SF/OS WANNAONE #ONGNIEL

ตอนที่ 2 : (SF) May I...? 2/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    11 ก.ย. 60

2

May I…?      

   

       หลายวันผ่านไปพวกเขายังคงใช้ชีวิตแบบปกติ แม้ว่าพักหลังๆมาแดเนียลจะไม่ค่อยเจอซองอูสักเท่าไหร่   อย่างไรก็ดีเขาเองก็ไม่เคยน้อยใจหรอกที่ซองอูจะปล่อยให้เขารอเป็นชั่วโมงๆโดยไม่บอกก่อนว่าวันนี้จะกลับดึก หรือแม้แต่ตอนที่ซองอูบอกเขาติดงานไม่ว่างจะไปเดินเลือกรองเท้าคู่ใหม่ตอนเย็นแต่กลับขึ้นเช็คอินอยู่ที่ห้างเดียวกันกับที่เขานัด

และแดเนียลก็แค่กังวลว่าซองอูจะโหมกับการทำงานจนหนักเกินไปแต่เขาก็เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพี่ข้างบ้านในบางวันที่แดเนียลกำลังเดินกลับบ้านแต่ว่าคนข้างหน้าไม่ได้มาคนเดียวและเลี้ยวไปคนละทางกับบ้านตัวเอง เขาไม่อยากจะไปเซ้าซี้มากเท่าไหร่ เพราะมันคงเป็น เรื่องส่วนตัวของเขา แดเนียลเลือกที่จะเคารพพื้นที่ส่วนตัวของอีกคนแม้ว่ามันจะทำให้รู้สึกแย่บ้างก็เถอะ

จังหวะที่ลูกบาสลอดห่วงและตกกระทบกับพื้นซอนโฮเองก็ทิ้งตัวลงไปนอนหลังจบเกมด้วยการชู๊ตสามแต้มในวินาทีสุดท้าย เสียงร้องดีใจจากเพื่อนๆที่วิ่งมารุมแตะตัวราวกับว่าซอนโฮเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แดเนียลเองก็ที่จะภูมิใจในตัวรุ่นน้องคนนี้ไม่ได้เขาคิดว่าเขาเห็นว่าที่กัปตันคนใหม่ในปีต่อไป


วันนี้เยี่ยมมากทุกคน สู้หน่อยอีกเดี๋ยวก็ถึงวันจริงแล้ว


เด็กๆทิ้งตัวหมดสภาพในโรงยิมแต่หูก็ต้องเงี่ยฟังเมื่อแดเนียลเริ่มพูดถึงฟอร์มการเล่นในวันที่ พร้อมแจ้งเกี่ยวกับตารางการแข่งและจะนัดซ้อมใหญ่


กัปตันครับ!!!”


ว่าไง


กัปตันน่าจะมีอะไรเป็นขวัญกำลังใจให้คนในชมรมด้วยซิครับ


เจ้าหนุ่มผมแดงยิ้มกวนจนเขี้ยวโผล่แบบเฉพาะตัว เด็กๆคนอื่นต่างก็พากันพยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย แดเนียลยังมีรอยยิ้มฉาบอยู่บนหน้าแต่ในใจก็คิดแช่งเพื่อนตัวเองไปแล้วประมาณร้อยรอบ


อยากกินอะไรถ้างั้น


งานฟรีพี่ไปหมด


เฉียบ! พูดได้ดีมายเฟรนด์ อูจินขยิบตาให้แดเนียลพลางกอดคอฮยองซอบแน่นพร้อมกับเสียงปรบมือดังระงมไปทั่วโรงยิม เหมือนว่าแดเนียลจะต้องมีกระเป๋าแบนตั้งแต่ต้นเดือนก็คราวนี้แหละ

 

พี่แดเนียลครับ!!”


ว่าไงซอนโฮ


เปลี่ยนเป็นแจกแบงค์เทาคนละปึกได้มั้ยครับ!”


เอาตีนไปมัดจำก่อนแล้วกันนะ อย่าลืมบอกพ่อแม่ละว่าวันนี้กูนัดซ้อมให้มานอนที่โรงเรียน เข้าใจแล้วแยก!!”

.

.

.

.

.

.

.


นานๆแดเนียลจะออกมาสังสรรค์กับเพื่อนแบบนี้ ปกติเขาค่อนข้างที่จะติดบ้านมากกว่าออกไปเที่ยว  ร้านที่พวกเขามาเป็นบาร์นั่งที่เปิดโดยญาติห่างๆของแดเนียลเอง ไม่แปลกเลยที่พวกเขาสามารถผ่านได้ง่ายๆโดยไม่ต้องเสียค่าปรับเพิ่ม ก็อายุไม่ถึงกันสักคนแต่ริคิดอยากแตะแอลกอฮอลล์ก่อนกำหนดก็ต้องใช้เส้นสายกันหน่อย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะได้เข้าฟรีกินฟรีหรอก เขาปล่อยให้คนอื่นๆเริ่มสั่งอาหารและเครื่องดื่มพลางกดส่งข้อความหารุ่นพี่คนสนิท

 

-Yesterday-

20.43     Sent a photo

20.43    พันธุ์นี้อะที่บอก อยากได้โว้ย

20.45    *Sticker*

Sent you a video    22.16

เพลงนี้เป็นไง    22.17

  22.21    ทำไมเมินแมวผมวะ!!

