GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 9 : FRIEND LOVE| 08 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

8


ไม่ได้หึงก็แค่ไม่ชอบที่มึงพาผู้หญิงคนอื่นเข้าบ้านก็เท่านั้น ถ้ารักกันจริงก็อย่าทำสันดานแบบนี้ให้กูเห็น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WeiTao Part

          ผมไม่ชอบเลยจริงๆการที่กายีไปทำอะไรแบบนั้นกับผู้ชายคนอื่นมันทำให้ผมเจ็บ เจ็บมากๆที่อกข้างซ้ายทำไมต้องไปเต้นยั่วคนอื่นแบบนั้นด้วย ผมไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรงผมมักจะอ่อนโยนกับกายีเสมอเพราะเขาคือคนที่ผมรักแต่ครั้งนี้ผมจำเป็น! ถ้ากายีไม่ดื้อและเลิกทำตั้งแต่แรกเรื่องมันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้คิดว่าผมอยากทำนักเหรอกับการป่าเถื่อนใส่คนตัวเล็กตรงหน้านี่น่ะไม่เลยสักนิด แต่ที่ผมทำครั้งนี้ก็เพื่อจะเตือนให้กายีรู้ว่าถ้าผมโมโหขึ้นมาเจ้าตัวจะเป็นยังไง

ตุบ! ผลัก!

          “มึงคิดจะทำอะไรเหว่ยเทาออกไป!”กายีเอ่ยสั่งพร้อมใช้มือผลักตัวผมให้ออกจากตัวของเขา ผมไม่ฟังที่คนตัวเล็กพูดใช้ฝ่ามือของตัวเองจับเข้าที่แก้มเนียนก่อนอ้าปากประกบอย่างรวดเร็วและดุดัน

          “อื้อ!!”คนตัวเล็กร้องเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมทำแบบนี้กับเขา ถึงจะจีบกันมานานหลายปีแต่ก็ไม่เคยมีหรอกสักครั้งที่ผมจะแตะต้องเจ้าตัวโดยที่กายีไม่อนุญาต แต่คราวนี้ผมไม่รอให้อีกฝ่ายเปิดทางผ่านหรอกผมโมโหและโกรธมากผมจะทำตามใจของผมที่ถูกปิดกั้นไว้ด้วยคำว่าถนอมเสียที!

          มือหนาประครองใบหน้าคมสวยขึ้นพร้อมกับลิ้นร้อนที่แทรกผ่านโพรงปากหวานที่ถูกบีบบังคับให้เปิดอ้าออกทีละนิด ผมบดขยี้ริมฝีปากนั่นแรงๆให้เขารู้ว่าผมโมโหขนาดไหน ผมไม่สนใจแรงทุบที่อกหรือแรงชกตรงไหล่ตัวเองสักนิดถึงมันจะเจ็บแต่ผมก็ไม่แคร์แรงของกายียังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของผมเลยสักนิดเดียวมันก็เหมือนกับอุ้งเท้าของแมวน้อยที่คอยตะปบเจ้านายเท่านั้น

          จากที่ขัดขืนก็ค่อยๆอ่อนแรงลงกายีใช้มือที่ทุบผมค่อยๆวางทาบลงบนใบหน้าของผม ดวงตาคมปิดลงช้าๆแพรขนตายาวลู่ลงกับใบหน้าความหวานและการตอบสนองของอีกฝ่ายเริ่มปรากฏชัดเจนมากยิ่งขึ้น 

          ผมใช้ลิ้นของตนเกี่ยวตวัดตักตวงความหอมหวานเหล่านี้เข้าตัวเมื่อได้โอกาส พวกเราแลกความหวานผ่านกันไปมาจนกระทั่งมือเล็กทุบที่กลางหลังของผมเต็มแรงเหมือนคล้ายจะบอกให้ผมละออกเสียที

          “ฮ่าส์! แค่กๆกายีอ้าปากกอบโกยอากาศเข้าปอดเต็มที่ ผมสังเกตเห็นถึงใบหน้าสีน้ำผึ้งเนียนสวยค่อยๆปรากฏริ้วรอยสีแดงจางๆขึ้นทีละนิด กายียกมือเช็ดคราบน้ำใสที่ติดอยู่ตรงมุมปากออกแล้วพ่นน้ำลายใส่ผมเหมือนกับรังเกียจในสิ่งเมื่อครู่นี้ที่ผมกระทำลงไป

          “ทุเรศ!อีกฝ่ายกล่าวพร้อมกับทำท่าจะลุกหนี แต่ผมไวกว่าคว้าจับตัวเขาไว้แล้วกดลงกับเบาะรถดังเดิม ถ้าพี่ทุเรศแล้วไอ้ที่กายีทำเมื่อกี้มันคืออะไรยั่วสวาทอย่างนั้นเหรอ!”ผมตะคอกเสียงถามกายีที่มีแววตื่นตระหนกแต่มันก็แค่พริบตาเดียวเท่านั้นแหล่ะ

          “เออมึงจะทำไมกูจะยั่วผู้ชายคนไหนก็เรื่องของกูมึงไม่มีสิทธิ์มายุ่ง กลับบ้านไปนอนกกผู้หญิงต่อไป!”กายีบอกพร้อมกับชี้หน้าไล่ผมตอนนี้คนตัวเล็กมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว และอีกอย่างเขาเองก็ดูเหมือนว่าจะไล่ให้ผมกลับไปนอนกกผู้หญิงที่บ้านอีกด้วยว่าแต่ผู้หญิงที่ไหนกัน? 

          ผมยังไม่เคยพาใครมานอนด้วยกันที่บ้านเลยสักนิดแม้แต่ผู้หญิงก็ไม่เคยแตะเลยจะมีก็แค่กายีคนเดียวที่ผมสนใจเท่านั้น

          “เมื่อกี้กายีว่ายังไงนะ? นอนกกกับผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ?”ผมงงไปหมดแล้วมันหมายความว่ายังไงกันแน่ พอถามออกไปแบบนั้นคนตัวเล็กก็ชักสีหน้าบึ่งตึงใส่ผมทันทีเหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่ค่อยจะพอใจกับคำถามของผมเสียเท่าไหร่

          “เหอะ! อย่ามาเสแสร้งไปหน่อยเลยเหม่อยบอกกูหมดแล้ว สุดท้ายมึงก็แค่ไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมียที่พร่ำหลอกบอกว่ารักกูไปวันๆเท่านั้นแหล่ะ ลับหลังกูมึงก็พาผู้หญิงเข้าบ้านพากันไปเอาที่ห้องเหมือนเคย กลับไปเถอะวะถ้ามึงไม่จริงจังก็อย่ามายุ่งกับกูเพราะกูไม่ชอบคนโลเล

