SF EXO รวมเรื่องสั้น EXO > WOLF.2 > KAIDO FT.EXO

ตอนที่ 31 : รักข้ามภพ 2 > KaiDo vs KrisBaek ft.EXO > ตอนที่ 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ธ.ค. 56




****************************************************************************************************************

 พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อต้านคีรัมไว้ไม่ให้ข้ามผ่านบ่อโคลนมา...แต่ตอนนี้

คีรัมตีฝ่าเข้ามาได้แและเราไม่อาจต้านได้อีกแล้ว

ฉึก!!...ลูกธนูคมกริบปักติดที่หน้าอกของไค...ร่างสูงค่อยๆ...เอนตัวหล่นลงจากหลังม้า

ทูลฝ่าบาท...เมื่อครู่อยู่ๆ...พระมเหสีคยองซูกับพระชายาแบคฮยอนก็อันตธานหายไป

คำพูดบางอย่างของแบคฮยอนผุดขึ้นในความทรงจำ...ไคก็คือกษัตริย์อินฮวาง...หากไม่มีไคอนาคตก็ไม่อาจมี

    ****************************************************************************************************************

 

 

... ภาพการกระทำของคีรัมที่เห็นอยู่เบื้องหน้ามันเหมือนดังนรกบนดิน ...  บัดนี้  บ่อโคลนเบื้องหน้ากำแพงเมือง  กำลังมีชีวิตคนเรือนแสนเติมเต็มลงทีละน้อย  คีรัมกำลังก้าวย่ำชีวิตผู้คน  ข้ามบ่อโคลนมาได้สำเร็จเหมือนดังที่ประวัติศาสตร์ได้จารึกไว้ ...

 

 

ภาพเบื้องหน้ายิ่งทำให้ขวัญของทหารซูซาเสียไปอย่างหนัก  ไคก้าวขึ้นไปบนเชิงเทินมือหนากระชากไหล่ของราชาจงอินให้หันมาหาตนพร้อมอัดหมัดหนักๆ เข้าที่หน้าของราชาจงอินอย่างจัง  ผลั๊ก!!  ร่างสูงในชุดเกราะทองเซถลาไปหลายก้าว  เหล่าขุนพลหันมองหน้าไคและราชาจงอินสลับกันไปมาด้วยความงุนงง   ไคไม่ได้อยู่ดูต่อว่าราชาจงอินจะว่ายังไง  ไครีบวิ่งลงไปเบื้องล่างแล้วควบม้าออกไปเบื้องหน้าทหารของซูซาที่กำลังล่าถอยอย่างเสียขวัญ

 

 

ไคชักดาบออกมาแล้วควบม้าวิ่งวนพร้อมตะโกนปลุกใจทุกคนไปด้วย อย่าถอย  อย่าได้ให้พวกเขาต้องตายเปล่า  ชีวิตสองพันคนที่ละทิ้งจงเอาชีวิตพวกมันสองหมื่นคนเพื่อเซ่นสังเวย  จงตรองไว้  ชีวิตลูกหลานพวกเจ้าอีกกี่พันกี่หมื่นคนที่อยู่เบื้องหลังกำแพงนั้น  หากพวกเจ้าถอยหลังหนึ่งเก้าก็เท่ากับว่าส่งชีวิตพวกเขาให้กับพวกมัน  พวกเจ้าจงชั่งใจจะยืนหยัดต่อสู้เพื่อพี่น้องหลังกำแพงนั้น  หรือจะถอยแล้วมอบชีวิตพี่น้องเจ้าให้กับคีรัม

 

 

ทหารชะงักเท้าหันมองไคบนหลังม้า  ทุกคนหันมองสบตากันและกันก่อนหันกลับไปมองกำแพงเมือง  ทุกคนสูดหายใจเข้าปอดลึกแล้วชักดาบออกมาร้องเฮแล้ววิ่งตามม้าของไคกลับเข้าสู่สมรภูมิรบอีกครั้ง  ราชาจงอินยืนมองภาพเบื้องหน้าพร้อมกำมือแน่น  ไคกุมใจทหารของซูซาได้ทั้งหมด  แค่ประโยคปลุกใจสั้นๆ ก็เรียกขวัญทหารได้แล้ว  เตรียมม้าข้าจะออกรบ   แม่ทัพคนหนึ่งตะโกนสั่งคนของตนก่อนก้าวออกไปจากเชิงเทินเข้าสู่สนามรบอีกคน

