[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 11 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    4 พ.ค. 63

แทงแล้วก็เฉือน เตะแล้วก็ต่อย ผมวิ่งผ่านฝูงก็อบลินมาอย่างกล้าหาญและหยุดลงหลังจากเหลือเพียงแค่1ใน3ของระยะทางผมก็สามารถเห็นหมู่บ้านบนเขาได้แล้ว ตอนนั้นเองก็อบลินก็โผล่มาอย่างกับฝูงผึ้ง

"อ้าก ทำไมพวกมันมีเยอะขนาดนี้เนี่ย"

ผมเคยสงสัยว่าทำไมมันถึงเป็นเควสสำหรับปาร์ตี้สี่คน มันเพราะก็อบลินมันเยอะขนาดนี้นี่เอง อีกอย่างคือพวกมันแข็งแกร่งกว่าตัวที่ผ่านๆมาด้วย สิ่งที่ดีสิ่งเดียวที่ยังเหลือคือ มันเลเวลขึ้นง่ายมาก

 

[เลเวลท่านได้เพิ่มขึ้น]

 

พวกมันมีมากถึง20ตัวทุกๆครั้งที่โผล่ออกมา ผมสามารถรู้สึกถึงค่าประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นได้เลย ตอนนี้ผมเลเวล7แล้ว หลังจากจัดการก็อบลินที่โผล่มาเสร็จ ผมตบกระเป๋าแล้วหยิบน้ำยาฟื้นฟูออกมาดื่ม

"เด็กพวกนี้วุ่นวายซะจริง"

 

[ท่านได้ใช้น้ำยาฟื้นฟูระดับต่ำ]

[100%ของพลังชีวิตได้รับการฟื้นฟู]

 

"อ่าห์ ดื่มหลังจากออกกำลังกายนี่มันเยี่ยมจริงๆ กั๊กๆ รสสตอเบอรี่ก็ดีนะเนี่ย อร่อยมาก!"

ผมคิดว่ามันคงดีมากเลยถ้าาผมขายเครื่องดื่มพวกนี้ในชีวิตจริงๆได้ มันอาจจะไม่เป็นที่นิยมนักกับผู้ใหญ่แต่รสชาติมันต้องเป็นที่ถูกใจของพวกวัยรุ่นแน่นอน ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ตอนนี้ผมยังเหลือน้ำยาฟื้นฟูเหลืออีก120ขวด

 

ผมมาคนเดียวเพื่ออะไรกัน?? ความเสียใจบางอย่างเริ่มเข้ามา มันชัดเจนแล้วว่าน้ำยาฟื้นฟูผมจะหมดในภูเขานี้แน่นอน แม้ตอนนี้ผมจะยังนึกภาพไม่ออกว่ามีก็อบลินอีกกี่ตัวที่จะออกมาจากภูเขา

"เอ ฉันน่าจะซื้อมาเยอะกว่านี้นะเนี่ย"

ทันใดนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงแปลกๆ

"ว้ายยยยย!"

"เอ๊ะ? นั่นอะไรน่ะ?"

"กรี๊ดดดดดด!"

มันเป็นเสียงกรีดร้องของผู้หญิง ดูเหมือนเธอจะอยู่คนเดียวนะ

"พวกคนชั่ว ถอยไปนะ!!"

เสียงมันดังมาจากทางด้านซ้ายของป่า เธอดูเหมือนกำลังตกอยู่ในอันตรายดังนั้นผมจึงเข้าไปใกล้ๆพุ่มไม้อย่างระมัดระวัง แล้วผมจึงได้เห็นใครบางคนกำลังสู้อยู่ ผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่งในชุดสีขาวและหมวกคลุมหัวสีขาว เธอหันหลังติดกับต้นไม้แล้วเหวี่ยงไม้เท้าไปมาเพื่อไม่ให้ก็อบลินเข้าถึงตัวเธอ

 

"อย่าเข้ามานะ! ถ้าเข้ามาใกล้แกจะถูกตีนะ!"

"เคี๊ยก! มนุษย์! อร่อย! กิน!"

