[Fic Gintama] Sadistic Romeo X Gluttonous Juliet (OkiKagu)

ตอนที่ 9 : LESSON EIGHT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    7 มิ.ย. 57

Lesson 8


Kagura : Hey, don't touch my beautiful hair, you sadistic bastard!// grabbed his hair  Sougo : Looks like mine is longer. I win this time.     Kagura : In your dreams, mine is longer.

            ในที่สุดคางุระก็ได้ไปโรงเรียนในวันต่อมา ทว่าท่าทางของเธอกลับไม่สดใสเหมือนปกติ ขอบตาที่ดำคล้ำสูสีกับน้องหมีพันธุ์หนึ่งบ่งบอกว่าเธอไม่ได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ ส่วนตัวต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คนซาดิสม์ที่ฉวยโอกาสเธอถึงสองครั้งในวันเดียวกันนั่นแหละ พอเธอหลับตา ใบหน้าหล่อเหลาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยเข้ามาในสมองเธอทุกที ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆในท้อง และใจเต้นผิดจังหวะ

            เมื่อคืนหลังจากที่โดนขโมยหอมไปอีกทีหนึ่ง โซโกะก็โดนยัยหมวยเอาหัวกระแทกเข้าให้ โทษฐานลวนลามเธอ และแน่นอนว่าคนฉวยโอกาสโดนเธอเชิญ(ไล่)กลับห้องเขาไปทันที

            "อรุณสวัสดิ์น่อ..." ร่างเล็กที่มีสภาพไม่ต่างจากซากศพเดินได้กล่าวทักทายเพื่อนร่วมห้องที่มีอยู่เพียงน้อยนิด เนื่องจากชาวห้อง 3-Z นั้น จะไม่โผล่หน้ามาเด็ดขาดหากไม่ได้ยินเสียงออดเข้าเรียน

            "อรุณสวัสดิ์คางุระจัง" ชินปาจิทักทายกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสงสัยเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนสาว "ไม่สบายรึเปล่าน่ะ ดูท่าทางเหนื่อยๆ" เขาถาม น้ำเสียงมีความห่วงใยเจือปน แต่คางุระส่ายหน้า

            "ต๊าย~~ยัยหนูหมวย ทำไมวันนี้ยกระดับจากลิงภูเขาเป็นซอมบี้ลิงภูเขาซะแล้วล่ะ" แคทเธอรีน สาวหูแมวหน้าเหียกกล่าวอย่างมีจริต มือยกขึ้นเท้าเอว เชิดใบหน้าราวกับนางพญาพลางมองคางุระอย่างเหยียดๆ "แต่ก็อย่างว่าแหละนะ จะสภาพไหน หล่อนก็ยังสวยเซ็กซี่สู้ท่านแคทเธอลีนคนนี้ไม่ได้อยู่ดี" ว่าจบ แม่นางก็สะบัดบ๊อบ  ชาวห้อง 3-Z ที่อยู่นะที่นั้นทำหน้าขยะแขยงกันเต็มที่

            "พูดมาได้นะเจ๊! หน้าอย่างเจ๊ไม่มีใครเค้าเอาไปทำพันธุ์หรอก รู้ไว้ซะด้วย!" หนุ่มแว่นจืดชืดตบมุข

            "ถ้าอย่างหล่อนสวย งั้นฉันก็นางฟ้าแล้วย่ะ" ซารุโทบิ อายาเมะเข้ามาแจม "และแน่นอนว่าถ้าฉันเป็นนางฟ้า คุณกินก็จะตกหลุมรักฉัน จากนั้นเราก็จะ---ปิ๊บ---แล้วก็---ปิ๊บ---กันทั้งวันทั้งคืน อร๊าง~~~...แอ๊ฟ!!" ซัคจังว่าพลางทำหน้าเคลิ้มฝัน แขนสองข้างกอดรัดตัวเองแล้วก็บิดตัวไปมา ก่อนที่รองเท้านักเรียนของสาวอีกนางหนึ่งจะปลิวเข้ากระแทกหัวนางเต็มๆ ส่งผลให้ร่างสมส่วนลงไปกองอยู่ที่พื้น