22.25     เพราะดี นั่นเสียงใครอะ เจ้โซยูหรอ

-Today-

 21.30     เฮีย ผมออกมาเลี้ยงข้าวชมรมนะ

21.33     เดี๋ยววันนี้ไปนอนด้วย อย่าพึ่งล็อคบ้าน

 

รอสักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะตอบกลับมา สงสัยจะยุ่งอยู่มั้ง ทางนั้นเองก็ใกล้งานประกวดวงดนตรีเหมือนกัน เห็นว่าแทบจะไม่ได้นอนกันเลยเพราะวงที่ชนะมีสิทธิ์ได้เข้าสัมภาษณ์กับวิทยาลัยดนตรีชื่อดังถึงสามแห่งเขาได้ยินมาจากเพื่อนในห้องที่อยู่ในชมรมน่ะ


ช่วงนี้มึงเครียดอะไรปะวะแดน


ไม่นะ ทำไมคิดงั้นวะ


กูเห็นมึงเหม่อบ่อย ช่วงนี้ไม่ค่อยอยู่กับพ่อมึงด้วย ทะเลาะกัน?


พ่อกู?


พี่ซองอูไง ทุกทีกูเห็นมึงติดเขาเป็นเงา ฮยองซอบถามซื่อๆพลางรินผสมเครื่องดื่มแจกจ่ายให้น้องๆในโต๊ะ


เออกูเห็นด้วย มึงทะเลาะอะไรกันปะวะ


“…..เปล่า กูก็แค่ใช้ชีวิตของกู เขาก็เหมือนกัน

 

เมื่ออยู่ท่ามกลางหมู่เพื่อนเวลาก็เหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ แต่ความจริงแล้วน่าจะเพราะแอลกอฮอลล์ต่างหากที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น ไม่นานชนหมู่มากก็เริ่มจะแสดงด้านมืดของตัวเองไม่ว่าจะด้วยการแหกปากประสานเสียง หยิบทุกอย่างมาเป็นเครื่องดนตรีหรือร้องไห้เริ่มคิดถึงพระคุณแม่ ส่วนชนหมู่น้อยที่ไม่ผ่านเข้ารอบก็ฟุบหมอบลงกับโต๊ะไปตามระเบียบ แม้แดเนียลจะพอมีประสบการณ์เกี่ยวกับน้ำเมามาบ้างแต่เจอปริมาณที่เยอะแบบนี้ก็เริ่มจะมึนๆหัวเหมือนกัน มองหน้าน้องๆในชมรมแล้วก็เริ่มคิดหนักว่าแล้วเขาจะเอาเจ้าเด็กพวกนี้กลับบ้านได้อย่างไร


 “เออไอ้แดน กูถามไรมึงอย่างดิ


“……หือ อือว่ามา


คือมึง.. โอ้ยไอ้จิน!!! มึงเลิกไซร้คอกูที นี่เพื่อนเองเว้ยเพื่อน ฮยองซอบทั้งศอกใส่ทั้งตบหน้าเรียกสติหนุ่มผมแดงที่เริ่มจะนัวเนียตัวเอง แดเนียลรู้นิสัยการดื่มของเพื่อนดีว่าพอเหล้าเข้าปากมันก็จะเริ่มเรื้อนใส่คนรอบข้าง แต่เขาเองก็ไม่เคยโดนมันทำอะไรแบบนี้ใส่เหมือนกันก็จำได้ว่าอูจินเป็นคนเคยบอกเขาเองว่าไม่ชอบการสกินชิพไม่ใช่หรอวะ.. ดูเหมือนความพยายามจะศูนย์เปล่า มนุษย์ช่างแม่งอย่างฮยองซอบเลยปล่อยให้เพื่อนตัวดีกอดรัดตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ (หมดแรงนั่นเอง)

 

มึงชอบพี่เขาเหรอ


ห่ะ ใคร?


พี่ซองอูไง


เลอะเทอะ ไปฟังข่าวลือมาอีกว่างั้น


ข่าวลือก็มีมูลมาจากความจริงปะละ


มีแต่ความจริงจากปากกูเนี่ยแหละว่าเปล่า พี่น้องกันเฉยๆ


แต่การแสดงออกตรงกันข้ามเลยนะครับเพื่อนแดน รู้ตัวมั้ยคนเขาคิดกันทั้งโรงเรียนละเนี่ย


“………”


มึงก็ไปแซวเพื่อนแล้วมันก็คิดมาก อีนี่ ฮยองซอบจัดการโบกหัวเจ้าเขี้ยวไปสองที แดเนียลดูจะไม่ได้สนใจนัก เขายกเครื่องดื่มมีแอลกอฮอลล์ขึ้นจนหมดแก้ว รสชาติที่เฝื่อนติดอยู่ที่โคนลิ้นจนต้องหยีตา


ก็เห็นมันหน้าเครียดๆ นึกว่าจะตบมุกกับกูซะอีก


เดี๋ยวมันได้ตบหัวบุบ เห็นชัดๆว่าทะเลาะกัน ประโยคหลังฮยองซอบพูดให้เบาที่สุดไม่ให้เขาได้ยิน


ซอบ ถ้าไอ้อูจินบอกชอบมึง มึงจะทำไงวะ โผลงผลางถามขึ้นมา อูจินมองหน้าแดเนียลกระพริบตาปริบๆผิดกับอีกคนที่แทบจะสำลักเครื่องดื่มจนหายใจไม่ทัน


แค่กๆๆ อะไรของมึงเนี่ยแดน ทำไมต้องกูกับมันวะ


“…..”


