GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 8 : FRIEND LOVE| 07 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

7

#JACKSON #GOT7

กูไม่ใช่คนที่ทิ้งใครง่ายๆวะ ลงเรือลำเดียวกันแล้วก็ต้องไปต่อด้วยกันแม้ว่ามันดูจะไปไม่รอดก็ตาม















          แจ็คสันไปทำอะไรมา? ทำไมมอมแมมแบบนั้น

          ฮึกยะ..ยองแจเรา

          ……!!!

พรึ่บ!

          ฝัน….”ยองแจสะดุ้งตื่นขึ้นหลังจากที่ตัวเองเผลอหลับไปพักหนึ่ง ใบหน้าเขาท่วมเหงื่อและหัวใจเต้นเร็วผิดปกติมากบ่งบอกได้ว่าเรื่องเมื่อกี้ในฝันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับยองแจเลย มันเป็นเรื่องเลวร้ายที่เขาไม่มีวันลืมและลืมไม่ลงอีกด้วย ใบหน้าคมหันไปมองทางซ้ายมองตนเขาพบว่าแจ็คสันกำลังนั่งดูรายการอะไรบางอย่างอยู่ข้างๆ

          ตื่นแล้วเหรอ? หลับนานเชียวนะเมื่อกี้ฝันร้ายป่ะเห็นกำมือแน่นมากเลย แต่ถ้าตื่นแล้วก็ช่วยปล่อยมือกูออกด้วยนะเจ็บ

          แจ็คสันบอกพร้อมกับหรี่ตามองมือของตนที่ถูกมือยองแจบีบแน่นอยู่นิดๆ ฝ่ายยองแจเมื่อได้สติก็รีบปล่อยมือจากร่างสันทัดอย่างรวดเร็ว แจ็คสันดึงมือออกมาจับๆบีบๆเพื่อคลายความเจ็บของตนพลางเงยหน้าขึ้นมองดูรายการในโทรทัศน์ต่อเงียบๆ

          “……”

          อะไร

          เปล่า…”

          ประสาทบอกว่าเปล่าแล้วมึงจะมองกูเพื่อน?”

          หึ!”

          เฮ้ยปล่อย!”

          ร่างเล็กถูกดึงเข้ามานั่งบนตักของยองแจใบหน้าอีกฝ่ายยิ้มเจ้าเล่ห์ปนซุกซนนิดๆ ดวงตาเรียวจ้องมองใบหน้าตื่นตระหนกก่อนจะโอบรัดเอวคอดแน่นและฝังใบหน้าตนลงกับแผ่นหลังแจ็คสันนิดๆ

          หอมยองแจพูดบอกพร้อมสูดดมกลิ่นตัวแจ็คสันไปด้วย หอมมากมันมีกลิ่นเหมือนกับดอกไม้ชนิดหนึ่งแต่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน หนึ่งเดียวที่มีคือแจ็คสันเพราะมันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่พิเศษกว่าใคร ไม่ใช่กลิ่นจากน้ำยาปรับผ้านุ่มหรือจากผงซักฟอกมันเหมือนกับเป็นกลิ่นตัวที่แท้จริงของคนตัวเล็ก มันยั่วยวนและทำให้ยองแจติดใจ

          ไอ้บ้าออกไปมึงก็ไม่ต่างจากพวกมันปล่อยนะเว้ย!!”

          แจ็คสันพยายามที่จะแกะมือของยองแจออก เขาพูดออกไปด้วยความโกรธและผิดหวังเพราะเขาคิดว่ายองแจจะเป็นคนดีจะไม่ทำอะไรเขา

          แต่สุดท้ายสันดานก็คือสันดานมันดัดกันไม่ได้ง่ายๆ ต่อให้มันทำตัวเหมือนจะดีกับเราแค่ไหนแต่ถ้าเกิดสันดานมันเลวเชื่อเถอะไม่กี่ชั่วโมงมันก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม

          ไม่เหมือนยองแจกล่าวใบหน้าเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตากลมของแจ็คสัน แววตานั่นมันทำให้คนตัวเล็กหวนนึกถึงวันเก่าๆที่เราเคยผ่านมาร่วมกัน อดีตยองแจและเจบีคือเพื่อนสนิทของเขา….แต่ตอนนี้จินยองทำให้พวกเขาต้องแยกกันทุกคนไม่เหมือนเดิมโดยเฉพาะกับตัวของแจ็คสันเองที่แปลกไปจากปกติ

          อย่าทำแบบนี้ได้ไหมกูขอร้องแจ็คสันพูดพลางวางมือลงบนหลังมือยองแจ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนกลายเป็นเส้นตรง

          แค่กอดอย่างเดียวได้ไหมกูขอแค่นี้นะแจ็คสันยองแจเว้าวอนร้องขอกับแจ็คสันด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสาร แจ็คสันถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายกับอีกฝ่ายใครๆก็รู้ว่าหวัง แจ็คสันเป็นพวกใจอ่อนง่าย โดยเฉพาะกับพวกเพื่อนๆในกลุ่มแค่โดนอ้อนแค่นี้เขาก็ยอมไปเสียหมดแล้ว แค่ให้กอดคงจะไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง?

