[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 19 : [SF Krisyeol : You do not know me but I do remember you.] Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 55

   

 ตึก
ตึก
ตึก
ตึก
 

 

 

 

          เสียงตึงตังเหมือนคนที่พยายามจะวิ่งอย่างร้อนรนจากชั้นบนของบ้าน เสียงร้องตะโกนเรียกชื่อของเขา ชื่อที่คิดว่าคงไม่มีทางได้ยินอีกแล้ว เรียกให้คนที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัวต้องเงยหน้าขึ้นมา

 

   

 

 

           "คริส....คริส..." เสียงตะโกนเรียกจากห้องนอน ถ้าจะให้ชานยอลตื่นเช้ามาและตะโกนเรียกเขาแบบนี้ก็มีแค่ตอนก่อนผ่าตัดเท่านั้น

 

   

 

 

            "ครับ...คนดี"ขานรับ....เพราะชานยอลในตอนนั้นถ้าเรียกแล้วขานรับเจ้าตัวจะขวัญเสีย หากร่างบงไม่ได้ยินหรอกก็คริสพูดเบาซะขนาดนั้น

 

 

     "คริส......คริส......ชานยอลกลับมาหาคริสแล้วนะ....." แต่ประโยคหลังคือคำพูดที่เขาไม่เคยได้ยิน หรือสวรรค์จะทรงแม้ตาเขาแล้วในที่สุด ร่างบางยังคงเรียกหาเขา เรียกชื่อชัดเจนจนคนฟังฟังแล้วไม่สามารถปฏิเศธได้เลยว่าตอนนี้อยากคว้าร่างบางมากอดแน่น

 

 

 

 

ชานยอลกลับมาหาคริสแล้วนะ

 

ชานกลับมาหาคริสแล้วใช่มั้ยครับ

 

 

 

 

 

 

            ร่างสูงเดินมาหยุดรอคนรักของตัวเองที่ตีนบันได วันนี้คงต่างจากวันอื่นๆเขามั่นใจ เพราะปกติตอนเช้าแบบนี้ที่เขาต้องรอที่โซฟารอและลุ้นทุกเช้าว่าชานยอลจะเห็นเขาแล้วเป็นยังไง รอให้ร่างบางถามเขาเองว่าเขาเป็นใคร มานั่งในบ้านร่างบางได้ยังไง ราวกับคนเพิ่งรู้จักกัน ยิ่งวันแรกที่ชานยอลตื่น เขากับร่างบางคือคนที่ไร้ตัวตนระหว่างกัน บุคคลน่ารังเกียจที่คนร่างบางไม่คิดจะมองหน้า หากผ่านมาแล้วจนเข้าวันที่เจ็ด วันนี้ วันที่ร่างบางลงมาแล้วตะโกนเรียกชื่อเขา พร้อมกับประโยคว่า

 

 

 

        กลับมาแล้ว........นี่สวรรค์เห็นใจผู้ชายคนนี้แล้วใช่มั้ย?

 

 

 

 

            เห็นแล้วยามที่ร่างบางวิ่งมาจนถึงขั้นพักตรงบันได ดวงหน้าหวานเหนื่อยหอบปนตกใจ แต่เป็นใบหน้าตกใจที่แสดงความดีใจออกมาจากรอยยิ้มสวย รอยยิ้มที่บ่งบอกว่าคนที่ตามหาชานยอลหาเจอแล้ว ร่างสูงยิ้มตอบกลับไป จนคนมองต้องยกมือขึ้นมาปิดปากไว้กลั้นเสียงสะอื้นแค่เห็นน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกแบบนี้แหละที่โหยหา พอเห็นหน้าแล้วก็เข้าใจได้ คนนี้แหละที่รอคอย

 

 

 

หมับ   

 

 

ควับ

 

 

 

    พอเห็นร่างสูงที่ตัวเองตะโกนหาเรียบร้อยแล้ว ชานยอลก็ไม่รอช้าที่จะวิ่งอย่างรีบเร่งเพื่อลงบันไดไปให้ถึงร่างของคนที่ตัวเองคิดถึงโดยเร็ว ร่างสูงที่ชื่อว่าคริส คนที่ทำให้ร่างบางรู้สึกโหยหาอย่างประหลาด ตั้งใจเรียกชื่อคนหล่อคนนี้ตามตัวเขาเองที่เรียกในคลิป ยามที่เห็นตัวจริงของผู้ชายตรงหน้ามันช่างมีแรงดึงดูด