          ยิ่งกายีพูดผมก็ยิ่งงงแต่ก็ยิ้มขึ้นในเวลาต่อมา ที่แท้ก็เป็นเพราะยัยน้องตัวแสบนั่นเองแผนสูงจริงๆแต่ก็ต้องขอขอบคุณที่มากๆเหมือนกันเพราะมันทำให้ผมรู้อย่างหนึ่งว่า หวัง กายี ก็หึงผมเป็นเหมือนกัน

          “แน่ใจนะว่าจะให้พี่กลับไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นจริง?”ผมแกล้งถามกายี อีกฝ่ายเม้มปากแน่นเหมือนกำลังลังเลที่จะตอบคำถามของผมอยู่

          “อยากกลับก็กลับไปกูไม่ได้ห้าม แต่วันต่อมาถ้ามึงเสนอหน้ามาบ้านกูละก็กูยิงมึงทิ้งแน่!”ผมยิ้มให้กับคำพูดของคนตัวเล็กไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว 

          ทำไมกายีถึงได้โหดนักนะจะมีไหมสักครั้งที่บอกว่าจะจูบผมแทนคำว่ายิงหรือไม่ก็กระทืบเนี้ย แต่ไม่เป็นไรผมรับได้ผมชอบแนวนี้ตื่นเต้นแล้วก็เร้าใจดีเหมือนกัน

          “ไม่กลับหรอกพี่จะทิ้งให้กายีอยู่คนเดียวได้ยังไงกันล่ะผมพูดเสียงหวานพร้อมกับจัดเสื้อผ้าของคนตัวเล็กให้เข้าที่

          “กูรู้ว่ามึงคิดถึงสาวๆของมึงเต็มแก่อยากจะไปก็ไปสิกูกลับเองได้ไม่ต้องการใครมาอยู่เป็นเพื่อนอีกคนยังคงดื้อไล่ผมกลับเหมือนเดิม นี่แหล่ะหวังกายี ถ้าลองได้เข้าใจอะไรผิดสักอย่างดูสิทั้งชาติก็ไม่มีวันเชื่ออีกรอบได้ลงหรอกยิ่งเป็นคำพูดที่มาจากปากของผมเจ้าตัวยิ่งปฏิเสธที่จะเชื่อเลย

          “แล้วถ้าพี่บอกว่าสิ่งที่กายีได้ยินมามันไม่ใช่เรื่องจริงแต่เป็นเรื่องโกหกจากเหม่ยหลินกายีจะเชื่อพี่ไหม?”คำถามของผมหยุดทุกคำพูดของเขา กายีขมวดคิ้วเป็นปมพลางเงยหน้ามองผมนิ่งๆเหมือนกับว่ากำลังช็อคกับสิ่งที่ตนได้ยินอยู่ยังไงอย่างนั้น

          “วะว่าไงนะ!...ยัยปีศาจ!!”กายีหัวเสียอย่างแรงเพราะถูกน้องสาวของผมหลอกเข้าเต็มๆ คนตัวเล็กกำมือแน่นพร้อมแยกเขี้ยวออกมาเหมือนกับหมาน้อยกำลังหงุดหงิด 

          ผมได้แต่ยิ้มขำให้กับท่าทางน่ารักนั่นของคนตัวเล็กแต่กระนั้นก็ถูกอีกฝ่ายหยิกเข้าที่เอวอยู่ดี ผมงอตัวร้องโอ้ยด้วยความเจ็บเล็กน้อยทีแบบนี้ล่ะแรงเยอะเชียวนะ

          “พี่เจ็บนะทำพี่ทำไมผมถามพลางจ้องกายีด้วยสายตางงงวย

          “สม! แล้วทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้ห่าเอ้ยนี่กูทำบ้าอะไรลงไปวะเนี้ย!!”กายีขยี้ผมของตัวเองจนยุ่งบ่นมุบมิบด้วยความไม่พอใจ

          “หึงพี่ไงโอ้ย!”

          “กูไม่เล่นรีบพากูกลับบ้านเดี๋ยวนี้ก่อนที่มึงจะได้กินตีนไอ้พี่เหว่ยเทา

          “ครับกายี

          ผมได้แต่เดินหน้างอไปยังฝั่งคนขับเพื่อพาคนตัวเล็กกลับบ้าน กายีเอนตัวพิงกับเบาะรถพลางหลับตาลงนิดๆผมหรี่แอร์ให้เจ้าตัวพร้อมเปิดเพลงที่กายีชอบฟังให้อีกฝ่ายเพื่อคลายเครียด ระหว่างทางขับรถผมแวะซื้อของกินติดไม้ติดมือเต็มไปหมดเพราะเวลาโมโหหรือเครียดอีกฝ่ายมักจะกินเยอะเป็นพิเศษ ถามว่าทำไมผมถึงรู้อย่างนั้นเหรอ?....ก็จีบมาตั้งหลายปีทำไมจะไม่รู้เรื่องพวกนี้กันล่ะ

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ท่ามกลางแสงไฟนับล้านดวงแจ็คสันกำลังนั่งทอดสายตามองไปยังด้านนอกระเบียงอย่างไร้จุดหมาย สถานที่ๆเจบีพามาเป็นคอนโดหรูที่หนึ่ง เป็นที่ๆสงบไม่สมกับนิสัยของมันเลยจริงๆไม่รู้ว่าไปหาได้ยังไงเจอตอนไหนแล้วมันเอาเวลาไหนไปหาด้วยแต่ที่รู้ๆคือแจ็คสันค่อนข้างที่จะชอบอะไรแบบนี้นะมันเรียบง่ายไม่วุ่นวายดีเหมาะสำหรับพักผ่อนมากๆ

          “เฮ้ยเข้าห้องได้แล้วเดี๋ยวเป็นหวัด

          “เสือกร่างกายกูดูแลเองได้

          “แต่ร่างกายมึงก็เป็นของกูเหมือนกันเพราะงั้นเลิกดื้อแล้วย้ายตัวสั้นๆของมึงเข้ามาได้แล้ว

          “ไอ้!....”

