[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 13 : LESSON TWELVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ก.ค. 57

 

Lesson 12

Kagura : The sweet shop runs out of sukonbu today...how sad    Sougo : Stop thinking about that x snack of yours, would you?

            ย้อนกลับไปเมื่อวันก่อนวันเกิดของคางุระ

            ณ สาธารณรัฐประชาชนจีน

            "สรุปแกจะไปกับฉันรึเปล่า" เสียงต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้นบริเวณประตูห้องนอนขนาดใหญ่ เรียกให้ร่างสูงเจ้าของห้องต้องหันไปมอง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่ตลอดเวลาของเขาเอียงนิดๆเป็นเชิงถามผู้มีศักดิ์เป็นพ่อว่า เขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร ซึ่งชายหัวเหม่ง--ชายผมเหลือน้อยก็ย่อมเข้าใจ จึงพูดขยายความ "เรื่องเซอร์ไพรส์วันเกิดคางุระน่ะ"

            "เรื่องนั้นเอง" ชายหนุ่มผมสีส้มเพลิง สีเดียวกับยัยหมวยพลังช้างแห่งกินทามะไฮสกูล พยักหน้าเข้าใจ

            "ฉันกำลังจะบอกให้อาบูโตะจองไฟลท์ เลยมาเอาคำตอบจากแก" อุมิโบสึอธิบาย ไม่ลืมที่จะใส่ความหงุดหงิดลงไปในน้ำเสียง เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไอ้เจ้าลูกชายตัวแสบของเขานี้ผลัดวันประกันพรุ่งขนาดไหน "รีบๆตัดสินใจได้แล้ว นั่นน้องสาวแกนะ"

            เขาวางแผนเรื่องนี้มาเป็นเดือนๆ ถามก็แล้ว คะยั้นคะยอก็แล้ว แต่ไอ้ลูกบ้านี่ก็เอาแต่เล่นลิ้น พูดแต่ว่า 'เดี๋ยวดูก่อน' 'ไม่รู้สินะ' หรือ 'ตอนนี้ผมไม่ว่าง' จนเขาแทบจะห้ามเท้าไม่ให้เหวี่ยงลูกเตะพิฆาต ทำการปลิดชีวิตลูกชายตัวเองไม่ได้ ในใจก็อดที่จะรู้สึกสงสัยไม่ได้ว่าคามุอิยังมีความรักความห่วงใยให้น้องสาวอยู่บ้างหรือไม่ วันๆก็ไม่เห็นจะพูดถึง(แน่นอนว่านั่นเพราะเขาไม่ค่อยได้พูดคุยกับลูกชายเท่าไรนัก) เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการต่อสู้กับยากูซ่าพรรคอื่นๆ แถมเจ้าตัวยังเคยพูดไว้ครั้งหนึ่งด้วยซ้ำว่าเขาไม่มีธุระอะไรกับคนอ่อนแอ...ไม่ใช่ว่าอุมิโบสึไม่รู้สึกผิดที่จับพี่กับน้องแยกกันแบบนั้น แต่นั่นก็เพราะในตอนแรกเขาไม่ได้คิดว่าคามุอิจะเย็นชากับคางุระได้ขนาดนี้

            "ยังจะให้ผมตัดสินใจอีกหรอ ป๊า" คามุอิพูดหน้ายิ้มๆ "ในเมื่อกดดันกันซะขนาดนั้น"

            "งั้นก็สรุปว่าไป" อุมิโบสึรวบรัดตัดความ ควักโทรศัพท์ออกมาสั่งงานอาบูโตะสองสามคำ แล้วก็วางสาย "เครื่องจะออกพรุ่งนี้ตอนเช้า เตรียมเก็บกระเป๋าไว้ให้พร้อมด้วยล่ะ" ว่าจบก็เดินออกไป

            ร่างสูงเจ้าของห้องมองส่งแขก แล้วก็เอนตัวลงนอนกับเตียงขนาดคิงไซส์ของตัวเอง ทันใดนั้น ดวงตาที่หยียิ้มอยู่แทบจะตลอดเวลานั้นก็เปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นอัญมณีสีครามที่ซ่อนอยู่ คามุอิเหยียดยิ้มแบบนักล่า กล่าวเบาๆเพียงให้ตัวเองได้ยิน "จะแข็งแกร่งขึ้นบ้างรึเปล่านะ...คางุระ" ดวงตาสีไพลินมีประกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้าน่ารักของผู้เป็นน้องสาว...ผู้ซึ่งเขาบอกให้อาบูโตะติดตามการเคลื่อนไหวอย่างลับๆ...

