SF/OS WANNAONE #ONGNIEL

ตอนที่ 3 : (SF) MAY I...? 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 ต.ค. 60

3

May I…?


“มืดแล้วกลับก่อนมั้ย  


     แดเนียลเปิดตากว้างขึ้นจากที่หนังตาเริ่มจะหย่อนคล้อย  ซองอูเอากระป๋องโค้กแนบแก้มเขาไว้ เย็นจนชา ยกแขนขึ้นดูนาฬิกาเกือบจะสามทุ่ม แดเนียลหาววอดใหญ่


“I won’t go home without you ”


มาเป็นเพลง ช่วงนี้ติดกูจนสาวๆหายหมดแล้ว


หายไปให้หมดเลยนั่นแหละดี จะได้ไม่ทิ้งน้องอีก” 


ทิ้งเทิ้งอะไร เอาที่ไหนมาพู๊ด


ที่พาสาวขึ้นห้องบ่อยๆไง


     แทบจะหน้าทิ่มพื้นตอนจบประโยคก็ในห้องไม่ได้มีแต่พวกเขาสองคนซะทีเดียว รีบลากเจ้าเด็กตัวขาวออกจากห้องแทบไม่ทัน เลือกคำอื่นที่ดีกว่านี้ไมได้รึไงวะ


เมื่อวานก็เห็น แดเนียลหรี่ตามองท่าทีของซองอู ขณะเดินไปที่ป้ายรถเม ดูตระหนกนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดหน่อย


น้องไง ไอ้แจ้ก็อยู่ทำไมมึงเห็นแค่นั้นฟะ อย่าพึ่งคิดไปไกล


ไม่ได้คิดแค่พูด


ก็ที่พูดเพราะมึงคิด ถูกมะ


คิดว่าเฮียมึงเนี่ยกวนตีนจัง


เรียกขนาดนี้ไม่ต้องเคารพกันแล้วก็ได้


ไอ้อ๋ง


แดน..”


ก็ผมจริงจังอยู่เนี่ย จู่ๆมีใครไม่รู้ที่ผมก็ไม่รู้จักมาสนิทกับเฮียมากๆอะ แล้วไม่เคยบอก มันน่าหงุดหงิดเว้ย


แหน่ะดูพูดเข้า หวงเหรอจ๊ะ


เออหวง หวงชิบหาย


     ลมหายใจแทบหยุดชะงัก ทั้งเขาและซองอูหันมามองหน้ากันได้เพียงครู่เดียวก็หันหน้ามองพื้นทาง มองข้างทางบ้าง


ไม่รู้ว่าใครกันแน่ทีพูดเล่นหรือพูดจริง 


หวง..ห้องเฮียไงเออ ถ้าเกิดอยู่ดีเฮียพาใครมาบ่อยๆเงี้ยผมก็ไปหาไปทำอะไรไม่ค่อยสะดวกใช่ปะละ ห้องเฮียก็เหมือนห้องผมอะ


เฮียก็..ยังไม่ได้ว่าอะไร


เนียนมั้ยวะ


ซองอูหน้านิ่งจนเดาทางไม่ถูกแต่ก็ดูไม่ได้สนใจนัก แดเนียลค่อยผ่อนลมหายใจหลังจากอธิบายซะยาวเหยียด พวกเขาไมได้พูดอะไรกันตั้งแต่ขึ้นรถเมจนถึงบ้าน แค่โบกมือลากันนิดหน่อยตรงหน้าประตูรั้ว


            ครืดดดดดด ครืดดดดดดด ครืดดดดดดด


            แดเนียลขยี้ผ้าเช็ดตัวลงบนผมที่เปียกชื้นขณะเดินออกจากห้องน้ำ สมาร์โฟนสีดำกำลังนอนสั่นอยู่บนเตียง สายเรียกเข้าไปชื่อของคนที่พึ่งเจอกันเมื่อชั่วโมงที่แล้ว


 “ว่าไงเฮีย


“……. ขอบใจนะ


?? เรื่อง


ไม่รู้เหมือนกันวะ


เอ้านี่โทรมากวนตีนอีกหรอ


ที่เราบอกว่าหวงละมั้ง


“…..”


ทำให้ใจเต้นจนอยากปามือถืออัดหน้าอีกแล้ว ไอ้เฮียมึง


“.............”


“…………”


ส่วนเรื่องผู้หญิงอะ.. ไม่มีอะไรหรอก แค่ดึกแล้วไม่อยากให้น้องมันอยู่โรงเรียนมืดๆคนเดียว


ไม่เห็นต้องบอกผม


เดี๋ยวก็มีคนงอนอีกอะ


ไม่ได้งอน!”


เนี่ยๆเริ่มละ


     เสียงหัวเราะปลายสายทำให้แดเนียลหงุดหงิด เขาเดินไปแหวกผ้าม่านตรงระเบียงก็เห็นเจ้าของเสียงยืนเท้าแขนกับราวที่กั้นอยู่


จะพาใครมาก็ไม่ต้องบอกผมก็ได้ นั่นบ้านเฮีย ห้องเฮีย


ห้องเรา ให้พูดใหม่


เราเริวอะไรวะ มั่วอีกละ


งั้นวันหลังกูไม่ให้มึงมานอนค้างอีกแล้วนะพูดงี้


เออไม่ไปแล้วเว้ย!!!”


โอเคได้ รอรับของมึง กูจะโยนให้


     แดเนียลแทบจะพุ่งผ่านประตูเลือนไปตะโกนห้ามเจ้าของบ้านข้างๆ เขาก็แค่แหย่นิดหน่อยเองทำไมต้องคิดจริงจังด้วยสุดท้ายก็จบที่การออกมายืนคุยโทรศัพท์กันตรงระเบียง


ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวด้วย ใส่มาโชว์ใคร


โชว์ยายหลังบ้าน เห็นแกชอบมอง


กูขอให้มึงโดนยุงรุมกัดตาย


ถ้าตายจะไปหลอกเฮียคนแรก


ผีไม่กลัวกลัวไม่มา


งั้นฆ่าตั้งแต่ยังไม่ตายเลยได้มะ  ปากอะ


“5555555 เข้าบ้านไปเดี๋ยวแพ้ยุงผื่นขึ้นเฮียต้องมาทายาให้อีก


จะไปละเนี่ย เฮียก็วางดิ


เออๆ รีบนอน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


            การสอบไฟนอลกำลังใกล้เข้ามา ทั้งคู่ยิ่งเจอหน้ากันน้อยลงมาก แดเนียลเองก็วุ่นกับการ(โดนลาก)อ่านหนังสือสอบ ไหนจะเตรียมแข่งหนึ่งอาทิตย์ก่อนไฟนอล ซองอูเองก็วุ่นกับมหาลัย เจอหน้ากันแค่ตอนเช้าบ้างถ้าแดเนียลตื่นทันหรือบางวันที่เขากลับจาก Game Centre แล้วเจอซองอูที่ป้ายรถเม