          ปากหมาๆกับใบหน้าหล่อๆโผล่มาเพียงครึ่งเดียว หลังจากที่วุ่นวายกับการช่วยทำความสะอาดตรวจดูสภาพร่างกายของยองแจเรียบร้อยแล้วเจบีก็เดินมาชวนให้แจ็คสันกลับเข้ามาข้างในห้องเสียทีเห็นว่ามันออกไปตากน้ำค้างนานแล้วกลัวจะไม่สบายพลอยทำให้วุ่นวายปวดหัวเอาได้ แค่ไอ้หน้านิ่งที่นอนอยู่ตรงโซฟานี่ก็ภาระมากพอแล้วเขาไม่อยากดูแลคนใกล้ตายอีกคนหรอกนะ

          แจ็คสันเดินเข้ามาด้านในด้วยใบหน้ายุ่งไม่สบอารมณ์อย่างแรงที่ถูกเรียกว่าสั้นหรือเตี้ย แค่ตัวเล็กไม่เจริญวัยแค่นี้มึงพูดไม่เป็นหรือไงวะไอ้คุณเพื่อน(ที่ควบทำแห่งสามี) งอนไปก็เท่านั้นแหล่ะเขาไม่ใช่พวกนิสัยสาวซะด้วยนั่งข้างยองแจแล้วเปิดทีวีดูรายการมิสเตอร์บีนแม่ง! ประเด็นคือเปิดดังๆมันจะได้หูหนวกตายกันไปข้างหนึ่ง ประชดอะไรได้แจ็คสันประชดหมดนั่นแหล่ะถึงมันจะรบกวนจนข้างห้องเขาวิ่งมาด่ายันโคตรพ่อก็ตามเถอะ

          “เดี๋ยวนี้ไม่ดูทอมแอนเจอร์รี่แล้วเหรอวะ?”เจบีเดินถือขานข้าวที่ไม่รู้ว่ามันไปเอามาจากไหนนั่งลงข้างๆแจ็คสัน ซึ่งที่มันก็มีแค่นิดเดียวแต่พี่ท่านก็ยังกระเสือกกระสนมานั่งจนได้ เรื่องของกูป่ะไม่เสือกดิแจ็คสันตอบพร้อมกับจ้องมองภาพของมิสเตอร์ที่กำลังวิ่งตามรถเมล์เงียบๆ อีกฝ่ายเบะปากใส่ก่อนตักข้าวเข้าปากเคี้ยวเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

          “นี่กูผัวมึงไหมครับ? ช่วยเคารพกูด้วยเจบีพูดพร้อมหยิบแก้วน้ำขึ้นดูดเสียงดังน่าเกลียด แต่คนอย่างเขาเคยละอายซะที่ไหนนี่ไงแมนๆผู้ชายทำกันออกบ่อย ตั้งแต่เตะหมายายข้างบ้านจนถึงแย่งเงินเด็กอนุบาลเจบีก็ไม่เคยแคร์อะไรเลยสักนิด ใครว่าหล่อแต่สันดานเสียก็ไม่สนก็คนมันชิคซะอย่างจะให้ทำไงได้วะ This is my style you know?

          “ผัวไม่ใช่พ่อรึจะเป็นพ่อจะได้ไม่ต้องเอากับกู เพราะพ่อเอากับลูกไม่ได้รอยยิ้มกวนกับคำตอกกลับของไอ้เด็กเตี้ยข้างกายทำเอามือไม้เจบีชักขยับไปโดยอัตโนมัติ

          นี่ถ้าไม่ติดว่าไอ้คนข้างเขารักมันป่านนี้คงจะกระโดดถีบยอดหน้าไปนานแล้วนะ เกลียดจริงไอ้คำพูดแทงใจดำกับท่ายิ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างของมันเนี้ย สักวันเจบีจะได้กลายเป็นพ่อบ้านขาโหดกระทืบเมียโชว์เพื่อนซึ่งมันก็แค่ความคิดเอาเข้าจริงก็ทำไม่ลงอยู่ดีกลัวโดนพี่ใหญ่อย่างมาร์คส่งคนมาฆ่าหมกป่า

          “ไม่เคยได้ยินพ่อปล้ำลูกหรือไง เดี๋ยวนี้เขาก็มีกันให้เกลื้อนไปเจบีขยับหน้าเข้าใกล้พร้อมยกยิ้มกวนใส่

          “แล้วเคยได้ยินลูกกระทืบพ่อตายดับอนาถในห้องไหมละ?”แจ็คสันไม่ยอมแพ้ทำท่าหักนิ้วกร๊อบๆพร้อมบิดคอตัวเองไปมาจนเกิดเสียงดัง ศึกระหว่างเจบีกับแจ็คสันกำลังจะเริ่มขึ้นถ้ายองแจไม่ตะโกนลั่นเพราะรำคาญทั้งสองขึ้นมาเสียก่อน

          “พวกมึงหุบปากกูจะนอน ไอ้เตี้ยนั่งดีๆอยากโดนปล้ำหรือไงตูดมึงโดนไอ้นั่นกูจนมันจะขึ้นแล้วเนี้ยเห็นไหม!...ส่วนมึงเจบีแดกข้าวใครเขาให้มึงพูดไปด้วยเห็นไหมว่าเม็ดข้าวมันตกใส่ตัวกูหมดแล้วนั่งแดกดีๆเลยนะ แล้วอย่าให้กูโวยอีกรอบไม่งั้นพวกมึงเละเป็นโจ๊กแน่

          พูดจบยองแจก็หลับตาลงและกลับไปนอนเงียบๆอีกรอบ ทิ้งให้สองหมากัดกันต่อไปทางสายตาเงียบๆ

          //ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้ตาตี๋!//

          //เดี๋ยวมึงจะไม่ได้นอนสั้น!!//

          “เหอะ!/เหอะ!”ทั้งคู่หันหลังใส่กัน แจ็คสันยกแขนขึ้นกอดอกพร้อมกับเชิดหน้ามองออกไปอีกทางในขณะที่เจบีนั้นก็หยิบน่องไก่ขึ้นมากัดกินเพื่อระบายอารมณ์ฉุนของตน

          เดี๋ยวอย่าให้พี่หมดความอดทนไม่งั้นคืนนี้ยองแจได้ดูAVหนังสดแน่ๆ

1 ชั่วโมงผ่านไป

          “เจบีกูอยากไปเดินเล่นวะแจ็คสันพูดขึ้นขณะที่ดวงตาตนนั้นก็จ้องหน้าจอทีวีไม่ละไปไหน อีกคนที่พึงจะกินข้าวเสร็จหันมามองพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย มาอารมณ์ไหนของมันอีกวะเนี้ยอยากออกไปเดินเล่นเนี้ย?

          “ผีเข้าหรือไงถึงได้มีอารมณ์อยากทำตัวเหมือนพระเอกในMV”เจบีถามกวนๆ แต่ได้นิ้วกลางของอีกฝ่ายตอบกลับมาแทนคำพูดซะอย่างนั้น นี่เขาผิดอะไรวะแค่แหย่นิดหน่อยก็ด่ากันแล้วเขาไม่เข้าใจจริงๆ

          “ไม่กวนตีนกูสักสองนาทีมึงจะตายไหม ก็แค่อยากไปเดินเล่นไม่ไปเป็นเพื่อนก็ไม่เป็นไรกูไปเองแจ็คสันถอนหายใจใส่เจบีที่ชอบกวนประสาทตนอยู่เรื่อย

          น้อยครั้งที่มันจะไม่กวนตีนแต่แม่งก็ทุกวันนั่นแหล่ะไม่รู้เป็นบ้าอะไรเขาพูดด้วยหน่อยมันก็เตรียมพ้นเหล่าน้องหมาที่เลี้ยงไว้ในปากใส่เขาแล้ว ร่างกายสั้นๆขยับลุกขึ้นมือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่งพลางสาวเท้าตัวเองตรงไปยังประตูห้องเพื่อเปิดมันออก

ปัง!

