[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 15 : LESSON FOURTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 ก.ค. 57

Lesson 14

   Kagura : Oi, that's mine!    Sougo : Kiss me and I'll give you.    Kagura : Wha--What!? You wish, stupid sadist! -///-        

            "เจ้าหัวหงอกนั่น! ฉันบอกให้มันดูแลลูกสาวฉัน ให้เหมือนกับเป็นลูกสาวของมันเอง รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นลูกตำรวจ...เป็นศัตรู แต่ก็ยังปล่อยให้คบกันอย่างงั้นเหรอ!?" อุมิโบสึกำหมัดแน่น ด้วยเหตุผลบางอย่าง คำว่าศัตรูทำให้คางุระและโซโกะปวดใจแปลบๆ ทั้งสองคนหันไปสบตากันโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีคู่ตรงข้ามทั้งสองคู่กำลังสื่อถึงสิ่งเดียวกัน...พวกเขารู้อยู่แล้วว่าสักวันมันต้องเป็นแบบนี้

            ปัง!

            "เอะอะอะไรกัน--ตาเหม่ง!" บ่นถึงคุณกิน คุณกินก็เปิดประตูพรวดเข้ามา ดวงตาปลาตายฉายแววความตกใจกับฉากที่ไม่ต่างจากละครโทรทัศน์

            "มาได้จังหวะพอดีเลย เจ้าหัวหงอก ฉันจะต้องคิดบัญชีกับแกโทษฐานปล่อยปะละเลยลูกสาวฉัน!" อุมิโบสึกระชากคอเสื้อคุณกิน อีกฝ่ายยกมือขึ้น

            "สต็อปไรท์แดร์(Stop right there) นี่อย่าบอกนะว่าความลับแตกแล้ว สรุปแกก็จับได้แล้วสินะตาหัวเหม่ง"

            "อะไรกัน นี่แกรู้เรื่องนี้อยู่แล้วเหรอ?"

            กินโทกิเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปก็เหงื่อแตกพลั่กๆ "อะ อะ เอ่อ...ก็ประมาณนั้น...แหะๆ"

            ตึง!!

            "แกรู้ แต่ก็ยังปล่อยให้เด็กสองคนมันคบกันงั้นเหรอ!" โทสะเข้าครอบงำผู้ที่อาวุโสที่สุด เขาจับร่างชายผมเงินกระแทกกำแพง ดวงตาเบิกกว้างด้วยไฟแห่งความโกรธ "ฉันไม่น่าเลย...ไม่น่าปล่อยคางุระไว้กับแกจริงๆ...ไม่น่าไว้ชีวิตเด็กนั่น..."

            "ปาปี้...อั๊วขอโทษ" ร่างเล็กกระตุกชายเสื้อเขาจากด้านหลัง ก้มหน้าหลบตาด้วยความรู้สึกผิด "อั๊วขอโทษที่ขัดคำสั่ง แต่อั๊ว...อั๊วกับโซโกะ...เรารักกันน่อ"

            ด้วยเหตุผลบางอย่าง การที่เธอเรียกชื่อเขาแบบนั้น ทำให้เจ้าของชื่อรู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม "อาจารย์ไม่ผิดหรอกครับ...ไม่ผิดที่ให้อิสระเราในฐานะคู่รักคู่หนึ่ง" โซโกะก้าวเข้ามายืนข้างคางุระ มือใหญ่สอดประสานเข้ากับมือเล็กของเธอ...ภาพที่อุมิโบสึเห็นตอนนี้ซ้อนทับกับเมื่อสิบสามปีก่อนไม่มีผิด จะว่าไปตอนนั้นก็เป็นวันเกิดของคางุระนี่นา "แต่ความรักของพวกเรา...ก็ไม่ใช่สิ่งผิด"

