[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 10 : LESSON NINE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 949
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    14 มิ.ย. 57

Lesson 9

 
Sougo+Kagura : I will definitely win!!

            "อาเจ๊มีอะไรจะพูดกับอั๊วหรอน่อ" ร่างเล็กถามขึ้น หลังจากที่เธอและพี่สาวขึ้นมาที่ดาดฟ้าของตึก มือบางจับจอนผมที่ปลิวไปตามลมพัดเย็นๆของฤดูใบไม้ร่วงมาทัดหู ก่อนจะกระชับเสื้อวอร์มสีแดงของโรงเรียนเพื่อเพิ่มความอบอุ่น

            "มานั่งนี่สิจ๊ะ" โอทาเอะเผยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ ใช่มือตบที่ที่นั่งด้านข้างเธอ ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่าย แล้วเอนตัวพิงรั้วตาข่ายเหล็ก "พี่รู้ว่าถ้าพี่คุยกับเธอที่ห้อง เธอคงอายจนไม่กล้าตอบ ก็เลยพามาที่เงียบๆน่ะ"

            พูดถึงคำว่าอาย คางุระก็นึกออกเรื่องเดียว "...ทำไมทุกคนถึงได้สนใจเรื่องนี้จังเลยนะ" ว่าแล้วก็อดหน้าแดงไม่ได้ ชันขาขึ้น แล้วกอดเข่าตัวเอง

            คำถามนั้นเรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากโอทาเอะ "ก็ห้องเราน่ะ ไม่เคยมีคู่รักมาก่อนเลยนี่นา มันเลยกลายเป็นเรื่องที่ดูแปลกใหม่ ทุกคนเลยพากันตื้นเต้นจนเกินเหตุ"

            คางุระยิ้ม "แหงล่ะน่อ แต่ละคนไม่ได้เต็มเต็งกันเล๊ย~~ แบบนั้นจะมีใครกล้ามาจีบล่ะ" แล้วสองสาวก็ระเบิดหัวเราะออกมา เมื่อเสียงหัวเราะเริ่มจางไป ร่างเล็กก็ตัดเข้าประเด็น "อาเจ๊ เราจะรู้ได้ไงว่าเรากำลังมีความรักน่อ"

            "อืม~เวลาเรารักใครสักคนน่ะนะ เรามักจะนึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะยามตื่น หรือยามหลับ ใบหน้าของเขามักจะโผล่เข้ามาเป็นคนแรกเมื่อเราลืมตาตื่น และจะหายไปเป็นคนสุดท้ายตอนเรากำลังจะหลับ"

            ...คางุระคิดอยู่เสมอก่อนนอนว่าวันรุ่งขึ้นเธอจะแก้แค้นอาตี๋ซาดิสม์ด้วยวิธีไหน และสิ่งนั้นคือสิ่งแรกที่เธอนึกถึงเวลาตื่นนอน...

            "เราจะรู้สึกแปลกๆในท้องทุกครั้ง เวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ"

            ...เธอรู้สึกท้องปั่นป่วนทุกครั้งที่โซโกะเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ แต่ก็คิดว่ามันเป็นอาการรำคาญจนอยากอาเจียนมาตลอด...

            "เวลาที่เขาสัมผัส หัวใจเราจะเต้นไม่เป็นจังหวะ และรู้สึกหน้าร้อนๆอย่างไม่มีสาเหตุ"

            ...คางุระนึกถึงตอนที่เขาจูบเธอที่โรงพยาบาล...

            "และที่สำคัญ ไม่ว่าอันตรายใดๆจะเกิดขึ้น เราก็จะไม่ยอมให้เขาตายจากเราไปอย่างเด็ดขาด"

            ...เธอแทบคลั่งตอนที่เขาคิดจะสละตัวเองเพื่อให้เธอหนีรอดที่ตึกร้าง...

