[FIC/SF EXO Krisyeol,kaiun.lulay] SF series project

ตอนที่ 20 : [SF Krisyeol : You do not know me but I do remember you.] Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ธ.ค. 55

       





                      "หากอยากจะจำแล้ว.....ผมเชื่อว่ายังไง ที่รักก็ต้องจำได้ ไม่มีอะไรที่คนเราทำไม่ได้หรอกชานยอล" ทั้งๆที่รู้ว่าโดนปลอบใจ หากแต่เขาก็ยังแอบเชื่อ หัวกลมๆพยักหน้ารัวให้คนตรงหน้า ความรู้สึกที่อยากจะตอบแทนความรักให้คนร่างสูงกลับทำให้สมองสั่งการให้ร่างบางเอียงตัวหันเข้าหาสุดหล่ออะไรไม่รู้ที่สั่งให้เขาตัดสินใจยื่นดวงหน้าเข้าไปใกล้ก่อน          สัมผัสอุ่นนุ่มละมุนจากปากอิ่มจะจรดลงที่ปากของคริส แล้วเลื่อนมาที่แก้มสาก ปลายจมูกถูไถไปมาอย่างออดอ้อน สูดดมกลิ่มหอมจากพวงแก้มและลำคอแกร่งก่อนจะซุกหน้าแล้วพ่นลมหายใจหอบอยู่ตรงนั้น ก็ข้างในเขาตอนนี้ที่อกข้างขวามันเต้นแรงจนจะเขาเหนื่อย จู่ๆก็อยากทำแบบนี้ เหมือนรู้ว่าทำท่านี้แล้วความตึงเครียดจะหายไป

 

 

 

 

         ร่างสูงได้แต่ลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างเอ็นดู กดศีรษะลงมองจุมพิตที่กลุ่มผมสีสวย พร้อมทั้งแขนแกร่งทั้งสองข้างที่พาร่างของทั้งสองให้โยกไปมา จนร่างบางหยุดสะอื้นและเอ่ยร้องขอให้ทั้งสองได้มีความทรงจำร่วมกัน

 

 

 

         "คริส......วันนี้.... เรามาถ่ายวีดีโอด้วยกันอีกได้มั้ย?.....ชานยอลอย่างเก็บภาพวันนี้ไว้"ตอนนี้ร่างเล็กเลื้อยตัวขึ้นไปนั่วเหยบนตักแกร่งเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

 

           "อื้ม....เอาสิชานยอล" ฝ่ายร่างสูงเองก็ไม่ได้สนใจร่างที่ขยับขึ้นมานั่งตักและเอี้ยวตัวมาอ้อนใส่เลยแม้แต่น้อย ในหัวไม่คิดอะไรนอกจากอยากเรียกชื่อไปแบบนี้ตลอด แทนคำว่า....คุณ...เหมือนหลายวันที่ผ่านมา

 

 

 

          "จุ๊บ.....คริสถ่ายให้ติดหน้า...จุ๊บ.....คริสด้วยนะ....ฟอด....สุดหล่อ...ฟอด.....นะ"คลอเคลียอย่างน่ารักทั้งจูบทั้งหอมไปทั่ว ซึ่งคนโดนจูบก็ทำหน้าชื่นใจและยอมให้เขาทั้งหอมทั้งจุ๊บอยู่แบบนั้น และก็ไอเสียงครางต่ำในลำคอนั้นแหละที่ทำให้ชานยอลรู่ว่าคนโดนอ้อนพอใจขนาดไหน

 

 

 

 

         "ขี้อ้อนจริงๆนะเราเนี่ย" ทำเสียงเข้มแต่จริงๆไม่ได้โกรธเลยสักนิดกลับกันคนรักสุดหล่อยังชอบมากๆเสียด้วย

 

 

 

 

             "มั๊ววววฟ.....ฟอด.....จุ๊บ......อยากอ้อน.....อยากหอมอยากจูบคริสทั้งวันเลยยย" ร่างบางยิ้มร่าหลังจากทำตามใจตัวเองเสร็จ มีแต่เสียงหัวเราะหึจากร่างสูงตอบกลับมาเท่านั้น ร่างบางยกแขนขึ้นโอบรอบคอคนตัวสูง ขยับแขนนำให้ร่างสูงสบตาตัวเองตรงๆ

 

 

 

 

