[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 10 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    3 พ.ค. 63

[ค่าความนิยมของเจ้าของร้านอาหารออบลิค'แซนกีส'ลดลงอย่างมีนัยสำคัญ]

[ท่านได้สูญเสียเงินทั้งหมดในกระเป๋า]

[ค่าความชื่นชอบของท่านมีแนวโน้มไปทางด้าน'ชั่วร้าย']

 

"คนเน่าเฟะ? ความนิยม? ช่างหัวมันสิ แ*งเอ้ย ฉันคนนี้จะกินดีอยู่ดีเว้ย!"

"ว่าไงนะ? ไอ้แก่นี่่!"

ผมเห็นแซนกีสตรงเข้ามาพร้อมกับเนื้อนุ่มๆ และเริ่มที่จะวิ่งเข้ามาอย่างเร็ว พุงอ้วนเผละกับผ้ากันเปื้อนที่กำลังกระพืออยู่ทำให้เขาดูเหมือนกับช้างเลย แถมเนื้อนุ่มๆในมือเขาเองก็น่าขนลุกพอกัน

"ฉันจะต้องป่วยแน่ๆเลย"

 

ผมรีบหนีออกมาจนถึงสแควร์ที่เต็มไปด้วยผู้คน  ผมหายอย่างแรงและมีเหงื่อออกเต็มไปหมด เ*ร สู้กับก็อบลินยังไม่เหนื่อยเท่านี้เลย....

"แ*ง วิ่งไล่ฉันเป็นห้านาทีเลย ฮู่ว"

 

[การออกกำลังกายหลังอาหารทำให้ค่าความอิ่มกลับมาอยู่ที่ 100]

[ความเร็วเคลื่อนที่กลับสู่สภาวะปกติ]

 

....มันก็ยังมีเรื่องดีๆอยู่นี่หว่า

 

"ฉันควรกลับไปอยู่มั้ยเนี่ย?"

 

*****

 

"ฉันไปเติมค่าความอิ่มมาแล้ว"

"ดูจากท่าทางมีความสุขที่เจ้าแสดงออกมาแล้ว เจ้าคงไปทานอะไรอร่อยๆมาล่ะสิ"

"มันเป็นที่ๆเยี่ยมไปเลยล่ะ"

...ยกเว้นก็แต่ที่เขาไล่ล่าผมน่ะนะ

"เอาล่ะ ตอนนี้ฉันพร้อมรับงานต่อไปแล้ว"

เมื่อผมพร้อม ริมฝีปากผมก็ยกขึ้น ผมต้องรีบแข็งแกร่งให้ไวที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อจะกีดกั้นผู้ชายพวกนั้นออกจากมิโด การเตรียมการก็เป็นสิ่งจำเป็นนะ!

"ฉันพร้อมอยู่ตลอดเวลาเลย"

"โอ้ เจ้านี่เป็นนักผจญภัยโดยธรรมชาติเลย! ข้าไม่เคยมองคนผิดจริงๆ ยังไงก็เถอะ ข้ายังไม่รู้จักชื่อเจ้าเลย เจ้าชื่ออะไรล่ะ?"

"แจ็คสัน"

"เยี่ยมเลยแจ็คสัน จริงๆแล้วข้ามีบางอย่างจะมอบให้เจ้า"

"อะไรล่ะ?"

เฉินทำหน้าเคร่งเครียดยังกับเขาต้องเล่าเรื่องยากๆอะไรสักเรื่องออกมา "อืม จริงๆแล้วไม่กี่วันก่อน หัวหน้าค่ายฝึกของที่นี่ คุนต้า เข้ามาขอร้องข้าเป็นการส่วนตัว ถ้าหากเจ้าเดินทางลงใต้ไปมันจะมีภูเขาเล็กๆอยู่ลูกนึง เหมือนว่าจะมีหมู่บ้านก็อบลินอยู่ที่นั่นนะ"

"หมู่บ้านก็อบลิน?.."

"ถูกต้อง หัวหน้าของกองรักษาการณ์ได้ขอให้คุนต้าส่งกองหนุนไปช่วยแต่เขาไม่ได้ข่าวกลับมาเลย"

"ฉันเข้าใจแล้ว"

"ข้าเองก็กังวลเกี่ยวกับค่ายฝึก เขามาหาและขอให้ข้าส่งนักผจญภัยบางส่วนไปสืบข่าวจากหมู่บ้านแห่งนั้น"

"อืมม ดังนั้นฉันแค่ต้องไปหาข้อมูลจากหมู่บ้านนั้นมาใช่มั้ย?"