กูแค่สมมุติ จริงจังทำไม" เขาเลิกคิ้วถาม ทั้งคู่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แดเนียลจึงพูดต่อ


"ถ้าสนิทกันมากๆเหมือนพวกมึงงี้ มันสามารถเลยไปถึงจุดนั้นได้มั้ย จุดที่ความรู้สึกมันมีมากเกินที่ควรจะมีอะทั้งๆที่มึงก็รู้ตัวอยู่ว่าเป็นอะไรกัน


จุดนั้นกูไม่รู้อะแต่ถ้าจุดสุดยอดละก็บอกเลย กับไอ้นี่ไม่มีทาง


มึงตลกเหรอไอ้หัวพริก   โดนฟาดเข้าที่หัวอีกหนึ่งที ถ้าตอนนี้อูจินจะเมาก็คงเมาฝ่ามือแทนเหล้านี่แหละ แดเนียลหลุบตาต่ำมองแก้วในมือฮยองซอบจึงรู้ว่านี่คงเป็นปัญหาในใจของเพื่อนตัวเอง  ฮยองซอบวางมือลงบนเข่าของเพื่อนตัวโตเพื่อให้เพื่อนผ่อนคลายลง


ถ้ามึงและเขาชัดเจนในความสัมพันธ์มากพอ มึงก็จะรู้ตัวว่าควรอยู่ตรงไหน สถานะอะไร แต่กลับกันถ้ามันคลุมเครือเสียจนมึงไม่สามารถนิยามหรือมีชื่อเรียกความสัมพันธ์ของมึงได้ นั่นแหละ น่ากลัว เพราะความรู้สึกมันสามารถหดหายจนไม่มีเหลือเลยหรือมีมากเกินจนทำลายกำแพงที่มึงกับเขาตีเส้นแบ่งเอาไว้


แต่ก็ไม่เสมอไปหรอก มันขึ้นอยู่ทั้งตัวมึงแล้วก็เขาด้วย ว่าปฎิบัติต่อกันแบบไหน เท่าทีเป็น มากกว่าเดิม หรือน้อยกว่าเดิม มันมีปัจจัยหลายอย่างที่จะทำให้ความรู้สึกมึงเลยไปจนถึงจุดนั้นได้อะ


“……..”


กูก็ไม่ได้รู้เรื่องความรักมากหรอกนะ ฮยองซอบเหลือบมองเพื่อนหัวแดงที่เริ่มตาลอยเพียงแว่บเดียวก็หันกลับมามองหน้าแดเนียล


แต่ความสัมพันธ์ไม่มีชื่อเรียกเลวร้ายที่สุดแล้วเชื่อกูดิ มันมีความสุขก็จริงแต่แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ เมื่อถึงวันนึงมึงจะมองหาและต้องการสิ่งที่ทำให้มึงหนักแน่นและเชื่อใจในมันได้


หล่อจังเพื่อนกู เดี๋ยวช่วยจีบสาวให้คนนึงเลยเอา


ขอบพระใจอย่างยิ่งครับคุณแดเนียล


แล้วความสัมพันธ์ของพวกมึงมีชื่อเรียกยังอะ


เชี่ยแดน ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกูจะเอาขวดเหล้าตีหัวมึงวันนี้แหละ

.

.

.

.

.

.

.

 .

 .

เฮ้ยไอ้น้องคนนั้นหน้ามันคุ้นจัง อยู่โรงเรียนเราอะมึงโรงเรียนของหมู่เฮา


“ดงโฮมึงเบาหน่อย


นั่นไอ้หัวแดงๆ ชื่อไรนะเพื่อนกยุนช่วยเพื่อนโฮคิดหน่อย อินอินอะไรสักอย่าง


อินจันทร์หรอ


อัมอินเลิ้บวิทดาเชฟออฟยูวรึเปล่านะ


ซังกยุนปวดหัวกับเพื่อนเขาเหลือเกิน คืนนี้กลุ่มของซองอูเองก็ออกมาดื่มผ่อนคลายหลังจากการทำเพลงที่ยาวนาน เขามาถึงที่นี่ได้สักพักแล้ว ซองอูเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับแจฮวานก็พบว่าเพื่อนเขากำลังถกเถียงเรื่องเจ้าเด็กที่กำลังกลิ้งบนพื้นไปมาว่านั่นคือใคร สรุปโดยแจฮวาน ว่าคนนั้นคือน้องอูจินทีมบาสของโรงเรียนนั่นเอง ดงโฮตบเข่าฉาดพลางว่า เห็นมั้ยข้าบอกเอ็งแล้วน้องนั้นน้องจูอิน จากนั้นก็ล้มพับหลับคาโซฟาไปซะดื้อๆ  จูอินไหนว่ะมีแต่อูจิน ประเด็นเก่าคลี่คลายไปประเด็นใหม่ก็เข้ามาแทนเพราะซองอูพึ่งสังเกตเห็นเจ้าซามอยด์ตัวยักษ์นั่งตาลอยอยู่ในวงนั้นด้วย