 

 

 

          ภาพเคลื่อนไหวเทียบไม่ได้เลยกับใบหน้าของคนที่กำลัังยิ้มอยู่ตรงหน้าเขา พอเห็นดวงหน้าหล่อนั้นฉีกยิ้มร่างทั้งร่างก็แทบอยากจะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดนั้น ยิ่งเห็นแขนแกร่งอ้าออกกว้าง เตรียมพร้อมรับร่างของใครคนนึงที่โถมตัวเข้าหา แม้หยดน้ำตาไหลอาบแก้มหากร่างบางก็ไม่ได้สนใจ ตอนนี้เหมือนได้กลับมาสู่อ้อมกอดที่เราคิดถึง เหมือนอ้อมกอดแสนอบอุ่นที่ได้รับในฝัน

 

 

     คริสจะรู้มั้ย.....ว่าถึงจะจำคริสไม่ได้แต่ทุกคืนก็ฝันถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นแบบนี้ 

 

 

     อ้อมกอดที่ทำให้ต้องถามตัวเองทุกเช้าว่าเขาคนนั้นในความมืดเป็นใคร

 

 

         อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้แหละที่เขาคิดถึงเพียงแว่บแรกที่เห็นตัวของตัวเองในคลิปโดนกอดเหมือนรับรู้ไดทันทีว่าอ้อมกอดนี้คือสิ่งที่เขาฝันถึงมานาน

 

 

 

หมับ ควับ. ตุ๊บ  

 

 

    คงเพราะโถมร่างเข้าหาแรงไป ร่างของร่างสูงที่รองรับเขาไว้แม้จะเซแต่เจ้าตัวก็รัดร่างบอบบางนี้แน่น โหยหาคนตัวเล็กที่เขาทำได้เพียงมอง ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ หากตอนนี้ชานยอลอยู่ในอ้อมกอดเขา ทำให้เขาไม่ได้แค่มองอีกต่อไป

 

 

    แขนเรียวกอดคอร่างสูงไว้แน่น ดวงหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาซุกลงที่คอแกร่ง เสียงสะอื้นของร่างบางทำให้เสียงที่เปล่งออกมาติดขัดไม่ปะติดปะต่อ หากเขาก็ฟังมันรู้เรื่อง กลิ่นหอมละมุนของวานิลลา เกรปฟรุ็ต และโกโก้บัตเตอร์ที่เจ้าตัวใช้ไล้ผิวกายมันช่างหวนทำให้อู๋ฟานยิ่งดื่มด่ำไปกับกอดนี้มากขึ้น

 

    

      "อึก ฮึก........ชะ. ชานยอล.....ฮึกฮือ......ขอโทษ.......กละ.......กลับมาแล้า......ฮึก.....มาหาคริส....แล้วนะ" เสียงทุ้มหวานของคนรักที่เอ่ยชื่อของตัวเองออกมาพร้อมทั้งชื่อของเขา....ดีใจ.....ใช่....ข้างในเขาดีใจมากจนไม่รู้จะพูดยังไง.

 

 

 

จะผิดมั้ยถ้าเขาอยากจะถามว่าร่างบางจำเรื่องของเราได้แล้วใช่มั้ย

จะผิดมั้ยถ้าเขาอยากจะขอทึกทักไปเองว่าชานยอลกลับมาหาเขาแล้ว

 

 



     ชานยอลจำได้แล้วใช่มั้ย.......ว่าเราเป็นอะไรกัน

 

       ถ้าหากยังจำไม่ได้เขาก็ขอเป็นคนเห็นแก่ตัวได้มั้ย ที่อยากจะตักตวงช่วงเวลาที่เขาโหยไว้

 

     

 

          "ที่รักของคริส......ไม่ร้องนะครับ.....คริสอยู่นี้แล้ว......บอกแล้วว่าจะไม่ทิ้งชานยอลไปไหนไงครับ" ความพยายามที่ไม่สิ้นสุด โพสอิทที่เขียนข้อความไว้หัวเตียงทุกๆเช้าเพราะรู้ว่าหากตื่นมา หวังว่าสักวันนึง วันที่ความพยายามของเขาไม่สูญเปล่า ไม่คิดจะหนีไปหากร่างบางจะยังจำไม่ได้แบบนี้เขาเองก็พร้อมจะดูแล หากที่อยากให้จำได้เพียงเพราะว่า.......ความทรงจำเหล่านั้นมีนมีค่ามาก. มากเกินกว่าจะยอมให้มันหายไปง่ายๆ ยังไงเขาก็พยายามทำให้มันกลับมา แม้วันนึง ร่างบางจะเลือกคนอื่นที่ไม่ใช่เขาแต่ขอให้วันนั้นเป็นวันที่ชานยอลจำได้ก็พอ......