วันนี้ซองอูไม่ได้มาโรงเรียน แดเนียลเห็นไลน์ที่เขาส่งค้างไว้ว่ามหาลัยที่เขาพึ่งยื่นใบสมัครไปเรียกตัว อาจจะมีข่าวดี ให้กลับบ้านเองเลยไม่ต้องรอ 


หึ พูดเหมือทุกวันนี้กลับด้วยกัน


มึงกระตุกยิ้มไรวะแดน กูขนลุก


 วันนี้ไปค้างบ้านกูปะ


นี่กูหูฝาดรึเปล่า ไหนมึงลองตบกูแรงๆ


เพี๊ยะ!!!!


เบาไปมั้ย ฮยองซอบถาม มองตาใส(จังแรน)


อีกนิดหนังแก้มกูติดฝ่ามือมึงแล้วละ


เออยังไงไอ้แดน ตื้อแทบตายก็ห้ามพวกกูเข้าบ้านเหมือนมึงซุกยาไว้งั้นอะ ไมมาชวน ผีเข้า?


เดี๋ยวม๊ากูไม่อยู่ ไปต่างจังหวัด เฮียก็ไม่ว่างต้องไปเดินเรื่องมหาลัยแล้วคงอยู่บ้านเพื่อนยาวเลย


อ๋ออออออออว์/อ๋ออออออออออ


     อูจินและฮยองซอบเหล่ตามองกันอย่างรู้ใจ  เป็นเสียงที่แดเนียลอยากจะประทับฝ่ามือลงบนปากของทั้งคู่


เรามันก็ออฟชั่นสำรองว่ะซอบ


นั่นดิ มีค่าแค่เวลาเธอไม่เหลือใคร ถูกมะ


ไม่ประชดดิเพื่อน


แต่เค๊ กูไม่ปฎิเสธอยู่ละ มึงด้วยชะซอบ


แน่นอน ให้กูชวนไอ้ควานลินด้วยปะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้เจอหน้าเลยอยากมีตติ้งเพื่อนๆ


มันว่างหรอ ไม่ใช่ติดถ่ายแบบอีกไปไม่ได้งี้


เออว่ะเดี๋ยวกูทักไปถามก่อน


วันนี้มีปาร์ตี้บ้านพี่แดเนียลหรอครับ


     หัวกลมก้อนสีดำแทรกผ่านช่วงไหล่ของแดเนียลกับอูจินแบบเนียนเนียน ปากเขาขยับเบาๆได้ใจความว่าเสือกแต่อูจินตบเข่าเพื่อนไว้ให้ใจเย็น นี่น้องเองไม่ใช่ใครอื่น


ก็แค่ไปเล่นบ้านมันเฉยๆน่ะ แม่มันไม่อยู่


หูย ผมไปด้วยดิ มีพิซซ่าปะ


กูชวนมึงแล้วเหรอซอนโฮ


หน่าไอ้แดน ไปกันเยอะๆ สนุกดีออกมึง


เนี่ยพี่ฮยองซอบอะน่ารักนิสัยดี ต่างกันลิบลับเลย


ตีนมั้ย


แหะๆ ไม่ครับ


ว่างมากไปซ้อมไป๊ เดี๋ยวกูทุ่มด้วยแป้นบาส


ทุกโคนนนนนน วันนี้พี่แดนเปิดบ้านเลี้ยงพิซซ่าาาาาา


ที่พูดนั่นไม่ได้ขู่เลย เขาทำจริงนะ…….

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.



ไอ้ไหลบอกไม่ว่างว่ะ ขอเป็นอาทิตย์หน้าแทน


กูแข่งแล้วมั้ยอาทิตย์หน้า


แปปๆ แม่งเฟซไทม์มาละ ฮายยยยยยเพื่อนเหลนนนนน


“โย่วว โหทำไมอยู่กันเยอะจัง


     ทันทีที่ได้ยินเสียงคนในมือถือ ทุกคนก็กรูกันมาเบียดบนโซฟาตัวยาวแย่งกันออกหน้ากล้อง ควานลินเป็นเหมือนที่รักของทุกคนในชมรมแต่ตั้งแต่ออกไปเดินสายวงการบันเทิงก็ไม่ค่อยมีเวลามาเจอหน้ากันเท่าไหร่แดเนียลพึ่งเปลี่ยนเสื้อเสร็จก็เดินมาร่วมวงด้วย


พี่หลินนน  คิดถึงจังครับมาเลี้ยงข้าวหน่อย


ฮ่าๆ ไว้เจอที่โรงเรียนนะจัสตินเดี๋ยวเลี้ยงเลย


โหยไอ้ไหล พวกกูแข่งอาทิตย์หน้าแล้วจะได้เจอเหรอ


อ้าวเหรอ กรรม สู้ๆนะทุกคน


คิดถึงพี่อะ ตอนนี้เป็นไงบ้างพี่


เหนื่อยนะ พี่พึ่งถ่ายแบบเสื้อเสร็จ พรุ่งนี้มีถ่ายเอ็มวีต่อ


ง่อวววว เพื่อนเราไม่ธรรมดาว่ะ แล้วมึงจะมาดูพวกกูได้ปะเนี่ย


"ไม่ชัวร์อะซอบ แต่อาจจะไม่ได้แล้วมั้ง"


 เออไอ้ไหล


ว่าไง


ไอ้แดนจะโดนโค่นตำแหน่งละนะ  มีเด็กใหม่ไฉไลฉิมพลีมาก


ปากๆ กูยังอยู่ตรงนี้


     อูจินโดนมือใหญ่โบกหัวไปทีนึงพร้อมกับเสียงหัวเราะของควานลิน เขาทักทายกันนิดหน่อย อันที่จริงควานลินกับแดเนียลไม่ถูกกันกันมาก่อน ด้วยความหมั่นไส้ของแดเนียลบวกกับนิสัยซื่อๆของควานลินดันจบที่การเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันซะงั้น แถมยังเคยพ่วงตำแหน่งกัปตันทีมก่อนจะออกจากชมรมไปด้วย


แล้วพี่ซองอูเป็นไงบ้าง หมู่นี้แทบไม่ค่อยได้เจอเลย


กับเพื่อนมึงยังไม่เจอเลยนับประสาไรกับพี่เขาว่ะ


ก็เมื่อก่อนยังตามเราให้ไปเข้าวงอยู่เลย ซอบจำไม่ได้เหรอ


ดีละมึง อยู่กับพวกกูนี่แหละดีกว่าเยอะ


ฮ่าๆๆ ทำไมพูดงั้นละแดน เออแล้วไปถึงขั้นไหนกันแล้ว


??????????