          อยากจะกอดก็กอดแต่ห้ามทำเกินกว่านี้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องมาคุยกับกูอีก

          สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมให้ยองแจกอดอย่างว่าง่ายอยู่ดี อ้อมกอดอุ่นๆกับลมหายใจและใบหน้าหล่อที่ซุกอยู่บริเวณซอกคอขาวทำให้แจ็คสันรู้สึกเบาสบายซะจนอยากหลับอีกรอบ

          มือขาวยกขึ้นจับที่มือของอีกฝ่ายก่อนจะกุมแน่นดวงตากลมปิดลงช้าๆพร้อมกับร่างกายที่เหมือนไร้แรงโน้มถ่วงเอนตัวพิงกับแผ่นอกของอีกฝ่าย ยองแจยกยิ้มขึ้นเขาใช้มือข้างที่กอดเอวแจ็คสันอยู่ยกขึ้นลูบเส้นผมเจ้าตัวแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู

          แจ็คสัน

          หืม

          “….เรื่องเมื่อวันนั้นบอกได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ระหว่างมึงกับจินยองพวกมึงกำลังปกปิดอะไรพวกอยู่กันแน่วะ

          “…มันไม่เกี่ยวกับพวกมึงเพราะวะ-…”

          ยังไม่ทันที่ร่างสันทัดจะได้พูดจบยองแจกับแจ็คสันก็ต้องหันไปตามเสียงถีบประตูห้อง ยองแจลุกขึ้นดันร่างเล็กไว้ข้างหลังก่อนจะเดินไปหยิบมีดปลอกผลไม้ที่อยู่ตรงข้างๆถาดใส่แอปเปิ้ลขึ้นมาถือไว้แล้วค่อยๆก้าวขาตรงไปที่ประตู

          แจ็คสันยืนหลบอยู่ด้านหลังยองแจโดยที่เจ้าตัวนั้นก็ใช้แขนข้างหนึ่งของตนกั้นร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ พยายามที่จะดันให้แจ็คสันหลบอยู่ด้านหลังตนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เผื่อว่าบางทีฝั่งนั้นมีปืนอย่างน้อยเขาก็เป็นโล่ให้อีกฝ่ายได้

ปัง! ปัง!

          เสียงถีบยังดังต่อเนื่องยองแจหันไปมองแจ็คสันที่แสดงสีหน้าหวาดกลัว เขายกมือขึ้นวางลงบนหัวอีกฝ่ายก่อนส่งยิ้มแล้วลูบหัวของแจ็คสันแผ่วเบาแต่กระนั้นยองแจก็ยังรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านของคนด้านหลังอยู่ดี….แจ็คสันคงจะไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้สินะ เขาเองก็ไม่อยากจะให้มันเกิดขึ้นเช่นกัน การแย่งชิงตัวหงส์

แกร๊ก

ปัง!

          หนี!”ยองแจตะโกนบอกพร้อมผลักให้แจ็คสันวิ่งไปที่หน้าต่าง เขาถูกการ์ดร่างยักษ์สองคนจับรัดแขนเอาไว้แน่นยองแจทั้งถีบทั้งต่อยพวกมันเพื่อหวังจะให้หลุดจากการจับกุม หัวใจเต้นรัวเลือดในร่างกายสูบฉีดทั่วร่างสิ่งเดียวที่ยองแจกังวลคือแจ็คสันเขาอยากจะให้เจ้าตัวหนีรอด ไม่อยากให้หงส์ต้องถูกหักปีกโดยสัตว์ชนิดอื่นโดยเฉพาะจิ้งจอกกับราชสีห์

          ถึงแมงป่องจะตัวเล็กและเสียเปรียบเรื่องร่างกายแต่แมงป่องอย่างเขาก็มีพิษที่ร้ายแรงพอตัวเช่นกันจะไม่ยอมให้ถูกใครจับกุมคุมขังง่ายๆแน่!!

          ยองแจกัดเข้าที่แขนของการ์ดทั้งสองคนเพื่อให้หลุดจากการจับกุม ก่อนจะวิ่งไปคว้าเอวคนตัวเล็กแล้วจัดการเปิดหน้าต่างโอบร่างแจ็คสันไว้แน่นก่อนจะกลั้นใจกระโดดจากชั้นสามของโรงแรมลงไปยังชั้นล่างที่เต็มไปด้วยปูนและคอนกรีต

ตุ๊บ!

          เสียงแผ่นหลังของยองแจกระทบเข้ากับพื้นอย่างแรง เขาทั้งจุกและเจ็บมือยังคงโอบเอวแจ็คสันไว้แน่นไม่ปล่อยยองแจค่อยๆลุกขึ้นนั่งก่อนจะจ้องมองไปยังด้านในที่เหล่าการ์ดพากันวิ่งมาทางเขา

           ลุกเร็วเข้าก่อนที่จะถูกพวกมันจับได้!”ยองแจบอกพร้อมลุกขึ้นกระชากให้แจ็คสันวิ่งตามร่างตน เขาเหลือบหันไปมองยังด้านหลังพวกการ์ดก็ยังคงจะตามไม่เลิกจนยองแจชักรำคาญ บวกกับเขาเจ็บที่แผ่นหลังและจุกอยู่แล้วจึงทำให้ไม่ค่อยสบอารมณ์มากนัก

          ถ้าเราถูกจับจะเป็นยังไง?”แจ็คสันถามขณะวิ่งข้างๆกับยองแจ

          มึงรอดแต่กูเละยองแจตอบไปตามความจริง มาร์คคงจะไม่ปล่อยเขาไว้แน่เพราะยองแจทำผิดกฎและเขาต้องได้รับบทลงโทษสำหรับคนที่ฝ่าฝืน

          “….ทำไมต้องเป็นกูที่รอดแจ็คสันช้อนตามองยองแจด้วยความสงสัยปนสับสน ยองแจทำเพียงแค่มองตาแจ็คสันกลับเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเพราะอะไรทำไมเจ้าตัวถึงรอด

          ถ้าแจ็คสันรู้ความจริงทั้งหมดไปมันอาจจะทำให้เจ้าตัวรู้สึกแย่ก็ได้การที่ถูกใครสักคนทำเหมือนตนเองเป็นของเล่นส่งต่อๆกันแบบนั้นเป็นเขา เขาก็คิดว่ามันไม่ยุติธรรมเอาซะเลย

          ไม่ต้องรู้หรอกวิ่งไปเถอะยองแจบอกก่อนจับมือแจ็คสันแล้ววิ่งต่อ ในขณะที่ตัวเองนั้นก็รู้สึกเจ็บไปทั้งตัวด้วยเหมือนกัน

