ผมว่าผมก็รุกในระดับหนึ่ง #ดีใจที่มีอุ๋ง

ตอนที่ 2 : ดีใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    16 ก.ย. 61

2

ดีใจ

 

ดีใจ (น.) สิ่งมีชีวิตเพศชาย สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร หนักหกสิบหกกิโลกรัม อายุ 20 ปี อาศัยอยู่ในคอนโดฯ แห่งหนึ่งชั้น 17 ใกล้บีทีเอส แถวมหาลัย S กับรูมเมทหนึ่งคนชื่ออุ๋ง

 

สถานะ :  (1) นักศึกษา (กำลังจะขึ้น) ชั้นปีที่สองคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัย S

          (2) เพื่อนสนิท (ที่ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน) ของอุ๋ง

         

“ดีใจ ไม่ขำ”

“กูก็ไม่ขำ”

อุ๋งทำหน้าเหมือนจะสำลักน้ำลายเมื่อดีใจสวนกลับมาหน้าตาย ร่างหนานั่งขัดสมาธิเอียงคอมองเขาจากบนโซฟาด้วยสีหน้าราบเรียบ ส่วนอุ๋งก็เหลือบมองดีใจสลับกับน้องนุ่มที่เดินมานั่งแปะอยู่บนตักเขา ขดตัวเป็นก้อนแล้วหลับตาลงเสียอย่างนั้น คือเขาไม่ใช่เบาะนอนของแมวไง เบาะก็ซื้อมาให้ไม่เคยจะไปนอน

“...”

โอ๊ย ต่อยกูทำไมเนี่ย!

ดีใจโวยลั่น กระโหยงเหยงไปติดอีกฝั่งโซฟาเมื่ออุ๋งเอื้อมมือมาทุบต้นขาเขาอย่างแรง อยากจะตีคืนสักที แต่พอเห็นหน้าตาเหมือนแมวขัดใจแล้วเขาก็ได้แต่ชี้หน้าคาดโทษเอาไว้

เห็นกี่ทีก็ตีไม่ลงสักที

อ้าว ไม่ใช่ฝันเหรอ

ยัง มันยังมีหน้ามาทำหน้าตาเหรอหราใส่เขาอีกต่างหาก ดวงตากลมใสมองเขาด้วยแววตาที่ดูออกว่าไม่ได้ซื่ออย่างที่คิด แต่กลับทำหน้าทำตาเหมือนว่าไม่ได้ทำอะไรผิดไป

ลองต่อยตัวเองสิสัส

ต่อยตัวเองก็เจ็บสิวะ

“ไอ้อุ๋ง เดี๋ยวกูทำคืนแล้วอย่ามาร้องนะ”

“ใจ๋ นี่ไม่ใช่หนึ่งเมษานะ และกูไม่ได้หน้าโง่”

อุ๋งยกแขนสองข้างขึ้นกอดอก เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยตาดวงตากลมของเจ้าตัว หลังจากพบว่าเขาไม่ได้ฝันไป และไม่ได้อ่านอะไรผิดแม้แต่คำเดียว คนที่อยู่ตรงหน้าเพิ่งบอกว่าตัวเองชอบเขา

แอร์ในห้องนั่งเล่นก็อุณหภูมิปกติ แต่อุ๋งกลับรู้สึกว่ามันร้อนกว่าปกติเสียอย่างนั้น

น้ำตาจากความเสียใจหายไปตอนไหนก็ไม่รู้ เหลือแต่ความสับสนว่าเขากำลังอยู่ในรายการล้อกันเล่นจ้ารึเปล่า

ส่วนดีใจที่โดนอุ๋งเรียกชื่อย่อก็กลอกตาขึ้นข้างบน ทำสีหน้าเบื่อๆ

เบื่อความซื่อบื้อ

โง่นัก อุ๋งๆ นี่มันโง่นัก

“กูชอบมึง”

“...”