     จบประโยคทุกสายตาก็จ้องไปยังเด็กหนุ่มฟันกระต่ายที่ยืนเท้าแขนกับโซฟา แดเนียลขมวดคิ้วเป็นเชิงว่าไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนของเขาจะสื่อ


ขั้นไหน อะไรมึงวะไอ้ไหล


อ้าว ยังไม่คบกันอีกเหรอ


WTFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF


      แดเนียลแทบจะหน้าทิ่มเบาะแต่ดูเหมือนคนถามจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลย ผิดกับคนอื่นๆรอบตัวเขาที่ทิ้งคนในเฟซไทม์แล้วเบนเป้าหมายมาที่เขาแทนประโคมคำถามร้อยแปดเหมือนจะคั้นเอาให้ได้


เฮ้ย นี่มึงกับพี่ซองอู จริงจัง?


อหหหหห พี่แดน ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ


ก็ว่าทำไมถึงหวงนักหนา อ๋อไม่ได้หวงบ้าน หวงพี่เขา


พวกมึงหยุดก่อน มันไม่..”


ไม่ทันแล้วเพื่อนเอ๋ย ความลับนี้ใจคอมึงจะปิดพวกกูจนจบเลยถูกมั้ย


พี่ควานลินครับ มีอะไรอีกมั้ยครับ


หืม นี่พี่พูดอยู่กับใครอะ


ผมซอนโฮๆๆ เด็กใหม่ไฉไลฉิมพลีเอง


อ๋อ เฮ้ยหวัดดีๆ มีอะไรอะไรเหรอ


ก็เรื่องพี่แดนกับพี่ซองอูอะ


ซอนโฮมึงหยุด!!!!!!!!!!”     เอื้อมมือไปจะคว้าคอเสื้อของคนอายุน้อยกว่า แต่ซอนโฮไหวตัวทันรีบคว้ามือถือแล้วเดินไปอีกมุมห้อง


พี่แค่สงสัยเฉยๆ เห็นว่าแดนมันตัวติดกับพี่ซองอู ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย


ไอ้ไหล มึงหุบเลย!!!!!!!”


แดนเราเล่าได้รึเปล่า ได้แหละ ยิ่งช่วงนั้นที่พี่พึ่งเริ่มรู้จักกันนี่เหมือนแฟนตามประกบเลยอะ พี่ใช้คำถูกมั้ย แล้วก็ชอบบอกว่าพี่ซองอูนะซกมกมาก ติสท์เป็นที่หนึ่งตามอารมณ์ไม่ทันหรอก มีแค่เขานี่แหละที่อยู่กับพี่ซองอูได้  แปลง่ายๆว่าหวงมากอย่ายุ่งถ้าไม่อยากตาแตก


จบแล้วชีวิตกู……


เข้ พี่แดนพูดงั้นเลยเหรอ


ถ้าพี่จำไม่ผิดนะ เฮ้ยทุกคนเดี๋ยวต้องไปแล้วนะ ทีมงานเรียกตัวแล้ว เจอกันเด็กๆ


     เงียบจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ แดเนียลกลืนน้ำลายดังอึกก็ตอนที่อูจินตวัดสายตามาทางเขา แดเนียลได้แต่นึกแค้นควานลินในใจที่เหมือนมาทิ้งระเบิดแล้วตัวเองก็หายไปไม่อยู่ช่วยรับผิดชอบ


แหะๆ


แหะๆเหี้ยไร


เล่า/เล่า/เล่า/เล่า!!!”


มันไม่มีอะไรเลยเว้ย


อือหือยังจะเนียน แหล่งข่าวกูชัดเจนขนาดนั้นมึงยังจะปากแข็ง


ผมไม่ยักรู้ว่าพี่ชอบผู้ชาย


อ๋อมิน่า ถ้าเลิกคุยกับน้องมายุนี่ก็เพราะ..”


กูไม่ได้ชอบผู้ชาย!!!!


อย่าบอกนะที่วันนั้นมึงปรึกษากู ก็เรื่องมึงกับ..


เออ


“…………….”


กูแค่อยากอยู่ด้วย อยากอยู่ใกล้ๆ กูรู้สึกเวลาอยู่กับเฮียเขาแล้วกูเป็นตัวของตัวเองมากๆ กูอยากดูแลแต่กูไม่อยากเสียเขาไป


“……..”


กูกลัวว่าถ้าเกิดความรู้สึกกูมันมากเกินไปแบบที่มึงบอกแล้วผลลัพธ์หลังจากบอกไปมันไม่ตรงกัน กูจะทำยังไง กูทนไม่ได้หรอกนะถ้าเกิดต้องทำตัวปกติทั้งที่ในใจกูไม่ปกติ  กูกลัวคนที่จะไม่เหมือนเดิมคือกูเอง


แล้วพี่ซองอูเขาไม่แบบ ไม่มีแฟนหรือไรงี้เหรอ


เหอะ ก็เหมือนจะมีมั้งตอนนี้ อะไรไม่รู้


อ้าวเพื่อนกูนกอีกละ


เจอสายตาแดเนียลเข้าไปอูจินถึงกับเอี้ยวตัวหลบหลังฮยองซอบ


แต่ที่พี่พูดนะอาการคนแอบชอบเลยนะ


ก็กูบอกว่ากูไม่ได้ชอบ


“…..”