แดเนียลกำลังสนุกมาก สนุกกับการมองเพื่อนๆค่อยๆล้มตายจากการครองสติไปทีละคน ทั้งจัสตินและซอนโฮที่โดนเขาสั่งให้ไปขอขมากำแพงเพราะเผลอไปเต้นรูดเสาตรงนั้น หรืออูจินที่โดนฮยองซอบเป่าหูว่าตัวเองกำลังจะไปแข่งยิมสนาติคลีลาเลยโชว์สเตปการม้วนหน้าม้วนหลัง แดเนียลหัวเราะตัวโยนจนไหล่เขาสัมผัสกับท่อนแขนที่ยันพนักพิงโซฟาไว้ เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบว่าใครคือคนที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ นัยน์ตาฉ่ำฉายแววเลื่อนลอยแต่สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังตกใจ


“…… เฮีย เขาพูด ซองอูไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มให้เฉยๆพร้อมกับหันไปเรียกเพื่อนๆตนที่กำลังเดินตามมา

เฮ้ยพวกมึงช่วยส่งเด็กๆมันหน่อย น่าจะตายห่ากันหมดละ สติไม่เหลือสักคน

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กระบะยังว่างนะ โยนเข้าไปได้เลยริมซ้ายอะ


แจฮวาน นี่น้อง น้องไม่ใช่กระสอบข้าวสาร


หมายถึงกระบะมันนั่งได้เยอะ.. เฮ้ยกยุน มึงไปหิ้วไอ้เด็กที่มันไหว้กำแพงตรงนั้นมาด้วยน้ำลายเยิ้มแล้วนั่น


อ้าวถ้าน้องไปหมดนี่รถมึงเต็มเลยนะ แล้วพวกกูจะกลับยังไง


“… เอางี้ไอ้กยุนมึงมากับกู คงต้องยืมบ้านมึงละถือว่าช่วยน้องมัน ไอ้อ๋งมันคงกลับพร้อมน้องแดน


ส่วนอิดงโฮก็ฝากร้านไว้ก่อนละกันรถเต็ม เอามันไปด้วยเดี๋ยวน้องนั่งไม่ได้

 

 

 

     แผนกเก็บศพจำเป็นค่อยๆทยอยหิ้วปีกเหล่าเด็กน้อยที่เมามายไม่ได้สติออกไปนอกร้านอย่างระมัดระวัง แดเนียลขอโทษขอโพยแจฮวานยกใหญ่เพราะต้องลำบากให้คนอื่นช่วยจัดการ ฮยองซอบอาสาจะไปส่งอูจินเองเพราะบ้านอยู่ทางเดียวกันและเกรงใจพวกรุ่นพี่  จนในร้านเหลือเพียงโต๊ะสองสามโตะที่ยังนั่งอยู่และเขากับแดเนียล


เนี่ยหรอเลี้ยงข้าว ไม่เห็นต้องโกหกเลยนี่


“……”


กลับได้ยัง


“…..”


เมารึเปล่า เฮียแบกเราไม่ไหวหรอกนะเดี๋ยวตายก่อน


ไม่มีเสียงตอบรับแต่ก็ไม่ขัดขืนเมื่อซองอูคว้าแขนเขาพาดคอตัวเองและโอบไหล่กว้างของแดเนียลไปยังที่จอดรถแต่ไม่ใช่คันเดียวกับรถของแจฮวาน แดเนียลขมวดคิ้ว


รถใคร เขาถาม ซองอูไม่ตอบเพียงแค่กดรีโมทปลดลอครถแทน


เฮ้ย! มีรถตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปขโมยมาแน่ๆเลยเฮียแม่ง


     จัดการตบกบาลเบาๆไปนึงทีก่อนจะยัดแดเนียลเข้ารถได้  คนเด็กกว่าจ้องด้วยแววตาสื่อความนัยบางอย่าง ซองอูหลบสายตาคู่นั้นเอี้ยวตัวผ่านหน้าเขาเพื่อคาดเข็มขัดขัดนิรภัยให้ จมูกของเขาเฉียดแก้มซองอูไปเกือบจะโดน การเข้าหาระยะที่ใกล้ชิดแบบนี้ทำให้เขาหายใจติดขัดจนเผลอสูดกลิ่นโคโลญจ์ของซองอูแต่ว่ามันมีอะไรที่แปลกไปจากเดิมที่เขาคุ้นชิน

 

เฮียสูบหรอ? ทันทีที่ผละออกจากรุ่นน้องแดเนียลก็ยิงคำถามใส่ เขาผงะเล็กน้อย


ได้กลิ่นด้วยเหรอ


ชัดมาก


“…..”