“ช่วยเชื่อหน่อยได้มั้ย กว่าจะพูดได้นี่กูพยายามมากนะ”

ดีใจถอนหายใจอย่างรำคาญ ดวงตาเรียวฉายแววเหนื่อยหน่ายใจ

มันอาจจะเป็นข้อความสั้นๆ ง่ายๆ ที่ใครหลายคนก็พูดออกไปได้ แต่สำหรับคนปากหนักอย่างดีใจ มันไม่ได้ง่ายเลย กับความลับที่เขาเก็บซ่อนมาตลอด มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...

“...ชอบจริงๆ เหรอ”

อุ๋งพึมพำถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ มันนอกเหนือความคาดหมายไปไกลกับคำสารภาพของคนที่เขามองว่าเป็นเพื่อนสนิทมาโดยตลอด

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิ่ง...เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่เคยคิดในแง่นั้นกับอีกคนเลย ความคิดมากมายตีรวนขึ้นมาในหัว และแสดงออกผ่านท่าทางที่มือสองข้างบีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

ถ้าปฎิเสธไป ดีใจจะเสียใจไหม แล้วเราจะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้รึเปล่า

“เออ โง่แล้วยังนิสัยไม่ดีอีก”

เดี๋ยว...มันใช่เหรอวะ

อุ๋งเงยหน้ามองดีใจ ดวงตากลมๆ ถลึงใส่เมื่อถูกด่าทั้งที่ตัวเขาเองกำลังคิดหนักเกี่ยวกับเรื่องของอีกฝ่ายอยู่

ชอบจริงเหรอ ไม่เห็นอ่อนโยนกับกูเลยอะ..

“นี่มึงชอบกูจริงป่ะเนี่ย ด่าเอาด่าเอา”

“โกหกแล้วได้มึงมั้ย”

“สัสใจ๋”

อุ๋งเขวี้ยงหมอนอิงที่ตกอยู่ที่พื้นใส่ดีใจที่จ้องหน้าเขาเงียบๆ แล้วเอ่ยตอบสั้นๆ แบบที่ฟังแล้วโคตรชวนให้โมโห ที่น่าหงุดหงิดที่สุดก็คงเป็นคำถามที่ว่าทำไมดีใจถึงได้ทำตัวเหมือนปกตินัก ไม่รู้ว่าเพราะไม่คิดอะไรเลย หรือเพราะเก็บอาการเก่งมากกันแน่

ที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่ชอบสายตาที่มันมองมาเลย

ไอ้สายตาแบบที่เหมือนจะกลืนกินลงไปทั้งตัว เห็นแล้วรู้สึกแปลกๆ

คล้ายจะจมน้ำ

“เรียกทำไม กลัวลืมชื่อเหรอ”

“มัน...ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อไหร่อะไรล่ะ”

“ชอบกูตั้งแต่เมื่อไหร่”

ดีใจเงียบไปเมื่อเจอคำถามนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาก็รู้แหละว่าถ้าสารภาพออกไป คำถามนี้จะต้องตามมาอย่างแน่นอน

ที่เห็นนิ่งๆ นี่ไม่ใช่ว่าไม่เป็นอะไรนะ เกร็งไปหมด หน้านิ่งแต่ใจนี่เต้นแรงจนเหมือนจะหลุดจากอก ส่วนคนถามเองก็ประหม่าจนต้องเอื้อมมือไปลูบขนน้องนุ่มที่นอนอยู่บนตักแก้เก้อ

“...”

“ใจ๋ ตอบกู อย่ามาเงียบหนี”

อุ๋งขมวดคิ้วเมื่อดีใจปิดปากเงียบเหมือนเป็นใบ้ เขาล่ะเกลียดนิสัยนี้ของดีใจสุดๆ ไอ้ที่เวลาไม่อยากตอบก็หนีด้วยการไม่พูดเลยดื้อๆ เอาอะไรง้างปากก็ไม่ยอมบอก

“กูขอเปลี่ยนคำถาม”

“ทำไมวะ”

“เพราะกูอยากให้มึงหาคำตอบของคำถามนี้เอง”

“...”