            ใครว่าเขาเย็นชากับเธอ เขาน่ะ...ยิ่งกว่าคลั่งไคล้---แค่กๆ(โดนคามุอิบีบคอ) สนใจ เธอซะอีก!!

 

            กลับมา ณ สถานการณ์ปัจจุบัน

            "แล้วของขวัญของอั๊วล่ะ"

            "ก็ให้ไปแล้วไง"

            "ไม่เห็นจะได้อะไรเลยน่อ"

            "แล้วเค้กที่เธอเขมือบเข้าไปไม่ใช่เงินฉันเรอะ"

            "ของกินก็ส่วนของกิน ของขวัญก็ส่วนของขวัญ--อ๊า!"

            ตุ้บ!

            คางุระร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ เมื่อก้นน้อยๆของเธอกระแทกกับพื้นคอนกรีต เธอสบถคำหยาบที่ไรท์ไม่ขอเอ่ยถึงประมาณสองสามคำ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองตัวต้นเหตุที่เมื่อครู่เพิ่งทิ้งเธอลงมาจากหลังอย่างไร้เยื่อใยตาขวาง โซโกะมองคางุระที่บ่นกระปอดกระแปดว่ากระดูกก้นหักด้วยสายตาตายด้าน

            "มันเจ็บนะ! ลื๊อไม่มีสิทธิ์ปล่อยอั๊วลงจากหลัง ถ้าอั๊วยังไม่ออกคำสั่ง"

            ร่างสูงคิ้วกระตุก "หล่อนก็ไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งฉันเหมือนกัน" เขาพูด "เป็นทาสก็สงบปากสงบคำซะ"

            "อั๊วไม่ใช่ทาส อั๊วเป็นราชินี!" ร่างเล็กประท้วง ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับอาตี๋ของเธอ

            "เป็นราชินี...ที่เป็นทาสฉันอีกทีนึง" โซโกะเหยียดยิ้มซาดิสม์

            "ฝันไปเหอะ!" ว่าจบก็วาดขาเตรียมปล่อยไซด์คิกใส่คนตรงหน้า แม้จะรู้ว่าเขาสามารถหลบได้อย่างง่ายๆ แล้วก็เป็นตามที่เธอคาด มือใหญ่สามารถยกขึ้นมากันลูกเตะพิฆาตเธอได้พอดิบพอดี คางุระตั้งท่าจะปล่อยหมัดตามไป ทว่าสัมผัสวาบหวิวที่ขาข้างที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลับสลายพลังในตัวเธอไปหมด "ละ...ลื๊อทำ...อะไร" ใบหน้าขาวเริ่มขึ้นสี เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู ปลายนิ้วเร็วยังคงไล้วนอยู่บนขาเรียว

            "นี่...คางุระ" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเย้ายวนเรียกชื่อจริงๆของเธอ ทำให้หัวใจดวงเล็กๆพองโตขึ้นอย่างน่าประหลาด ความคิดที่จะผละร่างสูงออกสลายหายไปอย่างฉับพลัน "ถ้าอยากได้นักล่ะก็...ฉันจะให้ของขวัญเธอก็ได้" ว่าพลางก็เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขบกัดใบหูเล็กเป็นการกระตุ้นเธอเบาๆ ซึ่งก็นับว่าได้ผล เพราะเขารู้สึกได้ว่าร่างของเธอเกร็งขึ้น มือหนาปล่อยลำขาเธอให้เป็นอิสระ เมื่อมั่นใจว่าร่างเล็กไร้ทางต่อต้าน "แต่ว่า...เธอจะต้องยอมให้ฉันเข้าไปในห้องนะ" ริมฝีปากร้อนๆเริ่มไล่พรมจูบลงมาที่ใต้ใบหู และค่อยๆขบเม้มลำคอขาวๆหอมๆของเธอ

            รีดเดอร์อย่ามองเขาอย่างนั้นสิ เขาไม่ได้กำลังพรากผู้เยาว์ อย่าลืมว่าในโลก 3-Z เขาและเธออายุเท่ากัน และตัวสาวเจ้าเองก็เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะมาหมาดๆนะ เพราะงั้น เขาไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย

            "โซคุง..." ร่างเล็กคราง ในขณะที่มือของเธอกำเสื้อยืดของเขาแน่น เพื่อเป็นที่ยึดเกาะ จิตใต้สำนึกกำลังบอกให้เธอเตะโซโกะออกไป ด้วยเหตุผลมากมายตั้งแต่ 'กินจังบอกว่าให้รักนวลสงวนตัว' 'เรายังเด็กเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้น' หรือ 'บนทางเท้าสาธารณะมีคนเดินผ่าน ถ้าใครเห็นเข้าจะไม่ดี' แต่ร่างกายมันกลับไม่ฟังคำสั่ง