 

 

ไม่นานขุนพลทั้งหมดก็ควบม้าออกมาสู้ด้านนอกเพื่อต้านกำลังของคีรัมที่ข้ามผ่านบ่อโคลนมา  องค์ชายอู๋ฟานหันมองภาพเบื้องหน้าก่อนที่จะหลับตาลง  เขากับไคพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อต้านคีรัมไว้ไม่ให้ข้ามผ่านบ่อโคลนมา  แต่ตอนนี้ ... เบื้องหน้ากลับเต็มไปด้วยทหารของคีรัมเรือนแสน  และคนของซูซากำลังล้มตายลงที่ละคน  ทหาร องค์ชายอู๋ฟานหันไปสั่งคนของตน ให้ทหารที่เหลืออยู่จัดเก็บข้าวของเราจะอพยพชาวเมืองให้เร็วที่สุด

 

 

หมับ!!  ราชาจงอินหันไปคว้าแขนขององค์ชายอู๋ฟานเอาไว้  เจ้าพี่ทำแบบนั้นเท่ากับการยอมแพ้นะ  เราจะทิ้งด่านให้พวกคีรัมยึดไปไม่ได้   องค์ชายอู๋ฟานดึงมือของราชาจงอินออกจากแขนของตนแล้วจ้องมองหน้าราชาจงอินนิ่ง จงอินตอนนี้เจ้าควรมองทุกอย่างออกได้แล้ว  คีรัมตีฝ่าเข้ามาได้แและเราไม่อาจต้านได้อีกแล้ว  ขอโทษนะจงอินแต่ข้าจะทำตามแผนของไค  ข้าจะนำคนบุกผ่านสามเมืองเพื่อยึดคีรัม  นั่นคือหนทางเดียวแล้วที่เราจะชนะได้

 

 

ราชาจงอินยืนนิ่งค้างกับคำพูดขององค์ชายอู๋ฟาน  นี่เขาทำพลาดไปงั้นเหรอ  นี่เขาต้องเสียเมืองไปจริงๆ งั้นเหรอ  ราชาจงอินไม่รู้เลยว่าตนออกมาจากตรงนั้นได้ยังไง  รู้สึกตัวอีกทีตนก็มาอยู่กับพระพันปีหลวงแจจุงพร้อมด้วยทหารองครักษ์บางส่วนแล้ว  พระพันปีหลวง ... เสด็จย่า ... ข้าทำผิดไปจริงๆ เหรอ ... ตลอดมาข้าถูกสอนมาว่าแผ่นดินสำคัญยิ่งเหนือสิ่งใด  การที่ข้าต้องการรักษาแผ่นดินเอาไว้มากกว่าประชาชน  ข้า ... ทำผิดงั้นเหรอ

 

 

พระพันปีหลวงแจจุงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนหันไปมองหลานชายตน  จงอินการตัดสินใจในการศึกไม่มีผิดไม่มีถูกหรอกนะ  มันมีแต่ความเสี่ยง  เจ้ายึดแต่หลักเกณฑ์ที่ร่ำเรียนมา  แต่ไคยึดหลักเกณฑ์ของความรู้สึก  เจ้าไม่ได้ทำผิดเพียงแต่ครั้งนี้การเสี่ยงของไคมันได้ผลกว่า  เจ้ายังต้องเรียนรู้เรื่องราวจากเขาอีกมากนัก   รถม้าของราชาจงอินและพระพันปีหลวงเข้าจอดเทียบที่พักด้านในของกำแพงเมืองชั้นใน 

 

 

ราชาจงอินยืนมองผู้คนเรือนแสนกำลังอพยพเข้ามาเช่นกัน  ฝ่าบาท ... ม้าเร็วกระหม่อม   ราชาจงอินรีบหันไปมอง  เป็นม้าเร็วถือธงของซูซาวิ่งเข้ามาแต่ไกล ปิดประตูเมือง  ปิดประตูเมือง  เราต้านไม่อยู่แล้ว  กองทัพคีรัมกำลังมา  มีรับสั่งปิดประตูเมือง   ราชาจงอินเบิกตากว้าง  ปิดประตูเมืองงั้นเหรอ...แล้วทหารที่กำลังสู้อยู่ด้านนอกนั่นหละ...แล้วประชาชนที่ยังมาไม่ถึงหละ...   ราชาจงอินถอยหลังไปหลายก้าวก่อนทรุดตัวลงนั่ง