            ดวงตาสีไพลินเบิกกว้าง ความเป็นจริงกระแทกเข้าใส่หัวอย่างจัง...งั้นหรอ เหตุผลของความรู้สึกแปลกๆพวกนั้น...คืออั๊วชอบอาตี๋นั่นงั้นเหรอ

            ในระหว่างที่คางุระกำลังจมอยู่กับความคิดในหัวของ โอทาเอะก็แอบมองใบหน้าด้านข้างของเธอเงียบๆ ปล่อยให้เธอรับรู้ความรู้สึกด้วยตัวเอง

            "อั๊ว...นี่อั๊ว...ชอบอาตี๋นั่น..." ร่างเล็กพึมพำ ก่อนจะค่อยๆหันมามองคนเป็นพี่สาว

            "แสดงว่าความรู้สึกของเธอตรงกับที่พี่พูดไปทั้งหมดสินะ"

            "ก็ไม่เชิงน่อ อั๊วยังงงๆนิดหน่อยตรงคิดถึงตลอดเวลากับรู้สึกปั่นป่วนในท้อง" เธอยิ้มแหยๆ "มันเหมือนอั๊วคิดหาทางแก้แค้นอีตลอดเวลามากกว่าคิดถึงน่อ"

            "แต่สองอย่างสุดท้ายน่ะ ตรงเผงเลยใช่มั้ยล่ะ" โอทาเอะยิ้มอย่างคนรู้ คางุระพยักหน้า "ที่จริงแล้ว สองอย่างแรกน่ะไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก บางทีคนเราก็มีเรื่องอื่นต้องคิดเหมือนกัน"

            อั๊วรักอาตี๋นั่น คางุระคิดในใจ แล้วก็อดที่จะยิ้มเขินๆให้ตัวเองไม่ได้ โอทาเอะลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากกระโปรง "เอาล่ะ คิดว่าคงหมดหน้าที่ฉันแล้ว ถึงคิวเธอออกโรงแล้วนะ...โอคิตะคุง"

            ตุ้บ!

            ร่างสูงในชุดเสื้อยืดสกรีนตัว S ทับด้วยเสื้อนอกสีดำของโรงเรียนกระโดดลงมาจากหลังคาบันได การปรากฏตัวของเขาเรียกความสนใจจากเด็กสาวผมส้มเพลิง ร่างเล็กทำหน้าตกใจ ก่อนสีแดงจะค่อยๆไล่ขึ้นมาบนใบหน้า...หมอนี่อยู่ที่นี่ตลอดเลยงั้นเหรอ! งั้นก็แสดงว่าอีได้ยินหมดเลยสิน่อ!

            "รอตั้งนาน บทฉันหายไปเกือบๆครึ่งตอนเลยนะ" โซโกะกล่าวด้วยเสียงเรียบๆ

            "ขอโทษทีนะจ๊ะ พอดีว่ามีพวกไร้สาระเข้ามาแทรกบทเยอะไปหน่อย"

            นี่อาเจ๊ใหญ่สมรู้ร่วมคิดกับอาตี๋หรอเนี่ย?!

            ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ช่างมันเถอะ อย่างน้อย ในที่สุดฉันก็ได้ฟังอะไรที่น่าสนใจสักที" ว่าจบก็ยิ้มกริ่ม สายตาเลื่อนไปมองคนที่กำลังนั่งทำหน้าแดงแจ๋อยู่ติดรั้ว โอทาเอะมองตามสายตาเขา แล้วก็ยิ้มแบบเดียวกัน

            "งั้น พยายามเข้าล่ะ" ร่างบางโบกมือลา โซโกะพยักหน้ารับ รอจนกระทั่งหญิงสาวเดินหายลับไปในบันไดทางลง แล้วจึงเดินเข้าไปนั่งลงด้านข้างร่างเล็กที่ตอนนี้ทำการฝังใบหน้าลงไปบนแขนที่กอดเข่า แต่เขาก็สังเกตได้ว่าเธอกำลังเขินจากใบหูที่แดงแจ๋

            "นี่ ไม่ต้องซ่อนหรอก หน้าเธอแดงมาถึงหูแล้ว"

            "ลื๊อได้ยินหมดแล้วสินะ" คางุระถามเสียงเบา ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากเข่าตัวเอง