          เวลาผ่านไป 30 กว่านาทีแล้วแต่พวกยองแจกับแจ็คสันก็ยังวิ่งหนีไม่หยุด พวกการ์ดเองก็ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนกันมากมายไม่รู้จักเหนื่อยตามพวกเขามาเรื่อยๆจนยองแจชักหวั่นใจกลัวว่าจะหนีไม่รอด เขาหันไปมองยังด้านหลังก็ปรากฏว่าอีกแค่ไม่กี่เมตรการ์ดพวกนั้นก็จะสามารถตามพวกเขามาได้ทันแล้ว ยองแจพยายามที่จะติดว่าตนควรจะทำยังไงดีเพื่อให้รอดจากการจับกุมของพวกการ์ด

          จู่ๆร่างเขาก็เหมือนจะหน้ามืดยองแจล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่ตั้งใจ แจ็คสันที่วิ่งอยู่ข้างๆตกใจเล็กน้อยเจ้าตัวช่วยพยุงร่างของยองแจให้ลุกขึ้นแต่ก็ไม่สำเร็จเหมือนกับว่าตัวเขามีอะไรบางอย่างรั้งเอาไว้อยู่ทำให้ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้

          มึงแข็งใจหน่อยอีกนิดเดียวก็จะพ้นแล้วแจ็คสันกล่าวพร้อมจับแขนยองแจออกแรงดึงให้อีกฝ่ายลุก

          ไม่ไหวมึงไปเถอะปล่อยกูไว้งี้แหล่ะยองแจบอก

          ได้ไงวะมึงเป็นคนพากูมามึงก็ต้องเป็นคนพากูหนี มึงจะทิ้งให้กูไปคนเดียวไม่ได้ลุกเดี๋ยวนี้!”แจ็คสันขมวดคิ้วพลางจ้องยองแจด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย เขากระตุกแขนอีกฝ่ายแรงๆเพื่อให้เพื่อนตัวเองลุกยองแจเองก็พยายามเช่นเดียวกันแต่มันไม่ง่ายเลยร่างกายเขามันหนักอึ้งไปหมดเหมือนใครเอาหินมาทับไว้ไม่ให้เขาลุกไปไหนได้เลย

          เชื่อเถอะกูมาได้แค่นี้จริงๆทิ้งกูไว้ตรงนี้แล้วหนีไปก่อนเถอะ บางทีอย่างน้อยมึงก็น่าจะกลับมาเยี่ยมกูได้ที่โรงพยาบาล

          ยองแจพูดด้วยความท้อแท้และยอมแพ้ต่อสถานการณ์ในตอนนี้ แจ็คสันหรี่ตามองย่อตัวลงนั่งยองๆแล้วจับใบหน้าอีกฝ่ายให้หันเข้าหาตน ดวงตากลมสบกับตาเรียวนัยน์ตาแจ็คสันแสดงถึงความจริงจังและซื่อตรงมันสื่อมายังยองแจ โลกทั้งใบหยุดหมุดและเหลือเพียงเขาสองคนเท่านั้นที่สามารถขยับตัวได้ แม้แต่ลมหายใจในตอนนี้ยองแจก็ยังได้ยินจากคนตรงข้ามชัดเจน

          กู-ไม่-มี-วัน-ทิ้ง-มึง!

          คำพูดที่ถูกกล่าวออกมาจากปากคนตัวเล็กมันไม่น่าทึ่งมากเท่ากับการที่เจ้าตัวโน้มใบหน้าเข้ามาแตะสัมผัสริมฝีปากแผ่วเบาที่ปากของเขา

          ยองแจเบิกตากว้างไม่คิดว่าสถานการณ์แบบนี้แจ็คสันยังจะมีอารมณ์มาจูบเขาได้อีก แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยทำให้ยองแจชื้นใจขึ้นมาครึ่งหนึ่งเพราะแจ็คสันบอกว่าเจ้าตัวจะไม่มีวันทิ้งเขาถ้าเจ้าตัวทำอย่างที่พูดจริงแบบนั้นถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับยองแจมากๆ

          แจ็คสันล่ะใบหน้าออกจากปากยองแจดวงตากลมยังคงความจริงจังอยู่ไม่เปลี่ยน เสียงฝีเท้าที่เหมือนกับคนวิ่งดังมากขึ้นเรื่อยๆเขายกร่างยองแจขึ้นใช้มือข้างหนึ่งพยุงตัวอีกฝ่ายไว้ส่วนอีกข้างก็จับแขนยองแจขึ้นพาดกับไหล่ตัวเองแล้วเริ่มวิ่งต่อ แม้ว่ายองแจแทบจะไม่เหลือแรงวิ่งหนีแล้วก็ตามแต่ยังไงเขาก็ไม่มีทางทิ้งเพื่อนตัวเองที่กำลังบาดเจ็บเพราะตนได้ลงคอหรอก….เขาไม่ได้ใจหมาขนาดนั้น

บรื๋นนนนน!! บรื๋นนนนน!!

          เฮ้ยพามันขึ้นมาเร็ว!”

          เสียงรถคันใหญ่ดังขึ้นตรงหน้า กระจกรถถูกเปิดออกให้เห็นเพียงแค่ครึ่งหน้าน้ำเสียงโหดๆกับการเหยียบคันเร่งเตรียมออกตัวนั่นกับคำชักชวนที่ให้คนตัวเล็กพายองแจขึ้นไปยังรถของตนทำให้แจ็คสันยกยิ้มอ้าปากกว้างขึ้น เขาเดินพยุงร่างยองแจให้ไปยังรถของเจบี เมื่อเห็นว่าทั้งแจ็คสันและยองแจขึ้นรถตนแล้วเจ้าของรถก็รับขับออกไปทันที

          ขอบใจมึงมากเจบีแจ็คสันพูดยิ้มๆขณะยกมือขึ้นปาดเหงื่อเพราะเหนื่อยและร้อนจากการวิ่งเมื่อครู่มาก

          หุบปากมึงไป กูยังไม่ได้จัดการคดีของมึงเลยนะไอ้เตี้ยส่วนมึงเรื่องนี้กูจะปิดไว้กูพึ่งมารู้ว่าที่มึงทำไปเพราะอยากช่วยไอ้เตี้ยมัน