เธออยู่คนเดียวจริงๆเหรอเนี่ย? ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ท้อแท้กับก็อบลินมากมายที่อยู่ด้านหน้าเธอ นี่มันน่าสนใจนิดหน่อยนะเนี่ย ผมก็อยากดูต่อไปอีกหน่อยแต่มโนธรรมของผมไม่อนุญาตให้ผมเพิกเฉยกับวิกฤษของเธอ ดังนั้นผมจึงเดินออกมาจากพุ่มไม้

"เคี๊ย?"

ก็อบลินที่อยู่ใกล้ที่สุดหันมาและผมก็รีบปาหินไปใส่มัน

 

[ท่านได้สร้างความเสียหาย 10 หน่วย]

 

"แอ๊ก! มนุษย์!"

มันไม่ใช่อาวุธเพราะงั้นมันเลยไม่ได้ทำตวามเสียหายมากมายนัก ชิ ตัวที่โดนหินปาตะโกนดังลั่นและพวกก็อบลินตัวอื่นก็หันมามอง ผมมีอย่างนึงอยากจะถามพวกมันมาก

"ปกติพวกแกล้างฟันกันรึเปล่า?"

"คิ๊กก!ก็อบลินล้าง! ล้างสะอาด!"

"ก็อบลิน! สะอาด! ข้าสะอาด!"

"มนุษย์! ล้อเลียนก็อบลิน! กิน!"

"แล้วทำไมพวกแกถึงมีกลิ่นแบบนี้ถ้าพวกแกล้างมันแล้ว? พวกแกแน่ใจนะว่าพวกแกล้างมันถูกวิธีน่ะ?"

 

ก็อบลินหน้าแดงไปหมดในขณะที่มันกำลังเถียงกับผมอยู่ และหลังจากนั้นพวกมันก็พุ่งเข้ามาทางด้านผม ตัวแรกที่เข้ามาคือตัวที่โดนหินขว้าง

"ข้าจะฉีกปากแก!เคี๊ยกก!"

ผมหันมาทางก็อบลินที่เหวี่ยงดาบมาและเตะมัน นี่ดูเหมือนเป็นสัญญาณเริ่มสู้ ก็อบลินทั้งหมดก็เริ่มที่จะพุ่งเข้ามา ใช่ มันต้องแบบนี้สิ

"เข้ามา เข้ามา!"

ผมเผชิญหน้ากับก็อบลิน 17 ตัวในคราวเดียว เหมือนกับฮงกิลดองผู้เปล่งแสงทางทิศตะวันออกแล้วพาดผ่านไปทิศตะวันตก ผมวิ่งไปว่อนราวกับปลากระดี่ได้น้ำ แล้วผมก็ได้ยินเสียงใครบางคนพึมพำออกมาเบาๆ

"เท่มาก.."

หญิงสาวในชุดขาวที่พึ่งพ้นจากอันตราย เธอมองมาที่ผมเหมือนกับผมเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาว ไม่นานหลังจากนั้นก็อบลินทั้งหมดก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ผมค่อยๆเดินไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้ว..

"หืม?"

"เอ๊?"

ผมได้แต่งุนงง น่าแปลกใจมาก เธอเป็นใครบางคนที่ผมรู้จัก

 

ยูยอนซอง ภรรยาผมเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร มันถูกค้นพบหลังจากผ่านไปนานแล้วและเธอก็กลายเป็นผู้ป่วยหนักที่เหลือเวลาอยู่ไม่มากนัก

ตอนแรกเธอเหลือเวลาอยู่เพียงหกเดือนเท่านั้นแต่ว่าก็สามารถยื้อชีวิตเธอไว้ได้อีกถึงสองปี ทั้งหมดต้องขอบคุณผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าผมนี่เอง

 

"ไม่เจอกันนานเลยนะคะ คุณพ่อ หนึ่งปีแล้วสินะคะ?" คิมซูจอง เธอคือหมอเจ้าของไข้ของภรรยาผมและเป็นคนจิตใจอบอุ่นมากคนหนึ่ง อย่างน้อย เท่าที่ผมจำได้เธอก็เป็นแบบนั้น

 

"ใช่ มันก็สักพักแล้ว เธอ..สบายดีรึเปล่า?"

