SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 32 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

ฟื้นขึ้นมาเถอะไคในฐานะของราชาจงอินอย่างเต็มตัว...นครซูซาต้องการกษัตริย์เช่นเจ้า

เราไม่ได้ต้องการชนะเพราะชัยชนะของเราองค์ชายอู๋ฟานจะเป็นคนนำมา...เราแค่ถ่วงเวลาเพื่อรอ

ภาพที่เห็นทำให้องค์ชายเซฮุนแทบลืมหายใจ...นี่เขาตายไปแล้วหรือไร

เพราะถ้าเขายังไม่ตายแล้วทำไมถึงมีเทพรูปงามจากสวรรค์มาอาบน้ำอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยเล่า

    ****************************************************************************************************************

                                             

 

เสด็จปู่ข้าเคยสอนไว้  ราชาจะเป็นใครประชาชนไม่เคยสนใจหรอก  ขอเพียงคนๆ นั้นปกป้องเขาได้  ให้เขาได้มีกินมีอยู่  เขาก็เรียกคนๆ นั้นว่าราชาแล้ว   ในขณะที่กำลังจะกลับม้าเร็วก็ควบเข้ามา  นายทหารถลาเข้าคุกเข่าเบื้องหน้าของราชาจงอิน  ทูลฝ่าบาทคีรัมกำลังจัดทัพใหญ่หมายทุ่มกำลังพลเพื่อบุกเราแล้วพะยะค่ะ

 

 

นครซูซา ... กำแพงเมืองชั้นกลาง ... ทหารสองหมื่นกว่านายที่เหลืออยู่ต่างเตรียมพร้อมชุดเกราะพร้อมรบกับทหารของคีรัม  ท่านแม่ทัพโปรดสั่งการ  เราจะสู้ตายไม่ยอมให้พวกมันผ่านเข้ามาได้หรอก  เราจะปกป้องแผ่นดินนี้จะไม่ถอยให้พวกมันได้เข้าไปฆ่าพี่น้องเราแม้สักคน  ดังที่ราชาจงอินได้รับสั่งไว้   เสียงโห่ร้องของทหารดังกังวานมาถึงกระโจมชั้นในสุด  ราชาจงอินที่กำลังแต่งชุดเกราะชะงักมือนิ่งฟังเสียงตะโกนจากด้านนอก

 

 

ราชาจงอินถอนหายใจออกมาหนักๆ แล้วเดินไปหาร่างที่นอนหมดสติของไค  หลายวันแล้วที่ไคนอนหลับอยู่แบบนี้  หลายวันแล้วที่ไคไม่ฟื้นขึ้นมาเลย  และหลายวันแล้วที่แบคฮยอนและดีโอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย  จงแดกับซิวหมินก็หมดสติไปไม่ยอมฟื้น  หรือนั่นเพราะไคยังไม่รู้สึกตัว  ตอนนี้ชะตาชีวิตของไคถูกผูกเอาไว้กับซูซาอย่างแท้จริงแล้วสินะ  กษัตริย์อินฮวางในอนาคตนั่นคงไม่ใช่เขาจริงๆ นั่นแหละ  เพราะเขารู้ตัวดีว่าไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น

 

 

ไค   ราชาจงอินยืนพูดกับร่างที่นอนหลับนิ่ง ข้ารู้สึกเหมือนเจ้าเป็นข้าอีกคนจริงๆ ดังที่ได้เคยพูดไว้จริงๆ นะ  รู้สึกว่าเจ้าก็คือข้าอีกคนในอีกภพ  และรู้สึกเหมือนเจ้ากับข้าเป็นพี่น้องกันอย่างแท้จริง  อา  เรื่องเรามันช่างเหมือนเรื่องตลกที่พอเจ้ามาหน้าที่ข้าก็หมดลง  บางทีข้าควรหายไปเสียแต่แรกเหมือนดังที่เจ้าเข้าใจว่าข้านั้นตายไปแล้ว  แต่ข้าก็ยังดื้อดึงยังดันทุรังที่จะกลับมาอีก  ทั้งๆ ที่เรื่องการปกครองก็สู้เจ้าไม่ได้

 

 

ข้ารู้สึกโกรธมากๆ ตอนที่รู้ว่าเจ้าได้รับการนับถือจากพวกขุนพลและเหล่าเสนามากกว่าข้า  แต่ว่า ... จะดื้อดึงต่อไปก็คงไม่ใช่ที่อีกแล้ว ... ไคหากเจ้าได้ยินจงฟังข้า ... ฟื้นขึ้นมาเถอะไค ... ไม่ใช่ในฐานะของเจ้าอีกแล้ว ... แต่เป็นในฐานะของราชาจงอินอย่างเต็มตัว ... นครซูซาต้องการกษัตริย์เช่นเจ้า ... ตื่นขึ้นมาเถอะไค ... ในฐานะของกษัตริย์อินฮวาง  กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ดังที่คยองซูและแบคฮยอนได้ว่าเอาไว้

 

 

ราชาจงอินก้มหน้าลงพร้อมมือหนาที่กำกันไว้แน่น หากเจ้าฟื้นมาในตอนนี้ข้ายินดีนะไค ... แม้แต่บัลลังก์ข้า  ข้าก็ยกให้เจ้าได้  แต่ข้าขอร้อง ... ปกป้องบ้านเมืองข้าด้วย ... ปกป้องประชาชนข้าด้วย  หากเจ้าสามารถทำได้...ข้า...ข้าจะยอมยกทุกๆ อย่างที่ข้ามีให้กับเจ้า  ทุกๆ อย่าง  ... ได้โปรดเถอะไค   ร่างสูงหลับตาลงปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเป็นสาย  ราชาจงอินมองร่างที่นอนนิ่งตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่จะหันหลังเดินออกมา  แต่ ...