            "ถูกต้องนะคร้าบ~~"

            "ไม่มีมารยาทเลยน่อ แอบฟังผู้หญิงคุยกัน" คางุระว่า ริมฝีปากหยักยิ้ม ก่อนจะผงกหัวขึ้นมาในที่สุด

            "ฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วเฟ้ย เธอนั่นแหละไม่มีมารยาท คุยกันรบกวนเวลานอนกลางวันของฉัน" ร่างสูงพูดเสียงเซ็งๆ

            "สมน้ำหน้าน่อ" ร่างเล็กยิ้มได้ใจ หันไปแลบลิ้นล้อเลียนอาตี๋ของเธอ

            "แต่ก็ได้ยินอะไรดีๆเป็นสิ่งทดแทนล่ะนะ" ว่าพลางก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ คางุระสะบัดหน้าหลบสายตา

            "...ได้ยินแล้วก็ดี อั๊วจะได้ไม่ต้องพูดซ้ำสอง"

            "ไม่ต้องห่วง ยังไงฉันก็จะให้เธอพูดอีกครั้งอยู่ดี" ประโยคข้างต้นเรียกให้เจ้าของดวงตาสีฟ้าหันขวับมามองเขาตาขวาง "อย่ามองอย่างนั้นสิ ก็เมื่อกี้เธอไม่ได้พูดกับฉันนี่นา"

            "เฮ้อ..." คางุระถอนหายใจ พอคิดดูแล้ว ตอนบอกรักเธอ โซโกะสารภาพซะยาวยืดเลยนี่นา แถมยังเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ สายตาเขาบอกความรู้สึกที่เขามีอยู่ตลอด มันคงไม่แฟร์ถ้าเธอจะเอาเปรียบเขาแบบนั้น "อั๊วจะพูดทีเดียว ครั้งเดียวน่อ"

            ร่างสูงพยักหน้า รู้สึกว่าหัวใจเต้นระรัวขึ้นมาทันที "อือ"

            คางุระเม้มปาก ก่อนจะสูดหายใจเข้าเรียกขวัญกำลังใจ "อั๊วชอบลื๊อ"

            "..."

            "..."

            "แค่นั้นหรอ" ร่างสูงทำหน้าตาย  ไหล่ที่เกร็งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตกลงทันที

            "...อั๊วเรียบเรียงคำพูดอยู่น่อ"

            "...โอเค"

            คางุระกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ใบหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดออกไป "ลื๊อบอกว่า ลื๊อชอบอั๊วมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว อั๊วคิดว่าตัวเองก็คง...ไม่ต่างกัน อั๊วเสียใจมากเลยน่อ ตอนที่คิดว่าความเป็นเพื่อนของเรามันจบลงแล้ว จนกระทั่งตอนที่ลื๊อเข้ามาหาเรื่องอั๊วเป็นครั้งแรกในรอบปี มันทำให้อั๊วรู้สึกดีใจแบบแปลกๆ แต่อั๊วก็ยังเป็นอั๊ว ใครดีมาก็ดีตอบ ร้ายมาก็ร้ายตอบน่อ หลังจากนั้นมาเราก็กลายเป็นแบบนี้"

            "การที่มีลื๊ออยู่ในไดอารี่ทุกหน้าของอั๊ว ทำให้ในที่สุดอั๊วก็รู้ว่า ลื๊อเป็นส่วนสำคัญของชีวิต เมื่อตอนนั้นที่ลื๊อคิดจะทิ้งชีวิตตัวเองเพื่ออั๊ว อั๊วทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ มันเหมือนกับหัวใจอั๊วหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเลยน่อ อั๊วให้เหตุผลตัวเองว่า ลื๊อเป็นศัตรูตัวฉกาจที่หาใครมาแทนไม่ได้อีกแล้ว" คางุระหยุดหัวเราะให้กับความคิดตัวเอง "อากินจังเคยบอกว่า ในชีวิตของคนเราต้องมีคู่ปรับสักคนเพื่อที่ว่าแต่ละวันจะได้ไม่น่าเบื่อเกินไป และอั๊วก็รู้ทันทีว่านั่นคือลื๊อ"

