[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 14 : LESSON THIRTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    12 ก.ค. 57

Lesson 13

 
Kamui : Oi weakling, don't go near my sister.  Sougo : Like hell I'm gonna listen to you, pervert siscon.  Kagura : Could you two just shut up? You guys are annoying.

            "เรากำลังทำอะไรกันอยู่หรอ~" คามุอิถามขึ้นด้วยน้ำเสียงรื่นๆตามแบบฉบับ ดวงตาสีไพลินไร้ความรู้สึกถูกซ่อนไว้ใต้เปลือกตาที่หยียิ้มตลอดเวลา

            "ก็เซอร์ไพรส์คางุระน่ะสิถามได้" เสียงของชายสูงวัยดังขึ้นจากทางด้านข้าง คามุอิมองไปทางต้นเสียง แต่กลับไม่เห็นอะไร "ฉันบอกแกมาเป็นรอบที่หนึ่งร้อยห้าสิบแปดแล้วนะเฟ้ย"

            "แล้วทำไมเราต้องมาพรางตัวแบบนี้ด้วยล่ะป๊า" ผู้เป็นลูกชายว่า พลางแย้มไอ้แผ่นๆที่ใช้พรางตัวของพวกนินจาออก เพื่อจะคุยให้เห็นหน้าพ่อ ฝ่ายหลังทำเช่นเดียวกับเขา หัวเหม่งๆถูกซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนินจา

            "ฉันยังไม่เคยใช้มุขนี้เลยน่ะสิ" อุมิโบสึตอบ ก่อนที่จะปิดแผ่นพรางตัว กลับไปสู่สภาพที่มองไม่เห็นตัวแบบเดิม ส่งผลให้คนเป็นลูกชายคิ้วกระตุก

            "ปัญหามันอยู่ที่ว่า ทำไมเราจะต้องมาซ่อนตัวบนเพดานต่างหากล่ะ"  คามุอิพึมพำ พยายามคงใบหน้าให้ยิ้มแย้ม ทว่ากลับแผ่ออร่าสีดำมืดออกมารอบๆตัว สภาพของทั้งสองตอนนี้ไม่ต่างจากตุ๊กแกตามเพดานบ้านเท่าไรนัก ทั้งท่าเกาะ ทั้งความเนียน ไหนจะเรื่องชอบทำให้ชาวบ้านเค้าตกใจอีก หากมีใครมองทะลุผ่านแผ่นพรางตัวได้ คงจะต้องหัวเราะเยาะเป็นแน่แท้

            ไม่นานนัก คามุอิก็ได้ยินเสียงก้าวเท้าและคนสองคนคุยกันดังมาจากทางหน้าประตู ซึ่งเขาคาดว่าน่าจะเป็นน้องสาวของเขากับตาพ่อบุญธรรมหัวหงอกของเธอ ร่างสูงแอบเร่งพวกเขาในใจให้รีบๆเปิดประตูบ้านเข้ามาเสียที เขากับป๊าจะได้ทำเซอร์ไพรส์ และลงไปยืนแบบคนปกติ ทว่า เมื่อบทสนทนายิ่งเข้ามาใกล้โสตประสาทมากเท่าไร ชายผมเปียก็เริ่มรู้สึกตงิดๆมากขึ้นเท่านั้น

            "แล้วลื๊อไม่กลับบ้านกลับซ่องรึไงน่อ"

            "ช่อง ต่างหากล่ะ เธอกำลังทำให้บ้านฉันกลายเป็นแหล่งอบายมุขนะ"

            "นั่นแหละ เดี๋ยวอาป๊าอาม๊าลื๊อจะดีใจที่คิดว่ากำจัดลูกชายอย่างลื๊อได้สำเร็จ"   

            "บ้านน่ะกลับเมื่อไหร่ก็ได้..." เจ้าของเสียงทุ้มกล่าว พร้อมๆกับที่เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำให้ได้ยินคำพูดต่อมาได้ชัดเจนขึ้น "...แต่โอกาสได้เข้าห้องเธอน่ะมันน้อย"

