[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 11 : LESSON TEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 มิ.ย. 57

Lesson 10

 
Just look at how hot Sougo is, dressed in that outfit. Kagura is blushing!

            โซโกะรู้สึกอยากจะกระโดดออกนอกหน้าต่าง แล้วก็คอหักตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย...อย่างไรก็ตาม ห้องที่เขานั่งอยู่นี่มันอยู่ชั้นล่าง คงไม่มีวันคอหักตายแน่นอน...หรือจะขุดพื้นหนีลงใต้ดินไปซะเลยมั้ยนะ...ไม่ได้ๆนี่มันพื้นคอนกรีตนะเฟ้ย กว่าจะได้มุดดินหนี เขาคงโดนเจ้าหัวหงอกนี่ฟันเละก่อนแน่

            "ว่าไง โซฟาคุง อธิบายมาซิว่าไอ้รอยแดงๆนี่มาจากไหน" คนหัวหงอกที่ว่าถามเสียงเย็น มือชี้ไปที่รอยจ้ำสีแดงบริเวณลำคอของแฟนสาวของเขา พลางหรี่ตามองเขาอย่างเอาเรื่อง...ก็รู้อยู่แล้ว จะถามทำไมฟะ

            ทว่าแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เด็กหนุ่มผมสีคาราเมลก็ยังคงรักษามาดนิ่ง(แบบกวนตีน)เอาไว้ได้ "ไม่เห็นจะต้องถามเลยนี่นา 'จารย์ ก็ไอ้นั่นไง"

            เพี๊ยะ!

            ว่าแล้วก็มือใหญ่ก็ตวัดเข้าตบยุงที่ลอยป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆเขามาได้สักพัก แบมือโชว์ซากยุงบนมือ แล้วก็แถต่อ "ยุงไงล่ะครับ ผมว่าทางที่ดีพาหล่อนไปตรวจเลือดที่โรงพยาบาลดีกว่า ถ้าเป็นยุงก้นปล่องหรือยุงลายขึ้นมาจะแย่เอานะครับ" แม้จะทำการแถได้แนบเนียนอย่างไม่มีที่ติ โซโกะก็อดที่จะเหงื่อตกไม่ได้

            กินโทกิเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อเลยสักนิด แต่เห็นแก่ความพยายาม คนสูงวัยจึงลองเล่นตามน้ำดูสักครั้ง "เห~เป็นอย่างนี้นี่เอง แหมๆ ดูท่ายุงตัวนั้นจะตัวใหญ่มากเลยนะเนี่ย"

            "ใช่ครับ ใหญ่แบบว่า...อย่างนี้เลย" โซโกะพยักหน้ารัวๆ พลางทำท่าทางประกอบโดยการอ้าแขนออกกว้างๆ บ่งบอกว่า 'ยุง' ตัวที่ว่านั้นใหญ่จริง

            "งั้นเหรอ ใหญ่เท่านี้รึเปล่าล่ะ หือ?" ชายหัวหยิกชี้นิ้วไปที่ร่างสูง

            "...ก็ประมาณนั้นล่ะครับ" ร่างสูงเหงื่อแตกพลั่ก แต่ก็ยังคงรักษาหน้านิ่งๆไว้ได้ พวกคุณพ่อหวงลูกสาวเนี่ยน่ากลัวชะมัดเลย ให้ตายสิ เขาสบถอยู่ในใจ

            "แล้วก็เผอิญเป็นยุงตัวผู้ด้วยรึเปล่า" คุณกินว่าพลางก็พาร่างตัวเองไปคุ้ยๆหาอะไรบางอย่างใต้โซฟา ก่อนจะลุกขึ้นมาพร้อมกับพัดกระดาษอันใหญ่ในมือ โซโกะกลืนน้ำลายดังเอื้อก

            "น่าจะ...นะ"

            กินโทกิเหยียดยิ้มแบบฆาตกร ก่อนจะเงื้อพัดกระดาษขึ้น "งั้นก็ตายซะเถอะ ไอ้ยุงโรคจิต!" ว่าจบก็เหวี่ยงแขนฟาดลงมา ทว่า...