            "คุณคิดว่ากำลังพูดอะไรให้เด็กฟังกันอยู่คะ คุณซารุโทบิ~~" โอทาเอะเดินเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มชวนขนหัวลุก "ไม่มีใครเขาว่าหรอกนะคะถ้าคุณจะ---ปิ๊บ---กับ---ปิ๊บ---อาจารย์กินปาจิกันทั้งวันทั้งคืน แต่ช่วยคิดถึงเยาวชนที่กำลังอ่านอยู่ด้วยสิยะ!!!"

            "เอ่อ...แต่ท่านพี่ก็กำลังพูดแบบเดียวกันอยู่นะครับ" ชินปาจิพูดพลางเหงื่อตก

            "พี่พูดอะไรเหรอจ๊ะ ชินจัง" เจ้าของสสารสีดำที่เรียกว่าไข่เจียวหันมายิ้มหวานให้กับผู้เป็นน้องชาย ซึ่งก็ส่งผลให้ฝ่ายหลังรู้สึกเย็นวาบไปชั่วขณะ

            "ปะ...เปล่าครับ" หนุ่มเวอร์จิ้นยกธงขาว

            คางุระเดินโซเซไปนอนฟุบที่โต๊ะของเธอ ไม่อยู่ในอารมณ์จะไปสู้รบปรบมือกับสาวหูแมวสุดอัปลักษณ์นั่น โอทาเอะอดที่จะมองตามร่างเล็กไปอย่างเป็นกังวลไม่ได้ นึกสงสัยว่ามีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่เธอกลับไปแล้วหรือไม่

            "อรุณสวัสดิ์" โซโกะเดินเข้ามาในห้อง บอกทักทายทุกคนตามมารยาทด้วยเสียงตายซาก ก่อนสายตาจะสะดุดกับกลุ่มผมสีส้มเพลิงที่นอนหลับเป็นตายอยู่ที่โต๊ะเรียน ร่างสูงยิ้มเจ้าเล่ห์ ความคิดที่จะแกล้งเจ้าหล่อนผุดขึ้นมาเป็นสเต็ปๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆเป้าหมาย แล้วก็ล้วงมาร์กเกอร์สีดำออกมาจากกระเป๋ากางเกง(ที่เขาพกไว้ติดตัวตลอดเผื่อสถานการณ์แบบนี้) ตามปกติ เขามักจะเติมหนวดหรืออะไรน่าเกลียดลงไปบนหน้า แต่ปฏิกิริยาของเธอเมื่อคืนทำให้เขาคิดมุขใหม่ๆออก

            มือใหญ่เริ่มลงมือเขียนตัวอักษรลงไปทั่วใบหน้าน่ารักของคางุระ แต่ไปๆมาๆเขากลับรู้สึกเขินๆซะเอง ใบหน้าเทวดาที่ซ่อนปีศาจไว้ภายในเริ่มซับสีแดงจางๆ พอเขียนเสร็จร่างสูงก็บิดขี้เกียจแก้เมื่อยพอเป็นพิธี ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

            ติ๊งต่อง~~~ครืดดดดดด

            "เอ้าๆ นั่งที่กันได้แล้วเจ้าพวกบ้าทั้งหลาย คาบโฮมรูมเริ่มแล้วนะ" พอออดเข้าเรียนดัง ผมหยิกๆสีเงินของอาจารย์กินปาจิก็โผล่เข้ามาในห้อง นักเรียนทุกคนต่างพาตัวเองกลับหลุม ยกเว้นแต่นินจาสาวผมสีม่วงที่กระโดดเข้าใส่กินโทกิพร้อมกับทำปากจู๋

            "คุณกิน เย็นนี้หลังเลิกเรียนเราไปต่อกันที่โรงแรมXXXกันเถอะนะค๊า~~"

            โครม~~!!

