[นิยายแปล]Everyone is Young Except for Me

ตอนที่ 9 : Chapter 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

"นี่มันน่าทึ่งมาก"

มันเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆแต่ผมก็รู้สึกทึ่งมาก ผมเคยสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงบอกว่ามีแค่ผมเท่านั้นที่ใช้ได้ในตอนที่กำลังติดตั้งแคปซูลแต่มันเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง ถ้าคนธรรมดาได้รับผลประโยชน์แบบนี้ไปมันคงเป็นปัญหาร้ายแรงเรื่องความเท่าเทียมเลย

"เคี๊ยก มนุษย์ ฆ่าา!"

พวกก็อบลินวิ่งเข้ามาเมื่อเห็นพรรคพวกของมันตาย ผมเผลอพ่นลมหายใจออกมา

 

...ผมควรตรวจสอบทักษะของพวกมันก่อนรึเปล่า? พวกมันวิ่งถืออาวุธเข้ามา ตัวหนึ่งถือดาบอีกตัวกำขวานและตัวสุดท้ายถือหอก อย่างไรก็ตามผมมีแค่มือเปล่าและมันยังอยู่ด้านหลังผม

 

"เคี๊ยก ตายซะ!"

มันค่อนข้างเทอะทะแต่ดาบมือเดียวแทงออกมามันค่อนข้างรุนแรงเลย ไม่ว่าจะดูยังไงพวกนี้มันเก่งกว่าพวกที่ผมเคยสู้ตอนฝึกสอนนะ

 

[ก็อบลินเลเวล 3]

..พวกมันสามขวบแล้วนี่เอง

 

เจ้าตัวที่ถือขวานเข้ามาทางด้านซ้าย ผมรีบกระโดดหลบแล้วกางขาฟาดหน้าพวกมันพร้อมๆกัน

 

"อุ๊บบ!"

"อั๊กก!"

พวกมันทั้งคู่กระเด็นไปด้านข้างและกลิ้งไปจนครบรอบนึง และตอนนั้นเองก็มีหอกขึ้นสนิมแทงมาจากด้านหน้าผม ผมรับปัดหอกออกไปด้วยฝ่ามือแล้วขยับตัวเข้าไปใกล้จากนั้นจับหอกแล้วกระแทกศอกไปที่ข้อต่อของก็อบลิน

"อ้ากกก!"

มันกรีดร้องออกมาอย่างน่ากลัวพร้อมกับเสียงบางอย่างที่กำลังแตก จากนั้นผมจึงบิดคอมันซะ

[ได้รับค่าประสบการณ์]

บางทีพวกมันคงจะกลัวแล้วแถมพวกก็อบลินตัวอื่นก็เริ่มที่จะพูดไม่รู้เรื่อง ผมมองพวกมันแล้วสงสัยว่า

"ไม่เข้ามาแล้วเรอะ?"

"เคี๊ยก.."

"งั้นฉันจะเข้าไปล่ะนะ"

ผมวิ่งตรงไปหาพวกมันอย่างเร็วและกระโดดลอยขึ้นกลางอากาศ พวกก็อบลินถูกผมเตะลอยกลางอากาศ ผมลงพื้นแล้วเริ่มกวาดล้างพวกมัน เตะไปที่ข้อต่อขา,ขมับและต่อยมันอีกที พวกเราตอนนี้เหมือนกับหนังกำลังภายในของจีนดังๆสักเรื่องเลย พวกมือใหม่รอบๆที่มองผมอยู่อ้าปากค้างไปกันหมด

"....."

"เฮ้ นี่พวกเรากำลังดูอะไรอยู่นะ?"

"ไม่รู้เว้ย ไม่ต้องมาถามฉัน ฉันไม่รู้"

"ปู่คนนั้นเขายังเป็นมือใหม่อยู่ใช่ป้ะ? ก็ที่เขาใส่อยู่ตอนนี้มันเป็นชุดของคนที่ยังไม่มีอาชีพ.."

