GOT7 | FRIEND LOVE เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด | [ALLJACKSON] #อสแฟนหก

ตอนที่ 7 : FRIEND LOVE| 06 #อสแฟนหก (100 per.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 ก.ค. 60

6

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ YOUNGJAE hot

ผู้ชายที่เงียบๆดูเหมือนไม่แคร์อะไร แต่บางครั้งผู้ชายเหล่านั้นอาจจะแคร์และเป็นห่วงมึงมากกว่าที่คิดก็ได้



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          แจ็คสันวางช้อนลงหลังจากที่ทานอาหารไปได้ไม่ถึงสามคำ เขารู้สึกอิ่มเพราะสายตาที่มองมาอย่างกดดันของจินยองที่จ้องตนตลอดการทาน แจ็คสันไม่ชอบให้ใครมองหน้าตัวเองตอนกินข้าวใช่คนอื่นๆก็คงจะไม่ชอบหรอกเพราะมันทำให้เราอึดอัดและทานต่อไม่ลง เพราะแบบนั้นไงเขาถึงได้วางช้อนลงแล้วเปลี่ยนเป็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อล้างปากแทน

          อิ่มแล้ว?”จินยองเลิกคิ้วถาม

          อืมแจ็คสันตอบแผ่วเบาในลำคอ

          กินเข้าไปอีกตัวก็เล็กแล้วยังจะกินน้อยอีก เอ้า!กินจินยองตักข้าวพูนช้อนพร้อมกับคีบตะเกียบหยิบชิ้นปลาซาบะย่างเกลือขึ้นมาจ่อที่ปากคนตัวเล็ก

          แต่แจ็คสันกลับส่ายหน้าแล้วเบี่ยงหลบอีกฝ่ายเพราะตอนนี้ตนรู้สึกอิ่มแล้วจริงๆไม่ได้อิ่มเพราะว่าทนต่อสายตาของจินยองไม่ได้ พอเขาได้หยุดกินอะไรแล้วแจ็คสันก็จะไม่กินมันต่ออีกเลยยกเว้นแค่ชีสเท่านั้นที่ต่อให้กินทั้งวันก็ยังได้

          ไม่เอาอิ่มแล้วจะอ้วกอย่าบังคับได้ป่ะไม่ชอบวะ!”แจ็คสันตะคอกเสียงใส่ด้วยความรำคาญ เขาชักหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของจินยองซะแล้วนะ อะไรๆก็บังคับหมดทุกอย่างทำเหมือนกับว่าเขาเป็นนักโทษของตนเองยังไงอย่างนั้น คิดว่าแจ็คสันสนุกและชอบมันอย่างนั้นเหรอ? ไม่!เขาโคตรจะเกลียดมันเลยไอ้การถูกบังคับให้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของใครบางคนเนี้ย

          กล้าตะคอกกูเหรอแจ็คสัน!”จินยองขึ้นเสียงอย่างโมโห

          เออ มึงไม่ใช่พ่อกูนี่ทำไมกูจะขึ้นเสียงกับมึงไม่ได้!”แจ็คสันกล่าวพร้อมกับยืนเต็มความสูงจ้องมองจินยองอย่างเดือดดาล อีกฝ่ายเองก็เช่นเดียวกันยิ่งโดนคนตัวเล็กมองแบบนั้นก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่….จะเอาแบบนี้ใช่ไหม

          มึงจะทำอะไรเฮ้ย! ปล่อยกูนะเว้ยไอ้จินยองไอ้เหี้ย!!”แจ็คสันเบิกตากว้างเมื่อจินยองจับบีบเข้าที่ข้อมือของตนแน่นไม่ปล่อย แขนที่เป็นสีขาวปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้าขึ้นอย่างน่ากลัว แจ็คสันกัดปากแน่นเพื่อข่มความเจ็บของตนเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายเห็นมัน

          ก็จะสั่งสอนคนที่ไม่รู้จักสถานะของตัวเองไง กฎของการเป็นเมียกูคือมึงจะต้องฟังคำสั่งของกูแค่คนเดียวเข้าใจไหม!”

          ไม่! มึงมันเลวไอ้เลวผู้ชายแบบมึงแม่งเลวทุกคน!!”

          ถ้ามึงคิดว่าผู้ชายบนโลกใบนี้เลวทุกคนล่ะก็….กูคิดว่ามึงคิดถูกแล้วล่ะต่อให้มันดีปานเทพบุตรสักแค่ไหนแต่สุดท้ายแม่งก็เลวยิ่งกว่าเดรัจฉานอยู่ดีนั่นแหล่ะ!!”

          จินยองสะบัดร่างแจ็คสันออกพร้อมเดินไปหาอีกฝ่ายที่นอนกองกับพื้นหมายจะคร่อมคนตัวเล็ก แจ็คสันยกแขนขึ้นกั้นร่างจินยองไว้แล้วตั้งการ์ดไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ตน แต่จินยองก็พยายามที่จะแทรกตัวเข้ามาข่มขืนร่างเล็กอยู่ดี

          แจ็คสันทั้งถีบทั้งเตะอีกฝ่ายให้ขยับออกไปไกลๆ ตอนนี้เขาขอร้องใครก็ได้มาช่วยเขาทีจะเป็นเจบีหรือว่าจะเป็นมาร์คก็ได้แจ็คสันไม่อยากอยู่กับไอ้บ้านี่แล้ว

ตุ๊บ!

          โอ้ย! ใครวะแม่ง!!”