 

 

ทุกอย่างหน่ะผมไม่เอาหรอก   ราชาจงอินชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังตน  ไคค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง  แม้ใบหน้าจะซีดเซียวหากแต่แววตากลับแข็งกร้าว  มันคือแววตาของนักสู้ที่แท้จริง  แววตาดุจพญาสิงห์ที่พร้อมจะแผ่อำนาจให้สรรพสัตย์ทั่วทั้งป่าต้องยอมสยบ  ไคค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน  ฟันกรามขบกันแน่นเพื่อข่มความเจ็บ แค่รับปากผมอย่าได้คิดเอาชีวิตประชาชนไปทิ้งอีก  ไม่งั้นราชาก็ราชาเหอะผมชกฟันหักจริงๆ

 

 

ไคหันไปมองด้านนอกเสียงโห่ร้องของทหารทำให้ไคคลี่ยิ้มบาง  รู้ไหมการจะชนะศึกไม่ใช่แค่กำลังคน  แต่มันรวมถึงขวัญและกำลังใจด้วย  ตอนนี้ผ่านมาได้กี่วันแล้วนับแต่วันที่องค์ชายอู๋ฟานพากำลังคนออกไป ไคหันกลับไปถามราชาจงอินที่ยืนอยู่ รวมได้แปดวันแล้ว  กองทัพคีรัมก็นิ่งไม่ยอมบุก  เขาต้องการทำลายขวัญของพวกเราสินะ   ไคพยักหน้ารับ แค่ห้าวันก็น่าจะพอ  วันแรกยึดผ่านเมืองแรก  วันที่สองยึดผ่านเมืองที่สองและสาม

 

 

ตอนนี้องค์ชายอู๋ฟานน่าจะยึดคีรัมที่ไร้ทหารปกป้องได้แล้ว  เอาหละเราจะออกไปเผชิญหน้ากับคีรัม  ส่วนที่เหลือเราต้องมาลุ้นกันหละว่าองค์ชายอู๋ฟานจะกลับมาทันการไหม  ต้านคีรัมไว้เพื่อรอองค์ชายอู๋ฟานกลับมา   ไคก้าวออกมาที่ห้องประชุม  เหล่าขุนพลต่างพากันลุกขึ้นยืนทำความเคารพ  ทุกคนล้วนทำสีหน้าสงสัยเมื่อเห็นชายอีกคนที่คลุมหน้าตามิดชิดติดตามไคเข้ามาด้วย  ไคเหลือบไปมองก่อนยิ้มออกมา  องครักษ์ข้าเองอย่าได้ใส่ใจ

 

 

ฝ่าบาทยังทรงบาดเจ็บอยู่กระหม่อมว่า ไคยกมือขึ้นห้าม ท่านแม่ทัพข้าบาดเจ็บแล้วพวกคีรัมจะหยุดไหม  เขาจะรอจนข้าหายดีแล้วค่อยบุกหรือไง  เท่าที่ดูจากเหตุการณ์ในตอนนี้ข้าคิดว่าเขาคงไม่รอหรอก  เพราะงั้นอย่าเอาอาการบาดเจ็บข้ามาเป็นกังวล  ทุ่มความคิดของท่านไปที่การปกป้องเมืองเถอะ   ไคว่าพลางกวาดสายตามองแผนที่ตรงหน้าตน  จำที่ข้าให้พวกท่านจำแนวธงของตัวเองได้ไหม  การเล่นที่ข้ากับองค์ชายอู๋ฟานสอนให้หน่ะ

 

 

แม่ทัพหันมองสบตากัน  นั่นกระหม่อมคิดว่าฝ่าบาททรงหาอะไรมาให้พวกกระหม่อมเล่นแก้เครียดเสียอีก   ไคหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนวางตำแหน่งธงแต่ละจุดให้แม่ทัพได้ดู  ทุกคนต่างพากันเงียบไปก่อนที่แม่ทัพคนหนึ่งจะเอ่ยขึ้นมา  ยอดเยี่ยมเป็นการวางทัพที่แยบยลจริงๆ  อา  ตลอดมาข้าไม่เคยเอาแนวธงของพวกเรามาต่อเรียงกันบนแผ่นที่เลย  เลยไม่เคยรู้เลยว่าที่ฝ่าบาทให้พวกเราเล่นแท้จริงคือค่ายกลการเคลื่อนพลของกองทัพ

 

 

ราชาจงอินยืนมองผังตรงหน้านิ่ง  มองดูเผินๆ เหมือนแนวธงปกติ  แต่หากมีคำสั่งให้เคลื่อนย้ายอย่างถูกวิธี  แนวธงทั้งหมดจะแปรสภาพเป็นการตั้งรับที่ยอดเยี่ยมทีเดียว  ราชาจงอินหันมองหน้าด้านข้างของไคอย่างชื่นชม  ...จงฮยอนพูดถูกยิ่งอยู่นานไคก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกชื่นชมได้จริงๆ...  ไคกวาดตามองแนวธงอีกครั้ง  เพราะเวลาจำกัดและวิธีนี้คิดได้ในระยะเวลาอันสั้น  ข้าจึงคิดว่างอุบายเพื่อให้พวกท่านจดจำแนวธงของตนเองได้ดีขึ้น

 

 