“……”

เกิดความเงียบระหว่างพวกเขาตั้งแต่ซองอูขับรถออกจากร้านจนถึงบ้าน แดเนียลไม่รู้ว่านี่คือบรรยากาศแบบไหนแต่เขาเกลียดมันมากๆ เหมือนว่าเขากำลังโดนปิดบังจากอะไรหลายอย่าง อยากรู้ แต่ไม่สามารถถามออกไปได้ หรือ เขาเองที่ไม่กล้า ความรู้สึกมันตีกันในหัวไปหมด ซองอูที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินมานั่งลงตรงหน้าแดเนียลที่หน้าตึงพิงกับขอบเตียงอยู่  เขาถอนหายใจเบาๆ


“เฮีย..”


“….”


ขอโทษนะที่ไม่เคยบอกเรื่องนี้

“….”


เฮียรู้ว่าเราไม่ชอบก็เ…”


เลยไปทำลับหลังผมจะได้ไม่รู้งั้นดิ

 

เออก็ดีอะ แล้วผมควรรู้สึกยังไงวะ รู้ว่าไม่ชอบแล้วทำทำไมอะ ไม่คิดว่าผมจะเสียใจตอนรู้ทีหลังหรอ อ๋อหรือคิดว่าผมก็คงไม่รู้ ผมมันดูซื่อๆโง่ๆหลอกง่าย ไอ้อูจินก็บอกแบบนี้น่าเตะปากแม่ง


แดน…..”


ก็รู้ว่ามันไม่ดีแล้วสูบทำไมวะ บุหรี่มันทำอะไรกับป๊าผมไว้เฮียก็รู้


คือ…”


รู้ว่าผมเกลียดมันแล้วเฮียทำทำเหี้ยไรวะ!”


ก็ขอโทษอยู่นี่! ฟังก่อน!!”

     ซองอูขึ้นเสียงใส่แดเนียลเพื่อที่จะให้อีกคนตั้งสติและรับฟังเขาก่อน แดเนียลพร้อมจะระเบิดตลอดเวลาใบหน้าสีขาวตัดกับเลือดฝาดที่ตอนนี้ลามไปถึงหู ต้องใจเย็นๆ เขาคว้ามือของแดเนียลมาจับไว้ใช้นิ้วเรียวเกลี่ยบนมือเบาๆเพื่อให้อีกฝ่ายใจเย็นลงในตอนที่เขากำลังจะพูด


ไม่ได้ติด แต่สูบมาได้สักพักแล้ว


“….”


ตอนที่เครียด มวนสองมวน


เหอะ จากมวนสองมวนเดี๋ยวก็เป็นวันละซอง


แดน..” ซองอูเปลี่ยนเป็นบีบมือเขาไว้แทนที่จะจับเฉยๆ


 งั้นเดี๋ยวผมสูบบ้าง เอาปะละ ให้ปอดพรุนเป็นซุปไก่สกัดแม่งเลย


“..โอเคๆไม่มีสักมวน เลิกครับถาวรเลย โอเคมั้ย


“…ถ้าพูดแล้วทำไม่ได้ไม่ต้องพูด


ก็แล้วจะให้พิสูจน์ยังไงอะ นี่โยนซองทิ้งไปแล้ว


ถ้าเจอนะ จะตบปากให้บุหรี่ลงคอ


เชิญคุณลงทัณฑ์บัญชา จนสมอุราจนสาแก่ใจ…..”

     

     คนที่ทำให้เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็ยังคงเป็นคนเดียวกันที่ทำให้แดเนียลยิ้มได้ จริงๆเขาต้องการจะสื่อว่าเป็นห่วงมากกว่าโกรธแหละแต่ไม่รู้เพราะอะไรเลยปากไวแบบนั้น สงสัยแอลกอฮอลล์เหลือในตัวเยอะไปหน่อย  


แล้วรถอะไปเอาของใครมา


ของตัวเองดิ


ตั้งแต่?


เมื่ออาทิตย์ก่อนหน่ะ เผื่อต้องขับเวลาไปมหาลัย


ไม่เห็นรู้เรื่องเลย..”


จะต้องรู้ทุกเรื่องของเฮียเลยแงะ?


“…….”


“…....”


ไม่ใช่แบบนั้นๆ เฮียหมายถึงว่า..”


ผมงี่เง่าไปมั้ยวะ

??


คอของเขาแห้งผาก แดเนียลดึงมือกลับจากการกอบกุมของอีกคน นัยน์ตาเรียวฉายแววสั่นไหวอารมณ์ในร่างกายเขาเย็นลงมากแล้วแต่ยังเห่อร้อนที่ใบหน้าอยู่ เขากำมือตัวเองเพื่อข่มความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้


ความจริงเฮียก็พูดถูก  เรื่องบางเรื่องผมก็ไม่ควรจะรู้ไปซะหมดหรอก


“….”