          เจบีหันไปโวยใส่แจ็คสันที่พูดด้วยใบหน้าระรื่นเหมือนไม่รู้ว่าตนทำความผิดอะไรไว้ ก่อนที่เจบีจะหันไปมองหน้ายองแจที่กำลังนั่งหน้าซีดเพราะเจ็บตามร่างกายอยู่ เขารู้สึกผิดจริงๆที่แจ้งคนอื่นไปโดยที่ไม่ถามถึงเหตุผลว่ายองแจเอาตัวแจ็คสันไปเพราะอะไรเพราะว่าเป็นห่วงกลัวว่าไอ้เตี้ยหลังเบาะนั่นจะหายไปจากตนจึงได้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังทำให้เรื่องมันบานปลายเป็นแบบนี้

          กูไม่ต้องการยองแจบอกเรียบๆดวงตาหันไปมองทางอื่นเพราะขี้เกียจที่จะจ้องเจบี เขาเลือกที่จะมองแจ็คสันยังดีกว่ามองไอ้บ้านี่

          คิดว่ากูอยากจะช่วยมึงตายแหล่ะแต่ยังไงมึงก็เพื่อนกูคงทนเห็นมึงโดนกระทืบต่อหน้าต่อตาไม่ได้

          เจบีกล่าวขณะขับรถหนีพวกการ์ดของมาร์ค ดวงตาสบกับยองแจผ่านกระจกหน้ารถมันส่อแววเจ็บปวดและเศร้าใจออกมาเรื่องระหว่างเขาและอีกฝ่ายมันผ่านมานานแล้วทุกอย่างเริ่มต้นจากจินยองทั้งนั้น การสร้างความร้าวฉานคือหน้าที่ของจิ้งจอก

          นึกว่ามึงจะเชื่อคำพูดมันเหมือนกับวันนั้นอีกซะแล้วหึ! กูคงต้องมองมึงใหม่

          ยองแจยกยิ้มขึ้นนิดๆใบหน้าและริมฝีปากซีดมากดวงตาเองก็จะปิดเต็มทน ร่างกายของเขามันหนักไปหมดพร้อมที่จะทุ่มตัวลงนอนได้ตลอดเวลาแต่ที่ยังลืมตาอ้าปากเถียงได้อยู่ก็เพราะว่าเขาฝืนมันทั้งนั้น ลองยองแจไม่ฝืนตัวเองดูสิป่านนี้เขาสลบไปนานแล้ว

          “………..”เจบีเงียบไม่ตอบเขาเลือกที่จะขับรถแทนการรื้อฟื้นความทรงจำที่แสนเจ็บปวดขึ้นมา

          แจ็คสันที่นั่งเป็นหุ่นอยู่ข้างยองแจมองสลับทั้งสองฝ่ายไปมาด้วยความสงสัยว่าระหว่างสองคนนี้มีอะไรปิดใจกันแน่

          ตั้งแต่คบกับพวกมันมาแจ็คสันยังไม่เคยเห็นมันทะเลาะกันสักครั้งเลยมีแต่ต่างฝ่ายต่างอยู่ในที่ของตน ถามคำก็ตอบคำคนหนึ่งชิคอีกคนก็เงียบนิ่งอยู่ด้วยกันแล้วอย่างกับอยู่กับป่าช้า คนร่าเริงอย่างเขาถ้าไม่สนิทจริงและใจกล้าหน้าด้านคงจะอยู่ไม่ได้

          //พวกมึงนี่มีความลับปิดบังกูเยอะมากเลยนะเจบียองแจ…//

        แจ็คสันคิดในใจพลางมองทั้งสองคนสลับกันไปมา ดวงตากลมค่อยๆปิดลงพร้อมกับมือข้างหนึ่งที่เอื้อมแตะอังที่หน้าผากของอีกฝ่ายแผ่วเบา แจ็คสันรับรู้ได้ว่ายองแจแอบสะดุ้งแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร อุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายมันร้อนวูบวาบเหมือนโดนไฟลนเขาค่อยๆขยับเข้าไปนั่งเบียดข้างตัวอีกฝ่ายก่อนจะจับแผ่วเบาที่มือใหญ่และซบหัวลงกับไหล่ยองแจ

          เจบีจ้องแจ็คสันกับยองแจผ่านกระจกหัวใจเขามันรู้สึกเจ็บนิดๆยามที่มองอีกฝ่ายค่อยๆซบใบหน้าตนลงกับไหล่ยองแจ เขาอยากจะกระชากตัวร่างขาวออกมาหรือไม่ก็เข้าไปนั่งแทนที่ยองแจเสีย อยากจะเป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ให้อีกฝ่ายเอนหัวพิงเข้าที่ไหล่ของตนเหมือนกับยองแจบ้าง ไม่ใช่แค่นั่งดูทั้งสองอยู่ตรงนี้โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

. ฮ่องกง  เวลา 18:30 PM.       

          ร่างสูงสมส่วนนั่งทอดการนวดขมับตัวเองอยู่บนโต๊ะข้างๆกันมีกองเอกสารและคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดทิ้งค้างไว้ประมาณเมื่อสามสิบนาทีที่แล้วเปิดอยู่ กายีโคตรเกลียดเอกสารพวกนี้เลยเห็นแล้วก็อยากจะเผาทิ้งให้มันรู้แล้วรู้รอดแต่ก็ทำไม่ได้เพราะว่ามันเป็นเอกสารสำคัญต่องานและธุรกิจของเขามาก เรียกได้ว่าถ้ามันหายไปล่ะก็งานนี้มีปะทะกันแน่

          เฮ้อ!”

          ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายดวงตาคมเหลือบมองไปยังนาฬิกาบนผนังห้องอย่างเซ็งๆ เขานั่งแช่ก้นในห้องนี้มานานหลายชั่วโมงแล้วนะป่านนี้ก้นตัวเองใหญ่เป็นถังหมดแล้วมั้ง

          [“บอสคะคุณเหม่อยหลินขอพบค่ะ”]เสียงของเลขาดังจากสาย กายีสะบัดหัวไล่ความคิดของตนก่อนจะจดจ่อและสนใจกับคำพูดของพนักงานตนเหม่อยหลิน?