ว่ายังไงท่านแม่ทัพ  หากข้าสั่งเคลื่อนพลธงสีไหน  พวกท่านต้องทำยังไง  จำได้ใช่ไหม เหล่าแม่ทัพต่างพากันขานรับอย่างพร้อมเพรียง  แต่ช้าก่อนฝ่าบาท   แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยขึ้น มองจากแนวธงแล้วนี่คือค่ายกลที่ใช้สำหรับการตั้งรับ  แต่ไม่ใช่การบุก  หากไม่มีการบุกเราจะชนะคีรัมได้ยังไงกัน   ไคยิ้มออกมาก่อนหันมองสบตาแม่ทัพแต่ละคน  เราไม่ได้ต้องการชนะเพราะชัยชนะของเราองค์ชายอู๋ฟานจะเป็นคนนำมา  เราแค่ถ่วงเวลาเพื่อรอ

 

 

* 40% *

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... หลังจากยึดคีรัมได้องค์ชายอู๋ฟานพร้อมด้วยทหารอีกราวสิบคนกำลังควบม้ามุ่งหน้ากลับซูซาแบบไม่คิดหยุดพัก ขอให้ทันทีเถอะ  เหล่าบรรพชนแห่งซูซาได้โปรดปกป้องบ้านเมืองไว้จนกว่าข้าจะไปถึง   เพราะมีเมืองต่างๆ คอยช่วยเหลือ  ทันทีที่มาถึงองค์ชายอู๋ฟานก็ได้ม้าชั้นดีคอยเปลี่ยนทันที  ทำให้การเดินทางรวดเร็วยิ่งขึ้น  องค์ชายอู๋ฟานมองไปเบื้องหน้า ข้ามทุ่งข้างหน้าอีกเพียงเท่านั้นเราก็จะเข้าเขตของซูซาแล้ว...ไป

 

 

องค์ชายนั่นอะไรหน่ะ  ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า  นี่เรา...เรากำลังไล่ต้อนทัพของคีรัมอยู่  กำลังทหารเราน้อยกว่าคีรัมตั้งกี่เท่าแต่เรากำลัง...ไม่น่าเชื่อ   องค์ชายอู๋ฟานหันมองไปรอบๆ แนวธงโบกไสวไปทั่วทุกทิศ  พอเห็นว่าคีรัมกำลังจะเหนือกว่าคำสั่งของแนวธงก็เปลี่ยนไป  สร้างความสับสนงุนงงให้กับทหารของคีรัมเป็นอย่างมาก  องค์ชายอู๋ฟานมองเข้าไปในกองทัพของซูซาคนที่ยืนอยู่หน้าธงของซูซาทำให้องค์ชายอู๋ฟานคลี่ยิ้มกว้าง ไค

 

 

ไคกำลังตะโกนสั่งการเปลี่ยนแนวธงของซูซาให้หมุนไปตามแนวการป้องกัน  สะกัดทัพของคีรัมที่มีกำลังคนมากกว่าให้หยุดลงจนไม่สามารถบุกต่อไปได้อีก เข้มแข็งเอาไว้  ยันพวกคีรัมเอาไว้ให้ได้  เพื่อแผ่นดินแห่งซูซา  เพื่อพี่น้องเรา  อย่าได้ยอมถอย  ยืนหยัดสู้เข้าไว้   แม้ว่าเสียงของไคจะตะโกนไปไม่ได้ไกลนัก  หากแต่ขวัญและกำลังใจกลับถูกส่งผ่านไปถึง  เหล่าทหารพากันโห่ร้องขานรับแล้วลุกฮือขึ้นสู้อีกหนด้วยกำลังที่ไม่รู้หมด

 

 

เอาธงทองของคีรัมและธงประจำราชวงศ์ของอีกสามเมืองมัดไว้กับกิ่งไม้  โบกให้พวกเชาได้รู้ว่าตอนนี้คีรัมอยู่ในมือเราแล้ว  ให้ทหารอีกสามเมืองได้รู้ว่าพวกเขาเป็นอิสระและไม่ต้องทำตามคำสั่งของคีรัมแล้วเช่นกัน   องค์ชายอู๋ฟานหันไปสั่งคนของตน  มือหนาโบกธงทองผืนใหญ่ไปมาให้คนเบื้องล่างได้เห็น  ทหารคีรัมต่างพากันหยุดชะงักเมื่อเห็นธงทองถูกโบกอยู่เบื้องหน้า  ทหารของทั้งสามเมืองเบิกตากว้างหันมองหน้ากันและกันด้วยความงุนงง

 

 

พวกเจ้าจงฟัง...ข้าคือองค์ชายอู๋ฟาน  แม่ทัพเอกแห่งซูซา ธงที่เห็นบ่งบอกแล้วว่าเมืองของคีรัมถูกข้ายึดได้แล้ว  และพร้อมกันนี้ข้าได้ปลดปล่อยทั้งสามเมืองให้เป็นอิสระ  พี่น้องของพวกเจ้าที่ถูกจับไว้เพื่อต่อรองปลอดภัยแล้ว  เพราะฉะนั้นจงวางศาสตราในมือยอมจำนนต่อซูซาซะ   องค์ชายอู๋ฟานขี่ม้าผ่านเข้ามายังใจกลางกองทัพพร้อมประกาศก้อง  ให้คนของตนโบกธงทั้งสี่ให้ทุกคนได้เห็นประกอบคำพูดของตน

 

 

ทหารของคีรัมหันมองหน้ากันและกันเพราะต่างก็ทำอะไรไม่ถูก  หากแต่ทหารทั้งสามเมืองที่จำต้องเข้ารบเพราะถูกคีรัมบังคับพากันพร้อมใจวางอาวุธในมือแล้วคุกเข่าลงยอมสยบต่อซูซาในทันที  ไอ้พวกโง่แค่ธงผืนเดียวจะอะไรหนักหนา  สู้ๆ ไปสิว่ะ  ข้าสั่งให้พวกเจ้าสู้   เสียงตวาดดังก้องทำให้ไครู้ได้ทันทีว่าคนที่ออกคำสั่งนี้คือใคร  นั่นคือคิบอมคนที่ยึดบัลลังก์มาจากพระบิดาข้า  ฝ่าบาท...   ไคพยักหน้ารับ ข้ายกเขาให้เจ้าซื่อเถา