 

 

เพราะข้า  เพราะความเขลาของข้า  ข้าน่าจะเชื่อไค  ข้าน่าจะเชื่อเขา  ไม่งั้นเมืองชั้นกลางก็คงไม่ต้องแตกแบบนี้ ราชาจงอินนั่งบ่นรำพึงอยู่แบบนั้นไปนานแค่ไหนไม่อาจรู้  รู้แต่ว่าตอนนี้ด้านนอกกำลังมีเสียงดังอื้ออึ้ง  ฝุ่นคละคลุ้งแทบกลบภาพเบื้องหน้า  ทหารของซูซาที่มีกำลังน้อยกว่ากำลังต้านทัพของคีรัมอย่างสุดกำลังเพื่อให้ประชาชนได้หนีเข้ากำแพงเมือง  ลงไป   ราชาจงอินว่าก่อนหันไปสั่งองครักษ์ตน ลงไปช่วยพวกเขา ... ไป

 

 

ทหารองครักษ์อีกจำนวนหนึ่งควบม้าวิ่งตรงเข้าสู่กองทัพ  ไคหันกลับไปมองประจวบเหมาะกับลูกธนูดอกหนึ่งที่พุ่งตรงมา ฉึก!!  ลูกธนูคมกริบปักเข้าที่หน้าอกของไค  ร่างสูงค่อยๆ เอนตัวหล่นลงจากหลังม้า  องค์ชายอู๋ฟานเบิกตากว้างควบม้าตามติดเพื่อปัดป้องศัตรูให้ออกห่างจากไค  นายทหารน้อยใหญ่ล้วนพร้อมใจกรูกันเข้ามาปกป้องผู้เป็นนาย  ทหารที่เหลือรายล้อมไคเอาไว้แล้วพยายามแทรกผ่านพาร่างที่หมดสติของไคหลบเข้าไปในกำแพงเมือง

 

 

ภายในกำแพงเมือง ... พระพันปีหลวง  ราชาจงอิน  องค์ชายอู๋ฟาน  ต่างพากันเข้ามาดูอาการของไค  เลือดจำนวนมากไหลอาบไปทั่วไหล่หนาจนเรียกว่าครึ่งตัวถูกชโลมไปด้วยเลือด  ฝ่าบาท  ทูลฝ่าบาท  เกิดเรื่องใหญ่แล้วพะยะค่ะ   ราชาจงอินและองค์ชายอู๋ฟานหันไปมองนายทหารก่อนตวาดถามอย่างพร้อมเพรียง มีอะไรก็ว่ามา นายทหารสะดุ้งก่อนเอ่ยตอบ เมื่อครู่อยู่ๆ พระมเหสีคยองซูกับพระชายาแบคฮยอนก็อันตธานหายไป

 

 

องค์ชายอู๋ฟานและราชาจงอินนิ่งไปทันที  หมายความว่ายังไง   องค์ชายอู๋ฟานเข้ากระชากคอเสื้อของนายทหารขึ้นมาถามอย่างร้อนลน  เอ่อ  เมื่อครู่อยู่ๆ ทั้งสองพระองค์ก็มีร่างกายโปร่งแสงแล้วก็หายวับไปพะยะค่ะ  ไม่  ไม่เพียงเท่านั้นองค์ชายรัชทายาทจงแดกับองค์ชายซิวหมินก็ล้มหมดสติไปด้วย  ตอนนี้หมอหลวงกำลังดูพระอาการอยู่แต่ก็ไม่อาจรู้สาเหตุ   องค์ชายอู๋ฟานถอยหลังไปหลายก้าวดวงตาคมกรอกไปมา

 

 

แบคฮยอนเคยบอกว่า ...ราชาจงอินหายไปแล้วแต่พวกผมยังอยู่...พวกผมคือผลพ่วงแห่งอนาคตที่มีกษัตริย์อินฮวางเป็นผู้สร้าง...หากราชาจงอินตายไปแล้วพวกผมยังไม่หายไป...นั่นก็หมายความว่า...ราชาจงอินกับกษัตริย์อินฮวางเป็นคนละคนกัน...และบางทีกษัตริย์อินฮวางในอนาคตนั่นอาจเป็น...ไค...  ตอนนั้นเขาไม่เชื่อนักเพราะรู้ดีว่าราชาจงอินยังไม่ตาย  แต่ตอนนี้เขาเชื่อหมดใจแล้ว...ไค...ก็คือกษัตริย์อินฮวาง...หากไม่มีไค...อนาคตก็ไม่อาจมี...