            ฟึ่บ! ผัวะ! ผัวะ!

            ...คางุระที่นั่งดูกินจังกับแฟนหนุ่มของเธอคุยกันเหมือนพวกคู่พ่อตา-ลูกเขยในละครน้ำเน่าหลังข่าวแย่งพัดกระดาษในมือกินโทกิมาด้วยความเร็วแสง ก่อนจะใช้มันฟาดใส่สองหนุ่มที่ทำตัวไร้สาระมานานอย่างเต็มแรง คนถูกกระทำก็ได้แต่เอามือกุมหัว ร้องโอดโอยกันถ้วนหน้า

            "เจ็บๆๆๆ" เจ้าเด็กหัวขาวในร่างผู้ใหญ่ร้องเสียงดังไม่อายเด็กตัวจริงอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้วย "ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย ยัยกระเพาะหลุมดำ!"

            "หุบปากน่อ เจ้าหัวฝอยขัดหม้อ! อั๊วต่างหากที่ต้องถามว่าลื๊อทำบ้าอะไรอยู่! อย่าบอกนะว่าลื๊อลากอั๊วกับอาตี๋มาที่บ้านด้วยสีหน้าเหมือนจะฆ่าคนนั่น เพื่อมานั่งเถียงเรื่องยุงไร้สาระน่ะ!" คางุระเอามือเท้าใส่เอว ก่นด่าคนสูงวัยกว่าโดยไม่ได้สนใจอายุเลยสักนิด

            "ยัยหมวยสู้ๆ" โซโกะผู้เฝ้ามองเธอดุคนที่เธอบอกว่ารักเหมือนพ่อร้องเชียร์เบาๆ หารู้ไม่ว่า นั่นทำให้เขาตกเป็นเหยื่อรายต่อไป

            "ลื๊อก็เหมือนกัน มัวแต่พูดเฉไปเฉมาอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัดเลยน่อ" ร่างเล็กว่า ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่ง วางท่าราวกับนักเลงใหญ่ "ไม่ไหวๆ ตัวละครชายในกินทามะมันไม่ได้เรื่องจริงๆน่อ เห็นทีอั๊วคงต้องยึดบทตัวเอกมาแทนซะแล้วมั้ง"

            "เฮ้ยๆ หล่อนอาจจะเป็นนางเอกฟิคนี้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะแย่งที่นั่งคุณกินได้นะเฟ้ย!" คุณกินลุกขึ้นทวงความยุติธรรม(?)

            "เอาล่ะๆ ผมว่าพอก่อนเถอะครับอาจารย์" โซโกะถอนหายใจให้กับความเวิ่นเว้อของไรท์เตอร์ เอาจริงดิ? เปิดตอนมากี่สิบบรรทัดแล้วก็ไม่รู้ แต่ยัยคนเขียนนี่ยังไม่ตัดเข้าประเด็นซักที แล้วทำไมเขาต้องเป็นคนห้ามทัพด้วยเนี่ย ปกตินี่มันหน้าที่ของเจ้าแว่นจืดจางนั่นไม่ใช่รึไง ทำไมพอถึงเวลาที่ทุกคนต้องการ หมอนั่นก็หายหัวไปทุกที...ช่างเหอะ เขาตัดเข้าประเด็นเองก็ได้ "สรุปว่าอาจารย์เรียกเรามาคุยเรื่องอะไรครับ"

            กินโทกิจัดท่านั่งบนโซฟา พยายามทำตัวเข้าโหมดซีเรียส "ก่อนอื่น ขอถามเพื่อความแน่ใจก่อนว่า พวกนายคบกันจริงๆแล้วใช่หรือเปล่า"

            โซโกะและคางุระพยักหน้า ได้รับคำยืนยันแบบนั้นแล้ว คุณกินก็เอามือกุมหน้าผากแบบกลุ้มใจ ส่ายหัวไปมาพลางพึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปฏิกิริยาของผู้อาวุโสตรงหน้าทำให้วัยรุ่นสองคนอดที่จะเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้...ไม่ว่าสิ่งที่กินโทกิจะบอกพวกเขาคืออะไร มันคงไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