          จินยองจับเข้าที่ท้ายทอยตนเองที่เหมือนมีอะไรหนักกระแทกเข้า พอลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับไปมองก่อนจะพบกับใครบางคนที่ยืนหน้านิ่งแต่แววตานั้นแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเบาๆ

          มือของเขาเหมือนจะชุ่มน้ำอะไรบางอย่างพอจับมาดูแล้วก็พบว่ามันคือเลือดของเขานั่นเอง พอมองไปที่ข้อมือของไอ้คนตรงหน้าก็ปรากฏว่ามันกำลังถือขวดแตกขวดหนึ่งอยู่เป็นแก้ว ไล่สายตาต่ำลงไปที่พื้นก็เห็นว่ามีเศษแก้วแตกกระจายเต็มพื้นไปหมด

          คนมาใหม่เดินผ่านร่างจินยองราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่อากาศ หยิบเอาผ้าขาวบางพื้นยาวมาห่มคลุมร่างเปลือยตรงหน้าไว้ก่อนจะเขวี้ยงขวดที่อยู่ใส่มือใส่จินยองพลางยกร่างแจ็คสันขึ้นอุ้มแล้วพาเดินออกไปเงียบๆ ไม่คิดจะสนใจคำทักท้วงหรือคำพูดกระแทกใจของจินยองเลยแม้แต่น้อย

          มาฉกไปดื้อๆแบบนี้ไม่สนุกเอาซะเลยของเล่นโดนแย่งไปแบบนี้สงสัยต้องฟ้องพี่ใหญ่ซะแล้วมั้ง

          จินยองขมวดคิ้วจับปลายคางของตนเองพลางเหลือบสายตามองตามหลังบุคคลปริศนาที่เดินมาอุ้มแจ็คสันออกไปหน้าตาเฉย

          ริมฝีปากบางยกขึ้นข้างมุมปากพร้อมกับใบหน้าที่เหมือนจิ้งจอกจอมโกหกค่อยๆปรากฏต่อหน้า ถ้าเปรียบมาร์คเป็นราชสีห์ เจบีเป็นหมาป่า จินยองก็คงจะเป็นจิ้งจอกขาวจอมเจ้าเล่ห์ละมั้ง….เรื่องกลั่นแกล้งทำให้คนแตกคอกันเนี้ยของถนัด ยิ่งกับหมอนั่นยิ่งสะใจ

 

          แจ็คสันเงยหน้ามองคนที่อุ้มตัวเองมายังรถของตน อีกฝ่ายวางเขาลงที่เบาะข้างคนขับก่อนจะปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปอีกข้างหนึ่งเปิดประตูออกแล้วปิดลงเบาๆ ภายในรถเงียบสงบเยือกเย็นไม่มีแม้แต่คำพูดหรือการกระทำรุ่มร่ามใดๆทั้งสิ้นเขานิ่งเงียบยิ่งกว่ามาร์คเป็นไหนๆ มือขาวเอื้อมือเปิดเพลงคลอแผ่วเบาพร้อมรถที่ถูกสตาร์ทเปิดแอร์ทิ้งไว้

          นอนเหมือนจะเป็นคำสั่งแต่นั่นเป็นเพียงแค่คำพูดธรรมดาที่อีกฝ่ายขี้เกียจจะเรียบเรียงเพียงเท่านั้น

          แจ็คสันค่อยๆเอนกายนอนกับเบาะนั่งช้าๆ บรรยากาศเย็นๆกับเพลงคลอแผ่วเบาช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยดวงตากลมเหลือบมองคนข้างกายของตนที่หลับตาพริ้มอยู่พลางหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาทำอะไรตน แจ็คสันใช้ช่วงเวลานี้พักผ่อนร่างกายของตนที่ผ่านอะไรต่อมิอะไรมามากมาย

          ลมหายใจคนตัวเล็กค่อยหายเข้าออกอย่างสม่ำเสมอเสียงพ่นลมจากจมูกดังเล็กน้อย คนที่เจ้าตัวคิดว่าหลับเป็นเพื่อนลืมตาตื่นขึ้นแขนทั้งสองข้างสอดเข้าใต้ท้ายทอยของตนเองพลางนอนมองเพดานรถ เพลงเดิมๆเล่นวนซ้ำไปซ้ำมาจนน่ารำคาญอยากจะปิดแต่ก็ทำไม่ลงเพราะว่านี่คือเพลงโปรดของไอ้คนที่นอนอยู่ข้างๆ

          ภาพของจินยองที่กำลังข่มขืนแจ็คสันปรากฏขึ้นมาในหัวเขาชายหนุ่มนึกถอนหายใจให้กับความไม่รู้จักโตของหมอหนุ่ม เขาไม่คิดว่ามันจะแกล้งคนตัวเล็กขนาดนั้นบางทีก็รุนแรงไปถ้าเขาไม่เข้าไปช่วยป่านนี้ไอ้เตี้ยข้างๆนี่คงจะช้ำไปถึงทรวงแล้ว

          คิดแล้วก็หงุดหงิดขึ้นมาตัวก็โตแรงก็ค่อนข้างเยอะแต่ทำไมถึงไม่สู้ทำไมถึงได้เอาแต่นอนให้มันทำตามใจชอบแบบนั้นถ้าเป็นเขาป่านนี้ชกหน้าแหกไปตั้งแต่แรกแล้วไม่ปล่อยให้มันมาทำตัวตัณหากลับใส่แบบนั้นหรอก

          โง่

          เขาพูดเบาๆพลางหันไปมองแจ็คสันที่หลับสนิทไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เขาถอนหายใจแล้วเริ่มขับรถออกจากหน้าโรงพยาบาลของจินยองเพื่อตรงไปยังสถานที่ๆหนึ่งเบาๆเพราะไม่ต้องการที่จะทำให้คนตัวเล็กตื่น

          ตลอดทางชายหนุ่มแวะซื้อของกินไปเรื่อยๆจอดนอนบ้างหรือไม่ก็จอดเข้าห้องน้ำทำธุระของตนบ้าง โดยที่ตลอดเวลานั้นก็ไม่มีท่าทีว่าแจ็คสันจะตื่นเลยสักนิด สงสัยอีกฝ่ายคงจะง่วงและเพลียจริงๆ

          เพราะถ้านับชั่วโมงดูแล้วแจ็คสันไม่น่าจะได้นอนถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำสำหรับสองวันที่ผ่านมานี้ ต้องเจอแต่พวกนิยมความรุนแรงไหนจะพวกที่เอาแต่ใจและน่ากลัวแบบจินยองอีก ให้พักสักหน่อยก็แล้วกันจะได้มีแรงขึ้นมาบ้าง

          เวลาผ่านไปประมาณสองชั่วโมงกว่ารถคันหรูจอดอยู่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากตัวมหาลัยของแจ็คสันสักเท่าไหร่จากที่ขับรถผ่านมา

          ชายหนุ่มยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจร่างกายไปมาดวงตาเรียบนิ่งจ้องมองไปยังร่างอวบที่นอนหลับสนิทเหมือนคนตายพลางเอื้อมมือไปเขย่าเจ้าตัวให้ตื่นแผ่วเบา เขาพบว่าเจ้าก้อนนี่นิ่มมากเหมือนกับเยลลี่เลยรู้สึกคันฟันชอบกลถ้าเขากัดมันจะโวยวายไหม?