            กินโทกิเบี่ยงตัวหลบร่างของซัคจัง ส่งผลให้เจ้าหล่อนแลนดิ้งหน้าไปชนประตูห้องเรียนเต็มๆ ทุกคนในห้องเพียงชายตามองเจ้าหล่อนโดยไม่แสดงซึ่งอารมณ์ใดๆ ก่อนจะหันเหความสนใจกลับไปที่อาจารย์ที่อยู่หน้าห้อง ตัวคนเป็นครูเองก็ไม่สนใจเจ้าหล่อนเช่นกัน ร่างสูงเตรียมอ้าปากจะรายงานเอกสารที่อยู่ในมือ แต่สายตาก็ไปสะดุดกับเด็กสาวที่นอนฟุบอยู่ที่โต๊ะเสียก่อน

            "เฮ้ยๆ คางุระ ไหงถึงหลับตั้งแต่คาบโฮมรูมเลยล่ะเนี่ย" เขาเรียก แต่เด็กสาวทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมอง ส่งสายตาประมาณว่า 'ก็อั๊วจะนอนอ่ะ ลื๊อมีปัญหาเหรอน่อ' จากนั้นก็กลับไปนอนต่อ ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีก็มากพอที่จะทำให้ตาหัวหยิกเห็นตัวอักษรยึกยือที่สลักอยู่บนใบหน้าของเธอ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังทันได้อ่านข้อความสั้นๆบนนั้นด้วย ดวงตาดุจปลาตายสีแดงเลือดหรี่ลง มองเด็กหนุ่มผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งที่นั่งอยู่ติดกับลูกสาวเขา ซึ่งฝ่ายหลังก็ดูเหมือนจะรู้ตัว แต่ก็ยังคงตีหน้าซื่อต่อไป คุณกินเดินไปหาเป้าหมายโดยไม่สนใจว่าเขาต้องสอนคาบโฮมรูม "โซอิจิโร่คุง"

            "โซโกะครับ อาจารย์" แทบจะทันทีที่โซโกะแก้ชื่อ ด้วยความที่รู้อยู่แล้วว่าตาหัวหยิกธรรมชาตินี่ไม่มีทางจำชื่อเขาได้ล้านเปอร์เซ็นต์ "มีอะไรรึเปล่าครับ ทำหน้าเครียดเชียว เดี๋ยวจะแก่เอานา~" โซโกะหยอก แต่ตอนนี้บุรุษผู้สูงวัยกว่าไม่อยู่ในอารมณ์จะเล่นด้วย

            มือใหญ่ชี้ไปที่ใบหน้าหลับปุ๋ยของคางุระ ก่อนที่จะพูดด้วยเสียงเนิบๆ "โอ้ยๆ โซฟาคุง ไอ้ที่เขียนบนหน้าคางุระนี่มันหมายความว่ายังไง"

            "ผมก็แค่แกล้งยัยหมวยตามปกตินั่นแหละ" หนุ่มผมน้ำตาลยักไหล่

            "แล้วนึกอะไรถึงได้เขียนอะไรชวนเข้าใจผิดแบบนั้นเล่า~" แม้จะยังคงลากเสียงยาวๆ ฟังดูสบายๆ แต่ตอนนี้มุมปากคุณกินกำลังกระตุก "อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจีบลูกสา---ยัยหนูบ้าพลังนี่อยู่"

            "ลูกสาวสินะ เมื่อกี้คุณกำลังจะบอกว่าเธอเป็นลูกสาวคุณสินะ!!" ชินปาจิที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดตบมุข

            "หุบปากน่า ปาสซัง" พูดโดยไม่หันกลับไป ชายหัวหงอก...อะแฮ่ม!! ชายหัวเงินจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างคาดคั้น ซึ่งอีกฝ่ายก็จ้องเขากลับอย่างไม่รักตัวกลัวตาย

            สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ถอนหายใจ "ว้า~~แย่จัง" ว่าพลางก็แสร้งทำเป็นว่ารู้สึกแย่อย่างที่พูด คนอื่นพากันคิดในใจว่าหมอนี่ต้องปฏิเสธประมาณว่า 'อาจารย์เข้าใจผมผิดอย่างนี้ก็แย่สิครับ ใครจะไปชอบยัยสัตว์ประหลาดกระเพาะสี่มิตินี่ได้ลงคอ' ทว่า..."ถูกจับได้ซะแล้วสิ"

            "หา!!!!!!!!" และแล้วทุกคนในห้องนั้นก็ถูกพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเขาคิดผิด ไม่สิ มันคือมุกสินะ มันคือมุกใช่ม๊ายยยยยยย ทุกคนพากันคิดแบบเดียวกัน เฮ้ย ไอ้แว่นจืดจาง ทำไมเวลาอย่างนี้แกถึงไม่ตบมุขฟระ มัวทำอะไรอยู่เนี่ย! และทุกคนก็พากันหันไปมองชินปาจิอย่างไม่ได้นัดหมาย

            "อือ...เออะอะไรกันอยู่ได้ ช่วยเงียบๆกันหน่อยสิน่อ..." ดูเหมือนว่าการร้อง(ตะโกน)ประสานเสียงเมื่อครู่จะปลุกให้ร่างเล็กตื่น

            "เฮ้ย คางุระ" เสียงทุ้มต่ำของคนที่เปรียบเสมือนพ่อของเธอเรียก

            "อะไรน่อ อากินจัง"

            "ไปล้างหน้าซะไป" เขาสั่ง ซึ่งยัยตัวเล็กก็ไม่อยู่ในมู๊ดจะทำตัวดื้อ เธอจึงพยักหน้า แล้วก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ ท่ามกลางสายตาช็อคของทุกคน(ที่ได้อ่านสิ่งที่โซโกะเขียนไว้บนหน้าเธอแล้ว)

            "จั๊กจี้ใช้ได้นี่หว่า โซโกะ" ชายหนุ่มผู้มีความหมกมุ่นอยู่กับมายองเนสทัก ก่อนจะอัดนิโคตินแท่งเข้าปอด และพ่นควันออกมา "ไม่คิดว่าไอ้บ้าซาดิสม์อย่างแกจะคิดอะไรแบบนั้นได้"

            "ไปตายซะ ไอ้บ้าฮิจิคาตะ/ไปสูบข้างนอกไป ไอ้บ้ามายองเนส" สองซาดิมส์พูดขึ้นพร้อมกัน ส่งผลให้เส้นเลือดบนหน้าผากคนถูกไล่เต้นตุบๆ

            "พวกแก๊!!" เขาสบถ แต่ก็โดนทั้งสองคนมองข้ามอย่างสิ้นเชิง อาจารย์กินปาจิหรี่ตามองเด็กหนุ่ม ก่อนที่จะกลับไปสอนต่อที่หน้าห้องเรียน

            อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องน้ำหญิง

            คางุระเดินเอื่อยๆเข้าไปในห้องสุขาที่มีสัญลักษณ์เหมือนผู้หญิงใส่กระโปรงติดอยู่ด้านหน้า ในใจก็ครุ่นคิดว่าทำไมอยู่ๆอากินจังของเธอถึงไล่ให้มาล้างหน้า ทั้งๆที่ปกติเธอนอนหลับก็ไม่เห็นจะสนใจ ร่างเล็กยักไหล่ไม่ใส่ใจ คิดซะว่ามาล้างหน้าให้สดชื่นขึ้นก็แล้วกัน