           "คริสอ่า....ทำไมหล่อแบบนี้ฮะ?......หื้มมม" ยังอ้อนไม่เลิก ทั้งยังโอบใบหน้าคมไว้ในอุ้งมือ มือนุ่มประกบกันที่แก้มสากแล้วก็ยู่หน้าอีกคนเข้าหากันพยายามให้เหมือนเจ้านกขี้โมโหในเกมส์ที่ตนเคยชอบเล่น สำหรับชายหนุ่มสัญชาติแคนาดาวันนี้แปลกมากที่ชานยอลของเขาเอาแต่อ้อน คลอเคลียเขาไปมา  ทั้งที่เมื่อกี้ยังร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่เลย เหมือนอารมณ์หลากหลายของร่างบางมารวมกันในวันเดียว จริงๆมันดูไม่แปลกหรอกเพราะชานยอลก็เป็นคนalertแบบนี้อยู่แล้ว 

 

 

 

 

           จู่ๆมือเรียวนุ่มจับท้ายทอยเขาให้แนบชิดและจรดหน้าผากกับจมูกโด่งเข้าหากัน   คนหน้าหวานทำเสร็จก็ยิ้มคิกคักแล้วก็ถูจมูกตัวเองกับจมูกของเขาไปมา. ท่านี้เป็นท่าเฉพาะที่รู้กันแค่สองคนเท่านั้น ถ้าชานยอลไม่รู้คงไม่ทำแน่ๆ หรือว่าเจ้าตัวจะไม้รู้กัน ไม่มีใครรู้หรอก

 

 

 

 

          "ที่รักครับ....วันนี้อ้อนขนาดนี้...แอบคิดอะไรอยู่ บอกคริสซิ...จูบแบบนี้เดี๋ยวก็ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี" ระหว่างกำลังพูดเขาก็โดนดวงหน้าหวานของอีกคนแอทแทคตลอด เดี๋ยวจูบเดี๋ยวหอม จนเขาอยากจะจับร่างบางกระแทกกำแพงฟัดแล้วอุ้มขึ้นห้องให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

 

 

          "อื้อ...ก็คริสหล่อ.....มีแฟนหล่อ.....ไม่รู้หนิว่าตัวเองจะมีแฟนหล่อขนาดนี้.....เห็นแล้วหวง...อยากอ้อน.....กลัวจำไม่ได้แล้วคนแย่ง.....ต้องทำให้คริสรักเยอะๆ.....หลงเยอะๆ....คิคิคิ" พอได้ยินสิ่งที่ร่างบางคิดอยู่ในใจทั้งหมดเขาแทบอยากจะหัวเราะพรวดออกมา ชานยอลน่ารักขึ้นมาก เป็นชานยอลภาคร่าเริงที่ไร้ความกังวลไม่เหมือนตอนที่เจ้าตัวรู้ว่าจะต้องผ่าตัดเลยสักนิด

 

 

 

 

          "อือหื้อ....ขนาดนั้นเชียว"เหมือนเอ่ยล้อนั้นหล่ะ แต่ชานยอลที่เห็นแบบนั้นก็ตามร่างสูงไม่ทันคิดว่าคนหล่อถามจริงๆ เลยพยักหน้าจนผมฟุ้งไปหมด กลิ่นยาสระผมคีลส์ที่ร่างบางชอบใช้ กลิ่นลาเวนเดอร์ตลบอบอวนไปรอบบริเวณ เขาก็ใช้แต่ทำไมไม่หอมแบบนี้

 

 

 

 

 

 

          "มากกกกก....หล่อที่สุด......จ๊วบบบบ..." คราวนี้จูบซะเต็มแรงแถมยังดูดดุนขบเม้นปากเขาอีกเป็นของแถม ชานยอลคนใหม่นี้ทำให้เขาหลงยิ่งกว่าเดิมอีกนะเนี่ย

 

 

 

 

           "จูบขนาดนี้....ระวังโดนเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกนะครับคนสวยปาร์ค ชานยอล" ตอนที่ชานยอลแอทแทคเขาก็มีบ้างที่ยื่นริมฝีปากไปบดจูบตอบอย่างหมั่นเขี้ยว 

 

 

 

 

 

         "จุ๊บ.....คิดว่ายอลยอลกลัวงั้นหรอ.....จุ๊บ....อือ...อย่ากัดสิ...อื้อ.....ยอลยอลรู้ว่าคริสไม่มีทางทำยอลลี่เจ็บเด็ดขาด..อ๊ะ....อร๊างง...อย่าจี้สิ...แฮ่กๆ...จั๊กจี้นะ....คริสสอ่าาา" พอปรามว่าอย่ากัดตอนเขาขบปากอิ่มเป็นการทำโทษ เลยเปลี่ยนเป้าหมายไปจี้ที่ต่อสิ่งเร้าแทน เอวนั้นหล่ะ