“มันไม่ยากเลยอุ๋ง”

เม้มปากแน่นเพราะรู้สึกประหม่ากับสายตาจริงจังของดีใจ อุ๋งไม่ได้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกแบบนี้ของดีใจมานานมาก นับตั้งแต่สมัยที่เขาไปมีเรื่องจนต้องเข้าโรงพยาบาลเมื่อปีหนึ่ง (ซึ่งบอกตรงๆ ว่าจำไม่ได้แล้วว่าเรื่องอะไร ช่วงนั้นเปรี้ยวตีนเป็นปกติ) แล้วดีใจก็นั่งเกาะขอบเตียงแล้วขอร้องให้เขาเลิกไปมีเรื่องสักที

และเพราะสำหรับอุ๋ง ดีใจคือเพื่อนคนสำคัญ...สำคัญยิ่งกว่าใคร

อุ๋งระบายลมหายใจที่อึดอัดอยู่ในอก มือที่ลูบขนน้องนุ่มเผลอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว และน้องนุ่มที่รู้สึกเจ็บขึ้นมาก็ครางแง้วเป็นเชิงประท้วงจนอุ๋งสะดุ้งที่เผลอทำร้ายเจ้าขนฟูเข้า

“แต่...กูคิดกับมึงแค่เพื่อน / กูรู้ว่ามึงคิดกับกูแค่เพื่อน”

พูดออกมาพร้อมกันจนต้องสบตากันเข้า

อุ๋งเบือนหน้าหลบสายตาของดีใจ เขาไม่เคย ไม่เคยคิดกับดีใจในเชิงนั้นเลยสักครั้ง พอรับรู้เข้า มันเลยเป็นความรู้สึกที่ทั้งแปลกใจและตกใจ และมีความอึดอัดเล็กน้อยเจือปนอยู่

แต่เพราะเป็นดีใจ มันเลยไม่ใช่ความรู้สึกในเชิงลบอย่างความผิดหวังหรือรังเกียจ แต่ก็ไม่ใช่ความรู้สึกดีเหมือนกัน

“โกรธกูมั้ย...จะทิ้งกูไปรึเปล่า”

แม้จะดูใจร้าย แต่เขาก็ไม่อยากให้ดีใจหายไป

อยากขอโทษที่ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกนั้นเอาไว้ได้

แล้วก็อยากขอร้องว่าช่วยอยู่กับเขาต่อไปได้ไหม

“...”

“.. ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษ ที่กูบอกคือบอกให้รับรู้”

ดีใจทอดสายตามองอุ๋งที่นั่งอยู่ตรงพื้น มองคนที่ทั้งหลบตาเขา แต่ก็เหลือบตามามองเป็นระยะ แสดงความกังวลและห่วงใยออกมาอย่างไม่ปิดบัง อยากบอกให้อีกฝ่ายช่วยหยุดใช้ตาใสๆ นั่นมองเขาก่อน หยุดทำให้อะไรมันยากไปกว่านี้

แค่นี้ ที่อดทนมามันก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว

“...”

“แค่รับรู้ ไม่ต้องรับรัก ไม่ต้องรู้สึกผิด ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น”

ดีใจฝืนใจลุกขึ้นจากโซฟา เอาฝ่ามือหนาวางบนหัวอุ๋งแล้วตบแปะๆ สองสามที โน้มตัวลงมากระซิบใกล้ๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในห้อง

“เพราะถ้ากูจะทิ้งมึงเพราะมึงไม่รัก กูทิ้งไปนานแล้วอุ๋ง”

อุ๋งนั่งนิ่งอยู่บนพื้นพรมข้างแมวเปอร์เซียขนฟู ไม่รู้จะตีความหมายประโยคของดีใจไปในทางไหนได้นอกจากว่าอีกฝ่ายชอบเขามานาน นานมากแล้ว จนประตูห้องนอนของดีใจถูกปิดเขาก็ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น

เสียงข้อความที่ดังขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ดึงสติให้กลับมา

 

Happiness.D : ถ้าหายเฮิร์ตแล้ว

Happiness.D : คืนนี้ไปเล่าเก่ากัน ฉลองสอบเสร็จ

 

หมายเหตุ : เล่าเก่าคือชื่อร้านเหล้า ชื่อเต็มๆ ของร้านคือ เล่าเก่ามีพี่ชื่อชื่อเล่าใหม่ ถ้าเล่าเก่าตายจะเหลือใคร

คำถามคือกูต้องไปกับมึงเหรอ ?