            "...เธอไม่ควรจะเชื่อคำพูดของตาลุงขี้เกียจนั่นมาก รู้มั้ย" โซโกะคอมเมนท์หน้าตาย

            "สายไปแล้วน่อ อั๊วได้นิสัยตานั่นมาเต็มๆ" ร่างเล็กหัวเราะแหะๆ

            เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนสองคน แต่ทั้งสองกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด โซโกะและคางุระนั่งอยู่อย่างนั้น ยิ้มอยู่คนเดียวราวกับคนบ้า ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่มือใหญ่และมือเล็กสอดประสานกันแนบแน่น สิ่งที่ทั้งคู่รู้มีเพียงแค่ว่าจากนี้ไป จะไม่ปล่อยมือนี้ไปอีก

            "สรุป..." โซโกะพูดขึ้นทำลายความเงียบ หันหน้าไปมองร่างเล็กที่อยู่ด้านข้าง "เราเป็นแฟนกันจริงๆแล้วใช่มั้ย"

            "ถึงขั้นนี้แล้วจะไม่ใช่เรอะ"  คางุระเหล่ตามองร่างสูง อีกฝ่ายไม่ตอบ กลับล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะหยิบมาร์กเกอร์ที่สร้างความอับอายให้คางุระเมื่อเช้าออกมา "นั่นลื๊อจะทำอะไรน่อ" ว่าพลางก็มองอุปกรณ์ในมือเขาอย่างไม่ไว้ใจ

            "ประกาศให้ทุกคนรู้สถานะของเราไงล่ะ" ร่างสูงเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ ใช้ปากกัดปลอกปากกาออก แล้วชูมันขึ้นตรงหน้าร่างเล็ก "เอาล่ะ หลับตาแล้วอยู่นิ่งๆซะ"

            คางุระหน้ามืดไปครึ่งแถบ "จะบ้าเหรอน่อ!" ว่าพลางก็ยกมือขึ้นจับหน้าหล่อๆนั่นโขกรั้วตาข่ายเหล็กอย่างเต็มแรง ส่งผลให้มาร์กเกอร์สีดำหลุดมือ กลิ้งหลุนๆลอดช่องว่างระหว่างขอบรั้วกับพื้นดาดฟ้า และตกตึกไปในที่สุด เจ้าของมาร์กเกอร์มองมันดิ่งพสุธาตาละห้อย หันไปมองตัวต้นเหตุ แล้วก็กัดริมฝีปากพลางทำหน้าตาให้น่าสงสารที่สุด

            "นั่นมันคู่หูฉันนะ"

            ร่างเล็กเห็นท่าทางของเขาแล้วก็หัวใจกระตุก หมอนี่ก็น่ารักแฮะ เธอคิด ก่อนจะขับไล่มันออกไป เมื่อนึกได้ว่าที่จริงแล้วร่างสูงเป็นปีศาจโรคจิตในคราบเทวดาน้อยน่ารัก ริมฝีปากเล็กยิ้มแบบผู้ชนะ "ในที่สุด อั๊วก็กำจัดไอ้ตัวปล่อยสารเคมีก่อมะเร็งบนหน้าอั๊วได้ วะฮ่าๆๆๆๆ"

            โซโกะมองเธอหัวเราะได้ใจอย่างหน้าตาย "หัวเราะไปเถอะ ฉันยังมีวิธีอื่นอีกร้อยแปดพันเก้าที่จะเอาไว้แกล้งเธอ"

            "คิดว่าทำได้ก็ลองดูสิน่อ แล้วเดี๋ยวอั๊วจะเอาคืนลื๊อทุกดอก" คางุระยิ้มมั่นใจ "ว่าแต่ลื๊อว่างขนาดมีเวลาไปคิดเป็นพันๆวิธีเลยหรอน่อ"

            "หึหึหึ" โซโกะยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางหัวเราะอย่างชั่วร้าย ยัยหมวยเริ่มเหงื่อตก เพิ่งรู้สึกหวั่นใจกับรอยยิ้มแบบนั้นของเขาเป็นครั้งแรก สัญชาตญาณบอกว่าอะไรก็ตามที่อยู่ในหัวเขา ไม่เหมือนสิ่งที่เธอเคยรับมือมา "แล้วถ้าฉันทำแบบนี้ล่ะ"...ในชั่วเสี้ยววินาทีที่คางุระพยายามคิดว่าเขาจะทำอะไร โซโกะก็ใช้จังหวะนั้นกดร่างเล็กลงกับพื้น!