 

 

 

 

 

            "ปาร์ค ชานยอลคนนี้ยั่วเก่งจริงๆ" ร่างสูงเลยจัดการหมุนตัวคนบนตักให้หันหน้าออกไปทางทีวีเพราะถ้าหันหน้าเข้าหากันแบบนี้มีหวังชานยอบโดนจับกดกลางห้องรับแขกบนโซฟาแน่ๆ

 

 

 

 

 

 

            "ก็แฟนหล่อ....เลยอยากยั่ว" ผละออกจากคนที่เอาคางแหลมมาเกยบนกระหม่อนของเขาและจูบเข้าที่ปากของชายหนุ่มอีกรอบแล้วรีบผละตัวออกวิ่งหนี้ขึ้นไปชั้นบนของตัวบ้าน ทิ้งไว้แต่คนที่ยืนตะโกนคาดโทษและร่างบางที่หัวเราะคิกคักชอบใจที่วิ่งหนีขึ้นไปข้างบน

 

 

 

 

 

 

            "ชานยอล!!!กินข้าวเสร็จอย่าหวังจะได้นอนเลยคืนนี้!!!!" คำตอบมีเพียงเสียงหัวเราะและตะโกนยั่วอารมณ์เขา

 

 

 

 

 

 

               "แบร่....แน่จริงก็จับให้ได้สิคริสอู๋..." ตะโกนลงมาก่อนจะปิดประตูดังปั้ง คนฟังแทบอยากกระโจนขึ้นไปพังประตูแล้วจับคนรักแสนยั่วของตัวเองกดบนเตียงให้หายคิดถึง ถ้าไม่ติดว่าชานยอลต้องทานข้าวนะ......ตัวเล็กหนีเขาไม่พ้นแน่ 

 

 

 

.....

 

.....

 

…...

 

 

 

            "คริส....ชานยอลว่าเราถ่ายกันมั้ย?" เอ่ยถามน้ำเสียงงัวเงียเพราะตอนนี้ทั้งสองคนมานั่งนอนอยู่บนเตียงโดยที่ร่างสูงซ้อนอยู่ด้านหลังโอบกอดเอวคอดเข้าหาตัว ร่างเล็กก็ขดตัวเข้าหาร่างทึ่ซ้อนอยู่ด้านหลังเพราะความหนาวที่ปะทะผิวกาย เสื้อเชิ้ตผ้าไหมมันบางซะจนให้ความอบอุ่นอะไรไม่ได้เลย ใบหน้าหล่อคมเกยคางไว้บนหัวไหล่เปลือยมนที่โผล่พ้นผ้านวมผืนสีขาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าก่อนหน้านี้คนตัวบางโดนอะไรไปบ้าง สองแขนเรียวประกบทับแขนที่กอดตัวเองไว้เพื่อซุกเข้าหาความอบอุ่น

 

 

 

 

         "อืม.....ที่รักไหวหรอครับ....หืม?..." หมับ ฟอด แล้วร่างบางก็โดนคว้าตัวขึ้นไปทาบทับบนลำตัวของคริส ร่างสูงรัดร่างเนียนนุ่มให้นอนอยู่บนอกแกร่งของตัวเอง ร่างบางที่อ่อนแรงไม่มีท่าทีขัดขืนได้แต่เลื้อยตัวเองไปมาเบาๆบนตัวอีกคน

 

 

 

 

       "งื้อ...ถ้าไม่กอดแบบนี้ก็มีแรงถ่ายน้าา...."อ้อนอู้อี้ไปมา และกดจูบลงบนแผงอก หอดเข้าอีกสักฟอดจนได้กลิ่นเหงื่อและน้ำหอมที่ติดผิวกายของคริส. หลังจากนั้นมือขวาดันที่อกของร่างสูงไว้ พยายามขืนตัวเองจากแรงกดที่ชายหนุ่มรั้งรัดร่างนุ่มนิ่มไว้

 

 

 

 

          "โทษคริสหรอครับเนี่ย?.....หืม....แล้วใครที่ร้องซะดังเลย...ไอเราก็นึกว่า..." เพราะชานยอลมัวแต่ซุกหน้าอยู่กับอกของเขาเลยไม่เห็นว่าตอนนี้ร่างสูงส่งสายตาร้อนๆมาทางตัวเล็กแล้ว