          “กูยังไม่บอกให้มึงไปเลยจะรีบไปไหนไม่ทราบ

          ฝ่ามือของเจบีกระทบเข้ากับขอบกระตูอย่างแรงทำให้คนที่กำลังจะเปิดมันออกสะดุ้งหันหลังกลับไปหาอีกฝ่ายแทบไม่ทัน

          ใบหน้าห่างกันแค่ไม่กี่เซนลมหายใจกับใบหน้าของอีกฝ่ายเด่นชัดขึ้นทันตา แจ็คสันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะไม่รู้อะไรที่ทำให้เขาทำแบบนั้นแต่พอรู้ว่าลมหายใจของเขาสองคนผสานเข้าด้วยกันแล้วมันทำให้เขาทำแบบนั้นเองโดยไม่รู้ตัว

          “กะกู…”

          แจ็คสันพูดตะกุกตะกักไม่รู้จะบอกกับเจบีอย่างไรดี พออยู่ใกล้ๆกันแบบนี้แล้วสกิลการเถียงของเขาลดลงไปเกือบครึ่ง เหมือนกับว่ามันดูดกลืนความมั่นของเขาไปเป็นอาหารแทนซะอย่างนั้น

          “ถ้าไม่อยากถูกพวกลูกน้องเฮียต้วนจับไปล่ะก็ฟังกูเข้าใจและห้ามอยู่ห่างกูด้วยเอ้า! ไปเปิดประตูจะได้ไปเดินเล่นกัน

          แจ็คสันทั้งงงทั้งอยากตบไอ้คนเอาแต่ใจเสียเหลือเกิน มันเป็นไบโพล่าหรือไงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายบทจะอารมณ์ก็อารมณ์เสียซะน่ากลัวแต่พอดีหน่อยนี่อย่างกับคนบ้าที่พึ่งหลุดมาจากศรีธัญญาหมาดๆ

          แจ็คสันถูกเจบีลากออกมาจากห้องที่คอนโด พวกเขากำลังเดินไปยังสวนสาธารณะที่ห่างจากคอนโดที่พักไปไม่ไกลนักลมเย็นๆกับเสียงของรถที่สัญจรไปมาบนท้องถนนทำให้บรรยากาศโดยรอบสงบมากยิ่งขึ้น

          ตามทางมีแสงไฟจากเสาไฟคอยช่วยนำทางตลอดเวลาเจบีกุมมือแจ็คสันแน่นไม่ปล่อยแม้จะไม่ได้รังเกียจแต่ก็แอบเขินนิดๆเพราะไม่ค่อยจะได้เดินจับมือกับอีกฝ่ายเสียเท่าไหร่

          “เรื่องเมื่อกี้นี้เป็นเพราะเฮียมาร์คใช้ไหม?”แจ็คสันเอ่ยถามเจบีขณะที่เดินไปตามทาง แอบเหล่มองสาวบ้างเป็นระยะๆแต่ก็ไม่มากเพราะกลัวหมาบ้าตรงหน้าจะหึงซะจนวิ่งไล่กัดสาวๆที่ตนเหล่เอา

          “ประมานนั้นแต่..มันก็มาจากกูด้วยส่วนหนึ่งเหมือนกันเจบีตอบ

          “จากมึง? หมายความว่ายังไงวะแจ็คสันขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ไม่คิดว่าเจบีจะมีส่วนให้มาร์คส่งลูกน้องมาวิ่งไล่กวดเขากับยองแจ หรือว่ามันเอาอะไรไปฟ้องเฮียอีกยิ่งปากหมาๆพาโชคร้ายเข้าตัวอยู่ด้วยไอ้ตาตี๋นี่น่ะ คงไม่ได้เข้าใจอะไรผิดแล้วเอาไปฟ้องโดยไม่รู้เรื่องหรอกใช่ไหม? ถ้าแบบนั้นแจ็คสันคิดว่าเขาคงจะโกรธมันจริงๆปากพล่อยไม่เข้าเรื่อง

          “ก็….ช่างเถอะไม่สำคัญหรอก รู้แต่ว่ามึงปลอดภัยกูก็โอเคแล้วตอนนี้เจบียิ้มอ่อนให้ซึ่งน้อยครั้งที่มันจะยิ้มให้แจ็คสันแบบนี้ คนตัวเล็กจึงหน้าแดงซ่านเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน แม่งยิ้มทีตาดำนี่มองแทบไม่เห็นเลยนะคุณมึงได้แต่คิดในใจขืนพูดออกไปมันได้กระทืบเขาตาย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ทำจริงๆก็เถอะนะ

          “ยิ้มห่าอะไรน่าเกลียดฉิบหายแกล้งพูดไปอย่างนั้นแหล่ะจริงๆแล้วแจ็คสันโคตรจะเขินกับยิ้มนั่นของมันเลย ทำไมไอ้ตาตี๋ยิ้มแล้วเขามองว่ามันหล่อกันวะ? ไม่นะหัวใจวัยใสของแจ็คสันยังไม่พร้อมสำหรับตัวผู้ตอนนี้ แจ็คสันยังมียองจีคอยให้สอยพรหมจรรย์อยู่นะยังไม่อยากได้สามีอย่างไอ้เถือนพวกนั้นโว้ย! โทรไปบอกให้พี่ชายแสนรักมาเป่าหัวพวกมันตอนนี้ดีไหม?

          “แบบกูเรียกน่าเกลียดนี่กูว่ามึงควรจะไปตรวจสายตาใหม่นะ หล่อตั้งแต่นอกยันในขนาดนี้น่าเกลียดได้ไงวะเจบีขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย ปกติเห็นมีคนชมว่าหล่อระดับไตพังไม่ใช่เหรอ? ไอ้เตี้ยนี่ชักทำให้ความมั่นใจในเบ้าหน้าของเขาลดลงซะแล้วสิ แบบเจบีเรียกว่าน่าเกลียดแล้วเจมส์จินี่เรียกอะไรครับ?

          “เออมึงแม่งน่าเกลียดเหอะ! คนที่หลงเสน่ห์มึงนี่ควายจริงๆเข้าตัวเองทั้งนั้นแหล่ะที่พูดมาแจ็คสันรู้สึกถึงธนูนับร้อยที่พุ่งเข้าแทงที่อกของตนที่ละลูกๆเพราะปากตนพาซวยแท้ๆ ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนด่าตัวเองดังนั้นเขาจึงหยุดไว้เพียงแค่นั้นแล้วหันไปสนใจอย่างอื่นตามข้างทางแทน ขี้เกียจจะคุยกับไอ้คนข้างๆแล้วรำคาญ!