พวกเขากำลังสับสนจากการที่เห็นอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะเจอมาก่อน ขณะเดียวกันผมก็ตกอยู่ในภวังค์เหมือนกัน

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

[ได้รับค่าประสบการณ์]

 

พละกำลังผมมันพุ่งพล่านออกมา ทันใดนั้นเองก็มีแสงสีทองวนอยู่รอบตัวผมแล้วโอบผมอย่างอบอุ่น พลังงานที่แสนอบอุ่นนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังแช่บ่อน้ำพุร้อนอยู่เลย ผมบอกได้เลยว่านี่คือความรู้สึกตอนเลเวลเพิ่มตามที่จองโดเคยบอกผมไว้

[เลเวลท่านได้เพิ่มขึ้น]

ไม่ใช่ผมจะไปถึงเลเวลสิบในเร็วๆนี้เหรอ? ผมค้นร่างของก็อบลินว่ามันจะมีอุปกรณ์หรือว่าไอเทมอะไรตกอยู่รึเปล่า ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ผมได้รับก็มีแค่เล็บและหนังที่ดูไร้ประโยชน์ มันน่าผิดหวังนิดหน่อยนะที่อุปกรณ์ไม่ตกออกมาแต่มันก็มันเป็นการเริ่มต้นที่ดีเลยสำหรับผม ผมค้นร่างก็อบลินอีกตัวแล้วก็ได้ยินเสียงพึมพัมรอบตัวผม

"...?"

อ่า ผมพึ่งนึกได้ว่ายังอยู่ใกล้หมู่บ้านอยู่ มันดึงดูดความสนใจมากเกินไปถ้ายังอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมจึงเร็บเก็บไอเทมแล้วจากไป ศพก็อบลินค่อยแตกกระจายเป็นสีเทาแล้วหายไปเหมือนกับดอกซากุระในสายลมฤดูใบไม้ผลิ

 

 

ผู้คนกำลังเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดยั้ง และก็กำลังวิ่งกันอย่างบ้าคลั่งเช่นเดียวกัน แม้จะโกลาหลขนาดนี้ทั้งห้องมอนิเตอร์ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเงียบ

[โค้ด-0]

หลังจากพายุพัดผ่านไปรุ่งอรุณก็มาถึงและนี่คือเวทมนต์ที่จะทำให้คุณรู้สึกว่าเวลาจะสูญเสียไปอย่างไร้ค่าถ้าคุณไม่สนใจมันเพียงพักเดียว เช่นเดียวกันกับยูมินซอกที่กำลังจ้องไปยังจอใหญ่ยักษ์ด้านหน้าเขา

"พวกคุณพบตัวการหลักของโค้ดซีโร่นี่รึยัง?" หัวหน้าแผนกอีซอกจุนเดินเข้ามาด้านหลังเขาแล้วถามออกมา

"ยังเลยครับ ผมขอโทษด้วย"

"ไม่ต้องหรอก มันไม่ใช่ความผิดของคุณนี่"

ยูมินซอกและอีซอกจุนหันหน้ากลับไปมองจออีกครั้ง บนนั้นคือภาพของผู้เล่นเป็นร้อยเป็นพันคน ที่อยู่บนจอมีเพียงผู้ที่ติดอันดับเท่านั้นและมีรายงานเกี่ยวกับพวกเขาเรื่อยๆจากการสังเกตชีวิตประจำวันของพวกเขา

"คุณต้องหาเขาให้เจอ นี่เป็นคำสั่งของท่านประธาน"

"คำสั่งประธานเหรอครับ?..."

ประธาน อี กอนมยอง ชายที่เปลี่ยนให้บริษัทยูเนี่ยนเล็กๆให้กลายเป็นขนาดกลางและเข้าสู่ระดับโลก ในตอนที่เขาอายุ40ปี เขาบอกว่าได้ลงทุนโชคทั้งหมดของเขาไปกับการสร้างเกมเสมือนจริง อาร์คสตาร์ ตอนนี้เขาอายุ80ปีแล้วและผู้คนก็ยังขนานนามเขวว่า "ท้องฟ้าที่ปรากฎตัวช้าเกินไป"

'ทำไมท่านประธานถึงสนใจโค้ดซีโร่นี้กัน?'

ประธานอี กอนมยองเป็นใครบางคนที่ไม่เข้าร่วมงานแข่งขันระดับโลกของอาร์คสตาร์เพราะเหตุผลด้านสุขภาพ ประธานที่ไม่เคยปรากฎตัวในงานไหนที่เกี่ยวข้องกับอาร์คสตาร์เลย จากมุมที่ยูมินซอกเห็น นี่มันยากที่จะเข้าใจว่าทำไมท่านประธานถึงสนใจโค้ดซีโร่นี่นัก

'โค้ดซีโร่...มีความลับอะไรอยู่เบื้องหลังมันกันแน่'

 

*****

 

"เคี๊ยกก!"

[ก็อบลิน 49/50 ตัว]

"คุ๊กก!"