            เข้าห้อง?....คามุอินึกสงสัย เดี๋ยวสิๆ ไอ้บทสนทนาด้านบนนั่นมันฟังดูล่อแหลมยังไงชอบกลนะ คางุระจังน่ะคงไม่ได้กำลังจะพาผู้ชายวัยเจริญพันธุ์เข้าห้องใช่ไหม? เนอะ? หรือคนที่มาส่งจะไม่ใช่ผู้ชาย...ใช่ๆ อาจจะเป็นเพื่อนผู้หญิงที่กำลังเป็นหวัดจนเสียงแหบต่ำก็ได้...แต่ว่า ปกติแล้วผู้หญิงเขาพูดอะไรกันแบบนี้งั้นเหรอ?

            "อะ อั๊วจำไม่เห็นได้เลยว่าเชิญลื๊อเข้าบ้านตอนไหน อย่ามาตอแหลน่อ"...นั่นเขาไม่ได้รู้สึกไปเองใช่มั้ยว่าน้องสาวของเขากำลังทำเสียงน่ารักแบบสี่สาวจตุรซึนตอนกำลังเขินพระเอก

            "คำเชิญน่ะไม่จำเป็นหรอก...ก็ในเมื่อเธอเป็นของฉันแล้วนี่"

            ตึง!!

            "...คา...มุอิ?" เสียงเล็กเบาโหวงกระซิบเรียกชื่อของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงที่เพิ่งตกลงมาจากเพดานค่อยๆลุกขึ้นจากพื้น และยิ้มบางๆให้เธอ

            "ไง ไม่ได้เจอกันนานนะ คุณน้องสาว"  เขากล่าว ก่อนจะหันไปประจัญหน้ากับเด็กหนุ่มที่อาจหาญมาพูดจาสองแง่สามง่ามกับคางุระ "แล้ว...นายเป็นใคร?" ว่าแล้วก็ไม่ลืมที่จะแผ่ไอสังหารอ่อนๆไปให้เป็นการขู่ขวัญ

            หารู้ไม่ว่าไอ้หนุ่มนี่หาใช่คนธรรมดาที่จะมาปอดแหกกับเขาไม่ ตรงกันข้าม โซโกะเพียงทำหน้านิ่งๆเหมือนเมื่อครู่เพิ่งมีตุ๊กแกตกลงมา ไม่ใช่ใครที่ไหนก็ไม่รู้ เจ้าของผมสีคาราเมลเพียงจ้องหน้าเขานิ่งๆ พยายามเค้นความทรงจำว่าเคยเห็นคนคนนี้ที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า "อ่า" แล้วเขาก็นึกออก ยกมือขึ้นชี้คนตรงหน้า "พี่ชายของยัยหมวยที่เป็นตัวประกอบฉากหลังเมื่อวันนั้นนี่" เขาพูดถึงวันที่เขาและคางุระโดนจับแยกกัน

            เครื่องหมายโกรธเด้งขึ้นมาบนหน้าผากคนอาวุโสกว่า ในขณะที่ใบหน้ากำลังยิ้มแหย ตัวประกอบ งั้นเหรอ เขาน่ะ ถึงในอนิเมจะไม่ค่อยมีบท แต่ก็เป็นตัวละครที่ติดท็อปเทนในปอปปูล่าร์โพลนะ แถมยังเป็นตัวละครสำคัญในแฟนฟิคอีกตั้งมากตั้งมาย(โดยเฉพาะ okikagu) ไอ้คำว่า ตัวประกอบ น่ะ ไม่เหมาะกับเขาเลยสักนิด แล้วเจ้าบ้านี่กล้าดียังไงมาว่าเขาแบบนี้ มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่ยัยคนเขียนไม่ยอมปล่อยให้เขามีบทเลย (สรุปเฮียก็แค่โมโหที่ได้เป็นแค่ตัวประกอบสินะ : โซโกะ)(อยากตายรึไง~//ยิ้ม : คามุอิ)(สักตั้งมะเพ่ : โซโกะ)(อย่าทะเลาะก๊านนนนน T[]T : ไรท์)