 

 

 

 

         "งื้อ....คริสอ่า....บ้าจริงๆเลย.....อย่ามาล้อนะ.....แล้วเนี่ย...รอยเต็มตัวไปหมดเลยง่าา" แหงหล่ะ....เขาคิดถึงคนตัวเล็กมากไปหน่อย เลยเผลอฟัดซะแดงไปทั้งตัว ชานยอลนี้งุ้งงิ้งได้น่ารักจริงๆ เลยโดนเขาฟัดทิ้งรอยสีกุหลาบประปรายทั่วเรือนร่างขาวเนียน แม้แต่เขาเองยังห้ามใจไม่ให้หอมและจูบย้ำๆบนกลีบปากสีเชอร์รี่อย่างหมั่นเขี้ยวไม่ได้เลย

 

 

 

วันนี้ทั้งวันเขามีความสุขมากอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้มีมาก่อน วันที่ชานยอลกลับมา วันที่มีชานยอล เหมือนความฝัน ฝันที่ไม่อยากให้ต้องตื่นมาพบกับความจริง ทานข้าวด้วยกัน ดูทีวีด้วยกัน วันนี้เขาชานยอลไปที่สวนที่คนสวยปลุกดอกไม้ที่ตนชอบไว้ ระหว่างนั้นเขาเลยได้แต่ถ่ายภาพคนรักเก็บไว้ และก็มีรูปถ่ายร่วมกันอีกเล็กน้อย พอเดินเล่นในสวนเสร็จ ชานยอลก็อ้อนคะยั้นคะยอให้เขาพาไปห้องที่เก็บของๆตัวเองไว้ ของที่เป็นความทรงจำระหว่างเขากับคนรัก ตอนนั้นที่ทำชานยอลปล่อยโฮออกมาจนหน้าแดงไปหมด และก็พร่ำบอกเขาว่า....ขอโทษ....รัก....ไปมาหลายรอบจนเขาเองต้องเป็นฝ่ายปลอบและก็จบอย่างที่เห็นในเวลาต่อมา

 

 

 

      "เหมือนกำลังฝันอยู่เลย....รู้มั้ยครับตัวเล็ก" 

 

 

 

      "คิกคิกคิก....คริสเพ้อ....ฝันอะไรกัน...ฝันอะไรเล่า.....นี้ก็ชานยอลจริงๆไง...ตัวจริงเลย" พูดจบก็ตวัดตัวหันมาประจันหน้ากับร่างสูงแล้วยกมือขาวนั้นบีบเบาๆที่จมูกโด่งสัน บีบให้ร่างสูงรู้ว่าเขามีตัวตนนะ และก็ไม่ได้หายไปไหน

 

 

 

       "ชานยอลคนนี้ขี้อ้อน...จะไม่ให้คิดว่าฝันได้ยังไงครับ?.....ทำคริสหลงแบบนี้แล้วถ้าหายไปอีก...คริสจะทำยังไงหืม?" แม้ใบหน้าจะยิ้มให้แต่คนสวยก็รู้ว่าผู้ชายตัวโตคนนี้ในใจไม่ได้ยิ้มด้วยเลย หนำซ้ำยังกลัวเสียอีก กลัวว่าถ้าเขาจำไม่ได้ แล้วพรุ่งนี้ ความทรงจำที่ทำร่วมกัน ความสุขในวันนี้ หากมันหายไปราวกับไม่มีตัวตนจะทำอย่างไร

 

 

 

 

       "ไม่ลืม....คริสบอกเองว่าถ้าอยากจำก็จะจำได้.....ชานยอลอยากจำ....มาถ่ายร่วมกันนะ....เอาไอแพดมาเร็ว"ถึงจะพูดแบบนั้นว่าใหคริสไปหยิบแต่ตัวชานยอลเองกลับเป็นคนลุกไปคว้าเอาไอแพดมาแล้วปรับโหมดเป็นวีดีโอเพื่อถ่าย

 

 

 

 

        "อ้า...คริสนั่งดีๆสิ....ชานยอลอยากพิง....นะครับสุดหล่อ" ร่างสูงชันตัวขึ้นตามคำบอกแล้วเจ้าตัวก็หัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กต้องการจะจัดท่า....ท่าทางทุลักทุเลนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากหน้าหล่อๆนั้นได้เป็นอย่างดี. แต่เพราะหัวเราะเยอะไปหน่อยจนโดนคนน่ารักล้อ

 