 

“เอ๋า ชน”

เพล้ง!

“เชี่ยอุ๋ง มึงทำแก้วแตก”

เสียงของแทนทะเล หนึ่งในเพื่อนร่วมกลุ่มของอุ๋ง (ซึ่งในกลุ่มก็มีกันแค่สามคน คืออุ๋ง ดีใจ แทนทะเล) โวยลั่นแข่งกับเสียงเพลงในร้าน เล่าเรื่องโดยรวบรัดก็คือพออุ๋งมาถึงก็สั่งเหล้าสั่งเบียร์แล้วซัดเอาซัดเอา สิบห้านาทีแรกก็เริ่มหัวเอียง พอครึ่งชั่วโมงก็เมาดิบ เอาหัวโขกผนังร้านทุกห้านาทีและปัดแก้วตกแตกเป็นใบที่สอง

สร้างความพินาศสันตะโรอย่างไม่เกรงอกเกรงใจคนที่ต้องมาจ่ายค่าเสียหายให้เลยแม้แต่นิด

“ดูแมวน้ำมึงหน่อยใจ๋ แม่งเอ๊ย ค่าแก้วแพงกว่าค่าเหล้าแล้ว”

“มาว...น้าม...โพ่งงง”

ดีใจถอนหายใจก่อนจะรับศีรษะกลมของอุ๋งที่โงนเงนจะปักโต๊ะเอาไว้ได้ทันท่วงที มองมาเฟียแมวน้ำที่พยายามยกนิ้วชี้ขึ้นหมายหัวเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่ง แต่แค่ยกแขนตรงๆ ยังไม่มีปัญญา

“อุ๋ง อย่าเรื้อน”

หมายักษ์เอ่ยเสียงดุพร้อมกับยกหัวของอุ๋งให้เอนพิงกับผนังดีๆ แต่เจ้าตัวกลับหันเอาหน้าแดงๆ จากฤทธิ์เหล้ามามองค้อนเขาเสียอย่างนั้น แถมยังเอื้อมมือมาชกอกเขาอีกต่างหาก

“มึงอะ ..”

“ทำไม กูทำไม”

“นิสัยไม่ดี...มึงแม่งไม่ดี”

เอ่ยเสียงอ้อแอ้ก่อนเอื้อมมือมาผลักไหล่เขาซ้ำ ลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอลล์ฉุนจัดบอกให้รู้ว่าคงยกซัดไม่ยั้ง น่าจะกะว่าคืนนี้เตรียมนอนกอดขอบชักโครก แล้วครองห้องน้ำเป็นที่นอนในคืนนี้

แล้วถามว่าเขามีหน้าที่อะไร

ก็คงเป็นการขับรถพาอุ๋งกลับคอนโด ลูบหลังให้ตอนอ้วก แล้วก็ทิ้งให้มันนอนกองในห้องน้ำนั่นแหละ

เพราะแบกออกมานอนข้างนอกก็เท่านั้น อุ๋งเป็นพวกเมาแล้วอ้วกตลอดคืน การพาออกมานอนข้างนอกก็เหมือนทรมานให้มันต้องคลานกลับเข้าไปอ้วกในห้องน้ำอีกรอบและอีกรอบ ใช้เวรใช้กรรมจนกว่าสังขารจะบอกให้มันสลบตายๆ ไปให้จบ

แปะ...

ดีใจยกแก้วเหล้าขึ้นจิบพอให้ได้รส ดวงตาเรียวเหลือบมองอุ๋งที่พูดได้แค่มึงอะไม่ดี ซึ่งก็ไม่รู้ว่าด่าเขาหรือด่าเมษา ด่าเสร็จก็เอนหัวทิ้งลงบนตักเขาเสียอย่างนั้น ชวนให้เหนื่อยใจจนต้องส่ายหัวแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว

คอก็อ่อน ยังจะแดกไม่ประมาณตัวอีก

“เฮิร์ตขนาดนั้นเลยเหรอวะ”

“ก็คงงั้น”