แล้วก็ไม่จำเป็นต้องมาเลิกบุหรี่เพื่อผมด้วย แค่เพราะผมไม่ชอบและผมขอให้ทำแบบนั้น มันไม่จำเป็นอะ ไม่เมคเซ้นนะว่าปะ


“…”


ผมรู้ว่าบางครั้ง ไม่ดิ หลายครั้งผมอาจจะวุ่นวายกับชีวิตเฮียไปบ้างแถมยังกวนตีนอีก …. แต่ทั้งหมดผมก็แค่อยากอยู่กับเฮียนะไม่มีอะไรนอกจากนั้นเลย


“….”


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขาขบริมฝีปากล่างพยายามจะเค้นเอาประโยคที่ติดค้างในใจออกไป


“……….มัน………..น่ารำคาญใช่มั้ย


     ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แดเนียลก้มมองไปที่พื้นตลอดเวลาที่เขาพูดความรู้สึกที่กดมันเอาไว้มานานทั้งโล่งใจจนตัวเย็นวูบแต่ก็รู้สึกเหมือนมีตึกมาทับไว้ตรงหน้าอก เขาไม่สบตากับคนตรงหน้าไม่รู้ว่าทำไม กลัว?  เหมือนกลัวว่าสิ่งที่พึงพูดออกไปมันจะกลายเป็นความรู้สึกนั้นของคู่สนทนาจริงๆ ซองอูเริ่มขยับตัว เพียงชั่วครู่สัมผัสอ่อนโยนแต่ทว่าหนักแน่นที่วางทับอยู่บนกลุ่มผมสีน้ำตาล เขาไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรหรือแสดงสีหน้าแบบไหนอยู่ แต่ภาษากายที่ส่งผ่านมืออุ่นๆนั้นทำให้รู้สึกดีเป็นบ้า


คิดเยอะ


“….”


อยู่ด้วยกันมาตั้งเท่าไหร่ ไม่เคยมีคำว่ารำคาญในหัวเลยไม่รู้หรอ


“….ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่มากกว่า


ก็คิดเหมือนที่นายคิดนั่นแหละคังแดเนียล


     เขาเบิกตามองคนอายุมากกว่า ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกคนรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมา โอเคคราวนี้เขารู้สึกดีมากเกินไปจนกลัวว่ามันจะออกมาทางสีหน้าหมดนะสิ ว่าแต่เฮียมันยิ้มอะไรของมัน


รู้รึไงว่าผมคิดอะไร


ก็คิดแบบเดียวกับที่กูคิดแน่นอน


ถามจริง?


เธอก็คิดเหมือนกับฉันใช่มั้ย B1 ช๊ายยย ฉันก็คิดเหมือนนายนะB2”

     กวนประสาท แดเนียลก่นด่าเขาด้วยระบบไร้เสียง ซองอูหัวเราะร่วนถึงคิดถึงหน้าหงอยๆเมื่อครู่ก็น่ารักดีแต่รอยยิ้มบนใบหน้าแดเนียลตอนนี้น่ารักกว่ามาก หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาเปิดอ่านข้อความในกรุ๊ปแชทก็ตอนที่ซองอูไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ยังพอมีสติเหลือมากพอที่จะไม่เป็นเหยื่อในค่ำคืนนี้และไม่ลืมที่จะไล่เซฟรูปพวกนั้นด้วย


ครืดดดด ครืดดดดด  ครืดดดดด


     แดเนียลชะโงกหน้าไปมองบนมือถือเจ้าของห้องก็พบว่ามีข้อความแจ้งเตือนเพิ่มขึ้นมา พอดีกับจังหวะที่ประตูเปิดออกพร้อมกองผ้าหลายผืน แดเนียลมองหน้าซองอูด้วยสีหน้าที่ต่างออกไป เหมือนพี่จะลืมตอบไลน์น้องเขานะ ซองอูเลิกคิ้วนิดหน่อยหลังจบประโยคของคนอายุน้อยกว่า เขาเดินไปเช็คมือถือกดยุกยิกบนหน้าจอทัชสกรีนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มสาบานว่าเขาไมได้หงุดหงิดเลยที่เห็นรอยยิ้มนั่น

.

.

.

.

.

.

.

.

คืนนี้ซองอูลงมานอนที่พื้นด้วยเหตุผลว่าร้อนและแอร์ไม่ค่อยตกไปถึงเตียง พอหัวถึงหมอนเจ้าของดาวสามจุดบนใบหน้าก็หลับทันที แต่เขายัง แดเนียลนอนไม่หลับ ไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำว่าเพราะอะไรแต่ข้อความนั่นกวนใจเขาชะมัด

 พี่เห็นที่ถามไปรึเปล่าเนี่ย

ฮึ่ยย รอคำตอบพี่อยู่นะ~

Good night kha my ongie


ตอบบ้าอะไรวะ เขานอนจ้องคนข้างๆด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ให้ตายซองอูไม่เคยปล่อยให้คู่เดทแสดงความเป็นเจ้าของขนาดนี้  น่าหมั่นไส้จนต้องขอด่าซักที


ไอ้เฮีย มึงแม่ง เดี๋ยวนี้ความลับเยอะเหรอวะ ไม่คิดจะบอกกันบ้างเลยรึยังไงกัน อย่าให้รู้นะว่าคุยอะไรกันไว้..’   