            "รักงั้นเหรอ?...เหอะ เด็กอย่างพวกเธอไม่รู้จักคำว่ารักจริงๆหรอก สิ่งที่พวกเธอเทิดทูนกันนักหนา จริงๆแล้วมันก็เป็นแค่ความหลง ความใคร่เพียงชั่วขณะ สักวันมันก็ต้องจะจืดจางไป" อุมิโบสึพูดกระแทกแดกดัน

            "เฮ้ยๆ นี่แกเป็นพ่อรึเปล่าฟะ อย่าไปดูถูกความรักของลูกสาวแบบนั้นสิ" คุณกินพูดค้าน คิ้วเรียวเริ่มขมวดเป็นปม เขารู้จักเด็กสองคนนี้ดี...เผลอๆจะดีกว่าพ่อกับแม่ของพวกเขาด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองเด็กๆเติบโตมาเป็นสิบปี ทำไมเขาจะไม่รู้...ความรู้สึกที่โซโกะและคางุระมีให้กันและกันนั้นบริสุทธิ์ เป็นความรู้สึกที่เรียกว่า รัก อย่างแท้จริง

            "ไร้สาระ ความรักแบบหนุ่มสาวน่ะ มันไม่มีจริงหรอก ไม่เหมือนความรักที่พ่อมีต่อลูก" อุมิโบสึปล่อยมือจากคอเสื้อกินโทกิ แล้วหันไปหาลูกสาวแทน คางุระสัมผัสได้ว่าพ่อของเธอกำลังจะทำอะไรบางอย่าง...อะไรที่เธอรู้สึกไม่ดีกับมันมากๆ "เพราะฉันนั้นคางุระ...วันนี้...จะเป็นวันสุดท้ายที่ลูกจะอยู่ที่นี่"

            "อาป๊า..." ดวงตาสีไพลินเบิกกว้าง รู้สึกราวกับว่าหัวใจดวงน้อยๆของเธอหยุดสูบฉีดเลือด เสียงที่เปล่งออกไปเบาโหวงจนน่าใจหาย เธอพยายามจะรวบรวมสติให้กลับมา "มะ หมายความ---"

            "หมายความว่า ลูกจะต้องกลับไปกับพ่อ...เดี๋ยวนี้"

            "ไม่ อั๊วไม่ไป...อั๊วจะอยู่ที่นี่ อยู่กับอากินจัง อยู่กับอาเจ๊ อยู่กับชินปาจิ อยู่กับโซ--" คางุระกำลังสติแตก ความคิดกระจัดกระจายไปหมด เธอยังไม่พร้อมรับเรื่องกระทันหันนี้ ไปจากที่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องจากอาตี๋เพียงคนเดียว...แต่เป็นคนที่เธอรักและผูกพันทุกๆคน เรื่องนี้มันมากเกินไปสำหรับเธอ

            "ลูกอยู่ที่นี่ไม่ได้! ที่นี่มันใกล้ศัตรูของเราเกินไป" อุมิโบสึตัดบทเธอ มือหนาหยาบกร้านคว้ามือเล็กของลูกสาวแล้วออกแรงลาก "ไป ไปเก็บของ เราจะพาลูกไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่"

            คางุระดิ้น พยายามสะบัดแขนออก แต่ก็ไม่เป็นผล "ปาปี้! อั๊วขอร้อง อั๊วไม่อยากไป!" ทว่าพ่อของเธอกลับไม่ตอบโต้ ยังคงลากเธอขึ้นบันไดห้องต่อไป เธอจึงหันไปขอให้คนอื่นช่วย "อากินจัง! อาตี๋! ช่วยอั๊วด้วย"