            และวินาทีนั้นเอง เมื่อคางุระได้เห็นภาพสะท้อนของเธอในกระจก ตัวอักษรคันจิบิดๆเบี้ยวๆที่ต้องอ่านจากหลังไปหน้านั้น ทำให้เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมเจ้าหัวฝอยขัดหม้อนั่นถึงไล่เธอมา ความร้อนค่อยๆไล่กันขึ้นไปกองอยู่บนใบหน้า มือก็รีบเอื้อมไปเปิดก็อกน้ำ และวักน้ำขึ้นมาล้างหน้า ถูแรงๆสองสามที และเงยหน้ามองกระจก จากนั้นก็พบว่ามันแทบไม่จางลงเลย...เดี๋ยวนะ พอคิดดูดีๆแล้ว ตอนนั้นทุกคนทำหน้าแปลกๆใส่เธอนี่นา...หรือว่า...!! ความเป็นจริงที่ว่าคนอื่นๆคงได้เห็นลายมือไก่เขี่ยของอาตี๋โรคจิตนั่นไปแล้วทำให้คางุระไม่อยากกลับไปที่ห้องเรียน ร่างเล็กกัดฟันกรอด หน้าแดงเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว รู้สึกอยากจะกระโดดถีบเจ้าตัวต้นเหตุขึ้นมาทันที

            "อะ...อาตี๋หัวเป็ดดดดดดดดดดดดด~~~!!!"

            'แฟนของอั๊วเป็นอาตี๋สุดหล่อ ชื่อโซโกะน่อ'

 

 

            "แล้ว...คางุระจังว่าไงล่ะ" โอทาเอะถามขึ้นกลางวง ขณะที่แก๊งของเธอกำลังทานข้าวกลางวันกัน คำถามนั้นส่งผลให้คางุระชะงักไปชั่วขณะ ริ้วสีแดงปรากฏขึ้นมาเล็กน้อยบนพวงแก้ม

            "ว่าไง อะไรยังไง อั๊วไม่เข้าใจน่อ" ร่างเล็กแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ก่อนจะฟาดอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อ

            "แหม~~อย่ามาทำใสซื่อไปหน่อยเลยน่ายัยหนู แม่กอริลล่าเพศเมียนี่ถามว่าเธอกับโอคิตะคุงน่ะ ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ"

            พรวดดดด!!

            คำพูดของซัคจังทำให้คนฟังสำลักกันถ้วนหน้า ก่อนทั้งกลุ่มจะพากันส่งอาหารที่กำลังทำการย่อยในปากไปอยู่บนหน้าเจ้าหล่อน นินจาสาวกรีดร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบวิ่งออกไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างเศษอาหารออกไปจากตัว ทิ้งให้คนที่เหลือนั่งไอคอกแค่กกันอยู่ประมาณนาทีกว่าๆ

            "เอ่อ...คางุระจัง อย่าไปสนใจที่ยัยโรคจิตนั่นพูดเลย คนอย่างโอทาเอะจังไม่มีทางคิดอะไรสกปรกแบบนั้นเด็ดขาด" คิวเบพูด

            "ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละครับ" หนุ่มแว่นพยักหน้าเห็นด้วย

            "เรามาว่ากันต่อเถอะ ที่ฉันถามน่ะ หมายความว่า คางุระจังรู้สึกยังไงกับโอคิตะคุงต่างหากล่ะ" สาวผมสีน้ำตาลโบกมือเป็นเชิงบอกว่า ช่างหัวยัยนั่นเถอะ ก่อนจะรุกถามคางุระต่อ

            "ไม่รู้สิน่อ..." ฝ่ายคนถูกถามก็ตอบเสียงอ่อย อมปลายตะเกียบไว้ในปากพลางครุ่นคิด "อั๊วก็กำลังหาคำตอบอยู่เหมือนกัน"

            "เอ๋? ไม่ใช่ว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกันแล้วหรอ" เสียงของกอริลล่าดังขึ้นจากใต้โต๊ะโอทาเอะ

            "ว๊ากกกกกกกก!!!" โอทาเอะร้องเสียงหลง ก่อนเท้างามๆจะถูกประเคนใส่หน้าโรคจิตขาประจำของเธอ

            ผลั่ก!!!!