          อือออ….ปลุกทำไมเนี้ยโอ้ยแจ็คสันลืมตาตื่นขึ้นก่อนจะร้องด้วยความเจ็บเมื่อหัวของตนหันไปกระแทกเข้ากับหน้าผากของอีกคนพอดี มือป้อมยกขึ้นมาจับบริเวณที่กระแทกพลางส่งสายตาดุใส่อีกฝ่าย

          ถึงแล้วลง..รึจะให้ถีบ?”ตรงๆไม่มีอ้อมค้อมแจ็คสันเกลียดนิสัยของมันจริงๆไอ้เลว!

          รู้แล้วน่าแปปดิกูถูกผ้าพันตัวเป็นไส้กรอกแบบนี้มึงคิดว่ากูจะเปิดประตูลงไปได้ง่ายนักหรือไงห๊ะ?”

          แจ็คสันโวยวายขณะที่กำลังเปิดประตูรถออกไปยืนด้านนอก มันคิดว่าเขาจะออกได้ง่ายๆหรือไงถูกจับพันยิ่งกว่าลักพาตัวแบบนี้เปิดประตูรถเดินออกไปเองได้นี่ก็บุญแล้วนะเว้ย!

          มึงไม่ได้เป็นไส้กรอกมึงอ่ะแหนมอีสานต่างหาก

          คำตอบกลับของคนด้านหลังทำเอาแจ็คสันแทบกระโดดถีบ ไอ้บ้า!เขาไม่ได้อ้วนเหมือนแหนมป่ะวะที่มันปูดเนี้ยกล้ามหน้าท้องทั้งนั้นเว้ย!!

          ไอ้!...แม่งเอ้ยกูไม่คุยกับมึงแล้วไอ้เลว

          แจ็คสันบ่นพลางก้มหน้ามองพื้นไม่สนใจอีกฝ่าย ไอ้นี่มันปากเสียกว่าจินยองซะอีกถึงจะนิ่งๆก็เถอะแต่กวนตีนโคตรๆและแจ็คสันก็พึ่งจะรู้ว่ามันกวนก็วันนี้แหล่ะปกติไม่ค่อยจะพูดไม่รู้ว่าขี้เกียจหรือกลัวว่าดอกพิกุลทองจะร่วงออกจากปากกันแน่ แต่อย่างหลังก็น่าจะเป็นไปได้นะถุ้ย!

          พูดมากตามมา

          อีกฝ่ายกล่าวพร้อมเดินนำหน้าแจ็คสันไปก่อนโดยไม่คิดจะสนใจหันไปมองคนตัวเล็กเลยว่าจะเดินตามตนมาทันไหมหรือไม่ก็จะเดินตามมาไหวหรือเปล่า

          เพราะตอนนี้แจ็คสันเจ็บช่วงล่างด้านหลังของตัวเองโคตรๆแถมยังหมดแรงไปกับยาของจินยองอีกต่างหาก เรียกได้ว่าเรี่ยวแรงที่ได้นอนพักไปเมื่อครู่นี้ยังได้กลับคืนมาไม่ดีมากนัก

          แจ็คสันล้มหน้าคว่ำกับพื้นไม่เป็นท่าแถมยังล้มแรงอีกด้วยแต่ดีที่หน้าไม่กระแทกเพราะมีผ้ามารองไว้ไม่อย่างนั้นหน้าเขาได้เป็นแผลแน่ งานนี้ถ้าเกิดกายีรู้คงมีบ้านแตกเหอะๆไม่ใช่บ้านพวกเขานะแต่เป็นบ้านของเพื่อนๆต่างหากเพราะคุณพี่ชายน่ะฝากฝั่งให้เพื่อนทุกคนดูแลแจ็คสันยิ่งกว่าอะไร ถ้าเกิดใครมาแกล้งหรือมาทำให้เขาบาดเจ็บล่ะก็รับรองจบไม่สวยชัวร์

          ตายยัง?”

          ยังเว้ย! แล้วก็ถ้าเกิดยังมีน้ำใจอยู่คุณมึงก็ช่วยกรุณาดึงกูขึ้นด้วยครับลุกไม่ได้

          ภาระ

          เออ!”

          แจ็คสันอยากตบหัวมันมากถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ตนกำลังให้อีกฝ่ายช่วยอยู่ ร่างที่สูงกว่าเล็กน้อยเดินมาพยุงให้เขาลุกขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นแบกขึ้นพาลบ่าตัวเองแทน ทำเอาแจ็คสันใจหายใจคว่ำกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

          อ๊ากกก ไอ้เหี้ยวางกูลงนะเว้ยมันสูงถ้าหัวกูเลือดไม่เดินขึ้นมาจะว่ายังไง!”

          แจ็คสันโวยลั่นยกมือขึ้นทุบเข้าที่แผ่นหลังอีกฝ่ายด้วยแรทั้งหมดที่มี เขากลัวความสูงเพื่อนๆในกลุ่มต่างรู้ดีสาเหตุเกิดจากการที่ครั้งหนึ่งเคยไปปีนหน้าผากับพี่ชายสุดที่รักในตอนเด็กแล้วเกิดพลาดตกจากที่สูงลงมา ช่วงเวลานั้นแจ็คสันคิดว่าตัวเองจะตายเสียแล้วแต่ดีหน่อยที่เชือกมาต่อกันและด้านบนต่อจากพี่ชายของเขาไปก็คือพ่อของเขาเอง

          พ่อแจ็คสันจึงช่วยดึงสายเอาไว้และรีบพาเขาขึ้นดินแล้วพาไปส่งโรงพยาบาลทันที นั่นจึงเป็นความหลังฝังใจที่ทำให้แจ็คสันกลัวความสูงมาตลอดจนถึงทุกวันนี้

          อย่าดิ้นเดี๋ยวตกตัวอย่างกับควาย

          อีกฝ่ายบ่นด้วยความรำคาญ คิดว่าตัวเบานักเหรอไม่เลยเขาขอบอกว่าไอ้เตี้ยบนหลังเขานี่หนักอย่างกับหมูสามตัวที่มาอยู่ร่วมกัน มันไม่ได้เบาเหมือนปุยเมฆาอย่างที่ทุกคนเข้าใจหรอก

          “…..x you….”