แต่กูรักไปแล้ว

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


     บรรยากาศมาคุในห้องนอนพร้อมกับเพลงอกหักคลอเบาๆ ดีเจพี่จินพี่ซอบรับปรึกษาปัญหาหัวใจทุกคน กลายเป็นว่าต่างคนต่างก็แชร์ประสบการณ์ความรักหรือแม้กระทั่งตอนจีบสาวครั้งแรกแล้วแห้วกลับมาเป็นยังไง แดเนียลดูผ่อนคลายขึ้นมากเหมือนยกหอไอเฟลออกจากบ่า ตอนแรกเขาคิดว่าเพื่อนคงจะว่าเขาเป็นตัวประหลาด ยังไงซะผู้ชายกับผู้ชายด้วยกันมันก็ต้องมีความรู้สึกแหม่งๆอยู่บ้าง โชคดีที่เพื่อนเขาใจกว้างพอที่จะรับฟังและเปิดใจกับเรื่องนี้


เปิดโลกใหม่มากๆอะ ผมนึกว่ามีแต่ในนิยาย พอเจอจริงๆแล้วเงิบเหมือนกันแฮะ


กูก็ไม่ได้อยากให้มึงเงิบแบบนี้หรอกซอนโฮ


สรุปก็คือ มึงไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่เพราะเป็นพี่ซองอู? อูจินถามขณะพลิกตัวนอนคว่ำบนเตียงหลังจากที่ฟังเรื่องราวของแดเนียล เจ้าของห้องนั่งพิงกับขอบเตียงพยักหน้าตอบ


อืม ถ้าไม่ใช่คนนี้กูก็ไม่สน


แล้วพี่เขาอะ


ไม่รู้


เอ้า อะไรวะ


คือเฮียมันก็ดูปกติ มั้ง มีแค่ช่วงหลังมาเนี่ยแปลกนิดหน่อย แต่คิดว่าคงเพราะติดสาว ที่กูเคยเล่าให้ฟังอะ


น้องยึมๆไรนั่นอะนะ ก็แค่น้องปะมึง มึงบอกกูเองว่าพี่เขาไม่เคยโกหก


เฮียมันปิดกูเรื่องดูดบุหรี่


เมียกูก็เคยดูด


?? ไอ้จินมึงมีเมียตอนไหน


ก็นี่ไง คล้องคอฮยองซอบที่กำลังปอกแอปเปิ้ลให้เอาหน้ามาแนบก่อนจะโดนฝ่ามือยันที่ข้างแก้มจนหน้าหงาย


เออตลกเข้าไป เดี๋ยวกูจะสันมีดสับคอมึง


หยอกจ้า กลัวแล้วจ้า


เออก็รู้ว่ากูเกลียดบุหรี่มากๆ แล้วยังโกหกถึงจะบอกว่าเลิกแล้วก็เหอะ กูก็เลยไม่รู้จะเชื่อเรื่องอื่นดีมั้ย


มึงเป็นคนที่สนิทกับพี่เขามากที่สุดนะ กูรู้ว่ามึงรู้ว่าเขาไม่ใช่พวกตอแหลสิบหน้าหรอก


กูจะฟ้องเฮียว่ามึงด่าเฮียตอแหล ไอ้จิน


งั้นกูจะบอกพี่ซองอูว่ามึงชอ..”


กูฆ่ามึงด้วยปากกาด้ามเดียวได้นะ


เลิกโหดกับเพื่อนที


ครืดดดดดดดดดด ครืดดดดดดดดด


     มือถือในมือแดเนียลสั่นเพราะมีคนโทรเข้า แค่เห็นชื่อก็ใจหล่นวูบ พึ่งจะนินทาไปเมื่อกี้เองเหมือนจะรู้ตัวเลยโทรมา เขาเดินเลี่ยงออกมาคุยตรงระเบียงเพราะขืนอยู่ในห้องคงโดนแซวจนคุยไม่รู้เรื่องแน่ๆ


ว่าไงเฮีย


นอนยัง


พึ่งสี่ทุ่มเอง ยังอะมีไร


แดเนียล….”     ปลายเสียงนิ่งจนเขาขมวดคิ้ว รอบนี้มาไม้ไหนอีก


ทำไมเฮียเกิดไรขึ้น


คือ มันเกิดขึ้นเร็วมาก เฮีย.. ไม่รู้จะ มันแบบ


เฮียตั้งสติแล้วคุยกับผมก่อน เป็นไรอะ


“……..”


เฮียอย่าเอาแต่ถอนหายใจ เกิดอะไรขึ้น


จะได้ไปออสเตรเลียแล้วว้อยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”


ไอ้สั ผมตกใจหมดเลยเนี่ย


แดน มันโคตรแบบ.. เฮีย ตื่นเต้น ฟวหสกฟาด


สติหน่อยเฮีย  


คือเนี่ยได้กันหมดเลยอเมซสัส อิแจ้แทบวิ่งไปกราบศาลพระภูมิ .. กูก็งงๆอะตอนเค้าพูดแต่แค่รู้ว่าจะได้ไปก็อีเหี้ยยยยยยลั่นเลย


“….หมายถึงไปเลยอะหรอ”


“ซัมเมอร์อะ รายละเอียดกูไม่ชัวร์ว่าจะเข้าไปคุยกับเขาใหม่ว่าแบบทำคะแนนหรือสอบกับผลงานสักอย่างได้ดีงี้ก็อาจมีสิทธิ์ต่อจนจบ 


“……… 4ปีเลยเหรอ


“พวกกูอาจจะ5 หรือ 6ปี แต่แบบเอาว่ะก็ลองดู”


“……….”


โทรมาบอกเราคนแรกเลยนะเนี่ย ไม่ดีใจหน่อยเรอะ


ก็ดีใจ


เสียงอ่อยๆ มึงป่วย?


เปล่าๆ วันนี้เพื่อนมาบ้านอะเล่นเยอะไปหน่อยเลยเหนื่อยมั้ง


เหงาละสิ ไม่เจอเฮียตั้งหลายวัน 


รู้แล้วทำไมไม่กลับวะ


ไม่งอแงดิ55555555 เดี๋ยวพาไปเที่ยว ง้อๆ


เมื่อไหร่


อืมมพฤหัสหน้ามั้ย ก่อนแข่ง


สัญญาแล้วนะ


"สยามมั้ย สักเกือบๆเที่ยง"


เอ้อสัญญาดิ เฮ้ยเดี๋ยวเฮียไปก่อน แค่นี้นะ


     แดเนียลเดินกลับเข้ามาในห้องขณะที่อูจินเล่นต่อตึกกับฮยองซอบอยู่ คนอื่นๆหลับคาจอยเกมส์กับพื้นหมดแล้ว


เฮียจะได้ไปออสว่ะ


พูดเป็นเล่น!”


จริงมึง แดเนียลยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าเฮียกากๆจะทำได้ เนี่ยซัมเมอร์นี่ก็ไปละแต่ถ้าคะแนนดีก็เรียนยาวเลยที่นู่น


ชีวิตดีไปเลยอะ กูอยากไปบ้างว่ะ


แล้วเขาบินเมื่อไหร่อะ


บอกแค่ว่าหลังสอบเสร็จ


กูจะเอาบ้าง กูจะไปอ้อนวอนให้พ่อขายกิจการข้าวต้มแล้วส่งกูไปเรียนนอก


ไอ้จินมึงเอาแค่ในห้องให้รอดก่อน หื้อแดน มึงเป็นไรร้องไห้เหรอ


“..ดีใจเฉยๆ กูไม่คิดว่าเฮียเค้าจะทำได้ เขายิ้มกว้าง เงยหน้าเอานิ้วแตะๆที่หางตาเพื่อซับน้ำใสๆออก เพื่อนทั้งสองคนมองหน้ากัน ทั้งคู่รู้ดีว่าแดเนียลโกหกไม่เก่ง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.