"ข้าสามารถขอสิ่งนี้กับเจ้าได้หรือไม่? มันต้องอันตรายแน่นอน"

"แน่นอน"

 

[รับเควสแล้ว]

[ตามหาหมู่บ้านก็อบลิน]

[ความยาก : D

เฉิน หัวหน้าหมู่บ้านมู่หลาน ได้มอบงานที่สองให้แก่ท่าน ได้มีการกล่าวว่าจากการที่ก็อบลินเพิ่มขึ้นจำนวนมาก กำลังก่อสร้างหมู่บ้านขึ้น ตามหาสถานที่ที่พวกมันซ่อนตัวอยู่แล้วกลับมารายงาน

-เงื่อนไขการสำเร็จเควส : ข้อมูลเกี่ยวกับหมู่บ้านก็อบลิน

~แนะนำให้จัดตั้งปาร์ตี้จำนวน4คนขึ้นไป]

 

"ได้โปรด มันจะดีกว่าถ้าหากมีคนมากขึ้น ข้างนอกนั่นมันมีก็อบลินมากมายเลย"

"เป็นงั้นเหรอ?"

หวังว่านี่จะทำให้ผมขึ้นไปเลเวล10ได้นะ เลือดผมตอนนี้มันเดือดไปหมดกับการคิดว่าจะมีก็อบลินมากมายด้านนอกนั่น

"ข้าจะมอบนี่ให้เจ้าไปซื้อยารักษาไว้"

เฉินยื่นถุงหนังที่มีเงินอยู่ให้ผม

[ท่านได้รับเงินจำนวน 500$ ]

 

เขาน่าจะเอาให้ผมก่อนหน้านี้นะ ผมนึกถึงการออกกำลังกายที่ไม่ได้อยู่ในตารางนั่นเกิดขึ้นเพียงเพราะผมขาดเงินไป 50$ แล้วรู้สึกเหมือนจะร้องให้ไปช่วงนึงเลย อย่างที่คาด เงินมันเป็นสิ่งที่ดี ผมคิดว่างั้นนะ

 

"ย้ำอีกครั้ง ข้าแนะนำว่าอย่าไปคนเดียว นั่นคือที่ๆก็อบลินกำลังสร้างหมู่บ้านกันอยู่ ต้องมีพวกมันอยู่จำนวนมากแน่ๆ เจ้าเข้าใจรึเปล่า?"

"ฉันเข้าใจ ฉันจะไปหาปาร์ตี้เข้านะ"

เพราะเหตุนี้ผมจึงได้มาอยู่ที่สแควร์และเริ่มหาคนมารวมกลุ่มกับผม อย่างไรก็ตามผมไม่สามารถชวนใครได้เลยไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน คนหนุ่มสาวพวกนี้ปฏิเสธผมด้วยเหตุผลมากมายหลายประการ

"ขอโทษครับ เรากำลังมองหานักธนูอยู่"

"ขอโทษครับ เราอยากได้แค่คนอายุในวัยยี่สิบเท่านั้น"

"ขอโทษค่ะ เรารับแค่คนอายุไม่เกิน30ปี"

"ขอโทษค่ะ"

"ผมขอโทษ!"

ผมถูกปฏิเสธซ้ำๆแต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไม

....ผมสามารถต่อสู้ได้เยี่ยมเลยนะ

      แต่เมื่อผมได้ยินเรื่องเล่าลับของชายหนุ่มคนหนึ่ง ผมก็ถูกบังคับให้ยอมแพ้ในการหาปาร์ตี้ ตามเนื้อหาคือ ผมแก่เกินไป ชายหนุ่มคนนั้นเคยออกล่าพร้อมกับลุงของเขาที่อายุราวๆ50ปี ณ ตอนนั้น ปฏิกิริยาตอบโต้ของลุงของเขาช้าเกินไปและเขาก็เป็นอุปสรรคต่อการออกล่า สุดท้ายเขาก็ถูกฆ่าตาย เช่นเดียวกันกับพวกหนุ่มสาวคนอื่นๆ นั่นทำให้มีกฎที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรในหมู่พวกเขาว่าจะไม่รับคนที่อายุเกินกว่า50

 พวกคนโง่...

 

ช่วยไม่ได้ ผมคงต้องออกล่าคนเดียวและหลังจากกลับมาที่ร้านค้าในซอยอีกครั้ง ผมก็พบใบหน้าที่ผมคุ้นเคย เขาคือ NPC คนแรกที่ผมคุยด้วย

"สวัสดี เป็นไงบ้าง?"

"หืม?"

"ฉันมาที่นี่เพื่อซื้อยา"

"อ๊า ท่านคือคนแก่ที่ถามทางข้าวันนั้นนี่เอง ฮ่าฮ่า ยินดีต้องรับๆ ข้ามียารักษาดีๆมากมายเลย ท่านอยากเขามาดูก่อนมั้ย?"