 

 

* 50% *

 

 

 

เพราะพอไคบาดเจ็บสาหัสและอาการเป็นตายเท่ากัน  ทั้งดีโอและแบคฮยอนกลัยหายไป องค์ชายอู๋ฟานทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ ก่อนหันไปมองสบตากับราชาจงอินและพระพันปีหลวงแจจุง  พระพันปีหลวง..จงอิน  ข้ามีบางอย่างจะเล่าให้พวกเจ้าฟังบางทีมันอาจหมายถึงอนาคตที่แท้จริงของซูซา  อนาคตของเจ้าและการคงอยู่ของลูกหลานเราในอนาคต  ข้าไม่เคยเชื่อเรื่องนี้มากนักเพราะจงอินเจ้ายังอยู่  แต่ตอนนี้...ข้าเชื่อสมมุติฐานของแบคฮยอนแล้ว  

 

 

องค์ชายอู๋ฟานเล่าทุกสิ่งให้กับแจจุงและราชาจงอินฟัง  ทั้งพระพันปีหลวงแจจุงและราชาจงอินต่างนั่งฟังด้วยอาการนิ่งอึ้ง  พระพันปีหลวงถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนหันไปมองราชาจงอินที่นั่งอยู่เคียงข้างกัน  ราชาจงอินหลับตาลงพลางหัวเราะออกมาเบาๆ งั้นเหรอ  นี่แม้แต่เจ้าพี่ก็คิดว่าที่นี่ไม่มีที่ให้ข้ายืนอีกแล้วใช่ไหม  ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นเขา  ข้าก็รู้แล้วว่าคยองซูไม่ใช่ของข้าอีกต่อไป  แล้วนี่ยังบัลลังก์ข้าอีก ...

 

 

ปัง!!  พระพันปีหลวงกระแทกไม้เท้าตนเองแรงๆ ก่อนหันมองหลานชายทั้งสองของตน หยุดพูดเรื่องนี้กันก่อนเถอะ  ตอนนี้มาช่วยไคกันก่อนจะดีกว่า  หลังจากนี้ใครจะเป็นกษัตริย์อินฮวางตัวจริงก็ค่อยมาว่ากัน   ราชาจงอินและองค์ชายอู๋ฟานหันมองไปคนละทาง  พลางถอนหายใจออกมาพร้อมๆ กัน  หมอหลวงเข้ามาดูอาการของไคก่อนส่ายหน้าไปมาอย่างหมดหวัง  องค์ชายอู๋ฟานหลับตาลงพลางก้มหน้าลงมองพื้น

 

 

รู้อะไรไหม องค์ชายอู๋ฟานเอ่ยขึ้นเมื่อตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงตน  ไคที่นอนหมดสติอยู่และราชาจงอินที่ยังคงยืนนิ่งมองหน้าไคไม่วางตา  ตลอดเวลาที่เจ้าไม่อยู่ไคพยายามแค่ไหนที่จะทำตัวเป็นราชาที่ดี  แม้จะกลัว  แม้จะเหนื่อยแต่เขาก็ไม่เคยบ่น  เพื่อลูกของเจ้า  เพื่อคนที่เขารัก  คนรักที่เขาไม่คิดแตะต้องให้เสื่อมเสียเพราะคยองซูยังคงตัดเจ้าไม่ได้  เขาพยายามวางรากฐานการปกครองก็เพื่อจงแดในอนาคต

 

 

พยายามผูกใจเหล่าเสนาอำมาตย์ก็เพื่อขัดขวางพระเจ้าอาคยูฮยอน  เพื่อปกป้องบัลลังก์นั้นไว้ให้กับจงแดลูกของเจ้า  และเขา...ยอมสู้จนเกือบตายก็เพื่อปกป้องซูซา  ทั้งๆ ที่...นี่ไม่ใช่บ้านเกิดเมืองนอนของเขาเลยแม้แต่น้อย ราชาจงอินยืนฟังคำพูดขององค์ชายอู๋ฟานทุกๆ คำ  ดวงตาคมหลับลงอย่างช้าๆ แล้วท่านจะให้ข้าทำยังไง  ข้าไม่เคยสานใจเหล่าเสนาได้  ข้าไม่เคยต้านพระเจ้าอาคยูฮยอนได้  ท่านจะบอกว่าให้ข้ายกบัลลังก์ของบรรพชนให้เขางั้นเหรอ

