Desire of Niran ปริศนาข้ามมิติ

ตอนที่ 3 : ปริศนาที่ 3 เริ่มต้นออกเดินทาง สตาร์ท!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 53


ปริศนาที่ 3

เริ่มต้นออกเดินทาง สตาร์ท!!!

 

            แสงที่ลอดส่องเข้ามาทำให้เปลือกตาบางเริ่มเผยอขึ้นอย่างจำใจ  ดวงตาสีรัตติกาลทอดมองไปรอบๆห้องอย่างงงๆ  ก่อนกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับภาพที่เห็นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

 

            เพดานห้องสีเทา...

 

            เตียงสีขาวมีราวเหล็กสีเงิน...

 

            ชุดคนป่วยสีฟ้า...

 

            กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและยาต่างๆลอยคลุ้งกระจายไปทั่ว...

 

            บอกได้คำเดียวว่าที่นี่คือโรงพยาบาล!!!

 

            เมื่อคิดแล้วเธอก็กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย  โรงพยาบาล?  เป็นการมาครั้งแรกสำหรับคนที่อึด! ถึก! และทนเกินผู้หญิงทั่วไปอย่างเธอ  เซเวียร์กำลังจะลุกขึ้นไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ  ถ้าไม่ติดว่าร่างกายเธอมันไม่มีแรงละก็นะ  สุดท้ายความพยายามของเธอก็เป็นผล...แค่ลุกขึ้นได้น่ะนะ  ทันทีที่เธอก้าวลงเท้าแตะพื้น  ตัวเธอก็แทบจะล้มลงไปกองกับพื้นเหมือนเยลลี่นิ่มๆ

 

            เซเวียร์!!!”  เสียงหวานและเสียงห้าวดังขึ้นพร้อมกันที่แถวๆหน้าประตูห้อง  เด็กหนุ่มผมแดงเพลิงเดินเข้ามาช่วยพยุงเธอพร้อมกับเด็กสาวผมฟ้าอีกคน  สรุปเธอก็ไม่ได้ไปห้องน้ำอย่างที่หวังไว้เนื่องจากดาน่าเป็นคนที่มาเช็ดตัวและและเช็ดหน้าให้เธอ

 

          ดาน่า  เอริก  รู้ไหมว่าฉันฝันร้ายด้วยละ  ฉันฝันว่าอยู่ๆก็มีคนบุกเข้ามาในบ้านของฉัน  แล้วคนพวกนั้นก็ถามหาปริศนาอะไรก็ไม่รู้  แล้วที่สำคัญที่สุดแม่ฉันก็ตายด้วย...  เซเวียร์พูดเสียงร้อนรนแต่พูดเสียงอ่อนในประโยคหลัง  ทำให้ดาน่ากับเอริกมองหน้ากันอย่างจนใจ  ดาน่าจับมือของเธอขึ้นมากุมไว้แล้วมองเธออย่างเศร้าๆ

 

            เซเวียร์...เธอ...ไม่ได้ฝันไป  เอริกผลุบสายตาลงต่ำไม่มองหน้าเธอ  ส่วนดาน่าก็บีบมือเธอแน่นเป็นการให้กำลังใจ  เซเวียร์หน้านิ่งก่อนเสมองออกไปนอกหน้าต่าง

 

            เหรอ....ฉันนึกว่านั้นคือฝันร้ายซะอีก....  เซเวียร์หันกลับมายิ้มให้เพื่อนๆทุกคนอีกครั้ง

 

            ทำไมมันถึงไม่เป็นฝันร้ายนะ?  ดาน่ากับเอริกมองหน้ากัน  คำพูดของเซเวียร์และสีหน้าตอนนี้มันไม่ตรงกับภายในของเธอหรอกพวกเขารู้...

 

คุณหมอให้พวกเธอกลับบ้านในตอนเย็น  และเมื่อตอนบ่ายๆก็มีตำรวจมาหาเธอ  ดีที่คุณหมอที่นี่เขาบอกว่าคนป่วยต้องการพักผ่อนเธอจึงรอดพ้นจากการถูกสอบสวนอย่างหวุดหวิด  ดาน่าและเอริกเดินมาส่งเธอที่บ้าน  แต่ทันทีที่เห็นภายในบ้านก็เริ่มมีสีหน้าหนักใจ

 

          ภายในเป็นโต๊ะอาหาร  สายรุ้งงานวันเกิดยังคงมีให้เห็นอยู่ตามพื้น  บนโต๊ะยังคงมีของขวัญบางอย่างวางอยู่  แน่นอนว่าต้องมีของดาน่าและเอริกรวมอยู่ในนั้น  แต่ที่ดูสะดุดตาที่สุดคือลูกแก้วหิมะที่วางทับซองจดหมายสีน้ำตาลเหลืองอยู่  เซเวียร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเดินไปหยิบซองจดหมายขึ้นมาเปิดอ่าน

 

 

            ถึงลูกสาวของพ่อ  เซเวียร์.....