"หนูก็สนุกกับชีวิตอยู่ตามที่คุณเห็นค่ะ"

....เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี

"ยินดีที่ได้ยินอย่างนั้นนะ แล้วเธอสนุกกับเกมรึเปล่าล่ะ?"ผมถามเธอ

"ค่ะ หนูกำลังลาพักยาวๆและสุดท้ายก็มาจบที่นี่ ฮ่าฮ่า"เธอหัวเราะแล้วเปลี่ยนหัวข้อ"มันเยี่ยมมากเลยที่เห็นคุณมีความสุขกับอาร์คสตาร์ หนูถึงกับคิดว่าคุณเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวตอนสู้กับก็อบลินเมื้อกี้เลยล่ะค่ะ"

คิมซูจองหน้าแดงเล็กน้อย ผมหัวเราะ

"เธอต้องเห็นผมสีขาวของฉันและคิดว่ามันเป็นม้าขาวน่ะนะ คิกๆๆ"

"ถึงแบบนั้นก็เถอะค่ะ คุณเลเวลเท่าไหร่คะเนี่ย? คุณสู้ได้สุดยอดไปเลย"

"เลเวล?...ฉันคิดว่าน่าจะเลเวล 7 นะ" ผมไม่แน่ใจเหมือนกัน ผมสู้มาสักพักโดยไม่ได้ดูหน้าต่างสถานะเลย มันถูกมั้ยนะ? อืม มันถูก

"เลเวล 7?"

เธอขมวดคิ้วเหมือนกับเธอเชื่อไม่ลง จากนั้นเธอก็แสดงท่าทีประหลาดใจ เหมือนๆกับก่อนหน้านี้ พวกคนหนุ่มสาวทุกวันนี้ไม่เชื่อคำพูดคนแก่อย่างผมไปซะแล้ว ถ้าพวกเขาเชื่อผมหลังจากนั้นผมก็คงพาพวกเขาไปออกล่าด้วยกันแล้ว ในจังหวะนี้เองก็มีตัวขัดขวางโผล่ออกมา

"คิ๊ก! ทางนี้!"

"มนุษย์!จับมัน!"

ก็อบลินฝูงใหญ่จู่ๆก็ปรากฏตัวออกมา พวกมันน่าจะมีประมาณ 60 ตัวได้ พวกก็อบลินเข้ามารุมล้อมพวกเราทันทีและไม่เหลือทางหนีเลย

"เราน่าคุยกันคราวหลังนะ" ผมบอกกับซูจอง

"ตกลงค่ะ"

มือเธอถูกห่อหุ้มด้วยแสงในตอนที่เธอยื่นมือมาแตะผม ผมรู้สึกสับสนเล็กน้อยจากเรื่องที่เกิดกระทันหันนี้แต่แล้วผมก็ยิ้มออกมา

[ท่านได้รับพรแห่งแสงสว่าง]

[พลังป้องกันเพิ่มขึ้น 44%เป็นเวลา 5นาที]

[ท่านได้รับพรศักดิ์สิทธิ]

[พลังชีวิตสูงสุดเพิ่มขึ้น 22%เป็นเวลา 3นาที]

...หรือนี่จะเป็นบัฟที่มิโดเคยบอกผมไว้? ผมรู้สึกถึงการเติมเต็มและแสงสองแสงหมุนเป็นวงกลมรอบตัวผม หมุนวนเหมือนกำลังปกป้องผมอยู่

"ขอโทษค่ะ แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันทำได้"

ในเวลาเดียวกัน หน้าต่างหนึ่งก็โผล่ขึ้นมาด้านหน้าผม

 

[คริสตัลส่งคำขอเข้าปาร์ตี้ ต้องการตอบรับคำขอหรือไม่? ใช่/ไม่]

 

มันมองที่มันแล้วยิ้ม"มันมากพอแล้วล่ะ"

 

[ปาร์ตี้ได้ถูกสร้างขึ้น]

 