            "เฮ้! ออกไปจากตัวอั๊ว---อ๊ะ!" ร่างเล็กที่อยู่ด้านใต้พยายามดันร่างสูงออกไป แต่อยู่ๆเรี่ยวแรงที่มีก็เหมือนถูกสูบออกไป เมื่อคนที่อยู่ด้านบนก้มลงมาขบใบหูเธอเบาๆ หัวใจดวงน้อยๆเริ่มเต้นแรงขึ้นให้กับสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย

            "อะไรกันๆ หมดฤทธิ์ซะแล้วหรอ ไหนบอกว่าจะเอาคืนทุกดอกไง" ว่าพลางก็ฉีกยิ้มแบบผู้ชนะ คางุระทั้งอายทั้งเจ็บใจในเวลาเดียวกัน ได้รู้จริงๆว่า 'หัวเราะทีหลังดังกว่า' เป็นยังไง

            "...ก็ลื๊อขี้โกง..." เสียงแปดหลอดของเจ้าหล่อนหดลงเหลือเพียงเสียงกระซิบ อากัปกิริยาของร่างเล็กเหมือนไปกระตุ้นอะไรบางอย่างในตัวโซโกะ และเขาก็ไม่คิดจะห้ามมัน

            "จริงสิ ฉันยังไม่ได้เอาคืนที่เธอทำคู่หูฉันตกตึกเลยนี่นา" ว่าจบก็ใช้มือแหวกคอเสื้อกะลาสีของคนด้านล่าง ลำคอขาวเนียนเย้ายวนปรากฏแก่สายตา โซโกะไม่รอช้า ก้มลงไปประทับรอยจูบทันที

            คางุระรู้สึกว่าร่างกายเธอร้อนขึ้นประมาณร้อยองศาเห็นจะได้ ริมฝีปากอุ่นๆที่ขบเม้มอยู่ที่ลำคอ ลิ้นร้อนๆที่โลมเลียและดูดกลืนผิวเนื้อทำให้เธอแทบจะละลายอยู่ตรงนั้น เรี่ยวแรงของตระกูลยาโตะแทบจะไม่เหลือ...เธออ่อนแอเหลือเกินภายใต้สัมผัสของเขา แต่กระนั้นอีกใจหนึ่งก็หงุดหงิดที่เธอไม่สามารถต้านทานเขาได้ ถึงจะรักแค่ไหน แต่กินจังก็บอกเธอเสมอว่าให้รักนวลสงวนตัว ความคิดนั้นเหมือนตีเข้ากลางหน้าผากร่างเล็ก เธอค่อยๆดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับมา รวบรวมแรงกายทั้งหมดที่มี และ...

            ผลั่ก!!

            ...ตีเข่าใส่ท้องของโซโกะอย่างแรง แรงที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมา แน่นอนว่าพลังของยาโตะนั้นไม่ธรรมดา โซโกะจึงร้องครางออกมาอย่างเจ็บปวด ก่อนที่ร่างสูงจะถูกคางุระผลักกระเด็น ร่างเล็กรีบกระเด้งตัวลุกขึ้นทันที