 

 

องค์ชายอู๋ฟานลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ  มือหนายกขึ้นตบไหล่ของราชาจงอินเบาๆ จงอินเจ้าคือน้องชายข้า  และตอนนี้ข้าเองก็คิดกับไคไม่ต่างกัน  ทั้งเจ้าและเขาคือน้องข้าทั้งคู่  หากให้เลือกข้าก็เลือกไม่ถูกหรอกนะ  ข้าเพิ่งจะเข้าใจความรู้สึกของคยองซูถ่องแท้ก็วันนี้แหละ  ข้ายอมรับว่าข้าห่วงแบคฮยอน  ห่วงลูกของข้า  แต่ว่านะจงอิน  คนที่จะเลือกไม่ใช่ข้าอีกต่อไปแล้ว  ข้ามั่นใจว่าอีกไม่นานเหล่าขุนนางและแม่ทัพทั้งหมดจะรู้เรื่องนี้

 

 

และเมื่อนั้นพวกเขาจะเป็นคนเลือกเอง   องค์ชายอู๋ฟานเดินไปหยิบดาบของตนขึ้นมาถือเอาไว้  จงอินหากไม่รบกวนจนเกินไปช่วยอยู่ดูแลกองทัพด้วย  ข้า ... จะพาคนไปคีรัมดังแผนที่ไควางเอาไว้ องค์ชายอู๋ฟานว่าก่อนเดินออกไปจากกระโจม  ราชาจงอินหลับตาลงก่อนปล่อยน้ำตาให้ร่วงลงมา  คยองซูแค่ต้องเสียเจ้าไปข้าก็แทบบ้า  แทบสิ้นลมหายใจแล้ว  แต่นี่ข้ายังต้องมาแพ้คนที่เจ้ารักอีกด้วยเรื่องของความเชื่อถือ  จากคนของข้าเอง

 

 

เช้าวันต่อมา ... องค์ชายอู๋ฟานพร้อมทหารกว่าสองพันนายลักลอบออกนอกด่านด้วยเส้นทางลับที่พวกกองคาราวานใช้ในการขนเสบียงสินค้า  เพียงไม่นานองค์ชายอู๋ฟานก็พาคนผ่านเข้าเมืองแรกที่อยู่ติดกับชายแดน  ด้วยกำลังทหารฝีมือเยี่ยมและด้วยแผนการอันแยบยลทำให้องค์ชายอู๋ฟานเข้ายึดเมืองได้อย่างรวดเร็ว  ทหารของเมืองนั้นยอมจำนนทันทีพร้อมเปิดประตูส่งผ่านทหารของซูซาไปเมืองต่อไปอย่างรวดเร็ว

 

 

สองวันต่อมา ... ราชาจงอินพยายามอย่างสุดความสามารถในการรับมือกับคีรัม  เพียงแค่ผ่านไปสองวันราชาจงอินก็รับรู้ได้แล้วว่าการเผชิญหน้ากับกองทัพของคีรัมอันโหดเหี้ยมนั้นยากแค่ไหน  มันบันทอนกำลังใจและขวัญของทหารให้ลดลงในทุกๆ วัน  นี่ไครับมือกับกองทัพคีรัมได้นานกว่าห้าวันเชียวหรือ  ต้านคีรัมไว้จนพวกมันไม่อาจก้าวข้ามบ่อโคลน  จนกระทั่งเขาที่เข้ามาทำให้แผนของไคที่วางเอาไว้ต้องผิดผลาดไปจนหมด 

 

 

อีกด้านหนึ่ง ... เพราะเดินทางผ่านสามเมืองมาติดๆ กัน  แม้จะผ่านเพียงแค่ชั่วข้ามคืนแต่องค์ชายอู๋ฟานก็รับรู้ได้ถึงความโหดร้ายที่กองทหารคีรัมมีต่อเชลย  หญิงสาวหลายคนถูกเปลือยกายแขวนคอหลังจากที่พวกทหารเสพสมจนพอใจ  ชายหนุ่มหลายคนมีร่องรอยถูกทุบตีจนตายอย่างอนาถ  หลายคนยังคงร่ำไห้เสียใจกับการจากไปของคนที่ตนรัก  องค์ชายอู๋ฟานกำบังเหียนม้าแน่นเขาจะไม่มีวันยอมให้คีรัมได้ทำแบบนี้กับซูซา  ไม่มีวัน ...