            เจ้าของชื่อทั้งสองทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่โดนเสียงทรงอำนาจของหัวหน้าพรรคยาโตะห้ามไว้ "อย่าคิดจะเข้ามายุ่งกับเรื่องในครอบครัวเด็ดขาด ถ้ายังรักชีวิตอยู่! เจ้าหนู ถ้าแกรักคางุระจริงอย่างที่ปากว่า แกต้องปล่อยเธอไป...ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัยสำหรับเธอ แกก็รู้ดีว่าพ่อแกเป็นใคร และฉันเป็นใคร สักวันทั้งแกและคางุระก็ต้องสืบทอดสิ่งนี้ต่อไป แล้วแกจะยอมทรยศกฎหมายเพื่อเธองั้นเหรอ!? หรือจะยอมทรยศเธอเพื่อกฎหมาย?...แน่ใจเหรอ...ว่านั่นจะทำให้คางุระมีความสุข"

            โซโกะรู้สึกเหมือนโดนพัดกระดาษตบเข้ากลางกบาล คำพูดของอุมิโบสึราวกับเข็มนับล้านเล่มเข้าทิ่มแทงทุกส่วนของร่างกายและจิตใจของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี กระนั้น มันก็ทำให้เขารู้สึกตัวจริงๆ...ใช่ อุมิโบสึพูดถูกทุกอย่าง ถ้าเขากับคางุระจะสานต่อความสัมพันธ์กันจริงๆ เขาก็ต้องเลือก ไหนจะพ่อของเขาที่ยังไม่รู้เรื่องนี้อีก ถ้าเขาเลือกเธอ เขาอาจต้องตัดพ่อตัดลูกกับพ่อเขาเลยก็เป็นได้...คางุระเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจะนำมาซึ่งปัญหาอีกเป็นพรวน...นี่เป็นเพียงแค่ก้าวแรกเท่านั้น

            เมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองจมอยู่กับความคิด อุมิโบสึก็ใช้โอกาสนี้พาคางุระไปเก็บข้าวของ เตรียมย้ายบ้านครั้งใหญ่ คามุอิเพียงมองคุณกินและโซโกะด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะตามพ่อและน้องสาวขึ้นไปบนห้อง

 

            "แน่ใจนะว่าไม่ลืมอะไรแล้ว" อุมิโบสึถาม ในขณะที่ปิดกระโปรงท้ายรถคันหรู

            "แน่ใจน่อ" คางุระตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไร้ชีวิตชีวาราวกับหุ่นยนต์ "อั๊วเอาซาดะฮารุไปด้วยได้มั้ยน่อ"

            "ได้สิ" แต่คงต้องนั่งเบียดกันหน่อยล่ะ... "งั้นก็...ขึ้นรถ"

            "อั๊วขอเวลา...สักสองสามนาที" เธอว่า พลางส่งสายตาอ้อนวอนไปให้คนเป็นพ่อ อุมิโบสึพยักหน้า รู้สึกเห็นใจลูกที่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ คางุระวิ่งเข้าไปกอดกินโทกิ คนที่เปรียบเสมือนพ่อของเธอ คนที่เธอรักและผูกพันเหมือนกับคนในครอบครัว แม้ว่าจะไร้ความสัมพันธ์ทางสายเลือด คุณกินกอดเธอตอบหลวมๆ ไม่ลืมที่จะลูบหลังเธอเบาๆเป็นการปลอบใจ "ถึงลื๊อจะเป็นตัวอย่างที่ไม่ค่อยดี...แต่ก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่างน่อ"

            "ถึงเธอจะน่าหนวกหูไปหน่อย...แต่ไม่มีเธอคุณกินคงจะเหงาหน่อยๆแฮะ" เขาหยอก ซึ่งก็ได้กำปั้นเบาๆกลับมา คนหัวหงอกยิ้มให้เธอบางๆอย่างอ่อนโยน "สู้เขานะ...คางุระ"

            "อื้ม!" เด็กสาวยิ้มตอบ แม้จะฝืนเต็มที เธอคลายกอดร่างสูง แล้วเดินไปหาโซโกะที่ยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขาทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย "อาตี๋"

            เด็กหนุ่มหันมามองเธอ ดวงตาไร้ประกายต่างจากอย่างที่เคยเป็น "จะไปแล้วเหรอ"