          แต่สุดท้ายแจ็คสันก็เงียบได้ไม่ถึงนาทีหรอกเขาก็สรรค์หาเรื่องอื่นขึ้นมาคุยกับเจบีอยู่ดี เดี๋ยวก็ทะเลาะกันเดี๋ยวก็รักกันเป็นแบบนี้ตลอดซึ่งคนที่ชอบหาเรื่องให้แจ็คสันด่าก็คงจะมีแค่ไอ้หน้าหล่อตาตี๋ข้างๆนี่แหล่ะ พอเขาเริ่มจะลงไม้ลงมือทุบตีมันไอ้คนที่รู้ทันใครก็ลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนี แล้วคิดเหรอว่าคนที่ขาสั้นๆอย่างเขาจะไปวิ่งตามอะไรมันทันได้แต่นั่งหอบกลางสนามหญ้าที่ไม่รู้ว่ามีหมามาขี้บ้างหรือเปล่าอยู่อย่างนั้นคนเดียว ส่วนไอ้ตัวที่ทำให้เขาเหนื่อยลิ้นแลบออกมาแบบนี้ก็หายหัวเดินไปซื้อน้ำมาให้แทน

          “ลิ้นห้อยเป็นหมาเลยนะมึงน่าเกลียดวะพูดไปแบบนั้นแหล่ะแต่มือนี่กลับจับหยิกที่แก้มของแจ็คสันแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยวซะอย่างนั้น โมเมนต์ปากไม่ตรงกับใจคืออะไรหวังงงคิดว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะเขินเหรอวะ!....เออ!! เขินจริงเว้ยไม่ได้โกหก

          “เป็นหมาแล้วหนักหัวมึงเหรอครับไอ้ตี๋ ถึงจะเป็นหมาแต่กูก็หล่อนะแจ็คสันยักคิ้วหลิวตาให้อย่างกวนๆ มั่นหน้าในความหล่อของตนเองมากโดยไม่ได้ทันสังเกตเลยสักนิดว่าเจบีกำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่

          “ขอโทษนะที่กูขัดจังหวะฝันหวานของมึงสั้น ได้โปรดตื่นแล้วรับความจริงซะเถอะว่าอย่างมึงอ่ะหมาตัวเมียเว้ยไม่ใช่ตัวผู้เจบีบอกพร้อมหัวเราะเสียงร่าออกมาอย่างสนุกที่ได้แกล้งอีกฝ่าย ใบหน้าแจ็คสันแดงขึ้นด้วยความโกรธมือยกขึ้นฟาดเข้าที่แขนอีกฝ่ายเต็มแรงเพื่อระบายอารมณ์ของตนกับไอ้ตัวต้นเหตุ

          “ไอ้เหี้ยเจบี!”แจ็คสันใช้สรรพนามคำใหม่เรียกชื่อเพื่อนตัว นอกจากมันจะไม่สะทกสะท้านแล้วมันยังตอบกลับเขามาซะจนแจ็คสันอยากใช้หญ้าแถวนี้อุดปากมันให้อืดตายไปข้างหนึ่งเลยจริงๆ

          “กูคนไม่ใช่เหี้ย แดกน้ำไปไป๊จะได้สูงขึ้นบ้างเจบียื่นน้ำเปล่าเย็นๆให้แจ็คสันไปดื่มไม่วายยังไม่เลิกล้อเลียนส่วนสูงของอีกฝ่ายอีก

          “สัส!”แจ็คสันด่ากลับขณะที่ยกขวดน้ำขึ้นกระดกดื่ม

          “แน่นอนมนุษย์เป็นสัตว์ไม่ตั้งใจเรียนงี้ไงเจบีตอกกลับอย่างสบายๆ เรื่องฝีปากการทะเลาะนี่ขอให้ไว้ใจเขาเรียนมาจากตำราและอาจารย์พร้อมป้าขายผักข้างบ้านล้วนๆ เป็นคนที่ซึมซับแต่เรื่องไร้สาระจนเรื่องที่มีสาระนั้นหายไปจากสมองหมดแล้ว แต่เห็นแบบนี้ก็เรียนดีได้เกรด4ตลอดเลยนะเออ บอกแล้วอย่าดูคนที่นิสันและสันดานให้ดูที่การเรียนต่างหาก

          “……….”แจ็คสันเงียบไม่คิดที่จะโต้กลับ เขาค่อยๆหงายหลังนอนขนาบไปกับพื้นหญ้าช้าๆดวงตากลมเงยขึ้นมองท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ที่ไม่มีแม้แต่ดาวสักดวง อีกไม่กี่นาทีแจ็คสันสัมผัสได้ว่าฝนน่าจะตกแต่เขาก็ยังอยากที่จะนอนอยู่ตรงนี้ต่ออีกนิดแทนซะอย่างนั้น

          มือเรียวขาวกระตุกดึงให้เจบีที่ยืนเอ๋ออยู่ลงมานอนข้างๆตัวเอง เขาใช้แขนข้างหนึ่งของเจบีเป็นหมอนหนุนและขยับร่างตัวเองเข้าหาอีกฝ่ายพร้อมขยับช้อนตามองท้องฟ้าต่อ แม้ว่ามันจะมืดมิดแต่คนข้างกายกลับทำให้แจ็คสันมองเห็นดวงจันทร์ที่ยังฉายแสงให้ความสว่างแก่พวกเขาอยู่ได้

          รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้านวลขาวนานแล้วที่ไม่ได้ยิ้มอย่างสบายใจแบบนี้ตั้งแต่วันนั้นรอยยิ้มเสแสร้งก็มักจะถูกสร้างขึ้นตลอดเวลา จนแจ็คสันลืมวิธีที่จะยิ้มมากจากใจจริงไปแล้ว

          “มึงแม่งน่ารักวะตอนยิ้มแบบนี้เจบีพูดขึ้นทำให้แจ็คสันหันไปหาอีกฝ่าย

          พอหันไปก็พบว่าเจ้าตัวกำลังมองตนอยู่ใบหน้าห่างกันไม่ถึงสองเซนติเมตร เขาพบว่าเจบีใช้มือของตัวเองวางทาบลงบนเส้นผมของตัวเองในเวลาต่อมาแทน

          เจบีไม่พูดอะไรต่อเขาผละหน้าออกจากหน้าของแจ็คสันก่อนที่จะเงยขึ้นมองท้องฟ้าเหมือนกับคนตัวเล็กในตอนแรก แจ็คสันหุบยิ้มไม่ลงจริงๆความอบอุ่นจากเพื่อนข้างกายทำให้เขารู้สึกดีเล็กน้อย

          เวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานเจบีเห็นว่าแจ็คสันหลับไปแล้วจึงค่อยๆดึงแขนที่คนตัวเล็กใช้หนุนแทนหมอนออกก่อนเปลี่ยนมาเป็นช้อนร่างอีกฝ่ายขึ้นมาอุ้มไว้แทน ร่างกายขาวอ่อนยวบเจบียิ้มให้กับคนที่หลับไม่รู้เรื่องก่อนกดจมูกลงบนหน้าผากขาวนั่นแล้วผละออก เขาเดินผ่าคนตัวเล็กออกจากสวนสาธารณะไปเงียบๆ

          ท่ามกลางความมืดมิดร่างของใครบางคนเดินตามหลังเจบีไปโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว เขาเฝ้ามองทั้งสองคนมาตั้งแต่ตอนที่เจบีกับแจ็คสันเข้ามาในที่แห่งนี้แล้ว

          ชายหนุ่มใต้ความมืดสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายหยุดเดินและค่อยๆหันหลังมาหาตนพอจะหาที่หลบเขาก็พบว่าข้างทางไม่มีอะไรใหญ่พอที่จะปิดบังตัวตนของตนเองได้อีกแล้ว นี่เขาถูกเจบีหลอกอย่างนั้นเหรอเนี้ย?