 

 

องค์ชายอู๋ฟานส่งทหารลอบเข้าเมืองคีรัมอย่างง่ายดายเพราะทั้งเมืองแทบไร้ทหารป้องกัน  องค์ชายอู๋ฟานเข้ายึดเมืองโดยมีทหารของอีกสองเมืองและประชาชนชาวคีรัมที่ถูกกดขี่คอยช่วยเหลือ  แค่เพียงรู้ว่ามีคนเข้ามาหมายจะโค่นอำนาจของราชาคิบอมชาวบ้านก็ลุกฮือขึ้นช่วยทันที  ท่าว่าจะเก็บกดไม่น้อยดังที่ไคว่าจริงๆ สินะ  ดูสิพอมีคนมาก่อกวนก็ลุกขึ้นพร้อมช่วยเลย  เบาแรงได้มากจริงๆ เลยแฮะ   องค์ชายอู๋ฟานว่าพลางยิ้มออกมาอย่างพอใจ

 


 

ห้าวันต่อมา ... ประตูเมืองหน้าด่านชั้นในของซูซา ... ทหารเริ่มเสียขวัญอย่างหนักเพราะการฆ่าประชาชนให้พวกทหารได้ดูอยู่ทุกวัน  จะออกไปช่วยกำลังคนก็น้อยและด้อยกว่าในทุกๆ ด้าน  คีรัมตีเกราะเคาะโล่โห่ร้องทำลายขวัญอยู่เป็นระยะๆ  จนพวกทหารหวาดผวาชาวเมืองหวาดกลัว  เด็กๆ ร้องไห้กันดังระงม  ราชาจงอินถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนก้าวลงจากเชิงบันไดของค่ายทหาร  ข้าจะปลอมตัวเป็นชาวบ้านเข้าไปดูในเมืองเสียหน่อย

 

 

ภายในเมือง ... ทุกย่างก้าวที่ก้าวผ่านไปล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว  พ่อแม่ลูกกอดกันกลมอย่างหวาดผวา  บ้านทุกหลัง  เรือนทุกเรือนล้วนปิดตัวเงียบซ่อนตัวอยู่เพียงในซอกมุม  ราชาจงอินถอนหายใจออกมาหนักๆ ศึกครั้งนี้ช่างหนักหนาสำหรับซูซามากกว่าศึกครั้งไหนๆ  นี่พวกเขาจะสามารถปกป้องบ้านเมืองเอาไว้ได้ตลอดหรือเปล่าหนอ  เขาควรยืนหยัดบัญชาทุกอย่างต่อไปหรือจะส่งต่อมันกลับคืนให้กับไคดี ...

 

 

ราชาจงอินและองครักษ์ผ่านมาจนถึงหมู่บ้านหนึ่ง  ทั้งหมดแวะพักเพื่อหยุดให้ม้าได้พักบ้าง  และที่นี่นั่นเองที่ทำให้ราชาจงอินได้พบกับความเป็นจริงที่ตนเองกำลังอยากได้คำตอบอย่างที่สุด  ท่านแม่ข้ากลัว  อึก  พวกคีรัมจะฆ่าพวกเราไหม   เด็กน้อยคนหนึ่งเอ่ยถามผู้เป็นมารดาโดยทั้งคู่หารู้ไม่ว่าราชาจงอินกำลังนั่งฟังอยู่ใกล้ๆ  ผู้เป็นมารดากอดปลอบลูกน้อยพร้อมถอนหายใจออกมา ไม่หรอกลูก  ฝ่าบาทต้องทรงช่วยพวกเราแน่

 

 

จะว่าได้เรอะ   ชายชราคนหนึ่งเอ่ยค้าน ข้าได้ยินว่าฝ่าบาททรงทิ้งชาวบ้านสองพันคนเพื่อให้เมืองอยู่รอด  แต่สุดท้ายก็เข้าทางพวกคีรัม  ช่วยฆ่าคนและทหารของเมืองอื่นให้ล้มตายให้คีรัมใช้ทำเป็นสะพานได้ง่ายขึ้น  สุดท้ายพวกเราก็ต้องเสียเมือง  เฮ้อออ  ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปได้นะ  ทั้งๆ ที่หลายวันก่อนฝ่าบาททรงรอบคอบสุขุมทันเล่ห์ของพวกคีรัมอยู่แท้ๆ  แล้วทำไมถึงได้หลงกลพวกคีรัมได้ง่ายดายนัก  ข้าหละสงสัยจริงๆ