          ให้เข้ามา

          กายีพูดบอกเป็นเชิงอนุญาตก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกพร้อมร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงและใบหน้าหวานสวยได้รูปตามสไตล์ของหล่อน ชายหนุ่มแทบจะฟุ๊บหน้าลงกับโต๊ะทันทีเขาอยากหลับแบบไม่ตื่นให้มันรู้แล้วรู้รอดไป ทำไมชีวิตของกายีจะต้องมาเจอะไรพวกนี้ด้วยนะ ถ้าน้องชายเขามายังจะน่าดีใจกว่านี้อีก

          พี่กายีค่ะคิดถึงจังเลยกรี๊ดดดด!!”

          หญิงสาววิ่งเข้าหากายีปานจะจับเขาไปเชือดคอหมกโถส้วม กายีถึงกับเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทันให้ตายเถอะสมัยนี้พวกผู้หญิงนี่เริ่มจะน่ากลัวขึ้นทุกวัน และผู้ชายอย่างเขาก็ต้องคอยต่อกรกับเหล่าสาวๆประเภทนี้ทุกๆสามสิบนาทีด้วย แต่กายีไม่ขอโทษความหล่อของตัวเองหรอกนะทำยังไงได้ก็คนมันเกิดมาหน้าตาดีก็ย่อมมีสาวเยอะแบบนี้แหล่ะ

          หุบปากเหม่ยหลิน พี่จะเตือนเธอเป็นครั้งที่สามร้อยสี่สิบแปด

          กายียกนิ้วขึ้นชี้ไปยังปากบางๆที่อ้ากรี๊ดลั่นห้องตนอยู่ ให้ตายเถอะเสียงแหลมเป็นบ้าหูเขาจะแตกตายผู้หญิงนี่เขาเสียงแหลมกันแบบนี้ทุกคนเลยหรือไงกันนะ?

          ทำไมต้องเถื่อนใส่เหม่ยด้วยล่ะคะ เหม่ยก็แค่อยากจะปลดปล่อย…”

          เธอบอกพร้อมทำหน้ายู่ใส่ด้วยความไม่พอใจ กายีถอนหายใจยาวตั้งแต่เล็กจนโตยัยเด็กนี่ก็ไม่เคยเข้าใจเขาเลยสักนิดว่าที่เขาทำแบบนี้ใส่เพราะต้องการให้เธอรู้ว่าพวกผู้ชายไม่ชอบผู้หญิงเสียงดังแบบนั้น ประเภทพวกเขามันเป็นพวกชอบคนตัวเล็กขาวๆเงียบๆขี้อ้อน….ยกตัวอย่างเช่นน้องชายของเขาเองทั้งน่ารักและน่าฟัดในเวลาเดียวกัน แต่สำหรับเหม่นหลินนางพญาธิดาปลาดิบชัดๆ

          นี่หล่อนงานการไม่มีทำหรือไงถึงได้วิ่งแจ้นเข้ามาหาพี่เนี้ย ถ้ามีเวลามาหาพี่สู้เอาเวลาพวกนี้ไปคิดวิธีหาผัวดีกว่าไหม?”

          คำพูดของกายีทำเอาเหม่ยหลินน้ำแทบพุ่งออกจากปากหญิงสาววางแก้วน้ำลงกับโต๊ะก่อนที่จะใช้มือทุบโต๊ะแล้วจ้องหน้ากายีอย่างอาฆาต ซึ่งคนถูกมองก็ได้แต่แสดงหน้าตายใส่คำว่าสุภาพบุรุษของกายีไม่เคยมีให้สำหรับยัยเด็กลิงนี่หรอก

          กรี๊ดดดด! พี่กายีอีตาคนบ้าปากจริงๆ

          เหม่ยหลินกรีดใส่อย่างหัวเสียงที่พี่ชายคนนี้พูจากไม่สุภาพกับเธอ ทีเวลาคุยกับผู้หญิงคนอื่นนะทำเป็นครับอย่างนู้นครับอย่างนี้ทำให้พวกสาวๆหล่อนเคลิ้มไปกับคำพูดบ้าๆพวกนั้น

          เหม่อยหลินอยากจะบอกพวกหล่อนซะจริงว่าที่แท้แล้วกายีนั้นเป็นผู้ชายหยาบคายและนิสัยไม่ดีมากๆ

          ก็ไม่ได้โกหกนี่ เชื่อเถอะเอาเวลาพวกนี้ไปหาวิธีอ่อยผู้ดีกว่าไหมอย่างน้อยมันก็มีประโยชน์ดีกว่ามานั่งๆนอนๆในห้องทำงานพี่นะ

          กายียังคงแกล้งเหม่ยหลินไม่เลิกและก็ดูจะมีความสุขเวลาที่ได้แกล้งหญิงสาวเสียด้วย เขาคิดว่าพอได้เห็นใบหน้าสวยๆนั่นยับยู่ยี่เป็นประดาษถูกพับแล้วมันดูตลกดี แถมเวลาที่หล่อนโมโหยังน่ารักมากกว่าปกติอีกต่างหาก

          พี่กายี!”เหม่ยหลินเสียงดังใส่ด้วยความโมโห แก้มเนียนทั้งสองแดงเพราะโกรธที่กายีเอาแต่แกล้งเธอไม่หยุด

          โอเคพี่ไม่แกล้งแล้วว่าแต่มีเรื่องอะไรอีกล่ะคราวนี้พ่อไล่ออกจากบ้าน แม่ลาออกจากการเป็นแม่ หรือว่ามีคนที่สนใจ

          กายียิ้มหัวเราะให้กับเด็กสาวพลางยกมือขึ้นให้เธอดูว่าตนยอมแพ้แล้ว เขาเริ่มถามไถถึงสาเหตุที่เจ้าตัวมาหาเขาเพราะปกติแล้วจะเจอกันทีก็ต้องเป็นตอนที่เหม่ยหลินประสบปัญหาหรือไม่ก็เจอกันเพราะนัดทานข้าวเท่านั้น