 

 

 

        "เชอะ....หัวเราะจนเงิงออกหมดแล้ว....ชานยอลถ่ายไว้ด้วยนะจะบอกให้....หึ....หัวเราะดีนัก" น้ำเสียงงอนๆพร้อมกับแก้มใสที่พองลมนั้นทำเอาหัวใจคนมองหวิว มันน่ารักมาก ชานยอลของเขาคนนี้เหมือนชานยอลคนใหม่แต่ก็ยังไม่ทิ้งความเป็นตัวตนของคนคนนี้ไปได้เลย 

 

 

 

       "พูดเก่งจังเลย...หึ...ถ้าล้ออีกคริสจะทำอย่างอื่นให้ไม่ต้องถ่ายกันไปเลยนะ....ดีมั้ยเนี่ย?..." คนที่ซ้อนอยู่ด้านหลังกระชับกอดให้แน่นขึ้นจนคนด้านหน้าที่นอนพิงยกแขนปรับจนไอแพดถ่ายพอดีหน้าของทั้งคู่ ใจจริงก็คิดจะทำอย่างอื่นตังอต่เห็นใบหน้าน่ารักนั้นงอนแล้วหล่ะ

 

 

 

       "เชอะ....ยอลลี่ๆๆ....ยอลลี่เห็นมั้ยคริสแกล้งยอลลี่ตลอดเลย....อย่าลืมเอาคืนแทนด้วยนะ...อือออ....อ๊ะ.....อย่าสิมันจั๊กจี้น้าาาา....งื้อออ" คราวนี้มาทั้งหอมทั้งฟัดทั้งนัวเนียเอาจนร่างบางดิ้นซ้ายดิ้นขวา และหันไปฟ้องในกล้อง ภาพที่ถ่ายเลยไม่วายสั่นอีกตามเคย

 

 

 

 

       "ฟอด....ฟอด....ใครกันที่แกล้งครับคนสวย.....ยั่วขนาดนี้ไม่โดนทำโทษก็บ้าแล้ว" โดนฟัดแบบไม่ทันตั้งตัวตลอดเวลา แถมสายตาคมยังจ้องกล้องซะคนถ่ายเองยังแอบเขิน ก็ภาพที่ปรากฏมันเป็นภาพเขาที่มีคริสกอดซ้อนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเกยอยู่บนไหล่มนแล้วก็ไซร้ไปมาพร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นมากล้องในขณะที่ตัวเขาเองก็เอียงคอหลบดิ้นขลุกขลักไปมาเล็กน้อย หน้าหวานงอง้ำแต่ก็ขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู 

 

 

 

 

        "ไม่ได้ยั่วเหอะ....ชิ...แบร่" หันไปแลบลิ้นใส่ก่อนจะหันกลับมามองกล้องแล้วก็ยกให้กล้องไอแพดตั้งฉากดีๆ 

 

 

 

 

 

           "เห้อ.....ขี้เกียจเถียง......อื้มม....สบายจัง....ตัวคริสอุ่นจังเลย"พึมพำกับตัวเองแล้วก็ซุกตัวพิงร่างสูงมากขึ้น วันนี้ชานยอลบ่นพึมพำบ่อยมากๆแต่เจ้าตัวไม่รู้ตัวหรอก

 

 

 

 

           "ที่รักไม่  บอกสักทีหล่ะครับว่าตัวเองชื่ออะไร"

 

 

 

 

           "คนอะไร....หล่อแล้วยังใจร้อนอีก ชิ.........แบร่.......ยอลลี่ๆ ฉันเองนะ....ปาร์ค ชานยอล.....ส่วนคนขางหลังที่หล่อๆคนนี้ชื่อคริส....อ่า...อย่าตกใจนะที่เขาหล่อมากขนาดนี้....ยังไงก็ห้ามให้เขาละสายตาหล่ะ....เข้าใจมั้ยยอลลี่" พูดไปก็ทำท่าทางเหมือนกับสั่งตัวเองในคลิป ร่างสูงที่ตอนนี้กลายเป็นคนถือกล้องไปแล้วก็ได้หัวเราะให้ภาพสะท้อนของตัวเองและชานยอลบนหน้าจอไอแพด

 

 

 

"อือหื้อ...ชมว่าหล่อตลอดเลยนะครับที่รัก....ดื้อจริงๆ"

 

 

 

 

"ง่า...ก็ต้องบอกไว้ก่อนเดี๋ยวชานยอลเผลอไล่คริสไป....หล่อขนาดนี้....ไม่ให้ใครหรอก...เลอะ"