ไม่เฮิร์ตก็แปลก อุ๋งน่ะรักเมษาแบบหัวปักหัวปำ กว่าจะจีบติดก็เที่ยววิ่งจากตึกนิเทศไปตึกแพทย์เป็นสามสี่เดือน เวลามีเท่าไหร่ก็ยกให้เมษา หัวใจมีเท่าไหร่ก็ยกให้เมษา สำหรับเด็กนิเทศที่มีกิจกรรมแปดแสนแปดล้าน บอกเลยว่ารองจากกิจกรรม ทั้งหมดที่เหลือก็เป็นของเมษาหมด พูดแบบน้ำเน่าๆ หน่อยก็ชีวิตนี้เพื่อเธอ เทเพื่อนเทฝูงไปตามแฟนตลอด

แต่มันก็คงยังไม่พอ

ไม่งั้นเขาคงไม่รู้สึกถึงหยดน้ำอุ่นๆ ที่ซึมผ่านผ้าตรงกางเกง

ดีใจเหลือบมองอุ๋งที่งอแงอยู่บนตัก เขาน่ะ ไม่ได้ชอบเข้าร้านเหล้า ไม่ได้เห็นด้วยกับการที่สอบเสร็จแล้วต้องมาฉลองด้วยการเมายับ อ้วกแตก ตื่นมาแฮงก์และเสียวันหยุดไปฟรีๆ หนึ่งวันกับการเมาค้าง

แต่ส่วนมากที่มาเพราะอุ๋งอยากมา เขาเลยไม่ขัดอะไร

ครั้งนี้ก็เช่นกัน เห็นหน้าเศร้าๆ กับท่าทางซึมๆ แบบนั้น เขาว่ามันก็คงอยากทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ตัวเองลืมเรื่องแย่ๆ ไปได้สักพัก

เขาเลยมาด้วยเพื่อความสบายใจ ว่าอุ๋งจะกลับคอนโดโดยสวัสดิภาพ

มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติที่มือหนาของดีใจที่แปะลงบนเส้นผมสีดำสนิทของอุ๋งแล้วลูบเบาๆ อุ๋งที่เมาหลับและคงจะฝันร้ายสะอื้นหน่อยๆ ซุกอยู่บนตักกว้างของร่างสูง แทนทะเลเหลือบมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่แปลกใจเท่าไหร่

ต่อให้ดีใจคนห่ามจะอ่อนโยนยิ่งกว่านี้เขาก็ไม่แปลกใจ

บอกตรงๆ ว่าชินตา ถ้าเป็นกับอุ๋งอะโคตรชินตา

มีแค่ไอ้อุ๋งเท่านั้นแหละที่ไม่เคยรู้ห่าอะไรเลย

แทนทะเล ดีใจ และอุ๋งเป็นเพื่อนคณะเดียวกัน เจอกันตั้งแต่ช่วงรับน้อง

แต่ใจดีกับอุ๋งจะสนิทกันเป็นพิเศษเพราะโดนจับเป็นรูมเมทกันด้วยในเทอมแรก แล้วก็เหมือนจะถูกคอกันจนพอเทอมสองก็ย้ายออกจากหอในของมหาลัยไปอยู่คอนโดเดียวกัน

มันเป็นห้องคอนโดที่บ้านของดีใจซื้อเอาไว้ให้ก่อนจะเข้ามหาลัย แต่ตามกฎของปีหนึ่ง เทอมแรกบังคับให้ต้องอยู่หอในก่อน พอหมดเทอมปุ๊บ ดีใจเลยย้ายออกแทบจะทันที แล้วก็หิ้วเอาแมวน้ำตัวหนึ่งไปอาศัยอยู่ด้วย โดยเรียกเก็บค่าเช่ารายเดือนเอาเพราะอีกคนไม่ยอมอยู่ฟรี

อุ๋งน่ะ ชอบดีใจเพราะคุยถูกคอ

แต่ไม่รู้นะว่าดีใจชอบอุ๋งเพราะถูกอะไร J

“กูบอกอุ๋งแล้วนะ”

“เรื่อง?”