 

 

ซื่อเถาควบม้าตีฝ่าคนของคีรัมจนเข้าใกล้คิบอม  หากแต่ก่อนถึงตัวคิบอมซื่อเถากลับถูกเด็กหนุ่มในชุดทองเข้าสกัดเสียก่อน  รูปร่างบอบบางหากแต่ฝีมือเยี่ยมไม่งั้นคงไม่ตวัดดาบเพียงครั้งเดียวก็ปัดเขาให้หล่นจากหลังม้าได้หรอก  น่าเสียดายที่ใบหน้าถูกปิดบังเอาไว้ไม่งั้นคงได้เห็นกันได้เต็มๆ ตา  ดูจากการแต่งตัวคงเป็นแม่ทัพที่เป็นระดับองค์ชายสักคน  ซื่อเถาชักดาบออกมา  อยากรู้เหมือนกันว่าลูกของคนที่ยึดบัลลังก์ไปจากบิดาเขาจะมีฝีมือสักแค่ไหน

 

 

ซื่อเถาทางนี้ข้าจัดการเอง  เจ้าไปจัดการกับราชาของคีรัมเถอะ  ส่วนทหารของคีรัมทั้งหมดถูกควบคุมเอาไว้ได้หมดแล้ว   ซื่อเถาหันมองเด็กหนุ่มในชุดแม่ทัพ  องค์ชายเซฮุนกระโดดลงจากหลังม้าแล้วชักดาบออกมาเตรียมพร้อม  ลูฮานหันมองรอบๆ ตัว  เป็นจริงดังว่า...น่าเจ็บใจนักที่พวกตนต้องแพ้แค่ธงผืนเดียว  คนพวกนี้ช่างโง่เง่า  เพียงแค่เห็นธงโบกอยู่ตรงหน้าก็พากันยอมแพ้  ช่างโง่เขลาสิ้นดี ...

 

 

องค์ชายลูฮานหันมองคนตรงหน้าตนอย่างพินิจ  ดูจากชุดก็รู้  คนๆ นี้คงเป็นคนในระดับแม่ทัพเหมือนกับตนสินะ  อายุยังน้อยท่าว่าฝีมือคงจะเยี่ยมถึงได้เลื่อนเป็นแม่ทัพเร็วนัก  ลูฮานคลี่ยิ้มบางก่อนตวัดดาบเข้าจู่โจมองค์ชายเซฮุนอย่างรวดเร็ว  เพราะมันคือการสู้กันของแม่ทัพทำให้ไม่มีทหารคนไหนกล้าเข้าไปยุ่งด้วย  ทุกคนได้แต่ยืนรายล้อมมองดูคนทั้งสองสู้กัน  ซื่อเถากับคิบอมและลูฮานกับเซฮุน 

 

 

ในขณะที่ทั้งสี่คนกำลังสู้กัน  แม่ทัพคนหนึ่งของคีรัมก็ยกหน้าไม้ขึ้นมา  ลูกศรเล็งตรงไปที่ร่างสูงของไค   องค์ชายอู๋ฟานที่ตามลงมาสมทบสังเกตเห็นได้ทันท่วงที  องค์ชายอู๋ฟานพุ่งสุดตัวเข้ารับลูกศรแทน  ฉึก!!  ไคและทุกคนหันมองกลับหลังด้วยความตกตะลึง  ร่างขององค์ชายอู๋ฟานทรุดฮวบลงเพราะศรที่ปักอยู่ที่ท้องด้านซ้าย  องค์ชายอู๋ฟานกัดฟันดึงศรออกจากร่างตน  ข้า ... ไม่เป็นไร   องค์ชายอู๋ฟานว่ายกมือที่เปื้อนเลือดขี้นโบกไปมาเบาๆ 

 

 

เซฮุนเสียสมาธิทันทีที่เห็นองค์ชายอู๋ฟานบาดเจ็บ  และนั่นก็เป็นการเปิดโอกาสให้กับลูฮาน  ฉั๊วะ!!  ดาบคมวับตวัดผ่านอย่างรวดเร็วเป็นผลให้องค์ชายเซฮุนทรุดลงทันที  ลูฮานหันไปมองทางซื่อเถาเห็นซื่อเถากำลังจะตวัดดาบตัดคอบิดาตน  องค์ชายลูฮานคิดจะเข้าไปช่วยแต่ตอนนี้ไคไม่เปิดโอกาสนั้นอีกแล้ว  ไคหันไปสั่งทหารให้จับกุมคิบอมและองค์ชายลูฮานเอาไว้  องค์ชายลูฮานไหวตัวทันตวัดโซ่ที่ตกอยู่บนพื้นคล้องตัวองค์ชายเซฮุนไว้   แล้วควบฝ่าคนของซูซาออกไปอย่างรวดเร็วโดยให้ม้าลากโซ่ที่พันร่างองค์ชายเซฮุนไว้ติดมาด้วย

 

 

ไคตะลึงไม่น้อยที่เห็นม้าศึกลากองค์ชายเซฮุนไปด้วย  โดยบนหลังม้ามีแม่ทัพแห่งคีรัมกำลังขี่อยู่  เพราะม้าที่ลูฮานใช้หนีมีร่างขององค์ชายเซฮุนถูกลากไปด้วยติดๆ ทหารที่รายล้อมอยู่จึงไม่มีใครกล้าเข้าขวาง  ทหาร   ไคตวาดสั่งการเสียงดังลั่นทำให้ทหารที่กำลังตกตะลึงได้สติรู้สึกตัวทันที  ส่งคนออกตามช่วยองค์ชายเซฮุนกลับมาให้ได้...ไป   ทหารม้านับสิบต่างพากันออกติดตามไป 