 

 

 

 

 

"ฮ่าฮ่าฮ่า .....เรานี่จริงๆเลย"

 

 

 

 

"เหอะ....ดุตลอดเลยนะสุดหล่อ....พอแล้ว.....เลิกเถียงชานยอลแล้วบอกยอลลี่เลย"

 

 

 

"ที่รักครับ....เดี๋ยวพอเช้าแล้วอย่าลืมไปกินข้าวนะครับ....แล้วก็อย่าลืมมาลงโทษผมนะครับเด็กดื้อ"

 

 

 

 

"โห.....ทำไมเรียกตัวเองว่าผมล่ะ....แทนว่าคริสสิฮะ....ชานยอลชอบแบบนั้น"

 

 

 

 "ไม่เอาหรอกจะพูดแบบนั้นกับชานยอลเท่านั้น....เพราะฉะนั้นที่รักรีบๆจำผมให้ได้นะครับ" หันมาพูดกับคนข้างกายแล้วกระชับอ้อมกอด ก่อนจะมองกล้องแล้วพูดเข้าไป พูดเหมือนต้องการจะส่งข้อความไปหาคนอีกคนหนึ่งที่ไม่ใช่ชานยอล

 

 

 

 

"อื้อ....ตามใจคริสฮะ......นี่ถ้าไม่หล่อหมดสิทธิ์ขอเลยนะเนี่ย" 

 

 

 

"เด็กดื้อ"

 

 

 

"แต่ก็มีคนแก่แถวนี้หลงเด็กดื้อเหอะ" 

 

 

"หื้ม....ใครแก่ครับปาร์ค ชานยอล"

 

 

 

"เชอะ....ไม่บอกหรอก"

 

"ไม่บอกจริงอ่ะ?"

 

 

 

 

"จริง...บุ้ย บุ้ย ....อย่ามาง้อด้วยตาบ้า"

 

 

 

 

 

          อีกสิบชั่วโมงก็จะเริ่มวันใหม่แล้ว อีกไม่กี่นาทีนับจากนี้ร่างบางตรงหน้า ร่างบางในอ้อมกอดของเขาจะตื่นมาเป็นอีกคนหนึ่ง อนาคตข้างหน้าสำหรับคู่ของเขามันไม่แน่นอนจริงๆ ขอแค่เพียงร่างบางในอ้อมกอดของเขามีเขาเพียงคนเดียวที่ได้เป็นคนคอยดูแลแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

         "คริส....ฝันดีนะฮะ.....สุดหล่อของชานยอล" พูดจบร่างบางก็พลิกตัวหันมามอบสัมผัสบางเบาบนแก้มกร้าน ร่างสูงจึงมอบสัมผัสอุ่นบนกลีบปากกลับไปให้แล้วใช้มือเรียวลูบที่รอยที่ตนประทับจูบแล้วใช้หัวแม่มือลูบเบาๆอย่างหลงใหล 

 

 

 

 

          สัมผัสที่คุ้ยเคยทำให้ร่างบางเผลอเอียงใบหน้าแนบกับฝ่ามือของชายหนุ่ม.  ใบหน้าหวานยิ้มละมุนให้เทพบุตรของเขา

 

 

 

 

 

           "ฝันดีครับที่รักของคริส" ก่อนหลับตาเขาได้ยินเสียงพึมพำจากคนตัวเล็กว่าห้ามลืมๆและก็เป็นเสียงเรียกชื่อเขาหลายๆครั้งจนร่างบางหลับไป ตัวเขาเองจะบอกได้มั้ยว่าหลับไม่ลง อยากมองดูคนน่ารักของเขาแบบใกล้ๆอย่างที่ฝันไว้. 

 

         ตลอดทั้งคืนแม้เวลาจะผ่านไปจนล่วงเลยเที่ยงคืนหากดวงตาคมของร่างสูงบนเตียงที่เท้าแขนมองใบหน้าของคนรักที่สะท้อนแสงกระทบจากดวงจันทร์ ลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวหลับไปนานแล้ว เขาสงสัยว่าชานยอลกำลังท่องอยู่ในโลกแห่งความฝันเรื่องอะไรและในโลกนั้นมีเขาอยู่หรือเปล่า

 

 

 

          "มะ...ไม่ลืม.....คริส"หากความคิดของเจ้าตัวก็ต้องสะดุดกึกยามเสียงละเมอผะแผ่วของชานยอลที่ทำลายความเคลือบแคลงใจว่าร่างบางฝันถึงเขาหรือไม่ เพียงแค่นั้นก็ทำให้อู๋ฟานเผยยิ้มออกมา รอยยิ้มสุขใจที่น้อยคนจะได้เห็นจากเสือยิ้มยากคนนี้. 