            "นะ ไนซ์คิกครับ คุณโอทาเอะ" ไม่ได้มีความสำนึกเลยสักนิด คอนโดชูนิ้วโป้งให้กับสาวผมสีน้ำตาล ก่อนจะลุกขึ้นมายืนแบบเป็นผู้เป็นคนปกติ

            "ลื๊อนี่มันน่าสมเพชจริงๆเลยน่อ" คางุระพูดพลางทำหน้าเอือมระอา "แล้วอั๊วก็ไม่ใช่แฟนอาตี๋บ้านั่นด้วย"

            "เอาอีกแล้วหรอ กอริ--คุณคอนโด" ร่างสูงเจ้าของผมสีดำเดินเข้ามาหาสัตว์เลี้ยง เอ๊ย! เพื่อนซี้สตอล์กเกอร์

            "เฮ้ย เมื่อกี้แกจะพูดว่ากอริลลาใช่มะ"

            ฮิจิคาตะเอาบุหรี่ขึ้นมาหนีบไว้บนปาก ก่อนจะหยิบไฟแช็กมายองเนสขึ้นมาจุด "เปล่าซะหน่อย" พูดปฏิเสธ แล้วก็อัดมะเร็งเข้าปอด "ว่าแต่เธอเห็นเจ้าโซโกะบ้างมั้ย" เขาถามคางุระ

            "จะไปรู้ได้ไงน่อ ไม่ได้ตัวติดกันซะหน่อย" เธอตอบ ก่อนจะย่นจมูก "ลื๊อไปแพร่มะเร็งปอดไกลๆเลยไป"

            "อะไรกัน เป็นแฟนกันแต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ไหนเนี่ยนะ" ฮิจิคาตะโก่งคิ้วขึ้น "ถ้าหมอนั่นไปเล่นSMกับสาวที่ไหนจะทำยังไงเล่า"

            "ก็อั๊วบอกแล้วว่าเราไม่ได้เป็นแฟนกันน่อ!" ร่างเล็กแหวใส่ แขนสองข้างยกขึ้นมากอดอก ใบหน้าน่ารักงอง้ำ "แล้วทำไมพวกลื๊อถึงได้เชื่อคนง่ายแบบนั้นน่อ มันอาจจะเป็นการแกล้งเล่นๆก็ได้"

            คนอื่นๆหันไปมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่คิวเบจะพูดว่า "ก็เห็นโอคิตะคุงเขาตามคางุระจังแจมาตั้งหลายปีแล้วนี่นา"

            "หา?"

            "ใช่ครับ นอกจากคุณฮิจิคาตะแล้ว คนที่เขาให้ความสนใจก็มีแต่คางุระจังเท่านั้นแหละ" ชินปาจิเสริม

            "เฮ้ๆ พูดแบบนั้นมันชวนเข้าใจผิดนะ ไอ้บ้านั่นก็แค่พยายามหาโอกาสเขี่ยตรูออกเท่านั้นแหละ" หันไปค้านชินปาจิ ฮิจิคาตะก็หันมาพูดกับคางุระ "ยัยหนูหมวย หมอนั่นอาจจะคอยเอาแต่หาเรื่องเธอ แต่นั่นก็แค่วิธีการแสดงความรักของเจ้าบ้านั่นเท่านั้นแหละ"

            "บอกตามตรงนะ ฉันคิดว่าพวกเธอน่าจะลงเอยกันตั้งแต่มอต้นแล้วด้วยซ้ำ" กอริลลาออกความเห็น

            "มะ หมายความว่า...พวกลื๊อดูออกตั้งนานแล้วงั้นเรอะ!?" ร่างเล็กอ้าปากอึ้งๆ ทุกคนพยักหน้า

            "ก็มีแค่คางุระจังคนเดียวนั่นแหละที่ดูไม่ออก" ผู้เปรียบเสมือนพี่สาวยิ้มให้เธออย่างเอ็นดู "อย่ามัวคิดนานนักล่ะ ถ้ารอนานเข้ามากๆ ระวังเขาจะจับรวบหัวรวบหางเอานะ"

            "ท่านพี๊!!" หนุ่มแว่นโอตาคุไอดอลร้องเสียงหลงผิดไปหลายคีย์ ใบหน้าจืดจางเริ่มขึ้นริ้วแดงๆตามประสาหนุ่มเวอร์จิ้น "พูดอะไรน่ะครับ!? คางุระจังยังเด็กนะครับ ไปพูดแบบนั้นกับเธอได้ยังไง!"