 

 

สองวันต่อมา ... หน้าด่านนครซูซา ... หลังจับราชาคิบอมได้ไคก็ทำการตัดสินโทษ  เดิมที่ไคคิดจะควบคุมตัวไว้เฉยๆ โดยให้อีกฝ่ายยอมจำนน  แต่เพราะการสูญเสียและเพราะชีวิตของผู้คนที่ล้มตายด้วยคำสั่งของคิบอมทำให้ประชาชนซูซาโกรธแค้น  เสียงโห่ร้องให้แขวนคอราชาคิบอมดังกระหึ่ม  ราชาจงอินในชุดดำปกปิดใบหน้าก้าวเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบกับไคเบาๆ ทำตามที่ประชาชนร้องขอไม่งั้นเจ้าจะห้ามการจลาจลไม่ได้

 

 

สุดท้ายไคก็ต้องสั่งแขวนคอราชาคิบอม  ร่างของราชาคิบอมถูกแห่ประจานไปทั่ว  ประชาชนต่างพากันขว้างปาก้อนหินใส่ร่างไร้วิญญาณนั้นอย่างโกรธแค้น  องค์ชายลูฮานที่แอบดูอยู่ร้องไห้ออกมาอย่างเงียบๆ ภาพตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเหลือเกินสำหรับคนเป็นลูก  ลูฮานกำมือแน่นมองภาพร่างไร้วิญญาณของคิบอมที่ถูกผู้คนขว้างปาด้วยความโกรธแค้น  หมับ!!  ลูฮานสะดุ้งเฮือกเมื่อต้นแขนตนถูกคว้าเอาไว้  ท่านลูฮานพวกข้าเอง

 

 

ลูฮานยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนเข้าดึงมือของคนตรงหน้ามากุมเอาไว้ ท่านอา  พระมารดาข้าหละ  พระมารดาข้าปลอดภัยไหม  ท่านแม่หนีออกมาได้หรือเปล่า   แม่ทัพคนสนิทที่หนีรอดมาได้ถอนหายใจออกมาหนักๆ พอรู้ว่าราชาคิบอมพ่ายแพ้  พวกประชาชนก็บุกเข้าวังหลวง  พวกเขากวาดทรัยพ์สมบัติไปจนหมด  แล้วก็ ... พระมเหสีดงเฮถูกชาวบ้านขืนใจก่อนถูกแขวนคอประจานด้วยสภาพเปลื่อยเปล่าอุจาดตายิ่งนัก

 

 

ลูฮานทรุดลงร้องไห้สะอื้น  แม้เขาจะไม่ใช่เชื้อพระวงศ์ที่แท้จริงของคีรัมแต่ก็เหมือนใช่  เพราะตั้งแต่เกิดมาเขาก็เติบโตในวังและเป็นองค์ชายมาแต่เกิด  แม้อดีตคิบอมจะเป็นโจรป่าผู้ชั่วร้ายแต่นั่นไม่ใช่กับเขาและแม่  คิบอมรักเขาและแม่มาก  ให้ความรักกับเขาเหมือนพ่อแท้ๆ  สอนเขาให้รู้เรื่องทุกอย่าง  ให้ทันเล่ห์เหลี่ยมผู้คน  ลูฮานกำมือแน่นดวงตาหวานมีประกายกล้า  คนที่ทำให้ทุกคนที่ข้ารักต้องเป็นแบบนี้ก็คือราชาจงอิน  ข้า...ต้องเอาคืน

 

 

เพราะถูกความแค้นบดบังจนทำให้ลูฮานไม่มองถูกผิด  ไม่มองว่าตลอดมาคิบอมกดขี่ผู้คนแค่ไหน  ไม่สนใจว่าตลอดมาคีรัมภายใต้การปกครองของคิบอมทารุณเชลยยังไง  ลูฮานนั่งมององค์ชายเซฮุนที่กำลังเพ้อด้วยพิษไข้อย่างใช้ความคิด  ถ้าจะเข้าใกล้ตัวราชาจงอินได้เขาต้องมีคนช่วย  และคนที่ช่วยเขาได้ก็คงมีแค่ ... ลูฮานคลี่ยิ้มบางเมื่อรู้แล้วว่าตนจะเข้าใกล้ราชาจงอินได้ด้วยวิธีไหน

 

 

วันต่อมา ... อื้มมมม   องค์ชายเซฮุนค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น  ภาพแรกที่เห็นคือเพดานห้องที่ทั้งเก่าและผุพัง  องค์ชายเซฮุนขมวดคิ้วแน่นพลางยกมือขึ้นกุมศีรษะตน  อาการปวดร้าวทำให้องค์ชายเซฮุนต้องร้องครางออกมา  ที่นี่ ... อา ... ข้ากำลังรบ ... สู้กับแม่ทัพของคีรัม ... และ   องค์ชายเซฮุนเบิกตากว้างเมื่อนึกทุกอย่างออก  ร่างสูงก้าวถลาลงจากเตียง  ร่างสูงเกือบล้มดีที่มือคว้ากรอบประตูเอาไว้ได้ทัน

 

 

ไม่ ... พระบิดา   องค์ชายเซฮุนเซออกมาด้านนอก  แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้ดวงตาพร่าเลือน  เมื่อปรับสภาพแสงได้องค์ชายเซฮุนต้องนิ่งค้าง  ที่ๆ ตนอยู่ตอนนี้นั้นเป็นเพียงกระท่อมหลังเล็กๆ ปลูกอยู่กลางป่าเขา  ด้านข้างมีน้ำตกสายเล็กๆ ไหลลงมาตามซอกหิน  ดอกไม้หลากหลายสีสันพากันออกดอกบานสะพรั่ง  เสียงนกตัวเล็กๆ พากันส่งเสียงร้องขับขานแผ่วเบา  บ้านหลังนี้เหมือนตั้งอยู่ในเมืองของความฝันเลยจริงๆ