          รู้ใจน้องเอาไปเลยร้อยคะแนนเต็มเหม่ยหลินที่อารมณ์ดีขึ้นแล้วยกนิ้วขึ้นให้กับพี่ชายสุดหล่อของเธอพร้อมยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่ กายีส่ายหน้าให้กับตัวเธอว่าแล้วเชียวว่าคงจะไม่พ้นปัญหาที่เขาทายออกมา

          แล้วสรุปเป็นอะไรทำไมถึงมาหาพี่?”กายีถาม

          ไม่มีอะไรมากหรอกพี่เหว่ยเทาเขาพาผู้หญิงเข้าบ้านด้วยแหล่ะเมื่อวานเหม่ยหลินบอกพร้อมกับนั่งไขว้ห้างตรงหน้ากายีที่ทำหน้านิ่งก้มหน้าเขียนงานอยู่

          บอกพี่เพื่อ? มันจะพาใครมาก็เรื่องของมันพี่ไม่ได้เป็นอะไรกับมันสักหน่อยกายีกล่าวน้ำเสียงดูไร้เยื่อใยกับเหว่ยเทาเสียเหลือเกิน แต่นั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เหม่อยหลินยกยิ้มเจ้าเล่ห์แสนซุกซนขึ้น

          ก็พี่เป็นสะใภ้ของเหม่อยหลินนี่ทำไมเหม่ยหลินจะบอกไม่ได้ ยังไงก็เถอะถ้าไม่รีบไปจัดการคุยกันให้รู้เรื่องเผลอๆพี่เหว่ยเทาอาจจะพาผู้หญิงเข้ามามากกว่านี้ก็ได้ เหม่ยขอเตือนด้วยความหวังดีนะคะเหม่ยไม่อยากให้พวกพี่ต้องเลิกกันเพราะผู้หญิงคนเดียว

          เหม่ยหลินพูดขณะที่ดวงตานั้นก็จับจ้องมองพฤติกรรมของกายี อีกฝ่ายทั้งนิ่งสงบเหมือนสายน้ำไม่สะทกสะท้านใดๆกับคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย นี่กายีจะไม่ออกอาการหึงหน่อยเหรอ? พี่ชายเธอพาผู้หญิงเข้าบ้านเชียวนะทำไมถึงได้ไม่มีความหวงหรือโกรธอะไรเลยล่ะหรือว่ากายีไม่ได้สนใจในตัวของเหว่ยเทาอย่างนั้นเหรอ

          เลอะเทอะไปใหญ่แล้วสะพงสะใภ้อะไรพูดมั่วไปหมดแล้ว พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับเหว่ยเทาสักหน่อย

          กายีบอกพร้อมกับวางปากกาลงช้าๆดวงตาจ้องกลับไปที่เหม่ยหลินเรียบๆ ริมฝีปากบางสีแดงของหญิงสาวกระตุกขึ้นเหมือนจะรู้ทันเธอลุกและยืนตรงต่อหน้าพี่ชายสุดหล่อ มือบางวางทาบลงกับแก้มเจ้าตัวที่ค่อนข้างจะสากเล็กน้อยเพราะกายีไม่ค่อยได้ดูแลบำรุงผิวตนเองเหมือนพี่ชายเธอเสียเท่าไหร่

          งั้นเหม่ยหลินขอตัวนะคะเชิญพี่กายีอยู่คนเดียวตามสบายเลย

          เธอกล่าวราวกับกระซิบร่างอรชรเดินหันหลังให้ไปทางประตูห้องเปิดมันออกแล้วจากไปเงียบๆ ทิ้งให้กายีนั่งอยู่เพียงลำพังภายในห้องกว้างที่ไม่มีใครสักคน ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เขาคิดว่าเหม่ยหลินน่าจะดูออกกายีล่ะเบื่อหล่อนจริงๆ ร่างสูงลุกขึ้นเดินออกไปทางประตูเขาหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาใครบางคนก่อนจะ

          ฮัลโหลวันนี้มาเจอหน่อยสิอืมที่เดิมนั่นแหล่ะเขาพูดจบก็กดวางสาย ฝากเคลียร์งานที่เหลือด้วยนะชายหนุ่มบอกกับเลขาของตนพลางเดินออกจากบริษัทตัวเองเพื่อไปยังที่นัดหมาย

 





 

 

 

 

 

 

 

 

 

. บาร์REN

          กายีลงจากรถพร้อมเดินเข้าไปที่ประตูการ์ดสองคนโค้งหัวให้กับเขาเพราะกายีเป็นหุ้นส่วนของบาร์นี้ 90% เรียกได้ว่าถ้าบาร์นี้ไม่มีเขามันก็ไม่สามารถเปิดได้ ดังนั้นคนพวกนี้จึงให้ความเคารพกับกายีมากเพราะเขานี่แหล่ะที่เป็นคนมอบเงินให้กับคนพวกนี้ใช้ เป็นคนจัดหาที่อยู่สำหรับพนักงานและแม่บ้านทุกคนด้วยตนเองล้วนๆ

          เมื่อเดินเข้าไปด้านในกายีก็รีบตรงไปยังโซน V.I.P. ที่ตนได้จองเอาไว้ เขาหยุดยืนนิ่งเมื่อเห็นคนตรงหน้ามานั่งรออยู่แล้ว กายีค่อยๆยกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจก่อนจะย่อตัวนั่งอย่างสบายอารมณ์แล้วหยิบแก้วที่มีเครื่องดื่มที่ตนชอบยกขึ้นดื่มช้าๆ เสียงเพลงเบาๆช่วยให้ผ่อนคลายบวกกับท่าทางสบายๆของคนข้างๆแล้วกายีคิดว่านี่แหล่ะสิ่งช่วยบรรเทาความเครียดของเขาล่ะ

