ทำท่าจะเดินออกจากจุดที่เรายืนกันอยู่หลังร้านแบบนี้

“คงต้องแท็กซี่ รถเมล์คงหมดแล้วตอนนี้”

“อืม ไปรอที่รถ”

“อะไรนะ พี่ปืนว่าอะไร แสนไม่ได้ยิน”

ผมว่าก็ไม่ได้พูดเบา แต่แสนดีกลับไม่ได้ยิน

เฮ้อ! ถอดหายใจออกมาก่อนจะเข้าไปใกล้ๆ แสนดีแล้วบอกอีกครั้ง

“ไปรอที่รถ”

แสนดีทำหน้าเอ๋อ งงกับสิ่งที่ผมบอก ก่อนจะทำตาโตเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้

“พี่ปืนจะไปส่งแสนหรอ”

“อืม! หรือจะกลับเอง”

“กลับๆ งั้นแสนไปรอที่รถเลยนะ”

นั่นแหละวิ่งหน้าตั้งไปทางลานจอดรถแล้ว ผมเดินเข้าร้านตรงไปยังหน้าเคาร์เตอร์ที่มีไอ้หลงยืนคุยกับลูกค้าสาวสองสามคน มันหล่อ ปล่อยมันเรียกลูกค้าไปพอมันเห็นผมก็คุยกับลูกค้าอีกสองสามคำก็เดินออกมาขวางทางผม

“มีเรื่องหรอพี่กัน”

“ไม่มี แค่ไอ้กล้วยมันก่อเรื่องนิดหน่อย”

“ว่าแล้ว ผมเห็นมันวิ่ง ลูกค้ามองมันทั้งร้าน เสือกถอดเสื้อวิ่งโชว์”

“อืม ดูร้านด้วย เดี๋ยวกูมา”

“พี่กันจะไปไหน”

“ไปส่งคน”

“ใครวะพี่?”

“อย่า.....”

อีกคำผมไม่ได้ออกเสียง แต่ผมรู้ว่ามันรู้ว่าผมจะพูดว่าอะไร ไอ้หลงยิ้มแหย่ๆ ก่อนจะค่อยๆหลบไปยืนหลังเคาร์เตอร์บริการลูกค้าเหมือนเดิม ส่ายหัวเบาๆ ลูกน้องแต่ละคน ผมเลยเดินไปยังลานจอดรถที่แสนดีรออยู่ พอถึงที่รถก็เห็นแสนดียืนยิ้มอารมณ์ดี ผมกดเปิดรถก่อนจะหันไปมองแสนดีอีกรอบ

“ขึ้นรถ”

“คร้าบบบ ขึ้นแล้ว”

พอแสนดีขึ้นรถผมก็ขึ้นตาม แล้วก็ขับออกจากร้านไปยังบ้านของแสนดีทันที ผมขับไม่นานก็มาถึงร้านกาแฟที่เป็นบ้านของแสนดี ร้านปิดไฟมืดสนิท

“ขอบคุณ พี่ปืนที่มาส่งแสน”

“อืม”

“พี่ปืน!”

“อะไร”

เสียงผมที่ติดรำคาญแต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ผมสนใจกับสิ่งที่แสนดีกำลังจะพูดออกมา

“พี่ปืนมาใกล้ๆ แสนหน่อย แสนมีอะไรจะบอก”

ผมขยับตัวและเอียงหน้าเข้าไปใกล้ๆ แสนดีที่ยังไม่ยอมลงจากรถทั้งที่ถึงบ้านแล้ว แสนดีก็เอียงหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าเราเหลือระยะห่างไม่ถึงสองเซน แสนดีทำท่าเหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง และผมเองก็สงสัย

ฟอด!!!!

ผมชะงักทันทีที่ริมฝีปากของแสนดีโดนแก้ม

แสนดีหอมแก้มผม

แล้วตัวการรีบลงจากรถ แล้ววิ่งเข้าไปเปิดประตูเข้าร้านไปทันที ทำเอาผมหลุดยิ้มกับท่าทางของแสนดี

ไอ้เด็กดื้อเอ้ย!...


ซนจริงๆ


มาหอมกันแบบนี้ได้ยังไง


00:30 น.


ไลน์~ ไลน์~


San-D : ฝันดีคร้าบบบบบ

San-D : พี่ปืนของแสนดี

San-D : ส่งสติกเกอร์กระต่ายกอดหมอน



00:32 น.


ไลน์~ ไลน์~


Gun : อืม

Gun : ฝันดี



tbc

#แสนดีของพี่ปืน

เอาไม้เรียวมาจะตีแสนดีสักที ไปหอมพี่เขาได้ยังไงลูก เขาหอมกันแต่เราเขินมากกกก :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #26 Aueng Bunyarak (@aueng41) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 03:24
    แงงง น่ารักจังเลยแสนดี
    #26
    1