 

 

 

 

           "ฮือ.......คริสอยู่คนเดียวแบบนี้......ไม่มีชานยอล......ทนได้ยังไง?.......หื้มมม?" เสียงสะอื้นที่ยังไม่จางหายไป. ชานยอลเงยหน้าขึ้นจากคอแกร่ง ช้อนดวงตาแดงก่ำขึ้นมองใบหน้าของคริส.....ใบหน้าที่เพียงส่งแค่ยิ้มอ่อนโยนมาให้ แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้น้ำตาที่ไหลอยู่แล้วพร้อมใจไหลกันอีกระลอกใหญ่

 

 



           "เพราะรักยังไงหล่ะ.......ชานยอล"

 

 

             "รัก......รักชานยอลต่อไปนะ......."

 

 

 

 

             "ไม่.....ยังไงก็ไม่มีวันหยุดรักได้หรอก" สัมผัสนุ่มหยุ่นที่ทาบทับลงมาบนกลีบปากอิ่มสีสด โดนเชยคางให้เงยขึ้นรับจูบตอนไหนไม่รู้ รู้ตัวอีกทีใบหน้าหวานก็เอียงรับจูบที่ถูกส่งมา แม้ไม่ล่วงล้ำจาบจ้วง หากกลับล้ำลึกชวนให้ลุ่มหลง มือหนากดท้ายทอยให้รับสัมผัสได้ถนัด อีกข้างตวัดรัดร่างเล็กเข้าแนบชิด ลิ้นร้อนสอดใส่ควานหาความหวานจากโพรงปากหวานนุ่ม ทั้งขมเม้ม ตอด จนร่างบางต้องส่งเสียงครางอื้ออึง ลมหายใจหอบกระชั้น จูบที่แทบจะสูบเอาวิญญาณไป. 

 

   

              มือบางยกขึ้นขืนที่อกแกร่งประท้วงกลายๆว่าลมหายใจเริ่มหมด ปากร้อนได้แต่ละจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง หากยังคลอเคลียไม่ห่างแค่เลื่อนหน้าออกเพื่อเว้นช่องว่างให้คนตัวเล็กได้หายใจเท่านั้น เมื่อเห็นริมฝีปากอิ่มที่บวมเจ่อนั้นก็จูบหนักๆลงบนกลีบปากอิ่มอีกหลายๆครั้งจนร่างบางต้องยื่นปากบางเชิงว่างอนแม้จะโดนจูบซ้ำๆอย่างนั้นร่างบางได้ยินแต่เสียงทุ้มที่พึมพำว่าคิดถึงอยู่หลายครั้ง คราวนี้คนโดนประทุษร้ายต้องครางออกมาอีกระลอก

 

 

       "อื้ออออ ..... คริส....ชานยอลหายใจ.....แฮ่กๆ....ไม่ออก....งื้อ...พ..พอแล้ว." ต้องดันอกแกร่งออกห่างไม่อย่างนั้นปาร์คชานยอลรู้ว่าไม่มีทางรอดพ้นเงื้อมือของคริสไปได้

 

 

 

 

  

           "ขอโทษครับ.....คิดถึงที่รักมากไปหน่อย" ปากบอกขอโทษแต่หน้านี้มาอย่างเจ้าเล่ห์ และทำท่าจะกระโจนหน้าเข้ามาประทุษร้ายแก้มใส หากร่างบางไวกว่ายันคนตรงหน้าแล้วเอ่ยลอยๆแบบไม่มีเสียงว่าเดี๋ยวเหอะ เพราะแบบนั้นร่างสูงเลยหยุด ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มมุมปากของคริสที่เป็นเอกลักษณ์หากสำหรับชานยอลมันดูใหม่มาก เป็นยิ้มที่ไม่เคยเห็น ตอนนี้พอโดนจูบไปเขาก็ปฎิเศธไม่ได้อีกว่ากำลังหวงทุกๆอย่างที่เป็นผู้ชายคนนี้

 

 

      คุณเคยเห็นยิ้มที่ทำให้ละลายตั้งแต่แรกเห็นกันไหม? คริสหน่ะ....ใช่เลย

 