ในเวลาเดียวกันผมก็ดันมีดเข้าไปในคอก็อบลินตัวใกล้ๆ เลือดพุ่งออกจากคอก็อบลินตอนที่ผมถอนมีดออกมาจากคอมัน แล้วเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างพวกมันเหมือนกับลม รวดเร็ว ลื่นไหลและสง่างามแต่บางครั้งก็ทรงพลัง ผมเคลื่อนไหวอย่างไร้ความปราณีและไม่แสดงความกลัวใดๆ ผมไม่ลังเล ผมทั้งตัด แทงและตัดอีกครั้งอย่างไร้ความปราณี ส่วนเหล็กของมีดปกคลุมไปด้วยเลือดในขณะที่พวกมันกรีดร้อง ผมก็รับฟังมันอย่างสงบ

 

"หะ? นี่เขาเลเวลแค่7จริงๆเหรอเนี่ย?" ตาของคิมซูจองเบิกกว้างขณะที่มองดูอยู่ด้านหลัง

 

เธอตรวจสอบเลเวลที่ลอยอยู่บนหัวผมแล้วหัวเราะออกมา มันน่าตลกมากที่ผู้เล่นเลเวล 7สามารถต่อสู้กับก็อบลิน 60ตัวได้อย่างสูสี เธอขยี้ตาเผื่อว่าเธอจะมองอะไรผิดไปแล้วเธอก็พูดไม่ออกหลังจากเห็นเวเวล'7' อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ผมไม่ควรจะวอกแวกตอนนี้

"กรี๊ดดดดด!" คิมเซจองกรี๊ดออกมาตอนที่เธอเห็นก็อบลินพุ่งเข้าหาเธอ เธอไม่ได้ระวังตัวเลยขณะที่มองดูเลเวลผมอยู่

"ชิ เข้ามาสิ!"

เธอปรับไม้เท้าของเธอให้อยู่ในท่าทางสำหรับทุบคน ในตอนที่ก็อบลินเข้าถึงตัวเธอก็เหวี่ยงไม้เท้าลงมา พร้อมกันนั้นเองมีดที่ผมปาไปก็พุ่งเข้าเสียบหัวใจก็อบลิน พิพากษาให้มันตายทันที ก็อบลินจับอกมันแล้วสลายกลายเป็นเถ้าไป

 

ผมถามขณะที่จ้องมองคิมซูจอง "เธอโอเครึเปล่า?"

"หือ? อ่า ค่ะฉันโอเค ขอบคุณที่ช่วยฉันนะคะ"

"งั้นรอตรงนี้สักครู่นะ"

ผมดึงมีดที่เคยเสียบอยู่บนออกนั้นออกมา ไม่สนใจฝุ่นที่ลอยอยู่แล้ววิ่งตรงเข้าไปที่ศูนย์กลางของพวกมัน

"เข้ามา! ไอพวกโง่ตัวเหม็น!"

 

*******

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผมก็จัดการกวาดล้างก็อบลินเสร็จสิ้น เผชิญหน้ากับศัตรู60ตัวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็ออกมาดีกว่าที่ผมคิดคงเป็นเพราะบัฟ พวกเรานั่งลงตรงต้นไม้ใกล้ๆ ผมถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

 

"เห้ออออ..."

"คุณโอเคมั้ยคะ?"

คิมซูจองแตะผมและปล่อยแสงอีกหนึ่งส่องลงบนตัวผม ครั้งนี้ผมรู้สึกแตกต่างจากที่ผ่านมา ผมรู้สึกเหมือนกับความคิดชัดเจนขึ้นและจิตวิญญาณก็สดชื่นขึ้นด้วย

 

[ท่านได้รับการฟื้นฟูอย่างช้าๆ]

[พลังชีวิต 125 จะค่อยๆฟื้นฟูในเวลา 5 วินาที]

 

"เยี่ยมเลย ขอบคุณมาก"ผมขอบคุณเธอสำหรับพลังชีวิตผมที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น อีกอย่างหนึ่ง นี่มันเวทมนต์จริงๆสินะ แปลกมากๆ

"คุณพ่อคะ"

"หืม?"