 

      

 

 

          เพียงแค่เสียงละเมอที่เรียกชื่อเขาก็ทำให้เปลือกตาของชายหนุ่มหนักอึ้งราวกับว่าตอนนี้ความกังวลหายไปหมด ไม่สนใจว่าเช้ามาคนขี้ลืมจะมีเขาอยู่ในความทรงจำหรือไม่ หากแค่ได้ยินเท่านี้ก็ทำให้เขายอมหลับตาเพื่อเก็บความทรงจำเหล่านี้ไว้ จากนั้นร่างสูงก็ข่มตาเข้าสู่ห้วงนิทราโดยมีชานยอลอยู่ในอ้อมกอด

 

 

  

 

         การที่มีปาร์คชานยอลอยู่ข้างๆแม้ในแต่ละวันจะไม่สามารถสร้างความมั่นคงได้เพราะร่างบางสูญเสียสมองส่วนความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาและเหตุการ์ณปัจจุบันทุกๆวันที่มีเขาร่วมอยู่ด้วย แม้จะทุกข์ที่ไม่อาจสัมผัสคนรักได้อย่างใจปรารถนา ไม่สามารถเข้าถึงจิตใจและเผื่อแผ่ความห่วงใยไปให้ได้ หากชานยอลก็ทำให้ผู้ชายคนนึงได้เรียนรู้ที่จะเลือกอยู่กับความสุขในปัจจุบันมากกว่าจมอยู่กับอดีต 

 

 

 

         ถ้าเขาพยายามจดจำแต่เรื่องราวในอดีตและความสุขที่มีร่วมกัน เมื่อเวลาผ่านไปชานยอลที่ไม่สามารถจำจดเขาได้อีกต่อไป ร่างบางที่ไม่มีพันธะใดๆกับอดีตคนนี้ยังเดินหน้าต่อไป ชานยอลมีความสุขในทุกๆวันแม้จะไร้ความทรงจำ หากเขาเองคืดคนที่ยังนั่งทุกข์ไม่เลิกรากับอดีตที่แสนสวยงาม ภาพตัวเองกับคนรัก ไม่ยอมตัดออกไปแต่กลับยึดมันไว้ 

 

 

 

         ถัาเขารู้จักตัดสิ่งเหล่านี้ที่แบกไว้จากที่หลอกตัวเองว่าอดีตทำให้มีความสุขจนนานวันมันแปรเป็นทุกข์เพราะไร้วี่แววความหวังที่ชานยอลจะกลับมาจำได้ เขาเสียใจ ในขณะที่ชานยอลเลือกไม่ได้ว่าจะจำหรือไม่จำเพราะตัวเลือกสำหรับชานยอลมีแค่ตัวเลือกเดียวนั้นคือจำไม่ได้ เพราะอย่างนั้นร่างบางจึงดูมีความสุขทุกวันที่เขาเห็นตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านหลังจากฝื้นตัวจากการผ่าตัดใช่หรือเปล่า อาจเป็นเพราะจำไม่ได้เนี่ยแหละชานยอลเลยไม่เป็นทุกข์และเดินหน้าต่อไปได้ 

 

    

 

 

       โชคดีแล้วที่ไม่จมกับอดีตแบบเขา

 

   

 

       พระเจ้าครับ....ผมขอขอบคุณพระองค์ในวันนี้ที่ทำให้ผมได้เจอชานยอลที่ผมรักและท่านก็ทรงเมตตาให้ผมหลุดพ้นจากบ่วงความทรมานที่ต้องยึดติดกับความทรงจำที่ไม่มีวันหวนคืน

 

 

     ชายหนุ่มได้ตั้งปณิธานใหม่แล้ว....เขาจะไม่มุ่งมั่นเพื่อเรียกร้องให้ชานยอลจำได้อีกต่อไป หากเขาจะเริ่มใหม่ ทำทุกๆวันให้มีความสุขและเป็นวันใหม่ที่ความพยายามเพื่อจะได้รักชานยอลไปทุกๆวัน 

 

     

 

      ถึงตอนนั้นถ้าต่อให้ตื่นเช้ามาเจอชานยอลคนใหม่ที่เขาต้องทำให้ร่างบางตกหลุมรักให้ได้เป็นร้อยเป็นพันคนเขาก็ทำได้ 

 

 

      ทำทุกอย่างเพื่อให้ชานยอลรักเขาตอบได้ในทุกๆวันแม้มันจะเป็นวันใหม่ที่เหมือนเขาเพิ่งจะทำความรู้จักชานยอลก็ตาม 

 

 

 

 

 

มีเวลาแค่เพียง24ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น.....หากนั้นก็น่าจะเพียงพอไม่ใช่หรอ?