            "มีอะไรรึเปล่าน่อ กินจัง" คางุระถาม เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกประหม่าที่จะพูดกับอากินจังของเธอ

            "พวกนายก็รู้ใช่มั้ย ว่าแค่คิดจะเริ่มต้นเรื่องนี้ก็ผิดแล้วน่ะ" ดวงตาปลาตายของกินโทกิไม่สื่ออารมณ์ใดๆ แต่คำพูดเรียบๆของเขาเหมือนกับพัดกระดาษที่แสกเข้ากลางหัวของทั้งสองคนทันที "คางุระ"

            "อือ" ร่างเล็กเจ้าของชื่อเปล่งเสียงรับอยู่ในลำคอ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ดาดฟ้า จนถึงเมื่อกี้นี้ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เข้ามาในหัวเธอเลย มันเหมือนกับเธอได้ล่องลอยอยู่ในความฝันที่เต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ ท้องฟ้าสีคราม ปุยเมฆสีขาว และสายรุ้งหลากสี แต่เธอก็ถูกสิ่งที่เรียกว่าความเป็นจริงตบหน้าจนตื่น เหงื่อเม็ดโตค่อยๆไหลลงบนใบหน้าพร้อมๆกับหัวใจที่หล่นไปอยู่ตาตุ่ม เธอแทบจะนึกฉากที่พ่อเธอเอาปืนยิงโซโกะตอนที่เขาจับได้ว่าพวกเธอคบกันได้เลย

            คิดถึงความเป็นจริงที่ว่าเขากับเธอไม่ควรจะคงสถานะแบบนี้แล้ว มือใหญ่ก็กำแน่น ถ้าโดนจับได้ ไม่ว่าจะโดยพ่อเขาหรือปาปี้ของคางุระ ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน เขาไม่อยากนึกถึงวันที่พ่อของเขาพากองกำลังชินเซ็นงุมิเข้ามาจับกุมตาเหม่งพ่อของเธอเลย...ไม่อยากเห็นร่างเล็กร่ำไห้...ไม่อยาก...ให้ประกายแห่งชีวิตในดวงตาสีฟ้าครามที่เขาหลงรักต้องหม่นหมอง

            "ฉันก็ไม่ได้จะห้ามพวกเธอหรืออะไรหรอกนะ" อาจารย์ที่แอบสังเกตปฏิกิริยาของศิษย์สองคนอยู่สักพักพูดขึ้น "คุณกินน่ะ เป็นแค่พ่อบุญธรรม แถมยังไม่มีคดีติดตัวเป็นหางว่าวแบบตาเหม่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ เลยจะเตือนเฉยๆ"

            "ได้ยินอย่างนั้น ผมก็ค่อยสบายหน่อย" โซโกะพูด รู้สึกสบายใจขึ้นนิดนึง...นิดนึงจริงๆ

            "งั้นก็แสดงว่า อากินจังจะยอมให้พวกอั๊วคบกันใช่มั้ยน่อ" คางุระถาม แววตามีความหวังลอยพาดผ่าน

            "ก็ใช่น่ะสิ อย่างคุณกินจะไปห้ามอะไรได้เล่า~" คุณกินว่า บรรยากาศเครียดๆค่อยๆผ่อนคลายลง โซโกะกับคางุระประสานมือเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว "แต่จะเตือนอะไรหน่อยนะ" ดวงตาสีแดงหรี่ลง "จงระลึกไว้เสมอว่าความอาจจะแตกเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะฉะนั้น...ถึงตอนนั้นแล้ว อย่าคิดทำอะไรโง่ๆอย่างหนีไปด้วยกัน แบบโรมิโอกับจูเลียตล่ะ คางุระ" ประโยคหลังกินโทกิหันไปพูดกับลูกสาวบุญธรรมของเขาเป็นพิเศษ