กระทั่งมีสัมผัสอ่อนโยนแตะลงบนใบหน้า เขาตกใจปิดปากเงียบดวงตาจ้องมองผ่านความมืด เปลือกตาคู่นั้นปิดสนิท หรือว่าละเมอ? แต่แล้วมือที่แตะพอดีกับช่วงคางแดเนียลเริ่มขยับ มือเรียวลูบไปตามแนวกรอบหน้า นิ้วทั้งสี่ออกแรงกดเบาๆที่เนื้อนิ่มข้างแก้มขณะที่อีกนิ้วแตะลงบนริมฝีปากของเขา แดเนียลเผลอกลั้นหายใจเมื่อสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่กลีบปากของเขายังไม่หายไปซ้ำยังละเลียดเสียจนทั่ว  หัวใจเขายิ่งเต้นแรงขึ้นยามที่มืออุ่นร้อนนั้นลากผ่าน หยุดนวดเฟ้นใบหูที่เริ่มจะขึ้นสีจางๆ นิ้วมือสอดเข้ากลุ่มผมนิ่มขยับนวดเบามืออยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ทุดอย่างจะหยุด  มันคือความเคยชินเมื่อซองอูได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของแดเนียลตอนกลางคืน ทุกอย่างเกิดขึ้นไม่แค่หนึ่งนาทีด้วยซ้ำแต่เขารูสึกว่าเป็นหนึ่งนาทีที่เชื่องช้าเหลือเกิน เพราะลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของซองอูเขาจึงมั่นใจว่าคนอายุมากกว่าไม่ได้ตื่น แดเนียลหลับตาลงผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ดึงมือที่ยังวางทับอยู่บนศีรษะเขามาแนบแก้ม ไออุ่นจากมือบนหน้าเขาไม่ได้ทำให้อกข้างซ้ายเต้นช้าลงเลย

 

“ขออณุญาติเก็บเฮียไว้คนเดียวนะครับ โทษฐานที่ชอบทำให้รู้สึกดีจนไม่อยากปล่อยไปให้ใครแล้ว”

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

91 ความคิดเห็น

  1. #81 Thopear (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:20
    ตอนน้องระบายความในใจออกมาแอบน้ำตาไหล พี่องเหมือนจะชัดเจนแต่ก็ไม่ชัดเจน คือมันยังไม่สุด100%ตราบใดที่ยังมีน้องผู้หญิงมาให้ลังเลอยู่ว่าพี่ยังไงกับน้องกันแน่ อยากได้ความชัดเจน100%ไปเลยจากพี่องอะค่ะ ฮือ แต่ตอนท้ายก็อยอุ่นมากๆเลย แง
    #81
    0
  2. #74 AeJeaNNy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:44
    นี่ขอโทษนะที่รอให้เปืดตอนสามแล้วค่อยอ่าน แต่แบบ มันหน่วงจนอยากหน่วงทีเดียวแล้วยิ้มในตอนจบไปเลย แบบโว้ยยยยย การกระทำชัดเจนนะแต่ก็ยังไม่สุด รำชะนีด้วย ยี้
    #74
    0
  3. #66 Tae'CieL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 01:19
    โอ้ยในจอยว่าตายแล้วในนี้ตายอย่างสงบศพสีชมพูไปเลยยน
    #66
    0
  4. #62 Oum Sirilak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:59
    ตามอ่านจากจอย ฮือ น่ารักว้อย น้องเนียลล
    #62
    0
  5. #58 foxierocks (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 13:53
    งื่อ หยักอ่านตอนสามโล้ยยยยยย
    ไรท์มาเปิดหน่อย งื่อ ชอบน้องแดนกับเฮยองแบบนี้จัง
    ละมุนอ่ะ ชอบอ่ะ มีความรุ้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่อ่านทั้งในนี้และในจอย งื่ออ
    แต่หายไปเลยมาต่อเถิด 
    #58
    0
  6. #56 frame-kchp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 18:04
    ฮืออน่ารัก????
    #56
    0
  7. #48 Wai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 08:31
    เฮียองแคร์น้องขนาดไหนนะ น่ารักจังงงง
    #48
    0
  8. #43 pannjed . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 16:36
    เด็กๆอย่ารวนกันเด้อ ฮือ ใจไม่ดี
    #43
    0
  9. #41 thepeachiest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 08:38
    โอ้ยเฮียยย เฮียละมุนเว่อ
    #41
    0
  10. #39 GYYG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 11:22
    ตอนที่น้องบอก ผมแค่อยากอยู่กับเฮีย ผมน่ารำคาญใช่ไหม นี่แบบโอ้ยยย ทำไมอ่ะทำไม มันแบบรู้สึกแบบแดเนียลจริงๆอ่ะ วางตัวไม่ถูกแล้วว
    #39
    0
  11. #37 mysnowb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 09:34
    กรี๊ดดด กลับมาอ่านอีกรอบหลังจากอ่านจอยไป ฮื่ออ นี้อินกว่าตอนแรกที่อ่านอีก