            "อ๋อ นายนั่นเอง" คามุอิยังคงตามน้ำต่อ "เจ้าเด็กไร้มารยาทที่แอบเข้าห้องเด็กผู้หญิงทางหน้าต่าง"

            "ไร้มารยาทยังไงก็มีบทยาวเป็นพืดล่ะน่า ไม่เหมือนใครบางคนที่ยืนเป็นตัวประกอบอยู่ด้านหลัง...เนอะ คุณพี่เขย" โซโกะว่าจบก็ยิ้มสะใจ ไม่ลืมที่จะเน้นคำว่าตัวประกอบ และพี่เขยเป็นพิเศษ

            เครื่องหมายโทสะปรากฏบนหัวคามุอิอีกสองอัน "เอ๋ เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า ใครเป็นพี่เขยใครมิทราบ? คางุระจังยังไม่ได้แต่งงานเลยนี่นา เนอะ" เขาหันไปหาคางุระ ซึ่งฝ่ายหลังก็ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

            "ไม่ได้แต่ง" หนุ่มผมสีคาราเมลกล่าว ก่อนที่จะยกมือขึ้นโอบไหล่ร่างเล็กไว้ "แต่เธอก็เป็นของผมแล้วครับ"และประโยคนั้นก็ทำให้ความอดทนของชายอีกคนที่ถูกลืมหมดลง ร่างหนาที่พรางตัวอยู่บนเพดานก็โดดลงมา พร้อมๆกับตวัดฝ่ามือผ่าอากาศ หมายแยกเจ้าเด็กเมื่อวานซืนกับผู้เป็นลูกสาว

            ควับ!!

            ด้วยความโชคดี สัญชาตญาณของโซโกะร้องเตือนให้เขาเก็บแขนทันก่อนที่จะโดนฟันขาด ร่างสูงรุดถอยหลังไปสองสามก้าว ที่เดิมของเขาตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยร่างสูงใหญ่ดูองอาจของชายหัวเหม่ง--เอ่อ--ผมน้อย

            "เป็นของนายงั้นเหรอไอ้หนู" อุมิโบสึกล่าวเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ดวงตาสีฟ้าส่งประกายเย็นเยียบมาให้เขา "อย่ามั่นใจนักเลย...ตราบใดที่นายยังไม่ได้ข้ามศพฉัน"

            "ตาเหม่ง!" คางุระร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นสองเท่า อุณหภูมิของเลือดในกายพลันติดลบหลายสิบองศา พร้อมๆกับหัวใจที่ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

            เธอลืมไปได้ยังไงกัน!! เธอน่าจะเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าปาปี้ของเธอจะต้องทำเซอร์ไพรส์เธอ(แน่นอน นั่นเพราะว่าเขาทำทุกปีไม่ขาด) แต่เธอกลับปล่อยให้อาตี๋นั่นเข้าบ้าน แถมหมอนั่นยังพูดจาส่อเสียดไปทางลามก แบบนี้ตาเหม่งหัวล้านได้คิดกันไปใหญ่เลยน่ะสิ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าพี่บ้านั่นเลย คามุอิต้องคิดอะไรเลยเถิดไปไกลแล้วแน่ๆ!...ตาย...ตายแน่ๆ อาตี๋เอ๊ย ชาตินี้ลื๊อกับอั๊วอาจทำบุญด้วยกันมาไม่พอ เกิดชาติหน้าขอให้เราอย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยน่อ อั๊วสัญญาว่าจะเผาอุปกรณ์เอสเอ็มของลื๊อไปให้เล่นกับยมบาลในนรก ขออย่างเดียว อย่ามาหลอกมาหลอนอั๊วก็แล้วกัน เธอภาวนาอยู่ในใจ (ไม่ใช่! ตอนนี้มันต้องเป็นบทดราม่าสิ ดราม่า!! ทำไมหล่อนถึงมาเล่นมุขเอาตอนนี้ล่ะเนี่ย! : โซโกะ)(เอ๋ อั๊วไม่ได้เล่นมุขน่อ อั๊วพูดจริง : คางุระ)(... : โซโกะ)