            ฝ่ายร่างเล็กอดจะคิ้วกระตุกหน่อยๆไม่ได้ นี่ตาหัวหงอกนี่ไม่มีความไว้ใจเธอเลยใช่มั้ยเนี่ย ถึงเธอจะชอบอ่านวรรณกรรมเรื่องนั้น แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำตามมันเสียหน่อย เธอยังจำได้อยู่เลยว่าครั้งแรกที่ได้ฟังพ่อเธอเล่านิทานเรื่องนี้ เธอด่าโรมิโอว่าโง่ที่ยอมตายตามจูเลียตไป "ไม่ต้องห่วงน่อ อั๊วไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก"

            "โซอิจิโร่คุง เธอก็อย่านำพาแม่นี่เข้าลัทธิเอสเอ็มล่ะ ที่สำคัญ...ห้ามทำร้ายความบริสุทธิ์ของคางุระเด็ดขาด"

            "โซโกะครับ" ราวกับปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ โซโกะรีบแก้ชื่อทันที "แล้วก็ ลูกสาวอาจารย์น่ะ ไม่ได้บริสุทธิ์หรอกนะครับ" ว่าพลางก็เหล่มองร่างเล็ก

            "ลื๊อหมายความว่าไงน่อ! อั๊วออกจะเป็นสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ใส่ซื่อ!" คางุระค้าน

            "ผู้หญิงที่วางแผนฆาตกรรมคนอื่นก่อนนอนน่ะ มันบริสุทธิ์ตรงไหนมิทราบ" ร่างสูงพูดหน้าตาย "ไม่สิ อย่างหล่อนนี่เรียกว่าเป็นผู้หญิงได้ด้วยเหรอ"

            "แล้วอั๊วไม่เหมือนผู้หญิงตรงไหน" ว่าพลางก็ยืดอกแบนๆ ก่อนจะยิ้มมั่นใจเต็มที่ "อั๊วน่ะ เป็นเด็กสาวที่ดีทั้งรูปร่าง หน้าตา แล้วก็จิตใจน่อ!"

            โซโกะจ้องหน้าอกเล็กๆของคางุระนิ่ง "ไม้กระดานอย่างเธอเนี่ยนะรูปร่างดี ส่วนเว้าโค้งก็ไม่มีเลยสักนิด เรื่องจิตใจดียิ่งไม่ต้องพูดถึง" ...แต่กลับน่ารัก น่าฟัด น่าจับกดอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างสูงต่อประโยคในใจ

            "ลื๊ออยากตายรึไงน่อ!" ร่างเล็กแหว ยกก้ำปั้นขึ้นเตรียมซัด

            ผู้อาวุโสหัวหงอก เอ๊ย! คุณกินมองทั้งคู่แล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่จะระบายยิ้มบางๆออกมา ในสถานการณ์แบบนี้ เจ้าพวกบ้านี่ก็ยังเป็นตัวของตัวเองได้...ดูท่าจะเข้มแข็งกว่าที่คิดแฮะ เขาคิดอยู่ในใจ ก่อนจะลุก และเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น ขึ้นไปนอนอ่านจัมป์ของสัปดาห์นี้เงียบๆบนห้อง ปล่อยให้วัยรุ่นใจร้อนสองคนทะเลาะกันต่อไป

            ไม่นานหลังจากนั้น ชินปาจิ โอทาเอะ และคาซึระก็มาที่บ้านคางุระเพื่อทำรายงาน แต่เพียงแค่ก้าวเข้ามาก้าวแรก คาซึระก็ต้องถูกส่งกลับบ้านทันที เนื่องจากหนุ่มผมยาวผู้อับโชคโดนลูกหลง(ลูกเตะ)เข้าเต็มๆที่กลางหน้า ชุลมุนกันอยู่สักพัก แต่ในที่สุดทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ

            วันนี้ก๊วนของเธอก็ขึ้นไปมั่วสุม(อย่าพูดอะไรที่มันทำให้คนอ่านเข้าใจผิดสิครับเจ๊!!! : ชินปาจิ)(หุบปากน่าเจ้าแว่นไร้ประโยชน์ : โซโกะ)(อะไรของคุณเนี่ย!! เมื่อกี้ก็บ่นว่าผมไม่ทำหน้าที่ พอผมตบมุขก็ว่าผมซะงั้นอ่ะ! แล้ววงเล็บมันจะยาวไปแล้วนะเฟ้ย กรุณาอย่าออกทะเลนักสิครับ ไอ้คุณไรท์!! : เจ้าแว่นไร้ประโยชน์) ที่ห้องของเธออีกเช่นเคย สิ่งที่ต่างไปคือ แต่ละคนพกโน๊ตบุ๊คมาพิมพ์รายงาน บ่งบอกว่ารายงานชิ้นนี้เริ่มมีความคืบหน้าบ้างแล้ว พอรู้สึกว่าเริ่มดึก พี่น้องชิมูระก็ของตัวกลับบ้าน ทิ้งไว้แค่เพียงโซโกะและคางุระอีกเช่นเคย

            ร่างเล็กนั่งเท้าคางอยู่หน้าจอแลปท็อป คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นโบว์ โซโกะกดเซฟงาน ปิดเครื่อง แล้วเดินมาหาคางุระที่วันนี้ขยันผิดปกติ "ทำหน้าเครียดเชียวยัยหมวย เดี๋ยวก็หน้าแก่เร็วหรอก"

            คนโดนว่าละสายตาจากหน้าจอ หันไปมองคนกวนประสาทตาขวาง แล้วก็ค้อนให้วงโต "แล้วลื๊อก็ทำให้อั๊วเครียดยิ่งกว่าเดิมน่อ" โซโกะหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางของเจ้าหล่อน ก่อนจะอ่านหัวข้อที่คางุระรับผิดชอบ

            "จงแสดงความคิดเห็นต่อวรรณกรรมเรื่องนี้ และถ้าหากว่านักเรียนเป็นตัวละครหลักของเรื่อง นักเรียนจะมีวิธีแก้ปัญหาอย่างไร?..." ร่างสูงเลิกคิ้วให้กับความเปิดกว้างของคำถาม แล้วก็ยิ้ม "เห...นี่มันเหมือนเป็นการคิดหาทางออกเรื่องของเรากลายๆเลยนะ"

            "ก็ใช่น่ะสิน่อ" เจ้าของผมสีส้มแดงพูดเสียงนิ่ง "เพราะฉะนั้น..." ว่าพลางก็ขยับก้นให้มีที่ว่างบนเก้าอี้ ก่อนจะตบพื้นที่ตรงนั้น "มาช่วยกันคิดซะดีๆ"

            โซโกะทำตามที่ร่างเล็กบอกอย่างว่าง่าย ก็นะ ได้นั่งชิดกันแบบนี้ เขาก็ได้กำไรอยู่ดีนี่นา "ก่อนอื่นฉันว่า เราต้องเขียนเท้าความลงไปก่อนว่า การแก้ปัญหาของตัวละครหลักเรื่องนี้มันไม่ถูกต้อง แล้วก็ให้เหตุผลว่าทำไม" ร่างสูงออกความเห็น คางุระพยักหน้า ทำท่าคิดเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มลงมือพิมพ์คำตอบลงไป โดยมีร่างสูงช่วยติและแนะนำอยู่ข้างๆ...นับเป็นครั้งแรกที่ทั้งสองสามารถพูดคุยกันได้ปกตินานเกินห้านาที

            "ส่วนวิธีแก้ปัญหา..." คางุระพึมพำ จากนั้นก็หันไปขอความเห็นของร่างสูง  ตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งสังเกตว่าใบหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก เธอจึงอดที่จะเขินหน่อยๆไม่ได้

            จุ๊บ~!

            "อ๋า~~~~!" โซโกะจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากบาง ทำให้คางุระหน้าแดงขึ้นทันที ร่างเล็กผงะออกเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดปาก ด้วยกลัวว่าจะโดนฉวยโอกาสอีก "ลื๊อลักจูบอั๊วอีกแล้ว!" คางุระใช้มือทุบตีแขนของร่างสูง "ไปนั่งไกลๆอั๊วเลยน่อ อาตี๋โรคจิต"