            ทว่า เสียงเล็กๆนั้นกลับทำให้เด็กหนุ่มวัยฮอร์โมนพลุ่งพล่านคนนี้ชะงัก และหยุดสิ่งใดก็ตามที่เขากำลังทำ...ชื่อของเขา ครั้งสุดท้ายที่เธอเรียกเขาแบบนั้นก็คงจะเป็นเมื่อสิบสามปีก่อน วันที่เขาและเธอถูกแยกออกจากกัน มันทำให้เขานึกถึงเด็กหญิงตัวน้อยผู้บริสุทธิ์ ซึ่งนั่นก็ทำให้เขารู้สึกผิดนิดๆที่เผลอคิดจะพรากความบริสุทธิ์นั้นของเธอไปจริงๆ...ตอนแรกก็กะจะแค่หยอกเล่นนิดหน่อย แต่ยัยหมวยดันทั้งน่ารัก ทั้งน่าฟัด และน่าจับกด--อะแฮ่ม! น่าจับกอดขนาดนั้น แล้วจะให้เขาอดใจได้ไงไหว

            มันยังไม่ถึงเวลา เขาเตือนสติตัวเอง...เห็นอย่างนี้ แต่โซโกะก็รู้จัก 'การให้เกียรติ' กับเขาเหมือนกัน

            สติสัมปชัญญะของคางุระเริ่มกลับมา เมื่อสัมผัสร้อนผ่าวบนผิวเนื้อเริ่มจางหาย พร้อมๆกับคนตัวสูงกว่าที่ผละออกเว้นระยะห่างแบบที่ควรจะเป็น

            เมื่อกี้นี้...อาตี๋...แล้วอั๊ว...สมองน้อยๆของเธอไม่สามารถเรียบเรียงประโยคที่สมบูรณ์ได้ ถึงกระนั้นเธอก็สามารถเรียบเรียงสิ่งที่เกิดขึ้นได้...คางุระนึกอยากจะเอาหัวโขกกำแพงเซเวนอี**เว่นที่อยู่ถัดไปไม่กี่สิบเมตรข้างหน้านัก ไม่ใช่ว่าเธอรู้สึกผิดต่อปาปี้ ไม่ใช่ว่าเธอละอายที่ทำผิดต่อความรักนวลสงวนตัวของตัวเอง แต่เธอรู้สึกว่าเธอได้พ่ายแพ้ต่อเขา...เขาทำให้เธอไร้พลัง ทำให้เธอเสียความคิดส่วนเหตุผล และทำให้เธอยอมจำนนกับสัมผัสของเขาได้...หมดกัน ไอ้บุคลิกซึนเดเระที่อุตส่าห์ทำมาตั้งนาน(ในที่สุดก็ยอมรับสักที : คนอ่าน)...หมดกัน ภาพลักษณ์ของนางเอกใสซื่อของกินทามะ (มันเคยมีอยู่ด้วย? : โซโกะ)

            "เฮ้อ...อ่ะนี่" โซโกะถอนหายใจให้กับหลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ก่อนจะควักอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง และวางมันลงบนหัวคางุระ

            "...เอ๋?" เครื่องหมายคำถามลอยอยู่รอบๆหัวทุยๆของเธอ ก่อนที่จะยกมือขึ้นไปหยิบสิ่งที่อยู่บนผมเธอมาดู "ผ้าปิดตานี่นา" ว่าจบก็มองเขาด้วยความสงสัย

            "ของขวัญวันเกิดเธอไง"

            "แต่...นี่มันของลื๊อ" เธอพูด เพ่งพิจารณาสิ่งของในมือ ผ้าสีแดง ขอบสีดำ มีดวงตากวนประสาทเหมือนเจ้าของสองข้าง...ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เป็นของอาตี๋ซาดิสม์นี่นา

            "ฉันยกให้" โซโกะพูดเสียงเรียบๆเหมือนสิ่งนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขา แต่คางุระรู้ดีว่าสิ่งนี้มีความหมายกับร่างสูงขนาดไหน...มันเป็นของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้าย ที่มิตซึบะให้เขาก่อนที่เธอจะจากโลกนี้ไป แล้วทำไมเขาถึงยกให้เธอกัน

            ป๊อก!