          ขอบคุณ

          ผิดไหมถ้าแจ็คสันจะกระโดดทับคนตายกลางลานจอดรถข้อหากวนตีนจนได้เรื่องเนี้ย!? อยู่กับไอ้สามหน่อนั่นยังไม่ปวดใจเท่ากับอยู่กับไอ้บ้านี่เลยนะ

          อยากจะให้เจบีมารับกลับไปอยู่หอด้วยเร็วๆจริงๆขี้เกียจอยู่กับมันแล้วอยู่ไปก็ปวดประสาทเปลืองน้ำลายเวลาทะเลาะกันเปล่าๆ

          ใช้เวลาเกือบสิบกว่านาทีแจ็คสันถึงจะมายังห้องที่อีกฝ่ายจองพักไว้ได้ ตลอดทางเขาทั้งบ่นทั้งโวยวายใส่จนพนักงานต้องหันมามองกันเป็นแถบๆ ดีหน่อยที่พวกเธอไม่ซุบซิบกันไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มาถึงชั้นที่พักได้ง่ายๆ

          วันนี้นอนนี่พรุ่งกูไปส่งที่มหาลัยอีกฝ่ายบอกพร้อมหย่อนก้นลงนั่งกับโซฟากลางห้องด้วยความเหนื่อยล้ากับการทะเลาะกับแจ็คสัน

          นานมากแล้วที่เขาไม่ได้พูดคุยหรือทะเลาะกับอีกคนแบบนี้ผ่านมาประมาณสามปีแล้วที่พวกเขาไม่ได้คุยกัน ก็ตั้งแต่วันนั้นวันที่แจ็คสันไปกับจินยองทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมดแม้แต่คนตัวเล็กเองก็ด้วย

          “…..ยองแจ….”

          อะไร

          ทำไมมึงถึงไม่ทำอะไรกู

          อยากให้ทำ?”

          เปล่ากูแค่อยากรู้ว่าทำไม

          แจ็คสันยืนจ้องหน้ายองแจพร้อมปล่อยคำถามอีกฝ่ายออกมาด้วยความสงสัย ถ้าเป็นคนอื่นจากประสบการณ์ที่ผ่านมาสามคนแล้วแจ็คสันก็เห็นว่าพอมันพาเขามาปุ๊บมันก็จับเขาถอดเสื้อผ้าโยนลงเตียงแล้วกดเขาเลย และแม่งก็เจ็บเหมือนกันหมดทุกคนไม่มีคนไหนหรอกที่จะทำกับเขาแบบไม่เจ็บแถมเสือกรุนแรงด้วย

          ……คนรักกันต้องเอากันทุกครั้งที่เจอหน้าเลยเหรอ?....ยองแจกล่าวแจ็คสันอ้าปากเตรียมพูดแต่ก็ถูกยองแจแทรกขึ้นมาต่ออีกว่า ถ้าแบบนั้นเขาไม่เรียกว่ารักเขาเรียกว่าหลง

          แจ็คสันสะอึกกับคำตอบของยองแจทำไมเขารู้สึกหวิวๆที่กลางอก จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัวทำไมเขาถึงร้องไห้ก็ไม่รู้ มันจุกตรงคำพูดของยองแจมันตรงเกินไปพอปาดน้ำตาออกมันก็ไหลใหม่เหมือนเดิมจนต้องยกมือขึ้นมาปิดใบหน้าของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นว่าตนกำลังแสดงความอ่อนแออยู่

          ยองแจมองภาพของแจ็คสันที่พยายามปกปิดใบหน้าเปื้อนน้ำตาของตนเองไม่ให้เขาเห็น ซึ่งยองแจเองก็ไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย เสียงสะอื้นของคนตัวเล็กดังมาให้ได้ยินอยู่เรื่อยมีบ้างช่วงที่เจ้าตัวเงียบไปแล้วก็ร้องออกมาใหม่ แจ็คสันยังคนยืนอยู่ตรงหน้ายองแจไม่ไปไหนยืนร้องอยู่อย่างนั้นแต่ก็ไม่ยอมเปิดหน้าออกมาให้เขาเห็นอยู่ดี

พรึ่บ!

          อึก!”แจ็คสันถูกยองแจดึงเข้ามากอด ใบหน้าหวานอยู่บริเวณหัวไหล่ของอีกฝ่ายจมูกแดงๆค่อยๆสูดเอาน้ำมูกที่กำลังไหลออกมาเข้าไปด้านในร่างกายถูกเจ้าตัวรัดเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน คำพูดที่แฝงไปด้วยความเรียบนิ่งแต่กลับรู้สึกอบอุ่นจับใจฟังแล้วรู้สึกดีถูกเอ่ยออกจากปากของคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างยองแจ

          มึงรู้ไหมว่าทำไมผู้ชายถึงเกิดมาไหล่กว้างแล้วก็หนา

          “……”

          ก็เพราะว่าจะได้มีไว้ให้คนที่ตัวเองรักซบเวลาที่เขาเสียใจไง…..ไหล่ของกูกว้างพอที่จะให้มึงเอาหน้ามาซบและร้องระบายความในใจออกมา ถึงกูจะไม่ค่อยพูดแต่กูก็เป็นห่วงมึงนะแจ็คสัน

          สิ้นคำพูดแจ็คสันก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่เพียงแค่คราวนี้เขาเลือกที่จะฝังใบหน้าลงกับไหล่กว้างของยองแจแทนฝ่ามือของตัวเอง

          สายน้ำอุ่นๆหยดลงบนหัวไหล่ยองแจทำเพียงแค่ยิ้มนิดๆแล้วลูบหลังคนตัวเล็กเป็นการปลอบ ถึงมันจะแข็งกระด่างดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่คำพูดของเขาทั้งหมดที่เอ่ยออกมานั้นมันมาจากใจของเขาล้วนๆ….ยองแจไม่ได้ชอบแต่ยองแจรักแจ็คสันเลยต่างหาก….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