            ร่างสูงกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะรวบมือสองข้างที่ประทุษร้ายแขนเขามาไว้ด้วยมือข้างเดียว เห็นได้ชัดว่าเจ้าหล่อนไม่คิดจะทำร้ายเขาจริงจัง เพราะถ้าเธอทำ ก้นเขาคงย้ายลงไปอยู่ที่พื้นนานแล้ว "นี่ ยัยหมวยจอมตะกละ" เขาเรียกเธอ มืออีกข้างรวบเอวให้เธอเข้ามาใกล้เขามากขึ้น คิ้วสีคาราเมลย่นลงเล็กน้อย บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังจริงจัง

            "อะ...อะไร" คางุระพูดเสียงเบา สงสัยว่าอยู่ๆทำไมตานี่ถึงได้ซีเรียส

            "ความสัมพันธ์ของเรามันไม่เสถียร ถ้าโดนจับได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะจบ เธอรู้ใช่มั้ย"

            "ก็...ใช่" เจ้าของดวงตาสีฟ้าครามตอบ แล้วหลุบตาลงมองมือแทนที่จะสบตาสีแดงคล้ำคู่นั้น

            "มองตาฉัน" เขาพูด น้ำเสียงฟังเหมือนออกคำสั่งกลายๆ คางุระจึงทำตามอย่างว่าง่าย "เพราะงั้น ทำไมเราไม่ใช้ทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกันให้มีค่าล่ะ...ที่สำคัญ...เมื่อกี้ฉันก็ไม่ได้ทำเกินขอบเขตด้วย"

            คางุระไม่ได้พูดอะไรกลับ เธอคิดทบทวนคำพูดของโซโกะไปมาอยู่ในหัว แล้วก็ตัดสินใจได้ว่าเธอควรจะทำอย่างที่ว่า แต่ทันใดนั้น เธอก็สะดุดกับประโยคนึงของเขา

            ถ้าโดนจับได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะจบ...จบงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับโรมิโอและจูเลียตเลยน่ะสิ! คนอย่างคางุระไม่เคยยอมแพ้ เธอไม่ยอมให้เรื่องของเธอเป็นโศกนาฏกรรมแบบนั้นเด็ดขาด

            "อาตี๋...อั๊วว่า อั๊วรู้แล้วน่อ ว่าจะเขียนคำตอบข้อนี้ยังไง" ร่างเล็กขยับยิ้ม หันไปยักคิ้วให้ร่างสูง และลงมือพิมพ์คำตอบทันที "อ้อ"

            จุ๊บ~!

            "ขอบใจน่อ ที่เตือนสติอั๊ว" เธอพูด ก่อนจะหัวเราะคิกคักโซโกะที่นั่งหน้าแดง มือใหญ่ยกขึ้นสัมผัสแก้มข้างที่ร่างเล็กขโมยหอมไปเมื่อครู่...ให้ตาย...ขืนเธอทำแบบนี้บ่อยๆ อีกไม่นานฉันได้เผลอจับเธอกดจริงๆแน่...

           

            แกร็ก...แอ๊ด~~

            "เฮ้ย คางุระ ไปนอนได้---" คุณพ่อหัวหงอกเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว เปิดปากบอกจะให้ไปนอน แต่ก็หยุดเมื่อเห็นร่างเล็กฟุบหลับอยู่หน้าจอโน๊ตบุ๊ค โดยที่ข้างๆมีแฟนหนุ่มของเธอนอนหลับอยู่ในท่าเดียวกัน...และเก้าอี้เดียวกัน...ร่างสูงเดินไปที่ทั้งสอง หมายมั่นในใจว่าจะประเคนมะเหงกให้กินสักคนละสองครั้ง ก่อนที่จะสะดุดเข้ากับเนื้อหาที่อยู่บนหน้าจอ เขาอ่านย่อหน้าแรกแบบข้ามๆพอจับใจความได้ สิ่งที่เขาให้ความสนใจคือย่อหน้าต่อมา