"คุณเลเวล 7 จริงๆเหรอคะ?"

เธอยังคงไม่เชื่อ ช่วงเวลาที่ผมเห็นใบ้หน้าที่ไร้เดียงสานั้นช่วยไม่ได้ที่ผมจะรู้สึกสนุกขึ้นมา "ไม่หรอก"

"ใช่มั้ยล่ะคะ อย่างที่หนูคิด มันมีอะไรบางอย่าง..."

"ฉันเลเวล 8 แล้วล่ะ คิกๆ"

"...."

หลังจากเงียบไปสักพัก เธอก็เปิดหน้าต่างปาร์ตี้ขึ้นมายืนยันว่าผมเวเวล8 แล้วจริงๆและทำเสียงตกตะลึงออกมา

"มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณพ่อคะเนี่ย?"

"อืมม ก็เยอะแยะเลย"

ผมอยากที่จะเล่าให้เธอฟังแต่เวลานี้มันคงไม่เหมาะ ผมไม่รู้ว่าพวกก็อบลินมันจะโผล่มาโจมตีตอนไหนอีก มันมีแววว่าพวกก็อบลินจะโผล่ออกมาเรื่อยๆดังนั้นผมคิดว่าน่าจะดีกว่าถ้าเรารีบออกจากที่นี่ "เธอมีแผนว่าจะทำอะไรต่อล่ะ? ฉันต้องเข้าไปลึกว่านี้ ถ้าเธอไม่ว่าอะไร ฉันว่าน่าจะดีกว่าถ้าฉันไปกับเธอ"ผมบอกคิมซูจอง

"แน่นอนค่ะ!" คิมซูจองตอบกลับมาด้วยเสียงสดใส

 

[ผู้เล่น'คริสตัล'ต้องการที่เพิ่มท่านเข้าสู่รายชื่อเพื่อน]

 

เพิ่มเป็นเพื่อน....ผมน่าจะขอให้เธอสอนผมว่าต้องทำยังไงนะ

ผมยืนขึ้น "เราไปกันเลยมั้ย?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #25 apichat8549 (@apichat8549) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 17:52
    หายไปนานแล้วนะไรท์ทำไรอยู่
    #25
    0
  2. #23 Narciszizt (@Narciszizt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:54
    สนุกดีครับ

    แต่คนแก่ใช้คำว่าผมไม่เหมาะอ่ะ
    #23
    1
    • #23-1 levatien (@leavatien) (จากตอนที่ 11)
      5 พฤษภาคม 2563 / 18:58
      โอเคครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปแก้คำก่อนนะครับ
      #23-1
  3. #22 OverZone02 (@OverZone02) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 08:32
    อยากให้เปลื่ยนคำที่ใช้แทนตัวเองอ่ะครับ ใช้คำว่าผมมันไม่เหมาะเลย จะเปลื่ยนเป็นแทนตัวเองว่าปู่หรือตา ยังโอเคกว่าเลยครับ
    #22
    1
    • #22-1 levatien (@leavatien) (จากตอนที่ 11)
      5 พฤษภาคม 2563 / 18:58
      โอเคครับ เดี๋ยวผมจะกลับไปแก้คำก่อนนะครับ
      #22-1
  4. #20 Dermie (@JaminiChevalier) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 21:00

    สนุกดีนะ รอตอนต่อไปนะ
    #20
    0
  5. #19 Noop1 (@Noop1) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 20:38
    ห้ะ สมัครเป็นเพื่อน?? ต้องขอไม่ใช้เหรอ??
    #19
    4
    • #19-1 levatien (@leavatien) (จากตอนที่ 11)
      4 พฤษภาคม 2563 / 23:25
      อืมมม โอเคครับ ผมก็คิดๆอยู่ แต่ผมลืมแก้ แง
      #19-1
    • #19-4 levatien (@leavatien) (จากตอนที่ 11)
      5 พฤษภาคม 2563 / 18:57
      ครับผม เดี๋ยวผมจะกลับไปแก้ส่วนทั้งหมดก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไปปรับคำด้วย ขอบคุณที่แนะนำนะครับ
      #19-4