            "ทะ...ทำบ้า...อะไร..." เจ้าของผมสีน้ำตาลนอนกุมท้อง ตัวงอเป็นกุ้ง แรงกระแทกที่หน้าท้องเมื่อครู่ทำเอาเขาจุกจนแทบจะพูดไม่ออก เห็นสภาพเขาแบบนั้น ร่างเล็กก็อดที่จะรู้สึกผิดปนสงสารหน่อยๆไม่ได้ แต่อีกใจก็สมน้ำหน้า มันช่วยไม่ได้ที่เธอต้องป้องกันตัว ขืนปล่อยให้หมอนี่ทำแบบนั้นไปเรื่อยๆ พวกเธอจะจบลงสภาพไหน คางุระไม่อยากคิดเลย

            "ก็เอาคืนทั้งต้นทั้งดอกไงน่อ" ว่าพลางก็ฉีกยิ้มผู้ชนะ ก่อนจะย่อตัวลงใกล้ๆกับคนถูกตีเข่าใส่ ฝ่ายหลังมองเธอด้วยสายตาที่มีแววโมโหนิดๆ "อากินจังบอกอั๊วว่าต้องรักนวลสงวนตัวน่อ คราวนี้ลื๊อคงไม่บอกว่าอย่าไปฟังที่อีพูดหรอกนะ เพราะถ้าอั๊วทำแบบนี้กับคนอื่น ลื๊อก็คงไม่ชอบใช่มั้ยล่ะ"

            "แล้วทำไม...ต้อง...แรง...ขนาดนี้" ร่างสูงพยายามเค้นเสียงถาม คางุระเอานิ้มจิ้มหัวเขาเล่น

            "เป็นการเตือนน่อ ถ้าลื๊อคิดจะทำรุ่มร่ามเกินขอบเขตกับอั๊วแบบวันนี้อีก ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่อั๊วที่ตีเข่าใส่ลื๊อแน่" เธอตอบ ร่างสูงนึกภาพเขาโดนยัยหมวย อาจารย์กินปาจิ โอทาเอะ ชินปาจิ และอีกมากมายรุมประชาทัณฑ์เขา ภาพนั้นทำเอาโซโกะขนลุกเลยทีเดียว

            ร่างสูงใช้เวลาประมาณสองสามนาทีกว่าความจุกและเจ็บที่หน้าท้องจะค่อยๆจางลง คางุระเอื้อมมือมาฉุดให้เขาลุกขึ้น ร่างสูงคิดจะใช้จังหวะนี้ดึงเธอลงมา แต่แผลฟกช้ำที่ท้องก็ร้อนขึ้นเป็นการเตือน...ดูเหมือนยัยหมวยจะปราบเขาอยู่หมัดเลยทีเดียว

            คางุระช่วยพยุงโซโกะกลับห้องเรียน ระหว่างทางร่างสูงเอาแต่เก็บปากเงียบ ริมฝีปากได้รูปบึ้งตึง ดวงตาหรี่ลงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ เขารู้สึกไม่ชอบใจ ไม่เลยสักนิด รู้ตัวอยู่หรอกว่าตัวเองเล่นแรงไปหน่อย แต่มันความผิดเขารึไงที่เจ้าหล่อนดันน่ารักน่าฟัดเสียขนาดนั้น?!(นั่นคือเหตุผล? : ไรท์) แล้วนี่ยังจะบอกไม่ให้เขาแตะต้องตัวเธออีก แบบนี้มันก็ไม่เห็นต่างจากเมื่อก่อนตรงไหนเลย

            "หึ" คิดแล้วเขาก็รู้สึกหงุดหงิด...หงุดหงิดๆๆๆๆๆ

            เห็นใบหน้างอง้ำของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเธอ เจ้าของดวงตาสีฟ้าก็ถอนหายใจ...ดูเหมือนจะทำเกินไปหน่อยนะเนี่ย... "นี่อาตี๋"

            "อะไร" อาตี๋ของเธอตอบกลับมาเสียงห้วนๆ โดยไม่หันมาสบตาเธอ

            "จริงๆแล้ว...อั๊วก็ไม่ได้จริงจังขนาดนั้นหรอกน่อ ลื๊ออย่าคิดมากสิ" โซโกะหันขวับกลับมาทันที ดวงตาสีแดงคล้ำมีประกายความหวัง "ถ้าแค่จับมือหรือกอด...อั๊วก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ" ครั้งนี้คางุระเป็นฝ่ายหลบตา พูดแล้วก็รู้สึกอยากตบปากตัวเองแรงๆสักสิบที...แบบนั้นมันเหมือนเสนอตัวให้เขาเลยไม่ใช่รึไง!