            คนเป็นพี่สาวถอนหายใจ "คางุระจัง มาด้วยกันหน่อยสิ" ร่างเล็กมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ก่อนจะพยักหน้า และเดินตามอาเจ๊ของเธอไป
---------------------------------------------------------------------
คิดถึงไรท์ไหมเอ่ย?
เห็นมีคนบอกว่าไรท์ไม่อัพ ขอแจ้งไว้ตรงนี้เลยนะขอรับว่าไรท์จะอัพแค่สัปดาห์ละตอน ขออภัยด้วย
แจ้งให้ทราบก่อนว่า ตอนที่ 10 และ 11 จะลงทีละครึ่งตอนนะขอรับ เนื่องจากมีความยาวมากกว่าตอนอื่นๆประมาณ 1.5 เท่า(เหตุผลจริงๆคือ กลัวแต่งไม่ทัน แล้วจะไม่ได้ลง เพราะไรท์เพิ่งเขียนตอนที่ 12 จบเอง)
ไรท์ขอโทษจริงๆที่แต่งไม่ค่อยยาว แถมยังอัพไม่บ่อย T^T  แต่ขอให้รีดเดอร์ผู้น่ารักของไรท์เข้าใจหน่อย ว่าไรท์อยู่มอหกแล้ว การบ้านมันเยอะมากจริงๆ แต่ไรท์สัญญาว่าจะแต่งให้จบ
ใครมีความเห็นอย่างไรก็เมนท์กันได้นะขอรับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

196 ความคิดเห็น

  1. #158 หญิงเฟ้ย'..' (@sowhat-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 18:18
    ซัสจังฮาได้ทุกที่จริงๆ-..-
    อั้ยยยยในที่สุดก็จิได้เป็นแฟนกัลลลลล*w*
    #158
    0
  2. #134 `✖F E W S (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:08
    โซโกะสดความเป็นเจ้าของมาก 555
    #134
    0
  3. #119 ลิง'คิงคอง. (@palaroy21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 17:25
    อาตี๋โซโกะนี่สุดยอดเลยจริงๆ55555555.
    #119
    0
  4. #80 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 16:55
    ไรท์สู้ๆค่ะ
    #80
    0
  5. #53 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2557 / 21:39
    สู้ๆนะคะ
    #53
    0
  6. #50 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 17:15
    แหม โชโกะ คิดจะรุกก็รุกหนักเลยนะเหม่ๆ แสดงความเป็นเจ้าของไปไหนนนนนน //คุณกินบทเยอะขึ้นเรื่อยๆและ ดีใจ YoY
    #50
    0
  7. #48 Kamui_SM (@peemaism) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 00:02
    เริ่ดมากค่ะ
    #48
    0
  8. #47 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 19:28
    เยยย้ๆไรค์มาอัพแล้วววววววกรี๊ดดดดดดดด จุดพุๆๆๆ555555สนุกมากๆเลยค่ไรค์มาอัพอีกน่ะค่ะอาทิตละ2ตอนไม่ได้หรอค่าาาาารออๆๆๆอยู่น่ะค่ะจะติดตามตลอดๆๆเลยยยยยสู้ๆน่ะค่ะไรค์
    #47
    0
  9. #46 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 18:17
    ขอบคุณมากค่ะ ซึ้งเบย. สู้ๆนะค่ะ ติดตามตลอด
    #46
    0