            "ได้ฤกษ์โผล่มาแล้วหรอ ป๊า มัวแต่นับเส้มผมบนหัวอยู่หรือไง" คามุอิพูด ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มไว้  "เสียเวลาเปล่าน่า ผมของป๊ามันร่วงไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ"

            "ไม่จริงซะหน่อย ผมฉันยังเหลืออีกตั้งสามเส้น! นี่ไง ไอ้เส้นที่ชี้ๆอยู่ตรงกลางน่ะ" อุมิโบสึชี้ไปที่ผมสามเส้นกลางหัวของตัวเอง

            "นี่ลื๊อคิดว่าตัวเองเป็นปัง*อนด์จอมป่วนรึไงน่อ"

            "หนวกหูน่า สามเส้นก็ยังถือว่าหัวไม่ล้านไม่ใช่รึไง" เขาเถียง วัยรุ่นสามคนในห้องพร้อมใจกันทำหน้าเหม็นเบื่อ ต่างคนต่างส่งสายตาเป็นเชิงจะพูดว่า 'แก่จนใกล้ลงโลงแล้วยังไม่รู้จักยอมรับความจริงอีก'

            "ครอบครัวเธอนี่ไร้สาระชะมัดเลย ยัยหมวย แต่เอาเถอะ ฉันกลับก่อนดีกว่า" โซโกะพูดทำลายความเงียบ หมุนตัวเตรียมเผ่นกลับบ้าน ชิงโอกาสตอนที่ไรท์กำลังแต่งบทเวิ่นเว้อหนี ก่อนที่จะเข้าโหมดดราม่า

            "คิดว่าก้าวเข้าถึงนี่แล้ว ฉันจะปล่อยให้นายออกไปง่ายๆเรอะพ่อหนุ่ม" อุมิโบสึพูดด้วยเสียงข่มขู่ พ่อหนุ่มที่ว่าหยุดอยู่กับที่ แอบก่นด่าไรท์อยู่ในใจที่ทำให้เขาต้องตกที่นั่งลำบากจนได้

            "ผมถึงได้กำลังหนีอยู่นี่ไงครับ" โซโกะตอบเสียงเนิบๆ ยังคงสีหน้าเรียบๆไม่สะทกสะท้านกับอะไรเหมือนเดิม แม้ว่าเหงื่อกาฬเม็ดมหึมากำลังแตกพลั่กๆ

            "งั้นฉันคงต้องขอให้นายอยู่คุยกันก่อนสักหน่อยแล้ว" คุณพ่อหัวล้าน 'ขอ' โดยไม่ลืมที่จะยกร่มคู่กายที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ขึ้นไปจอท้ายทอยเด็กหนุ่ม ทำเอาคนถูก'ขอ'เสียวสันหลังวาบ

            "ไม่ยักรู้นะครับว่าตระกูลยาโตะมีวิธีขอที่ป่าเถื่อนขนาดนี้"

            โป๊ก!!