"แน่นอน"

ผมพยักหน้าลงและหน้าต่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาหน้าผม

 

[ร้านขายของชำของดีแลน]

[น้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต่ำสุด - $1

น้ำยาฟื้นฟูเวทมนต์ระดับต่ำสุด - $1

น้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต่ำ - $2

น้ำยาฟื้นฟูเวทมนต์ระดับต่ำ - $2]

ทั้งหมดนี่คือน้ำยารักษา ผมมองไปที่หน้าต่างและสงสัยว่าจะซื้ออะไรดี น้ำยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต่ำสุดเติมพลังชีวิตได้ 50 และน้ำยาระดับต่ำเติมได้ 100 ผมคิดก่อนตัดสินใจซื้อน้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำมา 200 ขวด ผมคิดว่าผมควรซื้อของที่มันดีๆหน่อยหลังจากได้ยินสิ่งที่เฉินบอก

 

[ท่านซื้อน้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำจำนวน 200 ขวดสำเร็จ]

[ความชื่นชอบของดีแลน เจ้าของร้านขายของชำเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

 

นี่ผมซื้อเยอะมากเหรอ? ความชื่นชอบมันถึงกับเพิ่มขึ้นเลย ผมกำลังจะสาบานและพูดว่าเกมนี้นี่มันทุนนิยมสุดๆแต่ผมก็ดันเห็นดีแลนปิดปากหัวเราะก่อน

 

"ขอบคุณมาก ขอให้ขายดีๆนะ"

"ขอบคุณครับ แวะมาบ่อยๆนะครับ"

หลังออกมาจากร้ายขายของชำของดีแลนแล้ว ผมตรงไปทางใต้ของมู่หลาน มันเป็นสถานที่ที่น่าประทับใจมาก ด้วยรั้วไม้ที่แข็งแรง พร้อมกับทหารที่อยู่บนหอคอยไม้ ผมสะกิดเรียกยามที่หน้าประตู "โทษทีนะ ยาม"

"ครับ! นี่พลทหารคาร์ล! ไม่มีใคร..." บางทีเขาอาจจะคิดว่าผมเป็นหัวหน้าของเขา เขาไออย่างกระวนกระวายและถามผมว่า "แค่ก ต้องการอะไรครับ?"

"ฉันสงสัยเกี่ยวกับสถานที่ๆหน่วยสำรวจได้มุ่งหน้าไป" ผมถามในขณะที่เขากำลังปัดเศษดินออกจากไหล่เพื่อคลายความเครียดของตัวเอง

เขาดูเหมือนพึ่งจะได้รับการคัดเลือกเข้ามา คาร์ลสงสัยว่า "ทำไม...?"

"ฉันจริงจังนะ"

"ทางนั้นครับ" คาร์ลชี้ไปตรงภูเขาที่อยู่ระหว่างกลางหลายๆเขา

ผมพยักหน้าแล้วมองไปทางนั้น หลังจากนั้นจึงค่อยๆเดินผ่านประตูออกไป

ผมได้ยินเสียงพูดอย่างเร่งรีบของคาร์ลดังมาจากด้านหลัง "คุณปู่ครับ! มันเป็นสถานที่ๆอันตรายมาก เพราะงั้นอย่าไปคนเดียว..."

 

ในตอนนี้เอง ก็อบลินตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหาผม

"เคี๊ยกกกกกก!"

"ฮึ่ม! หลีกไปเลยนะเว้ย!"

[ท่านได้สร้างความเสียหายแบบคริติคอล]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับเล็บก็อบลิน]

 

ก็อบลินลอยสองรอบกลางอากาศหลังจากต่อยไปที่คางแล้วก็กลายเป็นเถ้าไป ผมหันหลังกลับมาหาคาร์ลแล้วถามว่า"นายพูดว่าอะไรนะ?"

"ปะ เปล่าครับ เฮือก!"

ผมมองไปที่หน้าคาร์ลแล้วยิ้ม

ผมต้องตกใจมากแน่ๆ เขายังสะอึกไม่หยุดเลยหลังจากผมมองหน้าเขา ผมรู้สึกเหมือนผมยังอายุ 20 อยู่เลย ผมมองเขาแล้วก็นึกถึงตอนที่ลูกชายคนที่สองผมไปเข้ากรม ผมยื่นมือและแตะเสื้อเขาอีกครั้ง

"ขะ ข้าพลทหารคาร์ล!!"

"ถ้างั้นไว้เจอกันนะ พ่อหนุ่ม"

ผมแตะไหล่เขาเบาๆและเริ่มออกวิ่งไปที่ภูเขาตรงกลาง

 

*******

งานเฉลิมฉลองของลูกเตะที่น่าตื่นเต้นถูกปล่อยออกมาโดยไม่ได้พักหายใจ ก็อบลินที่ถูกอัดก็ได้แต่พึมพัมประโยคของพวกวายร้ายในขณะที่มันกลายเป็นเถ้าถ่าน

"ช่างน่าอับอาย…!"