          “คิดว่ากำลังเล่นเป็นนึกสืบกับใครอยู่หรือไงไอ้แบมเจบีพูดกล่าวขณะโอบร่างแจ็คสันไว้แน่น แบมแบมถอนหายใจยังไงก็ไม่มีทางสะกดรอยตามไอ้พี่บ้านี่ได้สักครั้งเลยจริงๆสินะ

          “บ้าเหรอผมไม่ได้เล่นซ่อนหากับพี่สักหน่อย ก็แค่ตามดูว่าพี่ได้ทำอะไรกับพี่แจ็คสันหรือเปล่าเท่านั้นเองแบมแบมแถสีข้างถลกแต่มีหรือที่เจบีจะเชื่อลง

          เขาเชื่อมันโลกนี้ก็คงจะอยู่ยากแล้วล่ะเรื่องโกหกไม่เนียนเนี้ยต้องไว้ในแบมแบมเลยต่อให้มันคิดว่าเนียนยังไงสุดท้ายก็ถูกจับพิรุธได้อยู่ดีนั่นแหล่ะ

          “จะบอกเฮียต้วนไหมเจบีไม่ตอบแต่เปลี่ยนเป็นถามกลับแทน เขาไม่กลัวว่ามาร์คจะทำอะไรหรอกแต่ห่วงแค่ไอ้สั้นในอ้อมแขนนี่เท่านั้นแหล่ะ เขายังไม่อยากให้มันกลับไปอยู่ในมือของมาร์คตอนนี้เขากลัวว่ารอยยิ้มสวยๆนั่นจะหายไปและไม่กลับมาอีกเลย

          “บอกทำไมในเมื่อพี่ยองแจไม่ได้ผิดแบมแบมกล่าวเขารู้หมดแล้วและมองออกตั้งแต่แรกแล้วด้วยว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายผิด

          ปกติยองแจยุ่งเรื่อของชาวบ้านเขาที่ไหนกันถ้าไม่เกี่ยวกับแจ็คสันจริงๆรับรองว่ายองแจไม่มีทางยื่นมือเข้ามาช่วยแน่ แต่ที่ยองแจพาหนีแบบนี้แสดงว่าจินยองคงจะไม่ธรรมดา บางทีอาจจะทำเหมือนกับตอนนั้นก็เป็นได้เพราะงั้นแบมแบมคนนี้ขออยู่ข้างยองแจอีกคนก็แล้วกัน

          “ดี ไปเหอะกูหนักนะเนี้ยตัวไอ้สั้นอย่างกับหมูเจบีไล่เขาก็แกล้งพูดไปแบบนั้นแหล่ะที่จริงแจ็คสันก็ไม่ได้หนักอะไรมากมายหรอก

          แต่จะบอกว่ามันเบาเหมือนขนนกก็ใช่ที่นี่คนนะครับไม่ใช่ปุยฝ้ายจะได้เบาเหมือนกำลังลอยล่องอยู่ในอากาศ ถ้าคนมันเบาขนาดนั้นจริงเขาคิดว่าไอ้หมอนั่นมันคงจะขาดสารอาหารอย่างสูงแล้วล่ะ

          “เดี๋ยวผมช่วยป่ะแบมแบมทำหน้าทะเล้นใส่ทำท่าจะเดินเข้ามาช่วยแต่ถูกเจบียกเท้าขึ้นขู่ไว้เสียก่อนทำให้อีกฝ่ายถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

          เห็นว่าเขายกเท้าขึ้นมาแบบนี้ถ้าไม่ถอยล่ะก็ได้โดนถีบจริงๆด้วยไม่ได้แค่เล่นๆ ถ้ามันไม่กลัวก็เข้ามาแต่บอกไว้เลยว่าตีนของเจบีหนักนะครับกระทืบคนแทบตายมาแล้วตั้งหลายราย ใครอยากลองของก็เข้ามา

          “เสือก! ยังไม่ถึงเวลาเด็กอมมืออย่างมึงกลับบ้านซะเจบีบอกพร้อมไล่แบมแบมเป็นรอบที่ร้อยของวัน อีกฝ่ายยู่ปากใส่พร้อมแสดงอาการไม่พอใจต่อหน้าเจบี

          “พี่แม่งงกกันเห็นๆแบมแบมพูดเสียงแผ่วแต่มีหรือที่คนหูนรกอย่างเจบีจะไม่ได้ยิน เขาไม่วิ่งไปไล่เตะมันนี่ก็บุญเท่าไหร่แล้วไอ้เด็กเวรนี่อย่าให้เผลอนะพ่อจะเอาน้ำยาซักผ้าไปให้มันกินคอยดู!

          “งั้นพรุ่งนี้มึงก็ไม่ต้องมารับมันโอเค๊?”พอเจบีพูดแบบนั้นหูกับหางของแบมแบมก็ส่ายไปมาทันที เขาเหมือนหมาที่เห็นของเล่นชิ้นโตที่อยู่ตรงหน้ายังไงอย่างนั้น นี่ถ้าวิ่งสีขาได้คงจะทำไปนานแล้ว

          “ขอโทษครับพี่เจบีสุดหล่อแบมคนนี้ผิดไปแล้วครับ พรุ่งนี้ได้โปรดให้แบมมารับพี่จั๋นด้วยนะครับแบมแบมยกมือขึ้นไหว้เจบีตามสไตล์เกรียนไทยที่พึ่งจะสำนึกได้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายมีอำนาจมากกว่ามาร์คเสียอีก           

          เจบีมองไอ้รุ่นน้องสองหน้านี่พลางถอนหายใจยาวออกมา ก็เป็นน้องเป็นนุ้งจะให้ไปงกอะไรกับมันได้แค่มันขอดีๆคนเป็นพี่อย่างเขาก็พร้อมให้แล้ว