[ก็อบลิน 50/50 ตัว]

 

ตริ๊งง~

[ครบตามเงื่อนไขของเควส'คำขอของหัวหน้าเฉิน' แล้ว]

 

"พู่วว ในที่สุดก็ครบซักที"

 

ผมยืดเส้นยืดสายแล้วค่อยเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาดูเลเวลและค่าประสบการณ์ที่มีอยู่ อีก50%ผมก็จะขึ้นเป็นเลเวล 3 แล้ว

 

"มันต้องใช้เวลาเหมือนกันแฮะ"

 

ยังคงอีกยาวไกลกว่าจะไปถึงเลเวล10 ยิ่งผมเลเวลเข้าใกล้จุดหนึ่ง พวกก็อบลินก็เริ่มให้ค่าประสบการณ์น้อยลง ผมถอนหายใจแล้วเดินกลับเข้าหมู่บ้านไป "หวังว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะให้ฉันไปฆ่าพวกตัวอื่นแทนนะ"

 

มันใช้เวลาสักพักเลยกว่าจะไปถึงประตูหมู่บ้านมู่หลาน มันยังคงเป็นหมู่บ้านที่คึกคักอยู่เสมอ

 

"ตามหาคนที่ออกล่าได้ทั้งวันทางนี้เลยย!"

"ขายอุปกรณ์ลดราคา50%เฉพาะวันนี้เท่านั้น! ถูกมากๆขอบอก!"

"ลองชิมเบียร์สุดพิเศษของมู่หลานหน่อยรึเปล่าเพียงแค่ 10$ เท่านั้น

มีเบียร์ด้วยเหรอเนี่ย? ผมอยากจะซื้อมาลองชิมสักหน่อยแต่ผมก็หยุดไว้ความคิดไว้เท่านั้น ผมยังมีเป้าหมายที่ต้องถึงเลเวล10ภายในวันนี้อยู่ ผมต้องรีบเพิ่มเลเวลให้ไวที่สุดเพื่อที่จะไปจับตาดูพวกเจ้าชู้นั้นว่าจะมาทำตัวเจ้าชู้อะไรกับหลานสาวผมรึเปล่า

...ใช่ ก่อนอื่นผมต้องรีบแข็งแกร่งให้ไวๆก่อน เลเวลของมิโดประมาณ 150 ใช่มั้ยนะ?

ผมรีบเร่งฝีเท่าก้าวไปยังโรงตีเหล็กของเฉิน เสียงค้อนทุบยังคงดังกึกก้องออกมาด้านนอกไม่หยุด ผมเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นเฉินที่เหงื่อเต็มไปหมดกำลังตีอาวุธด้วยค้อนของเขา เขาดูเหมือนอายุราวๆผมแต่เขายังคงทำงานอยู่ ช่วยไม่ได้ที่ผมจะรู้สึกถึงแรงผลักดันจากตัวเขา

"ฉันรบกวนรึเปล่า?"

"เปล่า ไม่เลย ข้ากำลังจะพักอยู่พอดี"

"ฉันฆ่าก็อบลินครบตามที่นายบอกแล้วนะ"

"โอ้ จริงรึ? เจ้าทำงานหนักมาก!เจ้านี่เป็นคนที่เชื่อถือได้จริงๆ!"

 

[คำขอของหัวหน้าเฉินเสร็จสิ้นแล้ว]

 

"ทำได้ดีมาก นี่เป็นรางวัลของเจ้า"

 

[ได้รับเงินจำนวน 500$]

[ความเชื่อใจของเฉินเพิ่มขึ้น]

[เนื่องจากเควสแนะนำสำหรับสองคนได้ถูกทำสำเร็จคนเดียวรางวัลค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 1.5 เท่า]

[ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มสองเท่าจากสิทธิพิเศษ]

[เลเวลท่านได้เพิ่มขึ้น]

[เลเวลท่านได้เพิ่มขึ้น]

 

ข้อความมากมายเด้งขึ้นมาด้านหน้าผม ผมค่อยๆอ่านมันและผมก็มีความสุขมากตอนที่ผมเห็นข้อความบอกว่าเลเวลผมเพิ่มขึ้น 2 ระดับ

 

...เยี่ยม!ผมคิดว่าเลเวลมันจะขึ้นช้าหลังจากที่ค่าประสบการณ์ที่ได้รับมันเพิ่มขึ้นไม่เยอะ แต่ว่าผมก็ได้เลเวลขึ้นมาถึงสองเลเวลเป็นรางวัล และก่อนที่ผมจะรู้ตัว หน้าผมแสดงออกมาหมดแล้วว่าผมมีความสุขแค่ไหน