 

                   พ่อคิดว่าตอนที่ลูกเปิดจดหมายฉบับนี้อ่าน  แม่ของลูกก็คงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว  ลูกรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นบ้างละ?  ที่แน่ๆพ่อรู้ว่าเราคงเสียใจและสงสัยไหมว่าทำไมพ่อถึงรู้ได้  แต่นั้นไม่ใช่ประเด็นหลักที่เราจะคุยกัน  และพ่อจะไม่บอกลูกด้วย 

 

          ลูกเจ็บใจไหม?...

 

          ลูกเสียใจไหม?...

 

          แล้วลูก...อยากได้แม่ของเรากลับคืนมาไหม?...

 

 

            ...อยาก...  อ่านถึงตรงนี้แล้ว  เซเวียร์ตอบตัวเองในใจ

 

 

            ใช่แล้ว  นี่คือเรื่องที่พ่อจะพูดกับลูก  จำคำพูดของพ่อได้ไหมเซเวียร์  เกม...ที่เราเคยคุยกัน  พ่อมีปริศนาให้ลูก 20 ข้อ  หากลูกไขได้ทั้งหมด  ปลายทางของมันพวกเราเหล่าผู้ข้ามมิติเรียกมันว่า

 

.....ปรารถนาแห่งนิรันดร์.....

 

          สิ่งนี้มันจะทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของผู้ที่ได้ครอบครองมันเป็นจริง  แน่นอนว่ารวมถึงเรื่องแม่ของเราด้วยเซเวียร์  แต่จงอย่าเชื่ออะไรง่ายๆนะเซเวียร์  จงไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนทำสิ่งต่างๆ  จงนึกถึงคำสอนเก่าๆของพ่อไว้....

 

          ตอนนี้ถึงเวลาที่ลูกต้องเลือกแล้วเซเวียร์  ผู้ข้ามมิติมีกฎว่าทายาททุกคนของเขาจะต้องเข้าร่วมเกมนี้  แต่พ่อจะให้เจ้าเลือก  ระหว่างออกไปตามหาสิ่งที่ไม่ตายตัว  กับอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข  จงอย่าลืมว่าเกมนี้ไม่ได้มีเจ้าเล่นคนเดียว  ลูกพ่อ...ทุกคนที่เล่นเกมนี้พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางผู้เล่นคนอื่นๆที่เล่นเกมนี้ด้วย  ทุกคนคือศัตรูของกันและกัน  จงอย่าลืมที่พ่อบอก  เกมนี้เดิมพันด้วยชีวิตของเจ้า....

 

          มาถึงย่อหน้าสุดท้ายของพ่อแล้วละเซเวียร์  หากเจ้าเลือกที่จะเล่นเกมนี้เจ้าก็จงจำประโยคนี้ให้ขึ้นใจละ

 

ปริศนา ที่หนึ่ง ถูกกักขัง              ทั้งแล้วยัง ให้กำเนิด ผิดลูกหลาน

โดนปรักปรำ มาตลอด เพราะคนพาล     มีสื่อสาร มีรับรู้ แต่ไม่อาจเข้าใจ

 

                                                                  

รักเสมอ  พ่อเชื่อใจในตัวเจ้า.....

                                                                                จาก  พ่อ

                                                                                 ชาล์  เซ็นนีร่า

 

          เซเวียร์นิ่งไปเล็กน้อยก่อนฉีกจดหมายออกแล้วโยนทิ้งถังขยะ  ทำให้เพื่อนๆอีกสองคนรู้สึกประหลาดใจเล็กๆ  เซเวียร์หันมายิ้มให้กับดาน่าและเอริก

 

            ฉันจะออกเดินทาง...  เซเวียร์พูดยังไม่ทันจบ  แต่เพื่อนทั้งสองของเธอเอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน  แถมยังร้องดังข้างหูจนเธอเกือบจะยกมือขึ้นปิดแทบจะไม่ทัน

 

            หะ!!!  เธอจะออกไปไหน  สิ่งที่เซเวียร์บอกแทบจะทำให้หนุ่มสาวเป็นลม

 

            ไม่รู้  เอริกเอามือตบหน้าผากตัวเอง  ไม่ทันได้ว่าอะไรเซเวียร์ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

 

            ฉันจะออกเดินทาง  แต่ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไหร่?  และได้กลับมาไหม? แต่ ฉันขอวานพวกเธอช่วยดูแลแม่ของฉันแทนฉันได้ไหม? ดูแลในที่นี้คือดูแลทุกสิ่งที่เป็นของแม่เธอ ไม่ว่าจะเป็นบ้านหลังนี้ ของต่างๆ และสุสานที่เด็กสาวอาจจะไม่มีวันได้ไปหา....