            "อือ..." เธอตอบ ไม่รู้จะพูดลาอะไรในสถานการณ์ที่มันเกิดขึ้นอย่างทันทีทันใดแบบนี้

            "งั้น...ขอให้เธอ...มีความสุขนะ เราคงไม่ได้เจอกันอีก อย่าลืม--"

            "รอ" เธอพูดขัด ด้วยไม่อยากได้ยินคำพูดที่เจ็บปวดของคนที่เธอรัก นี่เขาจะยอมแพ้เหรอ? พูดเหมือนเขาจะยอมให้เธอไปอย่างไรอย่างนั้น "อั๊วจะกลับมาหาลื๊อ...อั๊วจะ...กลับมาหาลื๊อ ในฐานะยัยหมวยคางุระของลื๊อ...ไม่ใช่ยาโตะ คางุระ ลูกสาวยากูซ่า...เพราะงั้น...รออั๊วนะ"

            ดวงตาสีไพลินที่เขาหลงรักกำลังขอร้องอ้อนวอนเขา ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความสงบและมั่นคง ไม่ได้ไร้ประกายเหมือนเมื่อครู่ เธอคงตัดสินใจอะไรได้ ซึ่งเขาเอง...ก็เชื่อมั่นในตัวเธอ สาวร่างเล็กของเขานี้ แม้จะดูบอบบาง แต่ก็ได้ซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้มากมายเหลือเกิน แผ่นหลังเล็กๆนั่นมองดูแล้วช่างองอาจสง่างาม...สมกับเป็นทายาทสายเลือดแห่งนักรบอย่างแท้จริง

            รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์เผยขึ้นบนใบหน้าหล่อน่ารักของเขาอีกครั้ง ประกายแห่งชีวิตกลับมาร่ายรำอยู่ในนัยน์ตาสีไวน์แดง "ได้ ฉันจะรอ...ไม่ว่าจะนานแค่ไหน...ฉันก็จะรอ"

            ทั้งสองโผเข้ากอดกันครั้งสุดท้าย "ถ้าลื๊อแอบมีคนอื่น อั๊วจะจับตัด**ของลื๊อแล้วโยนให้ซาดะฮารุกินแน่"

            "...เธอนี่มันไม่โรแมนติกเอาซะเลย" ร่างสูงบ่น ก่อนคลายกอดให้หลวมขึ้น สองหนุ่มสาวสบตากันเพียงครู่หนึ่ง ใบหน้าค่อยๆเคลื่อนเข้าหากัน ราวกับต้องการยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด

            ปี๊นนนน!!!!

            จะรีบไปไหนเนี่ย ขอมีโมเมนต์บ้างไม่ได้หรือไง? ร่างสูงคิด ถอนหายใจแรงๆที่หนึ่งอย่างเซ็งๆ ก่อนจะจูบแก้มคางุระเบาๆทีหนึ่งแทน "อย่าคิดนอกใจฉันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ฉันจะจับเธอไปขังไว้ในห้อง*** แล้วก็***เธอ จนเธอลุกไม่ขึ้นแน่นอน"

            "มันจะไม่ฟังดูอีโรติก ถ้าลื๊อไม่เซ็นเซอร์น่อ" คางุระพูดเสียงตาย

            โซโกะเพียงยิ้มบางๆ "แค่อยากปั่นหัวคนอ่านเล่นเท่านั้นแหละ" วงแขนแข็งแรงกระชับอ้อมกอดเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้ากลับเข้าโหมดจริงจังดังเดิม "รีบๆกลับมานะ"