. โรงพยาบาล J’Park

          เจบีมาที่โรงพยาบาลจินยองอีกครั้งเขาตั้งใจจะมารับคนตัวเล็กกลับหอหลังจากที่ทำธุระเสร็จและมันก็เป็นเวลาที่จินยองควรจะคืนแจ็คสันให้เขาเสียที อีกอย่างเจบีตั้งใจจะพาแจ็คสันไปเดินเล่นที่ห้างก่อนกลับหอด้วยเผื่อว่าอีกฝ่ายจะเบื่อ เพราะการที่อยู่กับหมอมันไม่ได้สนุกอะไรเลยนอกเสียจากว่าหมอมันจะคุยเก่งชวนคุยตลอดเวลาน่ะนะ

          “…..แจ็คสันล่ะ? เข้าห้องน้ำเหรอ

          เจบีเอ่ยถามหลังจากที่เปิดประตูเข้ามาแล้วไม่เห็นร่างเล็กเลยแม้แต่น้อย เขาเห็นเพียงแค่จินยองที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองพร้อมยกมือขึ้นเท้าคางมองมายังตัวเขาอยู่

          ไม่อยู่จินยองตอบเสียงเรียบใบหน้ายกยิ้มนิดๆ

          หมายความว่ายังไงที่บอกว่าไม่อยู่?”เจบีขมวดคิ้วเป็นปมเขาไม่เข้าใจความหมายของจินยอง จะบอกว่าแจ็คสันมีคนมารับกลับไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?

          ใครกันล่ะถ้าเป็นมาร์คล่ะก็เจ้าตัวจะต้องแจ้งเขาล่วงหน้าก่อนเพราะตอนนี้เจบีเป็นฝ่ายรับส่งแจ็คสันให้กับคนอื่นๆ เพราะงั้นเขาจะต้องรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเพื่อนคนอื่นเสมอ

          ก็หมายความว่าแบบนั้นแหล่ะไม่อยู่ก็คือไม่อยู่จินยองยังคงตอบกลับเจบีด้วยคำพูดกวนๆเหมือนเคย แถมด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนอันตรายให้กับเพื่อนของตนอีกด้วย

          มันทำให้เจบีรู้สึกใจไม่ดีและอยากจะอัดใบหน้ากวนๆนั่นของเพื่อนตนสักหมัดสองหมัดเสียจริง ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เขายังอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับคนตัวเล็กอยู่ล่ะก็นะรับรองว่าจินยองมันได้ปากแตกไปนานแล้ว

          บอกมามึงเอาแจ็คสันไปไว้ไหน! มึงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆกับเมียกูใช่ไหม!!”

          เจบีเริ่มจะเกรี้ยวกราดแล้ว ยิ่งจินยองยิ้มก็ยิ่งเพิ่มระดับน้ำโหให้กับเขามาก รอยยิ้มนั่น….เหมือนกับสามปีที่แล้วเลยมันทำให้เจบีกลัวกลัวว่าแจ็คสันจะเป็นอะไรไป ถ้าเป็นเหมือนกับตอนนั้นเขาคงจะไม่ให้อภัยกับตัวเองแน่

          กูไม่ได้ทำอะไรแจ็คสันหรอกมันก็เมียกูเหมือนกันนี่นามึงคิดมากเกินไปแล้วนะ….สำหรับสามปีที่แล้วมันก็แค่เรื่องสนุกระหว่างกูกับแจ็คสันเท่านั้นเอง กูไม่ทำให้ประวัติมันซ้ำรอยหรอก

          จินยองกล่าว เจบีเดินไปกระชากคอเสื้อเพื่อนตัวเองแน่นพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยโทสะและความโมโห

          บอกมาว่ามึงเอาแจ็คสันไปไว้ไหน ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่ากูไม่เตือนเจบีจับคอเสื้อจินยองแน่น หมอหนุ่มทำเพียงแค่เงยหน้ามองเพดานแล้วหัวเราะออกมาเบาๆในลำคอของตน ดวงตาเหมือนจิ้งจอกจ้องมองคนที่อายุเท่ากัน

          “…..แมงป่องเอาตัวไปใบ้ให้แค่นี้น่าจะเข้าใจนะว่ากูหมายความว่ายังไง ถ้าอยากได้ตัวแจ็คสันคืนก็ไปทวงเอากับมันก็แล้วกัน….แล้วก็ฝากต่อยมันให้ด้วยนะสักสองหมัดข้อหาเอาขวดมาฟาดท้ายทอยกูจนเลือดออก

          จินยองบอกใบหน้ายิ้มแต่น้ำเสียงนั้นนิ่งมากและดูเหมือนว่าจินยองจะแค้นฝังใจเสียด้วยที่ถูกยองแจแย่งตัวแจ็คสันไปทั้งๆที่มันยังไม่ถึงเวลาของเจ้าตัวเลยแม้แต่น้อย

          จิ้งจอกแบบมึงก็น่าจะไวพอที่จะคาบมาได้นะแต่ไม่เป็นไรไว้กูจะจัดการให้

          เจบีค่อยๆคลายปกคอเสื้อของจินยองออกแล้วขยับตัวให้ห่างจากจินยองนิดๆ อีกฝ่ายยกมือขึ้นจับปัดปกคอเสื้อของตนพลางถอนหายใจยาวออกมา ดวงตาเรียวเหลือบมองเพื่อนของตนที่อารมณ์ก่อนยกยิ้มขึ้นนิดๆอย่างน่ากลัว

          ถ้าทำแบบนั้นมันจะไปสนุกอะไรเล่ากูชอบให้พวกมึงทะเลาะกันเองสนุกดี

          มึงแม่งโคตรเลวเลวเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ

          หึ คนประเภทเดียวกันมักคบกันได้ว่ากูเลวพวกมึงก็ไม่ต่างกันหรอกแต่ละคนย่อมมีความเลวที่แตกต่างกันไป ติดที่ว่าใครมันจะกล้าแสดงออกมามากกว่ากันเท่านั้นเอง

          “…..เหอะ! ไม่คุยกับมึงแล้วขอตัว!”