            ถ้าอั๊วเป็นหนึ่งในตัวละครหลัก ซึ่งก็คือ อาโรมิโอหรืออาจูเลียต อั๊วจะไม่มีวัน ไม่มีทาง และไม่มีทางที่จะแอบหนีไปกับอีกฝ่ายเด็ดขาด ในฐานะของผู้หญิงคนหนึ่ง อั๊วอาจจะรักโรมิโอ และหลงอีจนถอนตัวไม่ขึ้น แต่ถึงกระนั้น ในฐานะลูกสาว ครอบครัวก็เป็นสิ่งที่สำคัญสำหรับอั๊วเช่นกันน่อ อั๊วไม่สามารถปล่อยให้ความรักมาบังตา แล้วทำตัวเป็นเด็กอกตัญญู ทอดทิ้งคนที่ชุบเลี้ยงอั๊วมาด้วยความรักได้ ยิ่งไปกว่านั้น การหนีไปด้วยกันเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุน่อ ซึ่งมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น มีแต่จะทำให้ปมขมวดพันกันยุ่งยิ่งกว่าเดิม ถ้าหากโรมิโอและจูเลียตไม่ตายและหนีไปด้วยกันสำเร็จ คาปุเล็ตกับมอนตะคิวก็คิดว่าอีกฝ่ายลักพาตัว หรือทำร้ายลูกของตัวเอง ความโกรธแค้นระหว่างสองตระกูลก็จะเพิ่มพูนขึ้น ทำให้โอกาสที่จะมีโรมิโอกับจูเลียตรุ่นสองมีอยู่มาก

          ดังนั้น ถ้าเป็นอั๊ว อั๊วจะแก้ปัญหาที่ต้นเหตุน่อ อั๊วจะทำทุกอย่างเพื่อให้ทั้งสองตระกูลหันมาปรับความเข้าใจกัน และเป็นมิตรต่อกัน ถึงจะยากสักแค่ไหน ล้มเหลวสักกี่ครั้ง อั๊วก็จะไม่ยอมแพ้น่อ เพราะอั๊วเชื่อว่าความรักจะช่วยให้อั๊วกับโรมิโอของอั๊วฝ่าฟันอุปสรรคไปได้ในที่สุด เพื่อที่ว่า เราจะได้รักกันโดยไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้น

            อ่านจบแล้วกินโทกิก็ระบายยิ้มบางๆอย่างพอใจ ถ้าจะถามว่าเขารู้สึกยังไง เขาบอกได้คำเดียวว่า...เขาประทับใจมาก แล้วก็ภูมิใจมาก ที่เด็กหญิงที่เขาเลี้ยงดูมาเติบโตเป็นเด็กสาวที่แข็งแกร่งทั้งกายและใจ...โอเค นั่นมันสองคำ...เราคงเป็นห่วงมากไปเอง คางุระ...โตแล้วสินะ เขาคิด ก่อนจะปลุกเด็กทั้งสองคน

            "โอคิตะคุง บ้านช่องไม่มีให้กลับหรือไง" เขาพูดเสียงปลาตาย แม้จะไม่ดังนัก แต่ก็ได้ทำการปลุกสองคนที่อยู่ในห้วงนิทราสำเร็จ

            "อือ...อ้าว...อาจารย์ กี่โมงแล้วเนี่ย" เจ้าของเรือนผมสีคาราเมลบิดขึ้เกียจ ก้มลงดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือแล้วก็เบิกตากว้าง "ตายล่ะสิ...สี่ทุ่มแล้วนี่หว่า"

            "กินจัง...ขออีกห้าชั่วโมง..." คางุระเพียงลืมตาข้างเดียว พูดประโยคเดิมๆที่เธอพูดทุกเช้า ก่อนจะหลับตานอนต่อ

            "เฮ้ยๆ ถ้าจะนอนอีกห้าชั่วโมงก็ไปนอนที่เตียงนู่นไป" คุณกินพูด แล้วดึงคอเสื้อด้านหลังคางุระเพื่อให้เธอลุกขึ้นมา

            "งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ร่างสูงยืนขึ้นกล่าวลา ก่อนจะหันไปพูดกับร่างเล็ก "ไปนอนดีๆไปยัยหมวย แล้วค่อยไปเจอกันในฝันที่มีแต่เรา กุญแจมือ แส้ แล้วก็เทียนนะ"