แทนทะเลกลอกตาด้วยความรำคาญ เนี่ย ดีใจแม่งชอบทำตัวแบบนี้ นึกจะพูดก็พูดขึ้นมาดื้อๆ ไหนอินโทร ไหนที่มา คือเหมือนมีมันรู้เรื่องอยู่คนเดียว ใครจะไปตรัสรู้กับมันวะ

“ที่ชอบมัน”

“ว้าว” 

“ว้าวได้จริงใจสัส”

แทนทะเลขำกับสีหน้าหงุดหงิดของดีใจ แต่ถามจริงว่ามันจะให้เขาใส่อินเนอร์ไหนในการคุยวะ มองจากดาวอังคารยังรู้อะว่าดีใจแม่งเพื่อนไม่จริง จะให้ไปตื่นเต้นอะไร ใครๆ ก็มองออกกันทั้งนั้น แต่เพราะเห็นหูแดงๆ ของไอ้หมายักษ์ที่คล้ายจะระเบิดอยู่รอมร่อ เขารู้ว่ามันแม่งเขินฉิบหายแค่ไหนกับการกลั้นใจสารภาพออกไปสักที

สำหรับผู้ชายปากหนักที่ทำตัวเหมือนอมหินถ่วงไว้ในปาก การกล้าขนาดนี้แปลว่าคงต้องใช้ความพยายามทั้งชีวิตที่สะสมมาไปกับการพูดออกไป

“กูจะไม่ถามนะว่ามึงพูดไปแล้วรู้สึกยังไง เพราะรู้สึกเหี้ยอะไรก็แก้ไม่ได้ มึงพูดไปหมดแล้ว แต่คิดยังไงถึงได้บอกไปวะ”

“ไม่รู้ว่ะ”

“...”

“แค่ไม่ชอบสายตาที่มันมองเหมือนตัวเองไม่มีค่า ไม่สมควรถูกรัก”

“เลยอยากให้มันรู้ว่ามีคนคนหนึ่งหลงมันฉิบหายหัวปักหัวปำอยู่ตรงนี้?”

“...อืม”

แทนทะเลเอ่ยแซวกะให้คนปากหนักแถมหน้าบางเอ่ยปฏิเสธเลิ่กลั่กเล่น แต่มันดันหน้าหนายอมรับขึ้นมาเสียอย่างนั้น

โห กูนี่เขินแทนไอ้อุ๋งเลย

“เหยด ใจนายแม่งได้”

“หล่อเลยอะ แต่จริงๆ คืออยากกลั้นใจตาย”

“แล้วอุ๋งว่าไง ทำไมยังมาด้วยกันได้”

“ตอนแรกมันก็ไม่เชื่อ”

“กูว่าละ”

 “...อืม กูเลยบอกว่าช่วยรับรู้หน่อย กูอุตส่าห์หน้าด้านบอกทั้งๆ ที่รู้ว่าแม่งไม่คิดอะไรแล้ว แต่รู้แล้วก็ไม่ได้อยากให้มันคิดอยู่ดี กูแค่อยากให้มันรับรู้อะ”

“แหม หัวใจมึงนี่หล่อเลยมาก”

“หน้ากูก็หล่อ”

“จ้าพ่อเดือนคณะ พ่อรองเดือนมอ แต่หล่อแล้วไง หล่อไปเขาก็ไม่ชอบมึงป่ะ”

“สัส”

ขยี้เพื่อนรักอีกสักที มั่นหน้าดีนัก ถึงหน้ามันจะดีพอให้มั่นก็เถอะ แต่เห็นแล้วก็หมั่นไส้ตงิดๆ ปะวะ

ไม่อยากยอมรับให้รำคาญใจ แต่ไอ้หล่อนี่ก็ดีกรีเดือนคณะ พ่วงด้วยรองเดือนมอจริงๆ เหตุที่ไม่ชนะเดือนมอก็เพราะแม่งไม่เป็นมิตรพอ แบบ ไม่เหมือนนางงามมิตรภาพ ปกติก็หน้านิ่งหน้าตายอยู่แล้ว วันประกวดรอบสุดท้ายก็ดันหน้าตาเหมือนคนอมขี้เนื่องด้วยว่ามองหาไอ้อุ๋งแล้วดันเจอกอดกับเมษาอยู่ รอยยิ้มที่พวกรุ่นพี่บรรจงปั้นแต่งเลยได้หายวับในสามวิตอนประกวดรอบสุดท้าย