"เฮ้ มีเรื่องดีๆอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"

"อ่า เปล่าๆ ฉันอยากจะสู้กับคู่ต้อสู้ที่เก่งกว่านี้น่ะ"

"ดี นี่มันเยี่ยมเลย ถึงอย่างนั้นค่าความอิ่มของเจ้าไม่ได้ลดลงเหรอ? ทำไมเจ้าไม่ไปหาอะไรกินซะก่อนล่ะ"

ค่าความอิ่ม? ลองมาคิดดูแล้ว เหมือนผมเคยเห็นมันผ่านๆมาก่อนนะ นี่รึเปล่า?

 

[ค่าความอิ่ม 18/100]

 

ตามคาด มันนี่แหละ

"จะเกิดอะไรขึ้นหากค่าความอิ่มลด?"

"ถ้าหากว่ามันลดลงไปต่ำกว่า10%แล้วละก็ ค่าสถานะเจ้าก็จะลดลงเหลือเพียง 50% และเมื่อมันแตะถึงศูนย์เมื่อไหร่เจ้าจะตายเพราะความหิว เพื่อหลีกเลี่ยงมันเจ้าต้องคอยจัดการค่าความหิวนี้ให้ดี"

"ฉันจะจำไว้แล้วกัน แล้วจะไปเติมค่าความอิ่มได้ที่ไหนล่ะ?"

"คุคุ มันมีร้านอาหารมากมายในหมู่บ้านนี้ ไปเติมเต็มท้องของเจ้าด้วยเงินที่ข้าให้ แล้วข้าจะมอบงานใหม่ให้เจ้า"

"เข้าใจแล้ว"

ผมมุ่งหน้าออกจากตรอกแล้วตรงไปยังซอยร้านอาหารตามที่เฉินได้เล่าให้ฟัง ที่นี่มีร้านอาหารหลากหลายมาก กลิ่นอาหารของNPCที่กำลังทำอยู่นี่มันพุ่งเข้าสู่จมูกผมเลย

"โฮ่! เยอะแยะมากเลยนะนี่!"

สำหรับผมที่เคยเดินเข้าสู่เส้นทางของการเป็นเชฟมาแล้วที่นี่เหมือกับสรวงสวรรค์เลย ผมเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นจณะที่ก้าวเข้าไปในร้านที่มีกลิ่นหอมที่สุด ผมเดินเข้าไปด้านในและมีพนักงานเข้ามาพาผมไปนั่งก่อนที่จะโชว์รายการอาหารให้ผมดู

"รายการอาหารเต็มไปหมดเลยนี่"

มีอาหารมากมายไปหมดที่ผมไม่เคยกินมาก่อนในชีวิต ผมสังอาหารชุดละ 400$มา เพราะผมอยากลองทานทุกอย่าง จากนั้นไม่นานผมก็ได้กลิ่นของอาหารลอยมา

"งับนี่มันงับอร่อยมาก"

นี่มันความรู้สึกแบบที่มีเครื่องดูดฝุ่นติดอยู่ในปากรึเปล่านะ ในขณะที่พนักงานหญิงกำลังวางจานลง เธอดูตกใจมากกับการที่เห็นผมสวาปามอาหารพวกนี้ ถึงงั้นก็เถอะ มองมาที่แขกแบบนี้มันค่อนข้าง...

"งับ เอามาอีกจานนึง!"

พนักงานหญิงหันมองมาที่จานที่วางอยู่ด้านหน้าผม

"ลูกค้าจะสั่งเพิ่มอีกใช่มั้ยคะ?"

"ใช่แล้ว เอามาอีกจานนึง"

 

[ค่าความอิ่มเพิ่มขึ้นเกิน 100]

[หากค่าความอิ่มเพิ่มขึ้นเกิน 120 ท่านอาจตกอยู่ในอาการ'ปวดท้อง']

[ความเร็วเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 12%]

[ค่าความอิ่มขณะนี้ 112/100]

 

"ข้าวผัดก็อบลินอีกหนึ่งจานค่า"

 

ผมห็นพนักงานหญิงกำลังตะโกนไปบอกเชฟ

 

ชื่อของอาหารที่ผมกำลังทานอยู่ในขณะนี้คือข้าวผัดก็อบลิน ผมทึ่งมากกับความอร่อยของมันซึ่งมาจากพวกก็อบลินที่ผมพึ่งจัดการไป อาหารในชุดนี้มี ข้าวผัดก็อบลิน ซุปเนื้อหมาป่าและไก่ผัดที่ทำมาจากสัตว์ประหลาดที่เรียกว่า คอกคาทริส ถึงผมจะยังไม่เคยเห็นมันแต่จากรสชาติและผิวสัมผัสของมัน นี่มันเป็นวัตถุดิบใหม่แน่นอน