 

 

จ๋อม!!  เสียงน้ำและเสียงฮัมเพลงเบาๆ ทำให้องค์ชายเซฮุนก้าวเข้าไปหาอย่างระวัง  ภาพที่เห็นทำให้องค์ชายเซฮุนแทบลืมหายใจ  เด็กหนุ่มที่งดงามราวภาพวาดในสภาพกึ่งเปลื่อยกำลังอาบน้ำอยู่เบื้องหน้า  เสื้อผ้าบางเบาโชว์เรือนล่างทุกสัดส่วนลู่ติดกายเพราะเปียกน้ำ  เรือนผมดำขลับปล่อยสยายประบ่ามน  ขับเน้นดวงหน้านั้นให้ยิ่งงามอย่างหาใครเปรียบ...นี่เขาตายไปแล้วหรือไร...เพราะถ้าเขายังไม่ตายแล้วทำไม...ทำไมถึงมีเทพรูปงามจากสวรรค์มาอาบน้ำอยู่เบื้องหน้าเขาด้วยเล่า ...

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 

 

ว่าด้วยระยะเวลาในการเดินทางขององค์ชายอู๋ฟาน ... หลังจากไคถูกยิง

วันแรก ... องค์ชายอู๋ฟานนำคนออกไปจากเมืองเพื่อลอบยึดเมืองคีรัมตามแผนไค  และเข้ายึดเมืองแรกได้สำเร็จแล้วบุกต่อไปเมืองที่สองทันที

สองวันต่อมาองค์ชายอู๋ฟานบุกผ่านครบสามเมืองและเข้ายึดเมืองของคีรัม  โดยมีทหารของเมืองข้างๆ และประชาชนชาวคีรัมที่ถูกกดขี่ค่อยช่วย  และยึดเมืองหลวงคีรัมได้สำเร็จ

ห้าวันต่อมา ... คีรัมเตรียมทัพใหญ่หมายจะบุกซูซาให้ยับภายในครั้งเดียว  และวันนี้เองที่ไคฟื้นขึ้นมาเป็นผู้บัญชาการทัพด้วยตัวเองอีกครั้ง 

 

 

อันนี้สำคัญ  หากทุกท่านยังไม่ลืม ... ในตอนที่ 19 ช่วง 45% แรก  ดีโอนึกทบทวนประวัติศาสตร์ที่เคยอ่านมาว่า ... คีรัมใช้ทหารจากเมืองอื่นถมลงบ่อโคลนแล้วข้ามมา  ดีโอบอกเรื่องนี้กับที่ประชุมและไคก็พยายามจะช่วยทหารทุกคนเอาไว้ไม่ให้ถูกคีรัมฆ่า  แต่ก็ทำไม่ได้สุดท้ายทุกคนก็มีชะตากรรมที่เป็นไปตามประวัติศาสตร์ที่ควรจะเป็นคือถูกคีรัมฆ่าหมดจริงๆ  และข้ามบ่อโคลนมาได้เพราะไคถูกยิงบาดเจ็บทำให้กองทัพเสียขวัญต้านศัตรูไม่อยู่

 

 

และดีโอยังคิดได้ว่า ... เพราะการปรากฎตัวของบุคคลที่ทุกคนคาดไม่ถึงทำให้ซูซาที่กำลังจะมีชัยเกือบพ่ายแพ้  แต่ในที่สุดกษัตริ์อินฮวางก็สามารถพลิกสถานการณ์และชนะศึกจนได้  (ในส่วนนี้ดีโอแค่นึกไม่ได้บอกใครลองอ่านทวนดีๆ)   บุคคลที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือราชาจงอินตัวจริงนั่นเอง  และเพราะราชาจงอินไม่รู้เล่ห์กลยุทธที่แท้จริงที่ไควางไว้  ทำให้ราชาจงอินต้องพ่ายแพ้ยอมสละเมืองให้แก่คีรัม  และศึกครั้งสุดท้ายโชคดีที่ไคฟื้นขึ้นมาทันและองค์ชายอู๋ฟานก็ยอมให้ความช่วยเหลือทำตามแผนของไค  ทำให้ซูซาพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นผู้ชนะได้ในที่สุดและรักษาเมืองเอาไว้ได้  จนสร้างประวัติศาสตร์ด้านการรบที่ยิ่งใหญ่ให้กับกษัตริย์อินฮวาง

** ตอนที่ดีโอนึกว่าจะมีบุคคลที่คาดไม่ถึงปรากฏตัวขึ้นมานั้นดีโอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร  รู้แค่ว่าการปรากฎตัวของคนปริศนานั้นทำให้กองทัพซูซาเข้าสู่สภาวะย่ำแย่ทีเดียว

 

 

และจากเหตุการณ์นี้ก็ทำให้ดีโอรู้ว่า  การที่ตนล่วงรู้ความเป็นไปตามประวัติศาสตร์นั่นมันไม่ช่วยอะไรเลย  เพราะสุดท้ายทุกอย่างก็จะหมุนวนไปสู่ชะตากรรมตามที่ประวัติศาสตร์บันทึกไว้จริงๆ  ซ้ำมันอาจมีผลทำให้อนาคตที่ต้องเป็นไปต่อจากนี้ต้องสั่นคลอนอีกด้วย 

 

 