            "เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้น่อ" เธอตอบ ฝังใบหน้าเข้ากับไหล่แข็งแรง ค่อยๆสูดกลิ่นมินท์อ่อนๆอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ให้มันฝังเข้าไปในความทรงจำ ก่อนที่จะผละออกอย่างอาลัยอาวรณ์ เธอหันหลังและก้าวเดินกลับไปที่รถ ด้วยฝีเท้าที่เด็ดเดี่ยว มั่นคง และแน่วแน่กว่าเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา คางุระชูสองนิ้วให้คนทั้งสอง แล้วปิดประตูรถ พร้อมกับพึมพำเบาๆให้ตัวเองได้ยินเพียงคนเดียว "เป็นกำลังใจให้อั๊วด้วยนะ อาตี๋โรมิโอของอั๊ว"

            โซโกะยืนเฝ้ามองรถคันหรูแล่นออกไปไกลจากสายตาเขาเรื่อยๆ แม้อยากจะฉุดรั้งไว้ แต่เขาก็ทำได้แค่อดทน แม้ไม่อยากปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด แต่เขาก็ต้องทำ...กลิ่นอายที่ทั้งหอมทั้งอุ่นยังคงติดตรึงอยู่กับกาย ร่างสูงโอบกอดตัวเอง เฝ้าหวังลมๆแล้งๆว่าความอบอุ่นจากร่างเล็กจะไม่หายไปไหน...เฝ้าหวัง...ว่าเธอจะมาปรากฏตัวในอ้อมกอดเขาอีกครั้ง "ต่อให้ต้องรอทั้งชีวิต...เธอก็ต้องกลับมาหาฉันนะ ยัยหมวยจูเลียตของฉัน"
-------------------------------------------------------------------------------------
ดราม่าขึ้นนิดนึงจากตอนที่แล้ว 5555
ตอนสั้นไปหน่อย ขอโทษด้วย รับรองว่าตอนต่อไปจะยาวหนำใจยิ่งกว่านี้...แต่ไม่มีฉากฟินนะขอรับ ;P//โดนรีดเดอร์รุมทึ้ง
โทนของสองตอนถัดไปจะค่อนข้างหม่นๆ เรื่อยๆ แต่นั่นหมายความว่า เราเดินทางใกล้ถึงตอนจบกันแล้ว
ขอบคุณมากๆสำหรับคนที่เข้ามาอ่าน เข้ามาเม้น ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจที่ให้ แม้จะมีเพียงแค่ 1ใน4ของคนอ่าน ที่สละเวลาคอมเมนท์ แต่แค่นั้นก็ทำให้นักเขียนคนนี้ชุ่มชื่นหัวใจแล้วขอรับ
แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้า :)
P.S. ไรท์อยู่ในช่วงสอบ อาจต้องมีสักสัปดาห์ที่ไม่อัพ(จะพยายามไม่ให้เกิดขึ้นขอรับ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #195 OkamiSoko (@OkamiSoko) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:55
    ม้ายยยTwT!
    #195
    0
  2. #180 Sora_PF (@sora_fah) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 02:17
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยT^T
    #180
    0
  3. #164 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:29
    T^T   YY^YY โฮรรรรรรรรรร อ๊ากกกกกกกกกกก
    #164
    0
  4. #140 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:34
    ถึงเวลาต้องจากกันแล้วเหรอ TOT
    #140
    0
  5. #124 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:39
    อ่านไปแล้วก็อยากจะร้องไห้ สงสัยอินจัด5555.
    #124
    0
  6. #93 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 09:15
    ทำไมเราอ่านแล้วร้องไห้หล่ะ สงสัยอินจัด T_T
    #93
    0
  7. #92 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 08:25
    สู้ๆน่ะค่ะไรค์แต่งสนุกม๊ากกกมากกกกกกเกือบดราม่าแล้วอ่าาาาา><สนุกมากๆเลยคาาาาเป้นดราม่าแบบน่ารักๆอะค่ะชอบมากๆเลยมาอัพต่อน่ะค่ะรออยู่ๆ
    #92
    0
  8. #91 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 20:59
    สู้ๆนะค่าาาาา T T
    #91
    0
  9. #90 rolling (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2557 / 23:12
    สู้ๆ จ้า
    #90
    0