          ทำไมถึงเรียกผมมาล่ะคุณกายี

          ไม่ต้องมีพิธีอะไรมากหรอกเจิงซุ่นซีเรียกกายีก็พอ ที่โทรหาก็เพราะอยากให้นายมานั่งดื่มเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง

          แต่นี่มันยังไม่ค่ำเลยนะช่างเถอะดีเหมือนกันผมเองก็อยากนั่งเป็นเพื่อนคุณอยู่พอดี

          หึ

          การสนทนาจบเพียงแค่นั้นต่างฝ่ายต่างเงียบ กายียกแก้วเครื่องดื่มขึ้นแก้มแดงนิดๆเพราะสิ่งที่ตนดื่มมันแรงพอตัวน้ำแข็งในแก้วละลายเล็กน้อยเสียงตอนมันตกเหมือนกับเสียงของเศษแก้วที่ตกแตก มันอาจจะฟังดูไม่น่าสบอารมณ์แต่กายีก็ชอบที่จะได้ยินมัน ดวงตาคมมองออกไปยังทางตรงหน้าอย่างเหม่อลอยหัวสมองไม่ได้คิดอะไรนอกจากดื่มอย่างเดียว

          ลุกทำไม?”เจิงซุ่นซีเอ่ยถามอย่างสงสัยเมื่อจู่ๆกายีก็ลุกขึ้นพร้อมวางแก้วลง

          อยากเต้น

          พูดเพียงแค่นั้นเจ้าตัวก็เริ่มจะเดินหายเข้าไปในฝูงชน เสียงเพลงปลุกอารมณ์ทำให้กายีรู้สึกอยากเต้นออกมา เขายกแขนขึ้นโยกย้ายร่างกายตนไปทางซ้ายบ้างทางขวาบ้างนิดๆตามจังหวะเพลงที่เปิดขึ้น ตัวของเขาชนกับคนนู้นคนนี้ไปทั่วกลิ่นตัวของแต่ละคนก็ชวนให้มึนเมาเสียเหลือเกิน

          ดวงตาคมสบเข้ากับตาของใครบางคนเข้าเขาเป็นผู้ชายที่สูงกว่ากายีมากและท่าทางของเจ้าตัวนั้นก็สูงใหญ่และดูมาดแมนสมชาย หน้าตาออกไปทางยุโรปนิดๆ

          ไม่รู้ทำไมแต่จู่ๆกายีก็ยกยิ้มให้เขาเสียอย่างนั้นร่างกายขยับเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายเองโดยไม่ได้ตั้งใจ นิ้วโป่งกับนิ้วชี้ยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อตนออกสองสามเม็ดพอให้เห็นไหลปลาร้าสีน้ำผึ้งนวลสวย แม้จะไม่ได้ดูแลตัวเองดีเท่าคนเป็นน้องแต่กายีก็มีผิวที่นุ่มและเนียนละเอียดเหมือนแจ็คสันเช่นกัน

          “Who are you?”

          “You don’t need to know….ok?”

          “Ok little girl”

          “Good”

          กายียิ้มพร้อมกับค่อยๆไถตัวเต้นไปกับอีกฝ่าย เขาแนบแผ่นหลังและก้นของตนลงกับอกแกร่งของอีกฝ่าย หัวของกายีสูงถึงเพียงแค่หัวนมของชายคนนี้เท่านั้น ร่างกายขยับเต้นไปเรื่อยๆมือเริ่มจะยกขึ้นไปคล้องคอกับอีกฝ่ายและใบหน้าก็โน้มเข้าไปใกล้กันเรื่อยๆ

          ผู้คนต่างพากันรุมล้อมดูพวกเขาทั้งสองด้วยความสนใจ กายีไม่ใช่คนที่จะอายอะไรกับเรื่องแค่นี้อยู่แล้ว ถ้าจะทำเขาก็จะทำจริงๆไม่เคยแคร์สายตาของใครทั้งนั้นต่อให้เป็นคนที่ตนไม่รู้จักก็ตาม

หมับ!

          กลับ!”

          แขนสีน้ำผึ้งถูกใครบางคนคว้าเอาไว้ เหว่ยเทามีใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวมากน้ำเสียงเองก็เจอปนความไม่พอใจอยู่ด้วยเช่นเดียวกัน แต่กายีกลับสะบัดแขนตัวเองออกแล้วยกขึ้นไปคล้องคอของชายตรงหน้าต่อพร้อมส่งยิ้มหวานให้กับอีกฝ่ายด้วยเช่นเดียวกัน

          บอกให้กลับไงกายี!!”คราวนี้เหว่ยเทาถึงกับกระชากร่างกายีออกจากชายตรงหน้า เขาจับอีกฝ่ายหันเข้าหาตนเองและสบตากับเจ้าตัว กายีมีใบหน้าเฉยชาไร้อารมณ์ต่างจากเหว่ยเทาที่ตอนนี้เขาแทบจะระเบิดอยู่แล้วเพราะความโกรธที่คนตัวเล็กสร้างขึ้นให้กับตนล้วนๆ

          อย่ามายุ่งไสหัวไปกายีบอกดวงตามองขวางใส่เหว่ยเทาพร้อมออกแรงผลักอีกฝ่ายให้ออกไปไกลๆตน ด้านหลังมีเจิงซุ่นซียืนกอดอกมองพวกเขาอยู่ อีกฝ่ายส่ายหน้าก่อนจะเดินจากไปไม่คิดที่จะช่วยเหว่ยเทาแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

          ไม่! กลับบ้านกับพี่เดี๋ยวนี้อย่าให้พี่ต้องใช้กำลังลากกลับไปนะเหว่ยเทารั้นและออกคำสั่งให้กายีกลับบ้านกับตน

          หึ! ทำได้ก็ลองดูสิกายีพูดท้าทายอีกฝ่ายยกยิ้มมุมปากขึ้นกวนๆ

          อย่าท้าพี่เหว่ยเทาเตือนด้วยความหวังดีเพราถ้ากายียังดื้อที่จะท้าเขาต่อแบบนี้มีหวังเจ้าตัวได้น้ำตาแตกกลางทางแน่นอน เพราะเวลาโกรธเหว่ยเทาจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้เลยแม้แต่น้อย