** ฟิคเรื่องนี้ยังไม่จบ ... เหอ เหอ เหอ  อย่าเพิ่งเบื่อกันซะก่อนหละ ... หลังยุคของศึกสงคราม  เรื่องราวรุ่นลูกกำลังจะตามมานะคะ  ^0^

 

 

ปล.หลังจบเรื่องนี้ต้องไปหาอ่านพวกมหากาพย์ตำนานกรีกหละ .. Wolf 2  ตรู...จะยากไปไหน  T^T

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #618 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 23:29
    คือตอนนี้กำลังนึกถึง สองสาว(?)
    #618
    0
  2. #355 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 02:20
    ต่อไปจะเป็นเรื่องของรุ่นลูก อ้าวว
    แล้วรุ่นพ่อละคะ จบแล้วหรอ นี่ยังไม่เคลียร์เลยย
    แล้วไคกับคยองจะได้กลับมั้ย? คืองงหลายเรื่องเลยนะ
    ถ้าไคกับจงอินคือคนเดียวกันแต่คนละภพแต่ทำไมถึงเจอกันได้?
    คนสองภพไม่น่าจะอยู่ด้วยกันได้นี่นา แล้วคยองซูเองก็มีคำเดียว?
    แล้วตอนคยองซูอยู่ภพนู้นแต่ยังคิดถึงแต่ราชาจงอินลึกๆ
    ก็คือราชาแกบอกจะตามไปทุกภพทุกชาติ แล้วชาตินู้นมันไม่ใช่ไคหรือไง?
    ทำไมวิญญาณของราชายังตามวนเวียนอยู่ละ 
    ถ้าไคกับราชาจงอินคือคนคนเดียวกัน คยองอยู่ภพนู้นก็น่าจะรักไคซึ่งก็คือจงอินไม่ใช่หรอ?
    หรือเราเข้าใจอะไรผิด โอยยย งงแท้TT #ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย TT
    #355
    0
  3. #332 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 05:55
    เฮ้ออออ ยิ่งอ่านเรายิ่งสงสารราชาจงอืนอะ คือแบบ ภาคนี้เหมือนกลายเป็นพระรองไปเลยจริงๆ
    เข้าใจว่าไคกะราชาจงอินคือคนเดียวกันแต่มันก็เหมือนไม่ใช่
    ในความคิดเราเราก็ยังอยากให้โด้คู่กะราชาจงอินนะไม่รู้ทำไม ถึงโด้จะรักไคตอนนี้ก็ตาม
    คือตอนที่โด้พูดว่ารักไคมากกว่าราชาจงอินอะ ตอนนั้นเราอ่านแล้วแบบ เฮ้ย ไมอะโด้
    ที่เราคิดแบบนี้คงเพราะเราติดภาคแรกด้วยแหละ ก็คิดดูทั้งราชาจงอินทั้งโด้ฝ่าฝันอุปสรรคกันแทบตายเพื่อที่จะได้อยู่ด้วยกันแต่สุดท้ายก็ไม่ได้อยู่ คือราชาจงอินรอโด้มาตลอด แต่พอไคโผล่มาราชาจงอินก็ตกกระป๋องไปเลยอะ T^T ถึงตอนแรกเราจะสงสารไคที่โด้ยังตัดราชาจงอินไม่ขาดแต่ตอนนี้ก็ไม่อยากให้โด้ตัดขาดเหมือนกัน #เอ๊ะยังไง
    มันแบบรักพี่เสียดายน้องอะไรท์ ให้ดีจับสองคนนี้รวมร่างไปเลยมันจะดีนะ 5555
    เปลี่ยนเรื่อง มาถึงฮุนฮาน คือลู่ลากฮุนมาเลยหรอ อย่างโหดอะ แล้วตอนสุดท้ายนี่ยั่วหรืออะไร กรี๊ดดด 555

    ปล. เราเพิ่งเห็นคำผิดตรงแนะนำเรื่องแบบย่อๆของเรื่องนี้อะค่ะไรท์ ตรง คิมคงอิน มันน่าจะเป็น คิมจงอิน ใช่มั๊ยคะ?
    #332
    0
  4. #324 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 23:20
    อาลู่จะใช้เซฮุนเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นสินะ..
    #324
    0
  5. #323 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 16:27
    ฮืออออออออออออออ คือดีใจนะที่ซูซามีชัย
    แต่คือสงสารพี่ลู่มากเลยอะ
    แบบว่าโหดร้ายเกินไปแล้วกับการถูกลงโทษของคิบอมกัทงเฮ
    แต่ก็นะ มันก็พูดยากชิมิ
    ืคือไม่ใช่เวลานะองค์ชายเซฮุน ฮ่าๆๆ
    ลู่หานกำลังจะใช้เซฮุนเป็นตัวช่วยในการแก้แค้นซะแล้ววว
    #323
    0
  6. #321 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 09:29
    100%
    ในที่สุดอิราชาก็เข้าใจสักทีสินะ
    ไม่เป็นไรนะราชา เราเข้าใจว่ามันทำใจยากมาก
    แต่นายทำถูกและ นายเลือกทางที่ถูกแล้วล่ะ
    ขอบคุณนะที่ยอมเข้าใจอะไรทุกอย่างได้ง่ายๆอ่ะ

    คนโตฟื้นแล้ว เย๊^w^!!!!!!!!!!
    ฟื้นขึ้นมาก็เอาเลยนะค่ะ ประกาศแสนญานุภาพเลย
    เอาซะคีรัมจ๋อยอ่ะ แบบว่าตัวเองมีชัยมาตลอดดีๆ
    ตอนนี้แบบถูกตีพ่ายกระเจิงไปหมด วู้ว สุดยอด

    องค์อู่ก็เหมือนกัน แกสุดยอดมากที่ยึดเมืองสามเมืองคืนได้ไวแบบนี้
    สมเป็นแม่ทัพใหญ่ของซูซาจริงๆ ฝีมือเจ๋งว่ะค่ะ
    ว่าแต่....(ปัญหามาอีกละนังนี่) การเล่นแนวธงคือไรอ่อOwO
    แบบ มันเป็นยังไงอ่ะ เคลื่อนธงหมุนวนเหรอ เป็นคล้ายๆจักรป่ะ
    ที่หมุนวนมันไปเรื่อยๆอ่ะ หรือยังไง เอ๋???