 

          "คริส.....ความจริงแล้วยังจะ...." เสียงหวานพยายามเอ่ยบอกความจริง แม้จะโหยหาความอบอุ่นเหมือนในฝันของตัวเอง แต่หากเขาจะเห็นแก่ตัวด้วยการหลอกให้อีกฝ่ายมีความสุขไปวันๆ มันไม่ใช่ข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเลย ถ้าเขาหลับไปอีกแล้วตื่นขึ้นมา....ไม่มีภาพของคริสในวันนี้อยู่ในความทรงจำอีก คนตรงหน้าเขาจะทำยังไง แค่คิดก็ทรมานแล้ว ถ้าเขาเป็นคริสเขาเองทนไม่ได้

 

 

 

         "ชานยอลยังจำไม่ได้อย่างนั้นใช่มั้ยครับ...อย่าคิดมากสิคนดี....ชานยอลเป็นห่วงคริสรองรับ..หืม? ร่างสูงเอ่ยขัด อย่างกับรู้ดีว่าเขาจะพูดอะไรหรือว่าคิดอะไร เขารู้ว่าตัวเองจะหวังอะไรได้ไม่มากนักหรอก จะเอาอะไรกับคนที่เคยต้องผ่าตัดก้านสมอง จะเอาอะไรกับคนที่ไม่เหลือใครแล้วในครอบครัว. ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ เขาเหลือตัวคนเดียวในครอบครัว 

 

 

 

       ส่วนเพื่อนหน่ะเหรอ....หลังจากที่รับรู้ว่าครอบครัวตระกูลดังอย่างเขาล้มละลาย ก็หายหัวกันไปแทบจะทันที...เหอะ สมเพชตัวเองจริงๆ....ยิ่งมารู้กันว่าเขาต้องผ่าตัดก้านสมองและต้องการเงินเพื่อรักษาเพื่อนสนิทที่สุดอย่างพยอนแบคฮยอนยังยุ่งกับการแย่งแฟนเพื่อนอยู่เลย ลูกไฮโซที่มีแต่เปลือกแบบนั้น ใครหน้าไหนก็ไม่เอาหรอก 

 

 

 

       .....ว่าแต่แฟนเพื่อนของแบคฮยอน...ใครกัน...ในเมื่อเพื่อนสนิทคนเดียวของแบคฮยอนคือปาร์คชานยอล แน่หล่ะร้ายแบบนั้น....จะหาคนคบก็ยากหน่อย....ยากซะจนไม่มีเลยด้วยซ้ำ....

 

 

 

 

       แต่ตอนนี้ขอไม่คิดเรื่องคนแบบนั้นและขอให้เขาได้มีความสุขเพื่อคนคนนี้ไปทุกๆวันดีกว่าแม้ๆม่รู้ว่าจะจำๆด้มากแค่ไหนแต่ก็ขอคิดแค่เรื่องคริสคนเดียวก็พอ

 

 

 

           "ทำไมพูดแบบนี้ ฮึก.....เป็นห่วงสิ.....ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าคริสก็...ฮือ....ฮือ" ทำไมต้องลูบหัวเขาอย่างเข้าใจแบบนั้นด้วย แล้วไอที่หอมลงบนกลุ่มผมเพื่อปลอบประโลมแบบนั้นมันยิ่งทำให้เขาอยากร้องไห้ ได้แต่ซุกหน้าลงและกำเสื้อสเวตเตอร์ของคริสแน่น

 

 

 

 

       อบอุ่นเกินไปแล้ว....ชอบ....ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น

 

 

 

 

       "ฮึก ฮึก...... คริสบ้า บ้าที่สุด......ถ้าเป็นชานยอล.....เป็นแบบนี้....ฮืออ.....ทนไม่ได้แล้ว..อึดเกินไปแล้ว" ถึงเขาจะทุบตีร่างสูงอย่างน้อยใจแม้ไม่ได้ทำให้ร่างตรงหน้าสะเทือนแม้แต่น้อยเขาก็ยังพอใจจะทุบต่อไปราวกับว่าถ้าเจ็บก็ยิ่งต้องตอกย้ำความเจ็บ หนามยอกต้องเอาหนามบ่งสินะ ถึงตอนนี้สำหรับชานยอลยอมรับตรงๆว่าก็ยังไม่สามารถเรียกความรู้สึกตอนที่เห็นหน้าคริสได้ว่าความรักหรอกมันเหมือนแค่มีพลังความผูกพันธ์เท่านั้น เพราะยังไงระหว่างคริสกับเขาก็ยังเป็นเพียงคนแปลกหน้าแม้ร่างสูงจะเต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับเขา

 

 

 

 

ตอนนี้ความรู้สึกเดียวที่มีให้ก็คงเป็นแค่ความสงสาร สงสารที่เกิดเรื่องน่าเศร้าแบบนี้

 

 

 

สงสารที่มีคนที่มั่นคงในความรัก

 

 

 

และชอบตั้วแต่แรกเห็น

 

 

 

 

         ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาของชานยอลช่างทำร้ายจิตใจของคนที่เห็น เขาไม่ชอบให้คนรักของตัวเองร้องไห้ ชานยอลเป็นคนจิตใจอ่อนไหวง่าย ชานยอลขี้สงสาร ชานยอลเป็นคนอ่อนโยนและหัวอ่อน โดยเฉพาะเรื่องของคนที่ชานยอลรัก มันจะทำให้ชานยอลจะร้องไห้....หากจะเฉพาะต่อหน้าเขาเท่านั้น

 

 

 

         "ถ้าอย่างนั้น.....ทำไมเราไม่มาเริ่มรักกันอีกครั้ง แล้วสร้างความทรงจำใหม่ด้วยกันล่ะครับ" รอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดรำคาญใจหรือสิ้นหวัง มือหนาผละตัวคนตัวเล็กให้ออกห่างตัวเพียงนิดยกมือขึ้นเกลี่ยเช็ดน้ำตาบนแก้มนิ่ม เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นแม้หน้าตะยิ้ม หากแววตาของร่างสูง แววตาเศร้าที่ฉายบนดวงหน้าหล่อเหลาทำให้เขารู้ว่าร่างสูงกำลังหลอกตัวเองด้วยความหวัง

 

 

 

อย่าหวังอะไรจากคนแบบเขาเลยอู๋ฟาน

 

 

เพราะไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ตื่นมาจะตัวเขาเองจะจำคริสได้มั้ย?......แล้วความทรงจำวันนี้เขาจะจำได้อย่างนั้นหรอ......

 

 

 

          "ถ้าเริ่มใหม่แล้วชานยอลจำคริสไม่ได้อีกหล่ะ.....จะทำยังไง?"ร่างสูงพาคนรักขี้กังวลของตัวเองให้เดินมานั่งบนโซฟาตัวใหญ่. ร่างสูงก็บอกให้รอตรงนี้เพราะจะไปเอานมอุ่นกับครัวซองค์มาให้เขาทานรองท้อง

 

        

 

 

         แม้จะนั่งอยู่โดยที่มีร่างสูงคอยป้อนขนมอยู่ข้างๆร่างบางเองก็ไม่สามารถหยุดความคิดไม่ให้ไหลเข้ามากวนใจเขาได้ ยังกลัว ความรู้สึกไม่ปลอดภัยในจิตใต้สำนึกบอกให้หยุดกลัวก็จริง แต่มันก็ทำได้แค่คิดเพราะความจริงก็คือความจริง พรุ่งนี้จะเป็นยังไง ขนาดคนความจำปกติยังไม่รู้เลย แล้วคนแบบเขา....ใช้ชีวิตไปวันๆนึงได้ก็ดีมากแล้ว

 

 

 

 

             "หากอยากจะจำแล้ว.....ผมเชื่อว่ายังไง ที่รักก็ต้องจำได้ ไม่มีอะไรที่คนเราทำไม่ได้หรอกชานยอล"






TBC.

550 ความคิดเห็น

  1. #427 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 21:26
    โห คริสช่างเป็นคนที่มั่นคงในความรักจริง ๆ ชานยอลโชคดีมากเลยที่เจอคริสอะ
    #427
    0
  2. #101 ไอ... (@sensei198) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:14
    พี่คริสรักมากอ่ะ รักจริงๆ 

    พยายามกันต่อเพื่อความทรงจำครั้งใหม่เนอะ
    #101
    0
  3. วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 08:27
    ชานยอลพยายามจะจำมากเลย แต่อย่าใจร้อนเลยนะ ค่อยเป็นค่อยไป ยังไงต้องจำได้แน่นอนนะหนูยอล พี่คริสก็อดทนเอาไว้นะ อย่าทิ้งน้องไปนะ
    #54
    0