          ทำไม่ได้อย่างที่พูดก็บอกมาเถอะ ไม่มีอะไรแล้วก็ไสหัวไปจะเต้นต่อ

          นอกจากจะไม่เกรงกลัวต่อเหว่ยเทาแล้วกายียังทำเมินเตรียมตัวจะหันไปเต้นกับชายชาวยุโรปด้านหลังตนอีกด้วย

          ทว่ามือหนาก็จับเข้าที่ข้อมือเขาพร้อมออกแรงบีบแล้วลากกายีออกจากฝูงชนไปยังนอกร้านทันทีโดยไม่พูดอะไร เพราะต่อให้พูดไปยังไงซะกายีก็ไม่ฟังอยู่ดีเด็กดื้อแบบนี้มีแต่จะต้องใช้กำลังสั่งสอนเท่านั้นเพราะเตือนดีๆเจ้าตัวเคยฟังเขาซะที่ไหน เดี๋ยวเหว่ยเทาจะสอนบทเรียนสำหรับเด็กดื้อให้กายีรู้เองว่าจะเป็นยังไงถ้าเจ้าตัวไม่ยอมเชื่อคำพูดของเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TALK

          ไม่ได้เจอกันนานคิดถึงไรท์ไหมอิอิลงดึกไปนิดอย่าว่ากันนะงานเยอะภารกิจแยะมาก555+ มาพูดถึงเรื่องของเราดีกว่าเห็นได้ชัดว่าทุกคนนั้นชอบยองแจมากไรท์เองก็เช่นเดียวกันบางทีก็แอบเขินฉากที่พวกเรารักกันแน่นไม่ทิ้งกันอีกด้วย และสำหรับตอนนี้ก็มีปมหลังในอดีตระหว่างเจบีกับยองแจมาให้ทุกคนได้สงสัยกันอีกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองกันแน่และต้นเหตุก็มาจากพี่จิ้งจอกของเราตามเคยค่ะ(เหมือนตัวร้ายเข้าไปทุกวัน) คู่พี่กายีรายนี้พี่กาไม่หึงไม่ออกอาการค่ะแต่จะประพฤติประชดตัวเองแทนพี่เหว่ยก็กราวใจมากกระชากพี่กายีตัวปลิวเลยโอ้ยเขิน ตอนหน้าจะเป็นยังไงต้องติดตามนะคะขอขอบคุณที่คนที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ไรท์นะรักทุกคนจ้าบาย!!!

#อสแฟนหก

          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #361 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:52

    ขออยู่2ทีมได้ไหมอะ ทีมเจบี ทีมยองแจ

    #361
    0
  2. #337 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:49
    ตอนนี้คือทีมยองแจสุดใจ พี่บีต้องอ่อนโยนหน่อยนะคะถึงจะได้แบบนั้น มีปมมาอีกแล้ว ส่วนคู่พี่ก็แซ่บไม่เบา
    #337
    0
  3. #212 MR.MARKSON (@loveunhyok) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 03:29
    โอ้วว หลังจากหายไปนานกลับมาอ่านเมื่อวาน งกับตึ๊บเบาๆ งงเล็กน้อยแต่พอเข้าใจ ปล.ตอนนี้ยองแจหล่อมาก โฮรก
    #212
    0
  4. #135 Zomanica (@ratchatazom) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 02:30
    ปมเริ่มเยอะขึ้นๆแล้ว งื่ออออย่าดราม่าได้มั้ยคะไรท์
    #135
    0
  5. #98 ploywang8521 (@ploywang8521) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 09:37
    โอ้โหหห ทำไมไม่อ่านเรื่องนี้ตั้งนาน ตอนนี้หลงยองแจสุดแล้วค่ะ ฮืออออออ อบอุ่นมากกกกกกกก ฝากพี่เหว่ยเทาลงโทษเด็กดื้อด้วยนะคะ พี่น้องบ้านนี้นี่ดื้อทุกคนเลยใช่ไหมเนี่ย
    #98
    0
  6. #96 JWang☆ (@pongmingi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 11:32
    เชียร์กายีกับเหว่ยเทาค่ะ55
    #96
    0
  7. #95 hankanh90 (@hankanh90) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 07:08
    รอๆๆๆๆ
    #95
    0
  8. #94 Mint (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 07:00
    หู้ยๆๆๆ น้องหงส์ ... ทีมยองแจ ปัก
    #94
    0
  9. #93 Mm90 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 06:02
    ปวดหัวมึนงงแทนน้องแจ็ค แต่ยองแจดีลูกดี55555
    #93
    0
  10. #92 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 01:25
    ซับซ้อนมากเว่ออ
    #92
    0
  11. วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 00:38
    คือเรื่องนี้มีปมใช่มั้ยคะ มันมีอะไรมากกว่าที่คิดเนอะ 555555 กลัวจินยองกลายเป็นตัวร้ายเลย เพราะสาเหตุก็เกิดมาจากจินยองป่ะ สรุปแล้ว 6 คนนี้ที่ยังคบกันอยู่เพราะอะไร ไม่ใช่คำว่าเพื่อน แต่คบกันเพราะแจ็คสันถูกมั้ย หรือเราคิดมากไปเอง เครียดอ่ะ55555555
    #91
    0
  12. #90 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:43
    คิดถึงไรท์มากกกกก55555 คือยองแจละมุนเวอร์ แบบแต่ละอย่างที่ทำนี่แค่อ่านยังใจเต้นอะ นี่ยังแอบคิดว่าถ้าถ้าอยู่รวมกันแล้วไม่หึงแจ็คสันกันหมดเลยหรอ // จินยองนี่เหมือนตัวร้ายจริงจัง 5555
    #90
    0
  13. #89 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    แงงง ทีมพี่บีแรงๆ ทำไมเราหลงพี่บีขนาดเน้ ตามมาช่วยไปอีก ฮืออออ
    #89
    0