น่าเสียดายที่ผมไม่ได้ฟังคำพูดนั้้น ผมกำลังวุ่นวายกับการตรวจสอบข้อความตรงหน้าผมอยู่

 

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับเล็บก็อบลิน]

[ได้รับหนังก็อบลิน]

[ได้รับชุดเกราะหนังส่วนบนของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ]

"เกราะส่วนบน? นี่มันอะไรเนี่ย?"

ผมมองไปที่ข้อความสีม่วงแล้วเปิดช่องเก็บของของผม หลังพบว่ามันมีเกราะหนังแอบอยู่ตรงมุมผมก็เปิดหน้าต่างข้อมูลมันขึ้นมา

 

[ชุดเกราะหนังส่วนบนของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ-ชุด]

[ระดับ:หายาก

ความทนทาน:62/120 พลังป้องกัน:22

ความอึด +2

-ชุดเกราะหนังส่วนบนของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ

-ชุดเกราะหนังส่วนล่างของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ

-รองเท้าหนังของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ

-ถุงมือหนังของก็อบลินที่มีกลิ่นตุๆ

ชุดของก็อบลินที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นรุนแรง ไม่รู้ว่ามันถูกล้างบ่อยแค่ไหน แต่เกราะนี้ส่งกลิ่นที่น่ารังเกียจออกมา

-ไอเทมชิ้นนี้มีผลพิเศษของชุด

-สถานะทั้งหมด +10 หากสวมใส่ครบทั้งชุด

-ผลพิเศษลับจะปรากฎเมื่อสวมใส่ครบทั้งชุด]

 

"โฮ่ มันมีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

ผมอ่านคำบรรยายไอเทมในท่าท่างจริงจังแล้วสะดุดตรงจุดหนึ่ง กลิ่น? ผมค่อยๆดึงชุดออกมาแล้วดมมัน

ฟุดฟิด ฟุดฟิด

"เอ~ เห้ย!"

มันเป็นกลิ่นที่อธิบายไม่ได้ กลิ่นที่ผมไม่เข้าใจจริงๆ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่านี่คือกลิ่นของอะไร ไม่สิ ผมไม่ควรทำความเข้าใจมันด้วยซ้ำ ไอ่กลิ่นที่ผมไม่เคยอยากจะทำความเข้าใจนี้เหมือนจะครอบงำจิตใจผมไปแล้ว

 

ผมขมวดคิ้วขณะใช้มือข้างหนึ่งปิดจมูกไปด้วย "พวกโง่ตัวเหม็นนี่มันเหม็นโคตรๆจริงๆ..."

นี่คงเป็นทางเดียวที่ผมจะปลดปล่อยออกมาได้ มันไม่ใช่กลิ่นเท้าหรือกลิ่นเหงื่อ มันเป็นอะไรที่แย่กว่านั้นมาก

 

"อุ๊บ ฉันนี่มันโคตรโชคร้ายที่ไปหยิบอะไรแบบนี้ขึ้นมา แหยะ!"

ผมบ่นงึมงัมพร้อมกับโยนเกราะกลับเข้าไปในช่องเก็บของอย่างไวแล้วปิดมันทันที พวกนักพัฒนามันทำอะไรแบบนี้ขึ้นมาจริงๆเหรอเนี่ย ชิชะ 

ก็อบลินอีกตัวโผล่ออกมาตอนที่ผมกำลังเดาะลิ้นใส่พวกผู้พัฒนา

"มนุษย์!"

"ใช่สิ ฉันเป็นมนุษย์ มนุษย์เว* ฮ่าห์"

ผมมองพวกก็อบลินวิ่งเข้ามาและเริ่มขยับมีด ผมเคยได้กลิ่นพวกมันมาก่อนเพราะงั้นใบหน้าที่แสดงออกของผมตอนนี้เหี่ยวย่นมากๆ มันเหี่ยวเหมือนกับถุงขยะสีดำที่ม้วนอยู่ในมือผมเลย

"ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นหัวหน้าพวกแกแต่ฉันอยากไปเจอเขาและสอนเขาว่าการซักรีดเนี่ยทำยังไง"

ผมเลยปฏิญาณว่าจะเริ่มโครงการสอนก็อบลินซักรีดขึ้นมาตอนนี้ ไม่ใช่สำหรับผม ใช่ มาหาข้อแก้ตัวกันเถอะ

"..นี่สำหรับทุกคน"

ผมกระโจนเข้าหาก็อบลินอีกกลุ่มหนึ่งด้วยความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่(?)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #18 apichat8549 (@apichat8549) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:12
    สงสารก็อบบลิ้นแฮะตอนนี้
    #18
    0