อย่างวันนี้ยังมีเหตุการ์ณไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้แล้ววันต่อๆไปเหตุการ์ณแบบวันนี้ก็ต้องเกิดขึ้นอีกแน่นอน

 

 

 

......

 

......

 

.......

 

End of First Day.



TALK : เรื่องนี้เป็นฟิคสั้นที่แยกเป็นซีรี่ย์นะค่ะ  วันนี้มาลงให้จบไปเลยอีกเรื่องนึงในซีรีย์ยาวเรื่องนี้

เรื่องราวความรักของคนสองคนที่อนาคตเหมือนแขวนอยู่เส้นด้าย  แม้ตัวจะอยู่ใกล้หากบางครั้งใจก็ไม่สามารถสื่อถึงกันได้

แม้คริสจะมีคนรักอยู่ข้างๆกาย  แต่หากคนรักของเขาไม่สามารถจำเขาได้แม้สักวินาที

*อยากแต่งฟิคแบบนี้มานานแล้ว  อยากแต่งเรื่องงที่เหมือนเป็นซีรี่ย์ต่อเนื่อง  แบ่งเป็นฟิคสั้นหลายๆตอนที่ลิงค์กัน  ทุกเรื่องมีความสัมพันธ์กันหมด เพราะตัวละครจะเป็นตัวเดิม หากเรื่องจะไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน เพราะว่า ชานยอลกลายเป็นคนที่สมองไม่สั่งการให้เก็บความทรงจำใหม่เข้าไปอีกแล้ว  ทั้งยังล้างความทรงจำเกี่ยวกับคนสำคัญอย่างคริสออกไปจนหมด แทบไม่เหลือนอกเสียจากความฝัน

เหมือนได้แต่งฟิคใหม่ทุกๆวันเลยค่ะ  เพราะแต่ละตอนไม่ซ้ำกันเลย  คริสที่ต้องพยายามทุกๆวันเพื่อให้ชานยอลรักตัวเองได้อีกครั้ง  

วันนี้เป็นเพียงอีกวันนึงที่โชคดีอย่างคาดไม่ถึงของคริส
 (อยากกระซิบบอกว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดถึงนะค่ะ  

จะเหนือความคาดหมาย  หุหุหุหุหุ) 










 

 

550 ความคิดเห็น

  1. #428 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2556 / 21:35
    งื้ออ น่ารักมากเลย มันมีความสุขบนความทุกข์ และ ความระแวงไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาชานยอลจะจำเรื่องวันนี้ได้มั้ย ขอให้ชานยอลหายด้วยเถอะ สงสารคริส
    #428
    0
  2. #242 krisyeol- (@krisyeol-) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 12:49
    งื้ออออออออออออ ชอบพล็อตเรื่องมากค่ะ >_< เทพผู้พิทักษ์กับมนุษย์ในปกครอง มีเรื่องพาขึ้นสวรรค์แต่มอบความรักให้กันไม่ได้ สุดยอดดดดด >_< เทพตัวน้อยของคุณแม่ สู้เค้านะลูก!!!! >3<
    #242
    0
  3. #102 ไอ... (@sensei198) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:23
    หวานกันมากอ่ะ ละมุนที่ซวดดด ไม่เปนไรนะ ไม่ว่ายังไง ก้อรักเฮียนะ
    #102
    0
  4. วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 08:45
    ไม่เป็นไรนะพี่คริส แต่พี่คริสทำถูกแล้วอ่ะ ไม่ว่าจะเป็นยังไง พี่คริสก็รักชานยอล แม้จะชานยอลจะเป็นชานยอลคนใหม่ แต่พี่คริสก็จะตกหลุมรักชานยอลคนใหม่ในทุกวัน เหมือนจะเศร้า แต่ก็อบอุ่นเดีแฮะ
    #55
    0
  5. #34 Parery_SuJuEXO (@paie) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2555 / 21:31
    ชานยอลอ่า ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ TT
    #34
    0