            รู้สึกว่าประโยคมันแหม่งๆ คุณกินออกปากไล่ทันที "จะกลับก็รีบไปสิ ซาดิสม์คุง"

            "คร๊าบๆ" รับคำเสียงตาย แล้วก็เดินออกไปจากห้อง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้กลับบ้าน

            คุณกินจัดการลาก(ย้ำว่าลาก)คางุระลงมาจากเก้าอี้ โยนร่างเล็กลงบนเตียง แล้วก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้ "ถ้าจะไปเจอกับเจ้าหมอนั่นในฝันจริงๆ อย่ายอมให้มันแตะอุปกรณ์พวกนั้นเด็ดขาดล่ะ ทางที่ดี ยึดมาใช้เองจะดีที่สุด"

            เมื่อสั่งเสีย(?)เรียบร้อยแล้ว คุณกินก็เดินออกจากห้องเพื่อจะไปนอนบ้าง แอบหวังอยู่ในใจว่าขอให้ได้ฝันถึงนักข่าวเค็ตสึโนะ อานะ กับตัวเขากุ๊กกิ๊กกันบ้างอะไรบ้าง คิดดังนั้น ตาหัวหงอกก็ทำหน้าหื่น ก่อนจะเช็ดน้ำลายที่ไหลออกจากมุมปาก

--------------------------------------------
อัพตามกำหนดการขอรับ ตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ 555 นอกจากฉากเลี่ยนๆ และคาดว่าจะเป็นอย่างนี้ต่อไปอีกสองตอน ก่อนจะเข้าโหมดดราม่า
ไรท์เขียนเข้าใกล้ตอนจบเข้าไปทุกที ตามที่วางโครงเรื่องไว้ก็เหลืออีกประมาณสามตอนก็จะถึงตอนจบ
เอาเป็นถ้าถ้าเขียนจบเมื่อไหร่ ไรท์จะลงถี่ขึ้น เป็นสัปดาห์ละสองตอน(ซึ่งคงอีกยาวไกล)
กำหนดการอัพครั้งต่อไปคือ วันเสาร์หน้าเช่นเคย แล้วเจอกัน
คอมเมนท์ด่า/ให้กำลังใจกันได้นะขอรับ ไรท์ขอเอาหัวคุณกินเป็นประกัน(เฮ้!! : คุณกิน) ว่าไรท์อ่านทุกคอมเมนท์ จากนั้นก็หน้าบานไปทั้งวัน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

197 ความคิดเห็น

  1. #160 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:24
    แหม่ถ้าพี่จะลวนลามขนาดนั้นจับกดโล๊ดดดด-.,-

    #160
    0
  2. #136 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:20
    โซโกะนี่มันซาดิตส์จริงๆ
    #136
    0
  3. #121 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 18:09
    ทั้งซึ้งทั้งฟิน
    อ่านไปยิ้มไป
    #121
    0
  4. #82 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 18:23
    อ่านแล้วหยุดยิ้มไม่ได้เลย -,,-
    #82
    0
  5. #61 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 20:30
    55555555  ทางที่ดีให้ยึดมาใช้เอง  ตูขรรรมมมมม
    #61
    0
  6. #60 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 19:06
    สู้ๆนะคะ
    #60
    0
  7. #59 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 17:39
    รออๆน่ะค่ะ
    #59
    0
  8. #58 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 17:38
    เยยย้ไรค์อัพแล้วตามสัญญาค่าาาาาาาาน่ารักที่สุดเล๊ยยยยยยยอ่าาาาอ่านไปตัวปิดไปเลยอ่าาาาา><เขินแทนนนนน น่ารักค่าา55555ฮาตอไปเจอกันในฝันที่มีแต่เรา โซ่ แซ้ กุญแจ เทียน555555 ทำแบบที่คุนกินบอกนะคางุระจังเก็บมาใช่เงดีที่สุด555555สู้ๆค่ะไรค์รอๆๆๆค่าาาสส
    #58
    0
  9. #57 MC Holiday (@mch-555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 16:59
    สุดยอดเลยครับ อ่านไปตัวบิดไป>////<
    //สู้สู้ นะครับไรท์
    #57
    0