            "พูดจริงนะ" รอยยิ้มบางเริ่มปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา

            คางุระพยักหน้าแบบลังเลเล็กๆ "ขอแค่ไม่ใช่แบบเมื่อกี้ก็พอน่อ"

            จบประโยค ทั้งคู่ก็มาถึงห้องเรียน พร้อมๆกับที่อาจารย์โอโทเสะมาถึงประตูห้องพอดี คุณครูสาวเหลือน้อยหรี่ตามองทั้งสองคนอย่างเคลือบแคลง นึกสงสัยว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงได้มีสภาพแบบนั้น สายตาแบบนั้นทำเอาคางุระและโซโกะเหงื่อตก แต่โชคยังเข้าข้าง เมื่ออาจารย์ป้าทำเพียงไล่ให้พวกเขาเข้าไปนั่งที่

            ทันทีที่เดินก้าวพ้นประตูเข้ามา เสียงร้องเชียร์ระคนเสียงเป่าปากวีดวิ้วก็ดังขึ้น เพื่อนๆทุกคนในห้องต่างลุกขึ้นมาแสดงความยินดีพร้อมๆกับแซวคู่รักคู่แรกและคู่เดียวของห้อง(ซึ่งเป็นคู่จิ้นกันมานมนาน) มีหลายคนถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับโซโกะ เมื่อสังเกตเห็นว่าเขาดูน่วมแปลกๆ ซึ่งคนถูกถามก็ได้แต่เหล่ตามองร่างเล็กที่ยืนหัวเราะแหะๆ แต่ก็ไม่ตอบอะไรไป ความวุ่นวายทั้งหมดที่ว่ามาจบลงในนาทีต่อมา อาจารย์ป้าตวาดไล่พวกลูกลิงกลับไปนั่งที่ โดยไม่ลืมที่จะร่วมแจมแซวทั้งสองคน ก่อนที่จะเริ่มบทเรียน
------------------------------------------
บทหวานน้ำตาลหยดจัดให้อีกหนึ่งตอนเต็มๆขอรับ
และคาดว่าจะเป็นเยี่ยงนี้ต่อไปอีกสองสามตอน ก่อนจะตัดเข้าดราม่า 555
คิดเห็นอย่างไรก็คอมเมนได้นะขอรับ กำหนดการอัพเดตคือเสาร์หน้า 
แล้วเจอกัน บ๊ะบุย~~

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #183 Fifa30152 (@Fifa30152) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2558 / 12:51
    ฟินนนนตอนนี้มากกเลย
    #183
    0
  2. #159 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:21
    เกือบเสียซิงแล้ว-.,-
    สู้ๆค่ะ^w^
    #159
    0
  3. #135 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:13
    หวานมากคู่นี้ XD
    #135
    0
  4. #120 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 17:44
    ฟิน ! ฟิน !! ฟิน !!!
    #120
    0
  5. #81 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 17:17
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนอ่า
    #81
    0
  6. #56 กอเอี๊ยะ รักษา (@matukorn) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 10:41
    ไรน์คะ ขอทิชชู่หน่อย กำเดาไหล
    #56
    0
  7. #55 สุดาพระพาย (@sudaphapai) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 21:55
    จัดหนักเลยโซคุง =,.=
    #55
    0
  8. #54 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 21:48
    สู้ๆนะคะ
    #54
    0
  9. #52 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 12:36
    อร๊ายยยยฟินๆๆๆๆน่ารักอะไรค์ชอบมากๆๆเลยรอๆไรค์มาอัพอยู่น่ะค่าาาาาแต่งได้น่ารักมั๊กๆเลยรออัพค่าาาาา
    #52
    0
  10. #51 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 22:30
    ขออีกๆๆๆ ขอเอาแบบหวานจัดเต็ม อร๊ายยยย
    #51
    0