ทุเรศป่ะ ถามใจ

แต่อันที่จริง มันไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ดีใจเป็นคนไม่เอนจอยกับกิจกรรมอยู่แล้ว เหมือนมาเพื่อเรียนแล้วก็ให้มันจบๆ ไป ไม่ค่อยชอบมีปฎิสัมพันธ์กับใคร แล้วก็ไม่ชอบให้ใครไปมีปฎิสัมพันธ์กับมัน

ตอนดาวเดือนมาขอให้มันประกวด ยังต้องมาอ้อนวอนผ่านอุ๋ง ซึ่งความซวยของดีใจก็คือกองดันขอร้องถูกคน ดีใจเลยต้องยอมตกลงอย่างห้ามไม่ได้

“กูไม่ได้จะซ้ำมึงนะ แต่มึงรู้ใช่มั้ยว่ามันไม่ได้ชอบมึง มันเป็นรุกเหมือนมึง มองมึงเป็นเพื่อน”

“กูรู้”

ปากก็ตอบแทนทะเล แต่สายตากลับจดจ้องตรงกลุ่มผมเข้มที่ซบอยู่บนตัก ปลายนิ้วไล่เล่นเส้นผมอ่อนนุ่มที่บางครั้งเขาเป็นคนสระให้กับมือด้วยความเพลินเพลิด

รู้ รู้หมดแหละ รู้ว่าอุ๋งชอบคนแบบไหน

และรู้ว่าตัวเองคงเป็นให้ไม่ได้...

“อุ๋งมันชอบแบบเอวบางร่างน้อย น่าขย้ำให้จมเขี้ยว”

จะกี่คนที่อุ๋งเคยเตะตาหรือจีบมาก็มักจะอยู่ในสเกลไซส์มินิ ตัวบาง ผิวขาว ยิ้มหวานสดใส อุ๋งน่ะแพ้คนยิ้มสวยๆ ตาหวานๆ ฉะนั้นเมษาเลยได้ใจอุ๋งไปเต็มๆ เป็นผู้ชายตัวบาง ผิวขาวตามฉบับลูกครึ่งจีน หน้าหมวย ยิ้มเก่ง เป็นคนแบบที่ดีใจคิดว่าเขาตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่น่าเป็นให้ได้

และเวลาอุ๋งอยู่กับคนอื่น เจ้าตัวก็จะครองตำแหน่งแฟนในฝัน ทั้งอบอุ่น ใจดี ขี้เล่น เป็นที่รักของใครต่อใคร

“...”

แต่ก็ชอบ ชอบมาก ชอบมากจนไม่รู้จะหาคำไหนมาแทนคำนี้

“ส่วนมึงอะ ตัวหนาร่างใหญ่ เหมือนจะขย้ำมันให้จมเตียงมากกว่า”

“ก็อยากทำอยู่”

“เชี่ยใจ๋”

 

เรื่องของเรื่องคือดีใจน่ะอยากรุกอุ๋ง

แต่อุ๋งก็ดันรุกในระดับหนึ่ง



100%

tbc.


ไม่เคยเขียนแนวนี้เลย ความสัมพันธ์อะไรแบบนี้

กราบขอกำลังใจเยอะๆ เพราะเขียนแล้วก็ชอบมาก

และหวังว่าทุกคนจะชอบเหมือนกัน

ปล. มีเวอร์ชั่นจอยลดาด้วย เสิร์จ #ดีใจที่มีอุ๋ง

ข่อมครับ


ไม่มีการหักมุมว่ารู้สึกเหมือนกันใดใดทั้งสิ้น

555555555555555555555555555555555555

สงสารพิดีใจเหลือเกิน อยากได้เขาเป็นเมีย แต่เขาก็อยากมีเมียอะ

มาเป็นกำลังใจให้พิดีใจกัน

แท็ก #ดีใจที่มีอุ๋ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

255 ความคิดเห็น

  1. #224 Stalkerking (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 20:03
    แนวนี้พี่ชอบจ้า!!!!! รุกแล้วไง เจอใจ๋เข้าไปเดี๋ยวรู้เลย 555
    #224
    0
  2. #187 RealThxnB (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:52
    ใจ๋~~ แงงง สู้ๆๆๆๆ
    #187
    0
  3. #161 lolypop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 00:06