          “แค่นั้นเออเอาเป็นว่าพรุ่งนี้มึงมารับมันไปส่งมหาลัยด้วยก็แล้วกันเดี๋ยวกูไปรถตัวเองแทนเองเจบีบอกกับแบมแบมก่อนที่ตนจะเดินจากไปปล่อยให้ไอ้เด็กสติไม่ดีนั่นมันยืนร้องเย้อยู่คนเดียวที่เดิม ตอนนี้เขาขอพาไอ้สั้นในอ้อมแขนตัวเองไปนอนดีๆที่เตียงก่อนก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้าวันต่อมา

          “ครับเดี๋ยวพี่จะรับไปนะรอก่อนนะครับโอเคแจ็คสันเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเมื่อคืนนี้เขาถูกเจบีอุ้มกลับมานอนที่เตียง

          ยองแจยังคงนอนอยู่ที่โซฟาและดูท่าว่ามันจะตื่นยากเสียด้วย ส่วนเจบีเช้าขนาดนี้มันไม่แหกขี้ตาตื่นขึ้นมาหรอก เป็นการดีที่แจ็คสันจะได้ไปรับเด็กน้อยของเขาด้วยเช่นกันป่านนี้คงจะงอแงร้องไห้ใหญ่แล้วมั้ง คิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุขนานแล้วที่ไม่ได้ไปกับผู้หญิงตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้แจ็คสันเจอหน้าผู้ชายจนเบื่อแล้ว

          ร่างขาวเดินไปหยิบเสื้อของตนตัวเดิมมาสวมใส่เขาคิดว่าค่อยไปเอากระเป๋าเรียนและเปลี่ยนเสื้อที่หอก็คงทัน เพราะแจ็คสันมีเรียนในช่วงบ่ายช่วงเช้าพวกปีหนึ่งเขาจะเรียนกันดังนั้นเขาจึงต้องไปรับยองจีมาก่อน ชายหนุ่มเช็ทผมของตนให้เข้าที่ก่อนจะฉวยมือหยิบกุญแจรถของเจบีมาถือควงเล่น

          แจ็คสันหยุดอยู่ที่ร่างของยองแจเขาวางมือทาบลงกับหน้าผากอีกฝ่ายเพื่อดูว่าเจ้าตัวมีไข้ไหม พอเช็คว่าไม่มีอะไรผิดแปลกจากร่างกายอีกฝ่ายแจ็คสันก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้หมาสองตัวมันนอนอืดกันต่อไป

          ระหว่างที่ทำการสตาร์ทเครื่องยนต์อยู่แจ็คสันก็หยิบเอาแว่นตาสีดำหน้ากระจกรถขึ้นมาสวมพร้อมกับจัดทรงผมของตัวเองให้เข้าที่อีกรอบ จะว่าไปแว่นของเจบีมันก็ดูสวยดีเหมือนกันมันคงไม่ว่าหรอกมั้งถ้าเขาจะขอเอาไปใช้ต่อโดยไม่คืนน่ะ? ขนาดกางเกงในยังใช้ด้วยกันมาแล้วนับประสาอะไรกับแว่นล่ะ แค่ขอไปอันเดียวขนหน้าแข้งมันคงจะไม่ร่วงหรอก

          แจ็คสันขับรถออกจากคอนโดที่เป็นที่ซุกหัวนอนของตัวเองออกไปอย่างชำนาญ เมื่อคืนนี้เขาพอจะจำได้บ้างว่าตัวเองเข้ามาทางไหน แจ็คสันเป็นพวกวามจำดีนะไม่อย่างนั้นเขาคงจะเรียนไม่ได้เกรดดีทุกเทอมหรอก ถึงจะเหลวไหลไปบ้างแต่เรื่องเรียนก็ถือว่าแจ็คสันเป็นคนที่ใส่ใจพอสมควรเลยล่ะ

          ช่วงที่เขากำลังขับรถอย่างเพลิดเพลินใจอยู่รถของใครบางคนก็สวนเข้ากับแจ็คสันระหว่างทางพอดี จากที่สังเกตอย่างคร่าวๆแล้วไอ้นั่นมันมีลักษณะคล้ายกับรุ่นน้องของเขาที่เป็นชาวไทยมาก แต่….แจ็คสันคงจะแค่คิดไปเองที่สำคัญคือตอนนี้เขาต้องรีบขับรถไปรับยองจีไม่ใช่มัวแต่สนใจไอ้ผู้ชายขี้ก้างนั่น

15นาทีต่อมา

          “พี่แจ็คสัน!”ยองจีวิ่งเข้ามาหาแจ็คสันในขณะที่พ่อของเธอนั้นก็เดินเข้ามาหาเขาด้วยอีกคน แจ็คสันทักทายพ่อของเธอพร้อมกับยิ้มสวยให้ทั้งคู่ มือข้างหนึ่งโอบเอวบางไว้แน่นอย่างมั่นคง แจ็คสันกลายเป็นชายหนุ่มสุดแสนเพอร์เฟคต่อหน้าเด็กสาว ต่างจากตอนที่อยู่กับพวกเจบีโดยสิ้นเชิง

          “ไงตัวเล็กคิดถึงจังเลยสวัสดีครับคุณพ่อผมแจ็คสัน หวังครับแจ็คสันกล่าว พ่อของยองจียกยิ้มให้อย่างเป็นมิตรที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าไม่ชอบหน้าเขาก็เพราะแจ็คสันมักจะมารับมาส่งยองจีทุกวันถ้ามีโอกาสแถมครึ่งหนึ่งเขายังเคยมาทานข้าวที่บ้านของเธออีกด้วย เรียกได้ว่าแจ็คสันได้กลายเป็นลูกเขยของคนบ้านนี้ไปแล้วเรียบร้อย

          “ไงตาแจ็ควันนี้พ่อฝากไปส่งน้องหน่อยนะไม่รบกวนเราใช่ไหมพ่อของยองจีกล่าวถามด้วยความเป็นกังวลเพราะกลัวว่าการฝากลูกสาวตนเองให้กับเขาจะเป็นการเพิ่มภาระให้กับแจ็คสัน คนตัวขาวถึงกับรีบส่ายหน้าทันทีเขายินดีซะมากกว่าที่จะได้ไปส่งเด็กสาวที่ตนโอบอยู่นี่น่ะ

          “พูดแบบนั้นได้ยังไงกันครับ นี่แฟนผมนะไม่รบกวนเลยต่อให้ไม่มีรถมารับผมก็จะมาให้ได้ครับแจ็คสันบอกยิ้มๆ เขาพูดตามความจริงไม่ได้โอเวอร์กับคู่ควงคนอื่นแจ็คสันไม่มารับมาส่งแบบนี้ แต่สำหรับยองจีแจ็คสันจริงจังและอยากจะมาเจอหน้าเธอจริงๆ เขาไม่ปฏิเสธหรอกนะว่าตัวเองไม่เคยเบื่อเจ้าหล่อนเลยมีแต่รักขึ้นเรื่อยๆด้วยซ้ำไป