            "ทำอะไรขอเธอเนี่ยยัยหมวย!?" โซโกะว่าพลางลูบหัวป้อยๆตรงที่โดนแฟนสาวโขกเข้าให้อย่างจัง

            "อั๊วต่างหากที่ต้องถามว่าลื๊อกำลังทำอะไรอยู่! มีใครหน้าไหนที่ยอมรับว่าตัวเองกำลังหนีหน้าด้านๆแบบนั้นน่อ! ปืนจ่อหัวขนาดนี้แล้วยังจะมีหน้าไปว่าตระกูลคนอื่นเขาอีก ลื๊อเป็นพระเอกประสาอะไรเนี่ย" คางุระเท้าใส่เอวสวดโซโกะด้วยสกิลตัวตบมุขที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากที่แขวนแว่น ก่อนจะหันไปหาปาปี้ของตัวเอง "อาปาปี้ อย่าทำอะไรอาตี๋เลยน่อ อั๊วขอร้อง"

            "นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าหมอนั่นจะยอม'คุย'หรือเปล่า" แน่นอนว่าการคุยก็มีหลายวิธี ไม่ว่าจะด้วยวาจา กิริยา หรือแม้แต่ด้วยกำปั้นและอาวุธ (ซึ่งอย่างหลังดูจะมีความเป็นไปได้สูง) คางุระตวัดไปมองขู่อาตี๋ของเธอ ร่างสูงจึงยอมแพ้แต่โดยดี

            "คร้าบๆ คุยก็คุย ถึงมันจะไม่ค่อยมีประโยชน์ก็เถอะ" เจ้าของดวงตาสีไวน์แดงยกมือขึ้นยอมแพ้

            "ดูเหมือนว่านายจะไม่เข็ดสินะเจ้าหนู ฉันบอกแล้วนี่นา ว่าอย่ามายุ่งกับลูกสาวฉันอีก" อุมิโบสึเริ่ม "คางุระเองก็คอนเฟิร์มว่าเธอไม่มีปฏิสัมพันธ์กับนายในทางบวก ฉันก็เลยวางใจ ไม่คิดเลยว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้" คนเป็นพ่อเหลือบตาไปมองลูกสาวแว๊บหนึ่ง ดวงตามีความผิดหวังปะปนอยู่ คางุระก้มหน้างุดอย่างสำนึกผิด เขาเห็นแบบนั้นก็กำมือแน่น กัดฟันกรอด แล้วเหวี่ยงร่มขึ้นชี้หน้าเด็กหนุ่มหน้าตายอีกครั้งด้วยความโกรธ "บอกมา! บอกมาว่าแกขืนใจลูกสาวของฉันใช่มั้ย เธอถึงได้กลายเป็นแบบนี้!"

            "ปาปี้ อย่าฆ่าอีเลยน่อ! อั๊วขอร้อง อั๊วไม่อยากให้ศพอีมาทำให้บ้านนี้แปดเปื้อนน่อ!" ร่างเล็กกุมมือผู้เป็นพ่อแน่น พยายามใช้แรงมหาศาลทว่าน้อยนิดเมื่อเทียบกับชายร่างหนาดันปากกระบอกไปทางอื่น

            "โอ้ยๆ นี่หล่อนเป็นแฟนฉันรึเปล่าเนี่ย " โซโกะร้องประท้วง "ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกครับคุณพ่อตา ผมไม่ได้ขืนใจเธอ...ยัยหมวยเต็มใจเองนะครับ"

            "แกเรียกใครพ่อตา!/ไม่จริงใช่มั้ย?!/อย่ามามั่วนิ่มน่อ!" สามหน่อตระกูลยาโตะกล่าวพร้อมกัน คางุระรีบหันไปแก้ตัว "อย่าเพิ่งเข้าใจผิดน่อ อาป๊า อาเฮีย เราแค่เป็นศัตรูที่บังเอิญเป็นแฟนกันเฉยๆ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น"

            "แกตาย...ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย..." คามุอิพึมพำแบบคนโรคจิต พร้อมๆกับแผ่ออร่าสังหาร

            "มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่...พ่อไม่น่าปล่อยให้ลูกอยู่ที่นี่ต่อเลย พ่อน่าจะพาลูกกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดด้วยกัน ไม่งั้นเรื่องมันก็คงไม่เป็นแบบนี้...ลูก...คงไม่ต้องมาโดนศัตรูขืนใจพรากเอาความบริสุทธิ์ไป" เสียงของอุมิโบสึอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด มีแววแห่งความเศร้าปะปนมากับน้ำเสียง