            "ลื๊อจะดีดหน้าผากอั๊วทำไมหา!" คางุระแหว มือสองข้างยกขึ้นไปกุมหน้าผากที่สีออกแดงจากการถูกกระทำ "อั๊วกำลังจะซึ้ง อย่าทำลายมู๊ดได้มั้ยน่อ"

            "ฉันรู้นะว่าเธอคิดอะไรอยู่ ไม่ต้องคิดมากหรอก" ร่างสูงกล่าวอย่างคนรู้ทัน

            "ถึงอย่างนั้น อั๊วก็ยังรู้สึกไม่ดี เหมือนอั๊วขโมยของสำคัญมาจากลื๊อเลยน่อ..." ร่างเล็กหลุบสายตาลงต่ำเหมือนทำผิดและสำนึก ทันใดนั้น มือใหญ่อันอบอุ่นของคนตรงหน้าก็วางลงบนหัวเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆลูบเบาๆอย่างอ่อนโยน สำหรับคางุระ มันเป็นสัมผัสที่ชวนเคลิ้มและชวนใจเต้นมากกว่าฉาก(เกือบ)อีโรติกด้านบนนั้นอย่างเทียบไม่ติด

            รอยยิ้มบางๆ ทว่าออกมาจากใจจริง(ที่หายากมากๆ)ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อน่ารัก "ฉันให้ของสำคัญที่ได้รับมาจากคนสำคัญคนหนึ่ง และส่งมันต่อให้กับคนที่สำคัญพอๆกันอีกคนหนึ่ง...นั่นเรียกว่าขโมยหรือไง"

            "อั๊ว..."

            "มันเป็นเหมือนตัวแทนของฉัน เป็นสิ่งที่อยู่ติดตัวฉันมานาน ฉันอยากให้ทุกๆครั้งที่เธอเห็นมัน เธอนึกถึงฉัน...ฉันอยากให้เธอรู้สึกว่ามีฉันเคียงข้าง...ฉันอยากให้เธอจดจำฉันจนถึงลมหายใจสุดท้าย" และด้วยประโยคเหล่านี้ คางุระจึงตอบรับของขวัญอำล้ำค่า สาบานกับตัวเองในใจว่าจะรักษามันไว้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต...เพื่อปกป้องหัวใจของหญิงสาวที่ล่วงลับ หัวใจของอาตี๋ และหัวใจของเธอ

            หารู้ไม่ว่า สิ่งที่เธอคาดการณ์ แต่ไม่คาดหวังให้เกิดขึ้น...กำลังรออยู่ที่ปลายทาง

---------------------------------------------------------
ขอโทษที่อัพช้าขอรับบบบ วันนี้ไรท์ไม่อยู่บ้านทั้งวันเลย กลับมาบ้านน้องก็แย่งเล่นคอม -_-
ตอนนี้ก็เป็นตอนเลี่ยนๆ หาสาระไม่ได้อีกตอนหนึ่ง(ก็กินทามะนี่เนอะ) แต่ตอนหน้าจะดราม่าแล้วนะะะะ
ขอบคุณสำหรับคนคอมเมนท์ และคนที่มารอไรท์อัพ ขอโทษจริงๆขอรับ
รักคนอ่านคนเมนท์ทุกคน จุ๊บๆ XD
ปล. ยังอยู่ในสถานะดองฟิค เตรียมตัวอ่านหนังสือสอบ

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #162 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:27
    น่ารักกกกโซโกะอ่าาาาาอยากไดผาปิดตาอ่าาาาาา*w*//น่าเสียดายที่เค้าไม่ใช่นางเอกT.,T/โดนตบ
    สู้ๆค่ะ^w^
    #162
    0
  2. #138 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:27
    จะมีดราม่าแล้วสินะคะ T^T
    #138
    0
  3. #123 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:19
    น่ารักที่สุด >3<
    #123
    0
  4. #113 Wathanya_L (@wathanyamewlucy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 14:59
    ฟินมากๆ -///- 
    #113
    0
  5. #85 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 20:29
    ชอบมากๆเลยค่ะ ไรท์แต่งสนุกมาก
    #85
    0
  6. #73 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 16:38
    อ่านกี่รอบๆก็ฟินอ่าาาไรค์อ่าาาาทำข้างอีกแล้ววกรี๊ดดดดดดดรอตามุอิออกน่าจะรอดูฉากพี่ชายหวงน้องสาวอยู่นะยิ่งกว่าคลั่งไคลคือร้ะ555555น่ารักอ่าาาารอๆค่โชโกะคึงน่ารักอ่าา><
    #73
    0
  7. #72 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 12:36
    อร๊ายยยยยเขินนนๆๆๆน่ารักมากๆเลยอ่าไรค์ชอบๆๆรออยู่นะคะมาอัพต่อนะค่ะ
    #72
    0
  8. #71 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 11:00
    สู้ๆนะคะ
    #71
    0
  9. #70 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 23:06
    ติดตามเสมอคะ โอคิตะน่ารักมั่กมากเบย อร๊ายเขิลจุง
    #70
    0