แดน เฮียขอโทษจริงๆฟังก่อน


แค่นี้นะ


กดตัดสายพร้อมกับยัดสมาร์ทโฟนลงกระเป๋ากางเกงแรงๆอีกหนึ่งที แดเนียลหงุดหงิด หงุดหงิดโคตรๆ เขาเคลียร์ตัวเองจนว่างเพื่อมาเจอซองอู โอเคเขาอาจจะตื่นเต้นไปหน่อยเลยไปก่อนเวลานัดเกือบชั่วโมง เดินดูรองเท้าออกใหม่สักพักก็มีข้อความบอกว่าอาจจะไปถึงเลท พิมพ์ตอบกลับแค่ไม่ต้องรีบผมรออยู่ก็น่าจะรู้ตัวแล้วว่าควรรีบมา  แดเนียลเริ่มหงุดหงิด เขาอยู่คนเดียว ตอนนี้เพื่อนๆไม่มีใครอยู่ห้างสักคน คนที่นัดเขาก็ยังมาไม่ถึง สุดท้ายปล่อยให้รอจนเกือบสองชั่วโมง ความอดทนไม่มีแล้วเขาจะกลับ เป็นขณะเดียวกันที่ซองอูโทรมาขอโทษด้วยข้ออ้างล้านแปด เขาไม่อยากฟังมันน่าโมโห


            ช่วงนี้เขาหงุดหงิดง่ายมากจนเพื่อนทักว่าเหมือนพวกวัยทอง ไม่คิดว่าเรื่องคืนนั้นจะเอฟเฟกต์จนถึงตอนนี้ นิดหน่อยก็ชวนทะเลาะล่าสุดก่อนวันก่อนก็พึ่งตีกันเรื่องที่ซองอูลืมหยิบหูฟังเขามาคืน เป็นเรื่องเป็นราวถึงขั้นแจฮวานต้องมาช่วยคุย ข้อความยังคงถูกส่งมาอย่างต่อเนื่องแต่แดเนียลไม่สนใจ เขากลับมาบ้านเปลี่ยนเสื้อเป็นฮู้ดสีเข้มกับกลางเกงขาสั้น จังหวะเดียวกันที่กำลังจะดินไปสนามบาส เขาเห็นรถซองอูขับผ่านแต่ว่าไม่ได้มาคนเดียว ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นน้องชมรมที่รักนักหนา


เฮียนี่แม่ง หมดคำจะพูดเลยว่ะ


ดูท่าแล้วแป้นบาสไม่บุบคงจะไม่กลับ

           





            แดเนียลกำลังรวบรวมสมาธิ เขาวิ่งยืดเส้นยืดสายอยู่พักนึงพร้อมกับนักกีฬาคนอื่นๆ วันแข่งมาถึงแล้วและเขาคิดว่าซองอูก็คงจะไม่ได้มาดูตามที่บอกหรอก เพราะงานชนกัน ป่านนี้คงจะเตรียมขึ้นแสดงที่หอประชุม วันสุดท้ายของการเรียนตรงกับวันแข่งของเขาและงานแสดง  ซองอูส่งข้อความมาหาตอนที่เขาอยู่บนรถว่าคงจะตามไปดูไม่ทัน ขอโทษอีกแล้ว เขาเองก็ไม่ได้หวังอะไรเลยแค่เป็นคนบอกเองว่ายังไงก็จะมา


เฮ้ยไอ้แดน เหม่อไร โค้ชเรียกแล้ว


ห๊ะๆ เออโอเค


"มึงไหวปะเนี่ย ใจลอยไปไหนวะ"


"เปล่าๆกูแค่ "


".....?"


"ข้างๆไอ้ไหลจะมีใครมานั่งอีกมั้ยว่ะ"


"ไม่แล้วมั้ง เค้าปิดประตูแล้วอะ"


"อืม โอเค"




 

 

 

 

 



ยังไม่ดีกันอีกเหรอวะ


.”ไม่เชิง แค่แบบ ไม่รู้วะ ตึงๆมั้ง


เนี่ยก็ซะแบบนี้ แต่วันนั้นมึงเหี้ยจริงๆที่ทิ้งน้องเขาให้รอ


กูอยู่แก้เพลงจนเช้ามั้ยละ แหม๊ บอกให้ปลุกมึงก็ไม่ปลุก


นะอิอ๋ง มึงโทษกูเหรอ


เออมึงเลยแจ้


พวกมึงพอ มึงเช็คซาวด์เสร็จยัง


กำลังจะรีเช็คอีกรอบ กยุนกูฝากตรงนั้นด้วยเดี๋ยวมา


แล้วมึงมั่นใจเหรอว่าน้องมันจะมา


มาดิ แดนมันไม่เคยผิดคำสัญญากับกูอยู่แล้ว


แต่มึงเคย


เพื่อนมั้ยมิน ไม่ซ้ำเพื่อนได้มั้ย


ถ้าไม่เพื่อน กูจะไม่ช่วยมึงทำแบบนี้เลยจริง หน้าแหกมาพวกกูไม่รับผิดชอบนะเว้ย


กราบงามสามที ไม่มีใครดีเท่าพวกมึงแล้วจ้า


อี๋อย่ามากอดพวกกู

 

 

 

 

 

 

     บนรถบัสที่ขนนักกีฬาบาสกำลังมุ่งหน้ากลับไปยังโรงเรียน พวกเขาแพ้ แต่ก็ยังได้ที่สองมา ทุกคนกำลังให้กำลังใจแดเนียลที่โทษตัวเองพลาดตอนทำคะแนนจุดโทษแต้มสุดท้ายทำให้แพ้ไป โค้ชเองก็เดิรมาตบบ่าเขาแล้วบอกว่าทำดีที่สุดแล้ว แพ้ชนะไม่สำคัญเท่าเราทำเต็มที่  เมื่อถึงโรงเรียน ตรงลานกว้างมีนักเรียนอยู่ประปรายอาจจะเป็นเพราะทุกคนกำลังไปรวมตัวกันอยู่บนหอประชุม แดเนียลไม่ร้ว่าซองอูขึ้นแสดงไปหรือยัง แต่เขาอยากจะกลับบ้าน อยากกลับไปนอนโง่ๆให้กับวันแย่ๆวันนี้ ถ้าไม่ติดว่า..