          เจบีสุดจะทนกับคำพูดของจินยองจึงได้ขอตัวกลับออกไป เขาเดินเอามือล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงของตนเองขณะที่มือข้างหนึ่งก็กดเบอร์โทรไปหาบุคคลที่ได้ชื่อโค้ดเนมว่า แมงป่อง แต่โทรเท่าไหร่ก็โทนไม่ติดสักทีบางครั้งมันก็กดตัดสายไปเอง ทำเอาเจบีหัวเสียจนต้องระบายลงในไลน์กลุ่ม

JB’Defsoul:ไอ้ยองแจมึงเอาแจ็คสันไปไหน! พาแจ็คสันมาคืนกูเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะตามไปลากคอมึงมา!!

Yug’LovePJ:มีไรกันพี่ พี่ยองแจเอาตัวพี่แจ็คสันไปเหรอ?

JB’Defsoul:เออ ใครเห็นมันบ้างฝากกระทืบแล้วถามมันทีว่ามันอยู่ไหนมันทำผิดกฎ!!

HM’MarkLoVeJack:ว่าไงนะ….

JB’Defsoul:ยองแจมันพาตัวแจ็คสันหนีจินยองไปทั้งๆที่วันนี้ก็ไม่ใช่วันของมัน มันทำผิดกฎเรามันต้องถูกลงโทษผมไม่ยอมแน่ แถมมันยังเอาขวดฟาดไอ้จินยองด้วยมันมีสองคดีที่ต้องสะสาง!!

HM’MarkLoVeJack:……เดี๋ยวเฮียส่งคนไปตามหาให้ ยองแจถ้ามึงเห็นในไลน์กูขอเตือนมึง….รีบๆส่งแจ็คสันมาซะก่อนที่คนของกูจะเจอมึงเพราะไม่อย่างนั้นมึงโดนแน่ ตามนั้น

          เจบีหัวเสียอย่างแรงนอกจากจะไม่มีการตอบกลับของยองแจจากในสายที่เขาโทรไปแล้วมันยังไม่เปิดไลน์อ่านอีกด้วย เหมือนจงใจที่จะหลบพวกเขาเพราะรู้ตัวว่าตนทำผิดกฎ

          แต่ตอนนี้เจบีเป็นห่วงแจ็คสันมากกว่าไม่รู้ว่าป่านนี้ไอ้เตี้ยนั่นจะเป็นยังไงจะช้ำในตายหรือยัง จะได้กินข้าวไหมแล้วไปอยู่ที่ไหนที่นอนสะอาดหรือเปล่าแค่คิดหัวสมองของเขาก็แทบจะแตกแล้ว ทำไมยองแจมันต้องทำให้เรื่องวุ่นวายด้วยวะ!

          แม่งเอ้ย! มึงเอาแจ็คสันไปไว้ไหนวะแจมึงอยากโดนลูกน้องเฮียมาร์คซ้อมตายหรือไงวะ

          เจบีขยี้ผมของตัวเองจนยุ่งไม่เป็นทรงพร้อมเตะเข้าที่ถังขยะเพื่อระบายอารมณ์ตนลงกับมัน แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยให้หาแจ็คสันเจอเร็วแต่อย่างน้อยมันก็ช่วยระบายความอึดอัดในใจของเขาไปได้….อย่าหายไปแบบนี้ได้ไหม? ใจเขามันสั่นไหวรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          ยองแจถอนหายใจหลังจากที่ดูข้อความทั้งหมดในไลน์กลุ่ม เขาคิดว่าไอ้กฎบ้าพวกนั้นมันเหมาะกับพวกเจบีซะมากกว่า คนอย่างยองแจไม่ชอบที่จะอยู่ในกรอบเหมือนกับแจ็คสัน เขาไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ที่คนอื่นตั้งขึ้น  มันเหมือนกับว่าชีวิตของเขามันไม่มีอะไรที่เป็นของตัวเองเลยสักนิด

          ออกไปได้แล้วมั้งจะซบนานไปถึงไหนยองแจกล่าวพร้อมดันหัวแจ็คสันให้ออกจากไหล่ของตน พอบอกว่าพื้นที่ตรงนี้ว่างพอที่จะให้อีกฝ่ายซบ ตั้งแต่ตอนนั้นมันก็ยังไม่ยอมขยับไปไหนเลยแม้แต่น้อยจนกระทั่งตอนนี้หยุดร้องแล้วแต่เจ้าตัวก็ยังซบไหล่ของเขาอยู่

          ไม่เอา….ขออยู่แบบนี้ต่ออีกสักสิบนาทีได้ไหม?”แจ็คสันพูดเสียงอู้อี้ในลำคอใบหน้ายังคงซบกับไหล่ยองแจไม่เลิก

          ทั้งชีวิตกูก็ให้ได้ยองแจตอบก่อนปล่อยให้เจ้าตัวทำตามที่สบายใจ

          เขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกฝ่านอยู่แล้วอยากจะซบจะทำอะไรก็ทำไปเถอะถ้ามันทำแล้วมีความสุขแค่นั้นยองแจก็ไม่กังวลหรือห่วงอะไรแล้ว

          นั่งไปได้สักพักเสียงท้องของคนตัวเล็กที่ซบตนอยู่ก็ดังขึ้น แจ็คสันเงยใบหน้าที่แดงแจ๊ดของตัวเองขึ้นมองเขาพลางยกยิ้มเหยๆส่งมาให้ ยองแจทำเพียงแค่ถอนหายใจแล้วลุกขึ้นดันอีกฝ่ายให้ขยับออกไปนั่งข้างๆก่อนเดินหายไปในครัวเพื่อหาอะไรให้เจ้าตัวกิน เพราะตอนที่อยู่กับจินยองแจ็คสันทานข้าวไปแค่สามคำก็อิ่มก็เลยมาหิวเอาตอนนี้แทนแถมลำบากให้ยองแจเป็นคนทำกับข้าวให้อีก

          ดวงตากลมมองตามร่างของเพื่อนตนที่เดินหายไป ตอนแรกเขาก็นอนกลิ้งไปมาบนโซฟาอยู่หรอกแต่สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นเดินสำรวจห้องของอีกฝ่ายอยู่ดี ขาสั้นก้าวไปตามทางเดินช้าๆดวงตาจ้องมองสอดส่องของตรงหน้าด้วยความอยากรู้ สองมองประครองสะโพกตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใบหน้าบิดเบี้ยวขึ้นเมื่อก้นกระทบกับขอบโต๊ะ

          …..เจ็บเว้ย!....