            "นี่ลื๊อฟังอั๊วรึเปล่าหา!/ผมก็บอกแล้วว่ายัยนี่สมยอม" วัยรุ่นสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่อีกคนจะหันไปปล่อยหมัดใส่คนตัวสูงกว่า

            "เจ้าหัวหงอกนั่น! ฉันบอกให้มันดูแลลูกสาวฉัน ให้เหมือนกับเป็นลูกสาวของมันเอง รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกตำรวจ...เป็นศัตรู แต่ก็ยังปล่อยให้คบกันอย่างงั้นเหรอ!?" อุมิโบสึกำหมัดแน่น ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำว่าศัตรูทำให้คางุระและโซโกะปวดใจแปลบๆ ทั้งสองคนหันไปสบตากันโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีคู่ตรงข้ามทั้งสองคู่กำลังสื่อถึงสิ่งเดียวกัน...พวกเขารู้อยู่แล้วว่าสักวันมันต้องเป็นแบบนี้ 
---------------------------------------------------
รู้สึกมั้ยว่าตอนนี้มันสั้นๆ 555 
จริงแล้วตอนที่สิบสามกับสิบสี่เป็นตอนเดียวกันขอรับ แต่ไรท์เห็นว่ามันยาวไปเลยตัดเป็นสองตอน
ไรท์บอกว่าตอนนี้จะเริ่มดราม่า ไปๆมาๆไรท์ก็ทำให้มันดูเป็นคอมมาดี้หน่อยๆจนได้
แต่ไม่ต้องห่วงสำหรับชาวเสพดรามา ตอนต่อไปและต่อๆไปจะดราม่าของจริงขอรับ 
น้ำตาลที่ไรท์อุตส่าห์ยัดเยียดให้เสพให้ถนอมไว้ดีๆ เพราะจะไม่มีน้ำตาลให้เลยไปอีกประมาณสามตอน
กำหนดการอัพคือเสาร์หน้านะขอรับ ช่วงปลายเดือนไรท์สอบกลางภาค ไม่แน่ใจว่าจะมาอัพได้มั้ย แต่บอกไว้ก่อนจะดีกว่า
แล้วเจอกัน รักคนอ่านคนเมนท์ทุกคน XD

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

196 ความคิดเห็น

  1. #196 Faye V. Charlotte (@maiko0401) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 08:41
    โรคจิตซิสค่อน พูดได้หลอนดี
    #196
    0
  2. #188 2119 (@2119) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:23
    ฮาตรงคามุอินี่แหละ ห่วงน้องสาวจริ๊งงง 
    #188
    0
  3. #184 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 00:05
    คามุอิๆๆๆๆ อาเฮียน่ารักมากก ><
    #184
    0
  4. #163 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:28
    มารผจญ- -* --- จ้องไปที่คามุอิและปาปี้้
    สู้ๆค่ะ^w^
    #163
    0
  5. #139 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:31
    อ้ากกก ทำไมขำ 55
    #139
    0
  6. #88 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 09:50
    สนุกมากเลยค่าาาาาา
    #88
    0
  7. #87 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 19:16
    สนุกมากเลยค่าาาาาา
    #87
    0
  8. #86 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 19:10
    สนุกมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #86
    0
  9. #77 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 11:06
    สู้ๆนะคะ
    #77
    0
  10. #76 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 20:19
    นึกว่าจะเศร้านะเนี้ยยยยยย >< สนุกมาๆเลยค่าอร๊ายยยยยคามูอิคุงน่ารักอาาาาาให้อาเฮียมีบทเยอะๆกหน่อยสิน่อ555555
    #76
    0
  11. #75 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 14:13
    ม่ายน้า. ~~~~. เส้าแปป คามุอิ น่ารักจังเบย อยากให้เฮียมีบทเยอะๆจัง
    #75
    0