พวกมึงจะกลับกันยัง


ยังอะกูว่าจะขึ้นไปดูงานสักหน่อย ตอนนี้น่าจะยังทันอยู่ ไปมั้ยไอ้ซอบ


เหนื่อยอะ กลับบ้านเลยได้มั้ย


ไมได้ดิมาด้วยกัน ไอ้แดน


อยากกลับ


เอ๋าไมทำงี้ละเพื่อน


แต่กูสัญญาแล้วว่าจะไปดู

.

.

.

.

.

.

     จริงอย่างที่อูจินว่า พวกเขายังทันแม้ว่าจะเหลืออีกวงเดียว ซึ่งก็บังเอิญเป็นวงของซองอูพอดี พวกเขาฝ่าเข้าไปไม่ได้เพราะคนเยอะมากเลยเลือกที่จะยืนตรงเยื้องๆด้านหลังแทน แจฮวานกำลังบิ๊วอารมณ์คนดูให้สนุกยิ่งขึ้นไปอีก แดเนียลเห็นซองอูในตำแหน่งมือกลองแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้ก็ตาม ซองอูเซทผมขึ้นแบบที่ทำประจำแต่ทำไมวันนี้ถึงดูดีแปลกไปจากทุกทีก็ไม่รู้ สงสัยเพราะมองไม่ชัด  


     เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงเพลงสุดท้าย แจฮวานพูดทิ้งท้ายเกี่ยวกับชีวิตการเป็นนักเรียนปีสุดท้ายนี้ และขอให้ทุกคนจดจำช่วงเวลาแห่งความสุขไปนานๆ คนอื่นทยอยลงจากเวทีเหลือแค่ซองอูกับแจฮวาน แต่คนที่เดินมาจับไมค์กลับเป็นมือกลองของวง เสียงกริ๊ดดังขึ้นเมื่อซองอูเดินมาด้านหน้าเวที แดเนียลเลิกคิ้วสูงทันทีเพราะเขาไม่คิดว่าซองอูจะร้องเพลง พวกเขาค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้กับเวทีเพราะนักเรียนบางกลุ่มเริ่มดันมาจากด้านหลัง แจฮวานกำลังตั้งสายกีต้าร์ ในขณะที่คนถือไมค์คุยหยอกล้อกับนักเรียนคนอื่น


     เพลงสุดท้ายแล้วนะครับ อืมขอโทษก่อนสำหรับคนที่คิดว่าเป็นเพลงสนุกๆนะ เพราะช้าจนหลับได้เลยล่ะ ฮา ความจริงเพลงนี้ไมได้ตั้งใจจะเอามาเล่นเลยครับ แต่ว่าเป็นเพลงแรกที่ผมเป็นคนแต่งเอง ง่ายๆนะเอามาโปรโมท มีโหลดแล้วบนituneครับ นี่ผมแต่งเองคนเดียวเลยนะ


      ใจเย็นครับคุณแจฮวานอย่าเอากีต้าร์ทุ่มผม คุณมึงก็ช่วยด้วยไง


          “และที่ขาดไม่ได้เลย ผมหวังว่าเค้าจะอยู่ที่นี่ด้วยนะครับก็คือคนที่ทำให้เพลงนี้เกิดขึ้นมา..  แหม ผมก็เขินนะเนี่ยมาพูดต่อหน้าทุกคนแต่ขอบคุณนะครับที่เป็นแรงบันดาลใจในหลายๆเรื่อง เออว่ะเขินชิบหายละพอ ยังไงก็ ขอคำตอบด้วยนะครับ


     เสียงฮือฮายิ่งเซ็งแซ่ไปทั่วหอประชุมหลังจากจบประโยคบอกรักอ้อมๆของมือกลอง อูจินเอาศอกกระทุ้งสีข้างของแดเนียล


พีคสัส แต่งง้อมึงปะเนี่ย


ง้ออะไร กูไม่ได้โกรธอะไรกัน


“ถุย กูเพื่อนมึงทำไมจะไม่รู้


เนี่ยพวกมึงก็ชอบมโนให้กูหวัง แล้วกูก็หน้าแหกอีก


คิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนเป็นยอดดีมึงไม่รู้เหรอ


…..ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดี



คุณแจฮวานครับ ผมร้องเพลงวันนี้ จะตั้งสายถึงชาติหน้าเลยรึเปล่า อะโอเคๆ แหม่อย่ามองแรงแบบนั้นเดี๋ยวตาไหลมารวมกันนะคุณมึง  ขออภัยสำหรับเนื้อเสียงด้วยนะ ผมคงแหกปากโซปราโน่แบบคุณแจฮวานไม่ได้ ช่วยฟังจนจบด้วยนะครับ


     ซองอูหันไปพยักหน้ากับมือกีต้าร์เป็นสัญญาณว่าพร้อมแล้ว กีต้าร์โปร่งเสียงกังวานกำลังบรรเลงอย่างช้าๆ เขารู้สึกคุ้นๆแต่ไม่รู้ว่าเคยได้ยินที่ไหน แดเนียลเม้มปากแน่นก้มหน้าทันทีที่ซองอูเริ่มร้องเพลง ไม่ใช่ว่าเขาเขินหรือว่าซองอูร้องเพลงแย่ แต่มันอดขำไม่ได้จริงๆสำหรับเขาที่มาดูเฮียร้องเพลงหวานซึ้ง ถ้าฟังดีๆนี่คือเฮียเขากำลังขอจีบกลางงานชัดๆ เขาเห็นซองอูกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่แล้วสายตาก็ประสานเข้ากับเขาเอง แว่บเดียว ก็เบนสายตาหนีไป ช่วงกลางเพลง จู่ๆซองอูก็หย่อนตัวลงจากเวที เดินตรงมา…. ทางเขา


     อูจินและฮยองซอบมองหน้าก็เลิ่กลั่กในขณะที่แดเนียลยืนนิ่งคิ้วขมวดเข้าข้างนึง วันนี้มาไม้ไหนอีก เขาคิดแค่นี้ ชินกับการโดนหยอกล้อจากคนอายุมากกว่า ซองอูเริ่มเดินผ่านวงล้อมใกล้เข้ามารื่อยๆ แล้วก็หยุดลง….

ห่างจากเขาไม่ถึงห้าเมตร……..

.

.

.

.

.