    พิใจ๋ น้องเปนกำลังใจให้อยู่ทางนี้นะคะ

    #161
    0
  4. #154 Babybozo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:19
    ไม่ดราม่าเนอะ กอดนะใจ
    #154
    0
  5. #148 ppor97 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 21:40
    กรี๊ดดเดดเ
    #148
    0
  6. #88 Meaw_Ong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 09:07
    โง้ยยยย น่ารักก น้องอุ๋งก็รุกอยู่ในระดับหนึ่งงง
    #88
    0
  7. #82 noonafy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:40
    โอ้ววว ก็อยากทำอยู่ อยากทำอะไรคะ ใจเย็นๆ เน้อ
    #82
    0
  8. #78 PreawTinsel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 12:18
    เป็นกะลังจัยย์ให้พี่ใจ๋นะคะ
    #78
    0
  9. #70 HUnH(w)An (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 10:12
    โธ่พ่อคุณ ติดอยู่แค่อุ๋งก็รุกในระดับนึง 555555555 เป็นกำลังใจให้น้องดีใจของพี่นะคะ
    #70
    1
    • #70-1 ล้านนาที(จากตอนที่ 2)
      5 กันยายน 2561 / 19:40
      กด 520 เป็นกำลังใจให้ดีใจด้วยนะคะ
      #70-1
  10. #67 Ntctpp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 00:31
    หือ ชอบมาก 😭
    #67
    0
  11. #50 akswdnnnnnn_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:42
    ดีใจจจย สู้เขาาา
    #50
    1
    • #50-1 ล้านนาที(จากตอนที่ 2)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:59
      รุกอีกกก ดีใจรุกอีกกก
      #50-1
  12. #49 taemmie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 19:54
    มันจะไม่หน่วงใช่ไหม รู้สึกดีแทนอุ๋งที่มีเพื่อน(คิดไม่ซื่อ)แบบดีใจ อบอุ่นเหลือเกิน
    #49
    1
    • #49-1 ล้านนาที(จากตอนที่ 2)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:59
      ไม่หน่วงงง สัญญาจะน่ารัก
      #49-1
  13. วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 07:58

    งานหินเลยนะใจ๋

    #48
    0
  14. #47 svanya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:32
    รุกไปเรื่อยเมื่อยก็ซบตักอุ๋ง
    #47
    0
  15. #46 kmllnb01234 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 15:34
    นกไม่นกก็รอดูกันไปยาวๆก่อนเน้ออออ
    #46
    0
  16. #45 Kinnaphat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 21:35
    โง้ยย ชอบบ
    #45
    0
  17. #44 akswdnnnnnn_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 15:57
    เสียใจแทนใจดี;_;
    #44
    0
  18. วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 08:18

    ใจดี ดีใจ

    #43
    0
  19. #42 เฌอแตมเป็นแมว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:02
    งู้ยยยย จะเป็นไงต่อเนี่ยๆๆๆ
    #42
    0
  20. #41 noonafy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 13:45
    ทำไมเราเผลออ่านดีใจเป็นใจดีตลอดเลย
    #41
    0
  21. #39 YBSoulmate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:39

    กลับมาอัพได้แล้ว นักอ่านให้อภัยแล้ว 55555

    #39
    0
  22. #38 YBSoulmate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:39

    กลับมาอัพได้แล้ว นักอ่านให้อภัยแล้ว 55555

    #38
    0
  23. #37 YBSoulmate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:39

    เมื่อไหร่ไรต์จะมาอัพ

    #37
    0
  24. #36 แมวสีชมพู(holy59) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 01:16
    คิดมากเลย แนวฟิลกู้ด
    #36
    0
  25. #35 Gway (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 10:26
    รอค้าบบบบ
    #35
    0