    แบบพอรู้ว่าลับหลังกันและกันสองคนนี้แบบแสดงออกขนาดไหน พอมาต่อหน้าเลยยิ่งแบบ โอยยย คนปากแข็งคู่นี้นี่

    แล้วพาร์ทนี้คือที่สุดแห่งความอบอุ่นค่ะ แบบหวานเว่อร์อะเฮีย ตอนง้อน้องตอนลูบหัวน้อง ฮื่อออ

    ประโยคสุดท้ายของแดนแบบ แดดิ้นมากๆ โอยยย เขินนนนน
    #37
    0
  12. #36 Miruza (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 09:21
    อ่านกี่รอบก็ตายอยู่ดี เค้าละมุนกันมากอะพีน้องคู่นี้ นี่กัดผ้าไปหลายผืนแล้วววววว เริ่มชัดเจนกันสักทีเนอะ ฟินจนเหนื่อยหล่าววว
    #36
    0
  13. #35 ≡LolliGa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 08:26
    ฮอลลลล ออมม่า ช่วยหนูด้วย เห็นได้ชัดว่าพอลับหลังกันไป ค่อนข้างชัดเจนกับความรู้สึกตัวเองกันอ่ะ แต่พออยู่ด้วยกันก็แบบกลัวเสียพี่น้องใช่มั้ย กั๊กๆทั้งคู่เลยแต่ประโยคจบของแดนนี่แบบจะแดดิ้น ไม่ใช่แค่แดนที่ละเมอ ซองอูเองก็คงติดอยู่ใต้จิตสำนึก แดนละเมอแล้วต้องคอยลูบหัว บอกเลยว่าอ่านในจอยแล้วติดมาก เป็นเรื่องที่ชอบมาก พึ่งรู้ว่ามีในเด็กดีด้วย เริ่มรำคาญอาราอารึมอะไรนั่นแล้วนะ พี่องค์ไม่รำคาญแดนหรอกจ้ะหนู ชิ แจ้เองต้องรู้อะไรแน่ๆ ศรีภรรยาพี่องค์ 5555555
    #35
    0
  14. #34 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 06:22
    ตามจากพาร์ท1 ไปจอย ดีใจที่อัพพาร์ทเด็กดีอีกนะคะ เสียดายไม่ทันครั้งก่อน

    มันก็จะดีั่ต่อใจแล้วก็วูบๆวนเวียนไป
    กำลังแฮปปี้แล้วก็วืด หน้าหงาย
    เมื่อไหร่น้องกับเฮียจะลงเอยกัน หรือจะลงเอยกันไหมนี่หล่ะประเด็น
    เฮียรักน้องแบบไหน พูดดดด
    ตอนนี้ทีมน้อง รู้สึกกลัวแบบน้อง สถานะพี่น้องโซนนี่ก็ลำบากใจไม่แพ้เฟรนโซนเลย
    #34
    1
    • #34-1 หมายิ้มของพี่(จากตอนที่ 2)
      11 กันยายน 2560 / 06:25
      วาร์ปไปอ่านคอมเมนท์ พาร์ท 3 เพราะอดใจไม่ได้
      โอเค ขอรอแบบยิ้มๆที่ปลายทาง เชื่อใจในไรท์ เฮีย และ น้อง
      ไรท์อย่าหลอกให้เรายิ้มแห้งนะคะ
      #34-1
  15. #29 ayox_x (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 11:10
    มาไม่ทัน...
    ฮืออออ จะเปิดให้อ่านอีกมั้ยคะ อยากอ่านมากเลย ชอบแนวนี้มากๆ TT
    #29
    0
  16. #24 AeJeaNNy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 16:44
    แง้ มาไม่ทัน แต่ดูจากเม้นแล้วคงหน่วงมากเลยแน่ๆ ??
    #24
    0
  17. #17 Valentine9792 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 10:44
    ชัดเจนแล้วว่าน้องรู้สึกกับเฮียแน่ๆ แต่ไอ่เฮียนี่สิท่าทางจะคิดกับน้องมันแค่พี่น้องจริงๆ ฮื่ออ ไม่เอานะ บางทีอาจจะยังไม่รู้ใจตัวเองก็ได้เนาะ T-T อยากให้จบแฮปปี้ๆนะ อย่าทำร้ายน้องนะ
    #17
    0
  18. #12 WindyAqua (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 05:36
    พี่ซองอูดูยังไม่ค่อยชัดเจนเลยค่ะ ฮือออออ สงสารน้องน้า
    #12
    0
  19. #8 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 20:32
    คุณองนี้ยังไงแน่ คุณแดนแสดงออกชัดเจนมากก
    #8
    0
  20. #4 HaeHaLo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    องซองอูหยั่มมากั๊กนะ
    ชอบแดเนียลเหมือนกันก็ชัดเจนกว่านี้นิดนึง
    มาบอกรู้สึกเหมือนน้อง น้องมันก็ยังไม้แน่ใจเลย
    ร้ายนักนะ
    #4
    0