    คนเล็กกับสะใภ้ค่ะ เจอหน้ากันสักทีนะ
    ถึงแม้มันจะเป็นการพบเจอกันที่ เอ่อ...ดูฮาร์ดคอไปนิด
    แต่ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ยังได้เจอกัน และ...ประดาบกันไปแล้วด้วย
    ถถถถถ อิองค์อู๋โดนยิง อิคนเล็กมันเลยขวัญเสีย
    และมันเลยโดนมายสะใภ้ฟันเข้าให้ อย่างจัง
    นั่นว่าอนาถแล้วนะ แต่ตอนลากโซ่มาล่ามและลากไปกับม้านี่อะไร
    โอ๊ยตายมายสะใภ้ของมี๊ หนูเป็นพวกซาดิสม์เหรอลูก?
    ลากเชียวนะ ย้ำ! เอาม้าลากเลยนะ คิดสภาพสิว่าจะคลุกฝุ่นขนาดไหน
    ถึงแม้ว่ามี๊จะแอบหมั่นอิงองค์ฮุนที่มันบังอาจเคลิ้มไปกับโฉมสวยๆของลีด
    แต่มี๊ก็ไม่ถึงขั้นอยากเห็นคนเล็กของมี๊โดนทารุณขนาดนี้นะค่ะ 55555
    เพราะงั้นคนเล็กจ๋า ฟื้นขึ้นมาเอาคืนให้หนักเลยลูก ^3^/* !!!
    #ไม่ค่อยจะ

    คนทำผิดก็ต้องได้รับโทษทัณที่ก่อไว้ ราชาคิบอมได้รับผลนั้นแล้ว
    ณ จุดนี้จะไม่ขอรำพันอะไรถึงตี๋มากค่ะ เราว่าพี่แกสมควรได้รับบทเรียนนี้แล้ว
    แต่...การที่ชาวเมืองบุกวังคีรัมและจับพระมเหสีขืนใจก่อนฆ่านั้น...เรารับไม่ได้
    เราว่ามันร้ายแรงเกินไป คนที่ทำคือคิบอมนะค่ะ ไม่ใช่ด๊อง
    โอเคด๊องอาจจะมีส่วนส่งเสริมก็ได้อันนี้เราไม่ทราบ แต่ขืนใจก่อนสังหาร
    แบบนี้สมควรหรือค่ะ? ถ้าเค้าทำผิดมากนัก จะประหารโดยการแขวนคอก็น่าจะพอ
    ทำไมต้องชำเราก่อนแล้วค่อยฆ่า นี่โดนปกครองจากราชาโจร
    จนจิตใจเป็นโจรกันแล้วเหรอ? ไม่รู้สิค่ะเราว่ามันไม่สมควรเลย ไม่จริงๆ

    มายสะใภ้ของมี๊ แสดงความเสียใจด้วยที่เสียคุณพ่อคุณแม่นะค่ะ
    เอ๊ะแต่ที่บอกว่าคิบอมรักเหมือนเป็นพ่อแท้ๆ แสดงว่าบอมเก็บลู่มาเหรอ?
    แบบลู่เป็นลูกติดด๊องรึอะไร? เห็นบอกให้ความรักกับตัวเองและแม่
    เสี่ยวลู่จย๋าาาา การแก้แค้นไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยค่า^^
    คิดดีๆเถอะน๊าสะใภ้เล็กของมี๊ หนูทบทวนให้ดีนะค้าา
    พ่อของหนูมันทำอะไรเลวร้ายแค่ไหน ถูกสำเร็จโทษไปมันถูกแล้วค่ะ
    ถึงมันจะรักหนูห่วงแม่หนูมากก็เถอะ แต่สิ่งที่ทำกับประชาชนมันไม่ใช่จ้า
    ตาสว่างนะค่ะคนดี แล้วก็นะ...ใครใช้ให้หนูไปเล่นน้ำท่ามกลางสายตาปนหื่นค่ะ
    55555555555 โอ๊ยตาย รู้นะว่าเข้าใจว่าไม่มีคนมอง แต่บั่บ...
    นี่องค์ชายเซฮุน องค์ชายเซฮุนนะค่ะ ลูกบุญธรรมขององค์ชายแม่ทัพอู๋ฟาน
    ผู้มีกิตติศัพท์เลื่องลือเรื่องความเจ้าชู้แพรวพราวอันดับหนึ่งของซูซานะ!!!
    คิดผิด คิดผิดมหันต์เสี่ยวลู่เอ๋ย โอ๊ยตายๆๆ เล่นไป(กึ่ง)เปลือยกายต่อหน้าแบบนี้
    กระตุ้นต่อมหื่นอิองค์ฮุนอย่างดีเลยมั้ยมี๊ว่าอ่ะ 555555555
    #321
    0
  7. #320 lovehunhan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 07:35
    แล้วฮุนกับพี่ลู่จะทำไง

    พี่ลู่แคนขนาดนั้น หึๆ

    จะดาม่าไหมTT
    #320
    0
  8. #308 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 10:02
    HunHan for sure!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด

    แต่คือไคยังไม่ได้หายไปเหมือนโด้กะแบคใช่ม้า
    #308
    0