          แจ็คสันบริภาคความในใจออกมาผ่านใบหน้า แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเข้ามายังในห้องของยองแจห้องนอนโทนสีเทาเรียบๆพร้อมกับกรอบรูปต่างๆที่วางเรียงรายพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นภาพตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมหาลัยของเจ้าตัว แจ็คสันไล่สายตามองตามภาพเหล่านั้นไปทั่วช่วงวัยเด็กเป็นอะไรที่น่าเอ็นดูมากสำหรับเพื่อนคนนี้ จนกระทั่งมาถึงช่วงประถมประมาณ ป.6 มีภาพของใครบางคนเพิ่มเข้ามาด้วย

          ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มพร้อมกับชุดกระโปงสีชมพูสวยและผมสีดำยาวตัดหน้าม้าสั้นน่ารัก แก้มสีแดงที่กลมเป็นลูกๆนูนขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ประดับเต็มใบหน้า แจ็คสันมองมันเงียบๆ….เด็กคนนี้คือใครกันนะ? ทำไมน่ารักจัง….คำถามผุดขึ้นมาในหัวใบหน้านั่นดูคุ้นมากสำหรับเขาแต่แจ็คสันจำไม่ได้ว่าเคยเห็นภาพนี้มาจากไหน

          พอละสายตาจากภาพตรงหน้าไปก็จะเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยมัธยมมันเป็นช่วงวัยธรรมดาของพวกวัยรุ่นและช่วงมหาลัย ตอนปีหนึ่งภาพแรกที่เห็นคือภาพของเขากับยองแจที่ยืนยิ้มกอดคอกันแน่นพร้อมกับถือเหรียญทองอะไรบางอยู่ไว้ในมือ..อ่า ใช่ยองแจเป็นนักกีฬาด้วยนี่นาเป็นนักฟุตบอลของคณะแจ็คสันจำได้ว่าตอนนั้นอีกฝ่ายดีใจมากที่ได้รางวัลมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดของยองแจเท่าที่เขาเคยเห็นมาเลยล่ะ

          แถมตอนนั้นยังเป็นช่วงวัยใสของเขาอีกด้วยช่วงก่อนวัยที่จะกลายมาเป็นเด็กหนุ่มเต็มตัวแบบนี้ ในภาพแจ็คสันแต่งตัวถูกระเบียบทุกตารางนิ้วตั้งแต่ทรงผมเฉิ่มๆไปจนถึงแว่นตาหนาเตอะตามสไตล์เด็กจีน

          ใบหน้าก็ไม่ได้ดูดีอะไรมากมายมีทั้งสิวแถมผิวยังเป็นสีแทนคล้ำตามสไตล์พวกชอบออกแดดอีกด้วย พอลองมองมาที่ตัวเองในตอนนี้เทียบกับตอนนั้นมันต่างกันราวกับฟ้ากับเหวเลย….เขาผ่านจุดนั้นมาได้ยังไงวะ!?

          แม่งโคตรเฉิ่มเลยตอนนั้นเหอะๆแจ็คสันมองภาพตัวเองแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อยากจะย้อนเวลากลับไปบอกกับตัวเองในวัยนั้นจังว่ามึงควรจะเปลี่ยนตัวเองนะควรจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้จะได้ดูดีโดยไม่ต้องไปพึ่งใครเขา

          ถ้าเกิดตอนนั้นแจ็คสันเริ่มที่จะดูแลตัวเอง ป่านนี้เขาคงจะเป็นเด็กที่เรียบร้อยที่สุดในกลุ่มแล้วก็ได้แถมมุ้งมิ้งอีกด้วยแต่….ขอโทษมุ้งมิ้งไม่ใช่สไตล์แจ็คสันวะแบบเขามันก็ฮาร์ทคอแบบเถื่อนๆ

          ระหว่างที่กำลังจะเลื่อนสายตามองภาพต่อไปมือจองใครบางคนก็จับปิดเข้าที่ภาพเหล่านั้นเสียก่อน พอเงยหน้าขึ้นก็ปรากฏว่ายองแจกำลังยืนทำหน้าตายใส่เขาพร้อมถือจานข้าวไว้อยู่ข้างหนึ่ง ดวงตาของอีกฝ่ายหรี่มองเขาสลับกับภาพพลางอ้าปากพูดกับแจ็คสันเสียงเรียบ

          ทำไรยองแจถาม

          แค่ดูรูปอยู่ทำไม?”

          จะกินไหมข้าวถ้าไม่กูจะทิ้ง

          กินดิ! ไปๆ

          “………..”

          ยองแจมองตามแผ่นหลังของแจ็คสันที่เดินหายไปจากห้องนอนของตนก่อนค่อยๆเปิดภาพที่ตนเอามืดปิดไว้ออกทีละน้อย ดวงตาเรียวจ้องมองข้อความใต้กรอบภาพนั่นพลางถอนหายใจแล้วเดินตามอีกฝ่ายออกไป เขายังไม่พร้อมที่จะให้แจ็คสันเห็นข้อความนั่นในตอนนี้ เขากลัวว่า….อีกฝ่ายจะจำมันไม่ได้

          เจอแล้วซินเดอร์เรล่าของผม!!....’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk

          พี่จินทำไมรู้สึกว่าตอนนี้พี่เลวมากค่ะอไรคือการจะจับน้องกดเวลาตัวเองไม่พอใจทำไมเป็นคนแบบนี้ความผัวนี่หายหมดเลยค่ะงดเรือjinsonแปป สารภาพว่าแอบก็อปฉากตอนที่พี่บีเตะถังขยะจากในmv If  you do มาค่ะมันเข้าที่เหมาะกับพี่เขา และตอนนี้ไรท์ขาดว่ารีดเดอร์ทุกคนคงจะเชียร์ยองแจกันหมดแล้วใช่ไหม ถึงพี่เขาจะเงียบจะพูดจาตรงไปบ้างแต่พี่เขาก็เป็นผู้ชายที่อบอุ่นนะ(แจ็คสันสัมผัสมาแล้วค่ะ) ชอบประโยคที่บอกว่าไหล่ผู้ชายสร้างมาให้กว้างก็เพื่อให้คนที่รักซบ ฮื่ออออพิมพ์เองอ่านเองแล้วก็เขิลเองค่ะงื้ออออ ตอนต่อไปจะเป็นแบบไหนยองแจจะถูกลูกน้องเฮียมาร์คจับได้ไหมต้องติดตามค่ะ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