          “ได้ยินเราพูดแบบนี้พ่อก็สบายใจ นึกว่ายัยตัวแสบจะเป็นภาระให้กับเราซะแล้วพ่อยองจีพูดยิ้มๆตบเข้าที่บ่าแจ็คสันแผ่วเบาเหมือนถูกใจกับคำพูดเจ้าตัว

          “ไม่เลยครับคุณพ่อวางใจเถอะเดี๋ยวผมจะส่งน้องให้ถึงมหาลัยเลยครับแจ็คสันกล่าวเขาพูดจากใจจริงและใช้คำพูดที่ชวนให้พ่อของยองจีเชื่อใจตน ขึ้นว่าแจ็คสันเป็นคนพูดแบบนี้ใครต่อใครก็ต้องฟังเป็นธรรมดานั่นแหล่ะไม่เว้นแม้แต่คนแก่ก็ยังเชื่อฟังคำพูดแสนหวานหูของเขาเลย

          “อืม ยังไงก็ฝากด้วยล่ะน้องเป็นผู้หญิงจะให้ไปกับคนอื่นพ่อก็ไม่สบายใจยังไงอย่างน้อยถ้าเป็นเราพ่อก็โอเค ไปเรียนเถอะเดี๋ยวจะสายเอายองจีอยู่กับพี่เขาก็ห้ามดื้อห้ามซนล่ะเข้าใจไหมถ้าพี่เขาฟ้องว่าเราซนล่ะก็พ่อจะตีเราจริงๆด้วยชายกลางวัยคนบอกพร้อมกับหรี่ตามองไปยังลูกสาวตัวแสบของตนที่ยืนกอดแขนแจ็คสันยิ้มหน้าบานจนเห็นฟันครบทุกซี่อยู่ เขาเอ่ยสั่งห้ามลูกตัวเองทุกอย่างที่จะทำให้แจ็คสันปวดหัวดักไว้

          “ยองจีสัญญาค่ะว่าจะไม่ดื้อ ไม่ซนกับพี่แจ็คสันแน่นอนงั้นยองจีไปก่อนนะคะคุณพ่อบายค่ะยองจีนิ้วยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วแล้ววางตรงข้างขมับก่อนจะเอามันออกแล้วหัวเราะเสียงใสให้กับพ่อตัวเอง

          “ขับรถดีๆนะตาแจ็คเสียงแหบๆแก่ๆดังตามหลังพร้อมกับมือที่เหี่ยวไปตามเวลาที่โบกไปมาตามหลังรถ ยองจีหันไปยิ้มโบกมือให้พ่อตัวเองเล็กน้อยแล้วหันมาหาแจ็คสันต่อ ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งคนนั่งให้แฟนสาวของตนก่อนเดินอ้อมไปที่ฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถขับออกไปอย่างช้าๆไม่รีบร้อน เพราะเวลาไปยังคงเหลืออีกตั้งเยอะไม่ต้องรับก็ถึงทันอยู่แล้วเขาคิดว่ามันน่าจะเป็นแบบนั้นนะ……

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          กลับมาแล้วกลับมาพร้อมกับความละมุนของพี่เจบีคนชิกค่ะกัดกันเหมือนหมามากพี่บีกวนน้องสุดๆ ขำตอนพี่ยองแจโมโห5555+จ๋อยเป็นหมาถูกเจ้านายดุไปเลยสองคน แบมแบมปรากฏตัวแล้วอิอิแต่น้องยังไม่มีบทนะรออีกหน่อยเดี๋ยวได้ออกแน่นอน มาพูดถึงคู่รองกันบ้างพี่เหว่ยเหมือนจะดาร์กนะแต่สุดท้ายก็ยอมใจเมียอยู่ดี มาเฟียฮ่องกงถูกจูบจ้าระทวยถึงทรงเลยพี่กายีเรา หึงก็บอกพี่เหว่ยเขาไปเถอะจ๊ะจะได้ไม่เปลืองตัว เป็นยังไงกันบ้างชอบไหมสำหรับตอนนี้อาจจะดำเนินเรื่องไปช้าบ้างแต่ไรท์ก็อยากให้ทุกคนสนุกไปกับมันนะถ้าชอบอย่าลืมบอกไรท์ด้วยล่ะ แล้วเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้น้า(มั้ง555+)

#อสแฟนหก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #362 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 01:33

    ทำไมน้องเจียเจียดื้ออีกแล้ว สงสัยอยากโดนบทลงโทษ

    #362
    0
  2. #338 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:59
    พี่บีเวอร์ชั่นนี้คือดีมากค่ะ อย่าอารมณ์เสียอีกเลยนะคะดิชั้นไหว้ล่ะ น้องก็ดื้อจังค่ะ ระวังจะอันตรายทั้งหนูทั้งแฟนหนูนะครับ
    #338
    0
  3. #213 MR.MARKSON (@loveunhyok) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 03:33
    5555 ะเจบีมาวินอะ ดูได้อะไรๆ เยอะสุดจากน้องละจริงๆ
    #213
    0
  4. #136 Zomanica (@ratchatazom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 02:39
    รอแบมแย่วววว งื่อ
    #136
    0
  5. #105 bks_hopeful (@bks_hopeful) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    ถ้าหนูยังยุ่งอยู่กับยองจี ยองจีอาจโดนเฮียต้วนเก็บนะลูก อย่าดื้อสิ ฟังเจบีบ้าง
    #105
    0
  6. #104 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:48
    รู้สึกว่าพี่บีนี้กำไรเยอะสุดในบรรดาสามีทั้ง6เลยนะ มีความเจอทุกตอน นี่อยากรู้มากเวลาอยู่กับแบมจะเป็นยังไง
    #104
    0
  7. #103 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:07
    ถ้าสามีแบ่งออกเป็นสองพวก บอกเลยปักธงทีมพี่เจบียองแต ชอบจริงๆงะละมุน
    #103
    0
  8. วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 11:54
    ตอนนี้บรรดาสะมีกำลังแบ่งออกเป็น 2 พวกหรอ ;-; ละน้องงงง จะเอายังไงกับหัวใจลูก จะเลือกสะมีหรือยองจีหนิ
    #102
    0
  9. #101 JWang☆ (@pongmingi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:37
    หนูต้องดูแลคนใกล้ตัวดีๆนะคะ นี่เสียวๆว่าถ้าน้องยังไม่เลยยุ่งกับยองจี นางอาจจะโดนเฮียต้วนสอยหัวเอาได้TT
    #101
    0
  10. #100 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 08:51
    เนี่ยหนูชอบหาเรื่องให้ตัวเองอะ เจบีก็เตือนหนูหลายรอบแล้วนะ ไอดื้อเอ้ยยยยยยย!
    #100
    0
  11. #99 Mint (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 07:54
    บางทีก็รำคาญยองจี เยอะ
    #99
    0