นี่มันเป็นความปรารถนาของพ่อครัวทุกคนเลย

..ผมก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ครั้งหนึ่งผมเคยเดินทางสายของพ่อครัวและผมหลงรักอาหารของโลกใบนี้ สิ่งที่ดีกว่าคือเวลาในโลกเสมือนนี้มันไม่เกี่ยวข้องกับความเป็นจริง มันเป็นเหมือนกับความฝันเลยกับการที่สามารถชิมและกินมันได้โดยไม่อิ่มท้อง

 

"ในอนาคตฉันต้องกินอีกเยอะมากๆแน่"

แน่นอนว่า ผมต้องหาเงินอีกเยอะด้วย ราคาอาหารชุดนี้ไม่ใช่เล่นๆเลย เงิน 500$ ที่ผมได้มาเฉินเหลือแค่ 100$ ในพริบตา

ว่าแต่ทำไมสกุลเงินมันถึงเป็นดอลลาห์ ผมมาคิดๆดูแล้วแต่ผมก็ไม่เข้าใจเลย มันก็แค่นี้

ผมคิดกับตัวเองในขณะที่พนักงานหญิงคนนั้นเดินเข้ามาแล้วยื่นใบเสร็จให้ผม"ใบเสร็จค่ะ"

[ใบเสร็จร้านอาหารโอบลิค]

[ข้าวผัดก็อบลิน: 50$ *6

ข้าวผัดไก้คอกคาทริส: 100$ *2

ซุปเนื้อหมาป่า: 25$ *2

**************

ทั้งหมด: 550$ ]

 

"หืม?ทำไมมันถึงมีเพิ่มขึ้นมา50ดอลลาห์ล่ะ?"

"ท่านพึ่งสั่งเพิ่มอีกอย่าง"

"...ขอโทษนะ แต่ฉันขอยกเลิกมันได้รึเปล่า?"

"ขอโทษด้วยค่ะ แต่ว่ามันเป็นไปไม่ได้ เราเริ่มทำมันแล้ว"

 

ผมมองตามที่มองแล้วก็เห็นอาหารที่กำลังจะเสร็จ

..นี่มัน

พนักงานหญิงอีกคนเดินออกมาและวางจานข้าวผัดก็อบลินลงตรงหน้าผม กลิ่นหอมของเนื้อที่ผ่านการปรุงลอยเข้าจมูกผม ท้ายที่สุดแล้วผมก็ไม่สามารถต้านทานมันได้ ใช่ กินก่อนแล้วกัน มีคนเคยบอกผมว่าผีที่ตายหลังจากกินแล้วจะมีผิวพรรณที่ดีกว่า

ผมจะถูกฆ่ารึเปล่า? หรือว่าพวกเขาจะโยนผมออกไปจากที่นี่ เพราะงั้นผมเลยเริ่มกินข้าวผัดก็อบลินอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน

"ออกไป! อ๊าา เขามันตัวซวยชัดๆ"

....แ*งเอ้ย

 

**********************************************************************************************************

สำหรับใครที่งงตรงส่วนค่าอาหารนะครับ เท่าที่ผมอ่านเข้าใจนะ และผมก็เดาเพิ่มเอา ตามที่ทางอิ้งเขาแปลมาเนี่ยปู่แกสั่งชุด400มาแล้วน่าจะสั่งเพิ่มอีก จนราคามันเกินไปเป็น550แต่ปู่แกน่าจะลืมไปว่าสั่งเกินวงเงินที่แกมีอยู่ น่าจะประมาณนี้ครับ เพราะผมก็ทวนหลายรอบแล้วแต่ก็ยังเป็นแบบนี้อยู่ดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #17 Noop1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:58
    ห้ะ ไรงะงง 55555
    #17
    1
    • #17-1 leavatien(จากตอนที่ 9)
      2 พฤษภาคม 2563 / 23:47
      หมายถึงตรงส่วนไหนครับ ถ้าส่วนค่าอาหารผมก็งงเหมือนกันว่าทำไมมันถึงเป็น550แต่ผมเดาว่าตอนแรกปู่แกคงสั่งชุด400มาแล้วค่อยๆสั่งเพิ่มอีกจนราคามันเกิน
      #17-1