366 ความคิดเห็น

  1. #360 BabyFish2004 (@lookpa2547) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:43

    เชียร์ยองแยอะ พ่อพระพ่อเทพบุตรมากอะ

    #360
    0
  2. #336 ydolemdlim (@0805809602) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:47
    ยองแจดีใช่มั้ย พี่มาร์คอย่าทำอะไรยองแจนะยองแจไม่ได้ทำอะไรผิดแค่จะปกป้องน้องเท่านั้นเอง หมอคือน่ากลัวมากๆค่ะ มีปมอะไรกันนะ
    #336
    0
  3. #298 methanee_wang (@methanee_wang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:19
    ยองแจ อ่าาาาา นายจะไม่ทำ ให้ลูกเราสียใจ ที่หลังใช่ไม ? ฮื่อออ
    #298
    0
  4. #134 Zomanica (@ratchatazom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 02:25
    ยองแจจะดีกับลูกเราจริงๆใช่มั้ยคะ ฮือ~ดูแลที จะช้ำตายอยู่แล้ว
    #134
    0
  5. #88 sawneko (@--mocca--) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:59
    แต่ละคนหลากสไตล์มากค่ะ คำพูดของยองแจทำเราเขินมาก ><
    #88
    0
  6. #87 MR.MARKSON (@loveunhyok) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 08:55
    พี่จินคือแบบว้อยย พี่เจบีมีความหวง ตลกชื่ไลน์ทุกคน
    #87
    0
  7. #86 baimaibm (@baimaibm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:34
    พี่จินนิสัยไม่ดีเลย ชอบทำน้องช้ำ
    #86
    0
  8. #85 ๋่๋Jaw (@VaisareeLaisi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:00
    ฉันรักยองแจค่ะตอนนี้คือแบบยองแจแสนดีมากอ่ะ  
    เราแอบสะใจตอนยองแจเอาขวดฟากหัวจินอ่ะเราไม่ผิดใช่มั่ยที่แอบสะใจ  
    ตอนนี้คือให้ความรู้สึกแบบในที่สุดฉันก็เจอคนที่ถนอมและรักแจ๊คฉันสักทีอ่ะหลังจากสงสารนางมาหลายตอน
    #85
    0
  9. วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:51
    เดี๋ยวนะคะ ทำไมพี่จิ้งจอกเราเหมือนตัวร้ายขึ้นไปทุกทีเลยฮือออ55555555 ดูจะร้าย จะจิต จะควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้ ตลอดเวลาที่อยู่กับน้องอ่ะ โถ่เอ้ยพ่อจิ้งจอก คะแนนจากน้องไม่มีเหลือเลยนะคะพี่ 55555555 ส่วนพ่อแมงป่องนี่มาตอนนี้กระชากใจลูกทีมไปหมดเลยค่ะ แต่พ่อแมงป่องจะโดนลูกน้องพี่สิงห์ยำก่อนมั้ยคะ กลัวใจ 555555
    #84
    0
  10. #83 bks_hopeful (@bks_hopeful) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 23:35
    ทีมยองแจค่ะ ถึงจะเป็นแมงป่องแต่ก็ยังอบอุ่น ไม่ทำร้ายลูกเรา ปักธงเชียร์เต็มที่ค่ะ!!!! //รีบมาตรอนะคะไรท์ สนุกมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ สู้ ค่ะ
    #83
    0
  11. #82 Xqpxss (@Xqpxss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:55
    ทีมยองแจค่ะ อบอุ่นเหลือเกิ๊นนน (ใจจริงแอบทีมพี่เจบีนิดๆกร๊าวใจงะ)
    #82
    0
  12. #81 Mint (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 20:02
    ตอนแรก ปักธงพีจินยอง พอตอนพี่มาร์ค ปักธงพี่มาร์ค พอตอนพี่บี ปักธงทีมพี่จิน และพอตอนพี่จิน ปักทีมพี่บี แต่ตอนนี้ พี่มาร์ค พี่บี พี่จิน คือใคร ไม่รู้จัก ทีมพี่แจนค่ะ ชอบคำพูดนาง เหมือนนางจะทะนุถนอมน้องสุดแล้ว
    #81
    1
    • #81-1 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 7)
      24 มิถุนายน 2560 / 22:09
      พิยองแจงานดียมากค่ะ 55555555 โอ้ยยยยยยยยพี่บีก็ดีถ้าไม่นับเวลาโกรธแล้วตบน้อง พี่จินน่ากลัวสุดเเล้วพี่จะมาทำร้ายน้องไม่ได้นะ!
      #81-1
  13. #80 JWang☆ (@pongmingi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:59
    เหย เราเหยียบเรือหลายแคมมาก555 ชอบยองกะบีอ่ะ คือสองคนนี้ดูโหดแต่จริงใจ เบื่อมาร์คต้วนกับปาร์คจินยอง5555
    #80
    0
  14. #79 MiSEYoN_940328 (@MiSEYoN_940328) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:22
    ทีมยองแจกับพี่บีเด้ออออ พี่มาร์คก็โหด พี่จินเอาแต่ใจเกิ๊นนนน กลัวววววววว
    #79
    0
  15. #78 Mm90js (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:19
    พี่จินร้ายกับน้องทำไมมมมม
    #78
    0
  16. #77 birigel (@birigel) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 19:14
    โอ๊ยยยยยยย ตื่นเต้นมาก นี่อยู่เรือทุกลำนะยกเว้นจินสัน คือเมื่อสามปีที่แล้วจินยองทำอะไรแจ็คสันอะ เป็นคนที่น่ากลัวมาก // เท่าที่อ่านมากเหมือนทุกคนจะแอบรักแจ็คสันมากก่อน ถึงจะรุนแรงแต่ก็แอบตามใจเบาๆ แต่จินยองคือแบบบบ ใจเย็นนนนนนน
    #77
    0