 

            ดาน่าและเอริกมอหน้ากันแล้วขมวดคิ้ว  เอริกหลับตาลงก่อนเอ่ยอย่างมั่นใจ  ได้สิ!!! ฉันจะดูแลให้ทุกอย่างเลย!!!”  ดาน่าเดินมาบีบไหล่เซเวียร์เบาๆ  ใช่!  พวกเราจะดูแลให้  แต่แลกกับที่เธอจะต้องกลับมาหาพวกเราอีกนะ!!!”  ดาน่ายิ้มให้อย่างร่าเริง  ซึ่งเซเวียร์ก็ยิ้มตอบ  ก่อนจะไล่ทั้งสองคนออกจากบ้านไป

 

            เอาละ ส่งฉันถึงบ้านแล้วก็หมดธุระแล้ว  กลับกันได้แล้วละ  เซเวียร์พูดแล้วดันทั้งสองคนออกนอกบ้านไป  ซึ่งดาน่ากับเอริกก็ประท้วงกันกราวใหญ่

 

            เสร็จแล้วไล่กันเลยเหรอ  ใจร้ายอะจำไว้เลยนะ  เอริกประท้วงทีเล่นทีจริง  ส่วนดาน่าก็ทำหน้ามุ่ยก่อนส่งยิ้มให้แล้วเดินหายไปกับเอริก  เซเวียร์ปิดประตูบ้านละแล้วถอนหายใจ  เธอเดินไปหยิบกระเป๋าสีดำที่แม่ของเธอให้เธอในวันเกิด  แล้วหยิบสมุดของดาน่าใส่ลงไปเป็นอย่างแรก  เอาพวงกุญแจห้อยไว้ด้านข้างของกระเป๋า  เซเวียร์ขึ้นห้องไปเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ  และกางเกงขายาวสีดำ  เธอหยิบเสื้อผ้าอีกชุดใส่ลงกระเป๋าพร้อมกับขวดน้ำและเสบียงอาหารเล็กน้อยกับของจำเป็นอีกนิดหน่อย  เซเวียร์ยกมันขึ้นมาครั้งหนึ่งแล้วนึกถึงคำพูดแม่ของเธอ

 

            กระเป๋าใบนี้จะมีน้ำหนักอย่างนี้ตลอดไปนะ  และใส่อะไรทุกอย่างได้หมด...  ใช่  ตอนนี้เธอใส่ของลงไปเยอะมาก  แต่กระเป๋าใบนี้ก็ไม่มีทีถ้าว่าจะเต็มเลย  แถมยังเบามากๆด้วย  เธอถอนหายใจเบาๆแล้วเดินไปหยิบสร้อยรูปพระจันทร์เสี้ยวสีดำขึ้นมาใส่

 

            เซเวียร์เดินไปหยิบลูกแก้วหิมะขึ้นมาแล้วออกไปยืนข้างนอก  วันนี้มีดวงดาวอยู่เต็มท้องฟ้าไปหมดทั้งๆที่เป็นวันพระจันทร์เต็มดวง  เธอยืนอยู่ตรงสวนหลังบ้านของเธอก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ  เสียงหวานใสดังขึ้นอย่างแผ่วเบา  แต่ก็ก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณ

 

            คืนดาวเกี่ยวฟ้า  จันทราทอแสง  เวลาไม่หยุดหมุนเวียน  แต่อดีตไม่เคยผันเปลี่ยน  อนาคตคือการตัดสินใจ  และปัจจุบันคือความจริง...

 

            ...จงเบิกทางให้ข้า......ราตรีกาลแห่งจักรวาล  วงเวทย์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นใต้เท้าของเด็กสาว  ภาษาประหลาดที่อ่านไม่ออกปรากฏขึ้นในวงเวทย์สีเงิน  รอบๆตัวของเซเวียร์มีลูกกลมๆลอยอยู่เต็มไปหมด  เมื่อลูกกลมๆสีฟ้าขาวแตกออกก็กลายเป็นผีเสื้อสีเดียวกับลูกกลมๆที่ลอยแทนเมื่อกี้  ผีเสื้อเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งมันลอยปกคลุมอยู่รอบๆตัวของเซเวียร์เต็มไปหมด  แสงสีขาวส่องสว่างจ้าจนตาพร่าและสุดท้ายเมื่อแสงจางหายไป  ร่างของเด็กสาวก็หายไปจาก ณ ที่นั้นเช่นกัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น