     ที่มีผู้หญิงคนนึงยืนอยู่หน้าเขา แดเนียลไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่รู้ว่าถืออะไรบางอย่าง ซองอูร้องท่อนสุดท้ายจบพอดีพร้อมกับรับของในมือ มันคือช่อกุหลาบเล็กๆ เหมือนเธอพูดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่ได้ยิน เสียงกริ๊ดดังขึ้นไปอีกเมื่อซองอูพูดขอบคุณแล้วโน้มตัวกอดกับร่างบางตรงหน้า แดเนียลหัวใจเต้นรัวพร้อมกับความรู้สึกโหวงเหวงในท้อง แรงบีบจากไหล่ทั้งสองข้างทำให้รู้ว่าเพื่อนเขาเข้าใจความรู้สึกของเขาดี เขาก้มหน้าลงนิ้วกดตรงหว่างตาไว้

.

.

.

เดินคนเดียวเธอเหงารึเปล่า

ซองอูเริ่มร้องท่อนแรกของเพลงใหม่ แดเนียลรู้สึกเหมือนจะร้องไห้เขายังก้มหน้าอยู่ แต่เสียงอยู่ห่างแค่เอื้อม

 

มีใครคอยปลุกตอนเช้าด้วยการบอกรักบ้างไหม?

 

ฝากคำ Good night ก่อนนอน พิมพ์เป็นข้อความไว้ แบบนี้มีใครทำให้หรือยัง

 

ฟังเพลงคนเดียวเธอเหงารึเปล่า เวลาอากาศมันหนาวมีใครห่มผ้าให้ไหม

 

เวลาเธอไม่สบาย มีใครคอยห่วงใย

 

ให้ฉันทำให้เธอได้ไหม ….

 

 

 

ได้ไหมคังแดเนียล


ห๊ะ?


เขาเงยหน้าขึ้นมา เสียงที่เหมือนใกล้ยิ่งใกล้เข้าไปอีก ซองอูอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับช่อกุหลาบเมื่อครู่ทั้งสองคนสบตากันได้ไม่นานเป็นซองอูเองที่หลบสายตาไปก่อน เขาเห็นซองอูหูแดง แต่คิดว่าตัวเองคงจะไม่ต่างกัน เสียงรอบข้างแทบจะไม่เข้าโสตประสาทของเขาเลย  


อยากขอเป็นคนของเธอ .. ที่เธอหันมา


เมื่อไหร่ก็เจอ


เป็นส่วนหนึ่งในทุกนาที ต่อจากนี้


จะอยู่ตรงนี้ .. ดวงใจดวงนี้จะใช้รักเธอคนนี้


คนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

โรแมนติคมากมั้ง


แล้วชอบปะ


โคตร


อุ้ยเขินเบย


ผมขอฟาดปากเฮียทีได้มั้ย


ฟาดด้วยเม้าท์ละก็ได้อยู่


“สัส ไอ่เฮียอย่าทำงี้”


แคร์ไรอะ


"โว้ยยยย "


"เอ้า นี่รออย.."




แคร์คนไม่มีคู่บ้างโว้ยยยยย

 

 


END

******************

/ปาดเหงื่อ

รีไรท์คำผิดมันส์มากและมีเปลี่ยนบทบ้างนิดหน่อย อิอิ

หวังว่าทุกคนจะเอนจอยนะคะ ด้วยรักจากเฮียองค์และน้องแดน .much love.

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #88 0012011157676 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:36
    ที่แรกคิดว่าพี่ซองอูจะคบกับคนนั้น
    #88
    0
  2. #87 0012011157676 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 23:36
    ก็ยังดีที่เค้าสมหวังงง
    #87
    0
  3. #85 Ztart (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 02:35
    มันงงอ่าา แล้วที่เบี้ยวนัดแดน แต่เจอขับรถผ่านหน้าไปกับอารึมคือไร แล้วอิน้องผญ.ที่องกอดก่อนเดินมาหาแดนอ่ะ??
    #85
    0
  4. #83 helloploy19 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:22
    อ๋อยยย จบแล้ว น้องแดนก็ยังเป็นน้องแดนขี้ใจอ่อนคนดีคนเดิม อิพี่องก็เป็นเหมือนเดิม ทำน้องแดนชุ้นเป็นคนวัยทองเหมือนเดิม น่าฟาดนัก! อยากให้แดนโกรธจริงๆ ง้อหนักๆมั่งักที
    #83
    0
  5. #82 Thopear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 00:58
    ดูไม่ค่อยเคลียร์นิดนึงอะค่ะ เฮียทำน้องโกรธมาเยอะแต่แปปๆน้องก็หายโกรธแล้ว แต่ยังไงก็ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่านนะคะ
    #82
    0
  6. #78 Chicken- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:56
    ทำไมหมันไส้พระเอก แต่จบแบบนี้ก็ดีนะคะ ไม่งั้นคงได้เกลียดพระเอกไปยาวๆ 55555 ดีที่น้องแดนไม่ต้องทนปวดใจไปนานกว่านี้ วงวารเมน ฮือออ ดูแลลูกชั้นดีๆนะนังอง
    #78
    0
  7. #77 mndsrtx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 17:38
    มันก็จะงงๆหน่อยง่ะะ อยากให้แดนโกรธกว่านี้อ่ะ อย่าไปยอมง่ายๆสิ! อยากเห็นองหึงหวงด้วยยย มันคงจะดีอิอิ มันเหมือนปมยังไม่คลี่คลายอ่ะ
    #77
    0
  8. #76 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 16:09
    อ่า ค่อนข้างงงนิดหน่อย เหมือนมันรวบรัดจริงๆ คือคสพ2คนนี้ไม่มีชื่อ ไม่ชัดเจนมามากๆ เราสงสารน้อง แบบเฮียดูแบบ ทำตัวให้เราหงุดหงิด ทำให้แดนเสียใจบ่อยมาก ก.ไก่ล้านตัว แล้วเรื่องสาวอีก ไม่ค่อยมั่นใจในตัวเฮียเลย ยิ่งไปออสอีก บอกไม่ถูกเลยค่ะ
    #76
    0
  9. #75 AeJeaNNy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 14:03
    สเปของไรต์ต้องมาคลี่คลายประเด็นน้องนีนะคะ
    เพราะตอนนี้ถึงจะแฮปปี้แต่นี่รู้สึกไม่สุดเลยอ่ะ แดนอย่าไปยอมเฮีย เคลียกันก่อนเด้
    #75
    0
  10. #73 ≡LolliGa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 10:00
    นึกว่าในเด็กดีจะมีตอนที่กลับมาให้ของขวัญกัน #จะสื่ออะไร 555555555 แต่อ่านละอมยิ้มมาก อมยิ้มสุด ถ้าอ่านแต่ในจอยต้องยอมรับเลยว่างงมาก โดนตัดฉึบฉับ แบบ อ้าว มาดีกันได้ไง มาเขินกันตอนไหน ผูกพันกับตัวละคร ผูกพันกับอง แดน เพื่อนอง เพื่อนแดน เด็กชมรมบาสสุดๆ เหมือนอยู่ในกลุ่มแล้วคอยติดตามมาตลอด ขอให้มีความสุขนะทุกคนนน ชีวิตม.ปลาย น่ารักละเกินน อารมณ์แบบดูหนังวัยรุ่นมากๆ
    #73
    0
  11. #72 Kimkratae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 03:52
    จบแล้ววว แต่ก็ยังดูค้างคาอยู่ดี ไม่ชอบเลยที่ปากเฮียบอกชอบแดน แต่ก็ยังไปไหนมาไหนกับน้องคนนั้นอยู่ ไม่ชอบที่โกหกเรื่องบุหรี่ด้วย ทำไมเรารู้สึกว่าแดนทำไรให้เฮียเยอะอยู่นะ เฮียพูดไรแดนก็ทำตาม แต่พอแดนขอบ้างเฮียก็จะชักแม่น้ำทั้งห้ามาแย้งอ่ะ ฮื่อออออ แบบเวลาแดนงอนเฮีย เฮียพูดเรื่องตลกหรือเลี้ยงหนมหน่อยแดนก็หายละอ่ะะ อยากให้แดนแก้แค้นเฮียบ้างงง แงงงงงงงงงง อยากให้เฮียง้อแดนเยอะๆๆบ้าง ไม่ใช่แค่เอาหนมมาล่ออ่าาาาาา แล้วเรื่องไปออสนี่ยังไงงงง เฮียไปจริงแดนคงเหงามากแน่ๆ แดนจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเฮียยย แงงงงงงงงงง นี่ถ้าเฮียไปอยู่ออสนี่ต้องใจแตกมากกว่าเดิมแหง ขนาดอยู่บ้านใกล้กันยังพาสาวเข้าห้องได้เลยย แล้วอยู่ไกลกันจะขนาดไหนนน โอ๊ยยยย เราคิดมากไปป่ะว่ะะ แงงงงงงง สุดท้ายนี้ ไรแต่งสนุกมากกกกกกก เราอินมากด้วยยยยย55555555555
    #72
    0
  12. #71 CARINNA (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 03:32
    5555 เราเป็นคนเดียวป่าวที่หมั่นไส้พระเอกมาก 555 ตั้งแต่ในจอยแล้ว
    แต่เนี่ย เราเริ่มเศร้าตอนพิองบอกจะได้ไปออสอ่ะ งืออออ ขนาดจบดีแล้ว เรายังเศร้ายู่เป็นห่วงแดน
    #71
    0
  13. #70 Mind Monkey'vip (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:41
    เฮียมันวางแผนมานานแล้วนี่หว่าาาา รักกกก
    #70
    0
  14. #69 Ruthh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:38
    อินมากกก อ่านแล้วรู้สึกลุ้นตามไปด้วยเลย รู้สึกผูกผันกับฟิคนี้อ่ะ ฮือออ สุดท้ายก็ได้คู่กันแล้วนะ 
    #69
    0
  15. #68 Busanni (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:05
    ไม่อยากให้จบเลยคิดถึงเฮียกับน้องแดน
    #68
    0
  16. #67 Tae'CieL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 01:30
    โิห่หากากากสกสกสกกสนโคตรเขินเลยเว้ยยยยกร๊ดกดดดวดสดดสสดสดสดสดสดสดดส
    #67
    0
  17. #64 miruza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:31
    เค้าจุ๊บกันอะ!!!!!!! เขินนนนนนนน จนจะบ้าแล้ว ฮืออออ
    กราบไรท์แบบเบญจางคประดิษฐ์ ฮืออออ เป็นฟิคดีมากๆๆๆๆๆ รักมากกกก อ่านวนไปสามล้านรอบ
    อ่านทุกครั้งยิ้มปากฉีกทุกครั้ง อบอุ่นหัวใจมากมาย ดูแลกันมาตั้งนานในฐานะพี่น้อง ต่อจากนี้ก็ในฐานะคนรักล่ะนะ ฮืออออ ไม่ซึนแล้วววววว
    #64
    0
  18. #63 Oum Sirilak (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:29
    โอ้ยย ไอ่เฮีย ถ้าไม่อ่านจากจิยมาก่อน ฉากกอดผญคนนั้น นี่น้ำตานองหน้าแน่ ไอบ้า น่ารักจังว้อย แต่ก็สงสัยประเด็นเรียนต่ออยู่ดี แต่ขอบคุณไรท์มากที่เเต่งเรื่องนี้ เป็นฟิคองเนียลที่ลึกซึ้งดีอ่ะ รวมถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ด้วย จากพี่น้องที่คอยดูแลกัน จนเริ่มห่างเพราะต่างคนต่างไปดูแลคนอื่น ยิ่งตอนมายุนี่โอโห สงสารใจเฮีย แต่สุดท้ายน้องเนียลก็ไม่เหมาะกับการดูแลคนอื่นเพราะเหมาะกับให้เฮียดูแลมากกว่า จนตอนนี้พัฒนามาเป็นขั้นที่ดูแลกันล่ะ มีสิทธิ์ละนะน้องเนียล ไม่หึงเฮียมั่วซั่วแล้ววว
    #63
    0
  19. #61 Mmmiiinnn000 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:53
    เฮียยยยยยยยย โอ้ยโรแมนติกมาก เลิฟ
    #61
    0
  20. #60 ^^AvoGaDro^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:28
    ใจหายใจคว่ำมานาน อีเฮียยยยยยยยยย เซอไพรซ์มากกก
    #60
    0
  21. #59 BSTSSB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 21:56
    กรี๊ดดดดดดดดด ฮือออออ ชอบมากกกกกตอนเฮียร้องเพลงบอกรักแดนนี่ซึ้งมาก ฮือออ
    #59
    0
  22. #57 Peterpanmb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 20:17
    ลงในจอยแล้วจะแล้วจะเปิดใช่มั้ยคะ ฮือออออออออ
    #57
    0
  23. #55 bobbin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 14:54
    แง เลาหยักอ่านฮื่ออ
    #55
    0
  24. #44 Shapshe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:42
    ไรท์เปิดให้อ่านทีน้าาาา
    #44
    0
  25. #25 AeJeaNNy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:45
    งื้ออออออ มันจบแฮปปี้ใช่มั้ย เราอยากอ่านอ่ะ ไรต์เปิดให้อ่านหน่อยน้าาาาาาา
    #25
    0