 

 

องครักษ์คนหนึ่งคว้าดาบหมายจะลุกขึ้นหากแต่ก็ถูกมือของราชาจงอินกดเอาไว้  ราชาจงอินส่ายหน้าไปมาน้อยๆ ก่อนหลับตาลงรับฟังทุกๆ ความเห็นของประชาชน  นั่นนะสิ ... ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทยังคงรักษาเมืองไว้ได้  ไม่มีประชาชนล้มตายสักคน  ขนาดต้านทัพคีรัมกว่าห้าวันยังมีทหารบาดเจ็บล้มตายแค่สามสิบสี่สิบคนเอง  แต่พอเมื่อสองสามวันก่อนเห็นว่าเราต้องเสียทหารไปเกือบหมื่นนาย  เฮ้อออ  อะไรดลใจฝ่าบาทให้ก้าวพลาดแบบนี้นะ

 

 

ราชาจงอินถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กลับกันเถอะ   ราชาจงอินว่าก่อนเดินออกไปจูงม้าของตนออกมา  จงฮยอนถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนวางเงินลงแล้วเดินตามราชาจงอินออกไป  จงฮยอนข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า ... เพียงลำพัง   เหล่าองครักษ์กระตุกม้าให้หยุดให้เหลือเพียงราชาจงอินและหัวหน้าราชองครักษ์จงฮยอนได้ขี้ม้าคู่กันไปเพียงลำพัง  โดยพวกองครักษ์ที่เหลือคอยติดตามอยู่ห่างๆ

 

 

ข้าอยากถามเจ้าระหว่างที่ข้าไม่อยู่ไคเป็นราชาที่ดีไหม จงฮยอนอึกอักด้วยไม่รู้ว่าจะตอบแบบไหนดี  ราชาจงอินคลี่ยิ้มบางก่อนเงยหน้าขึ้นมองฟ้า บอกข้ามาตรงๆ ไม่ต้องกังวลหรอก จงฮยอนสูดหายใจลึกก่อนเอ่ยทุกอย่างออกไปจริงๆ ดังที่ตนคิด  กระหม่อมชอบไคยิ่งนักกระหม่อม  เขาเป็นคนที่เก็บความรู้สึกได้เก่งในเรื่องการวางตัว  แม้จะกลัว  แม้จะกังวลแต่เขาก็ไม่เคยแสดงออก  ความนิ่งสงบของเขาทำให้เหล่าเสนาย่ำเกรง

 

 

ซ้ำความคิดเขาทุกสิ่งไม่เคยคิดถึงตนเอง  เขาจะคิดถึงสิ่งอื่นก่อนเสมอ  เพื่อแผ่นดิน  เพื่อประชาชน  ทุกอย่างต้องวางและคิดการไว้เผื่อวันข้างหน้าเสมอ  และเขายังกล้าที่จะท้าทายอำนาจของพระเจ้าอาคยูฮยอนอย่างไม่เกรงกลัว  กล้าเสี่ยงที่จะผูกใจเสนาเพื่อให้ช่วยแผ่นดินและตอนนี้เราก็ได้เห็นผลของการกระทำนั้น  พระเจ้าอาคยูฮยอนไม่สามารถยึดราชสำนักได้ทั้งหมดเพราะมีเหล่าอำมาตย์คอยค้าน  เขาทำให้กระหม่อมรู้สึกชื่นชมจริงๆ

 

 

ราชาจงอินหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วมองสบตากับจงฮยอน ขอบใจจริงๆ นะจงฮยอน  เจ้าทำให้ข้าตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้นไปอีก  บางทีที่นี่คงไม่ใช่ที่ของข้าตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาแล้วก็เป็นได้  เขามาเพื่อจะแทนที่ข้าโดยสมบูรณ์  และบางทีข้าควรต้องหายไปจริงๆ เสียทีสินะ  ตอนนี้ข้าพอจะเข้าใจความหมายที่เสด็จปู่ข้าเคยสอนไว้  ราชาจะเป็นใครประชาชนไม่เคยสนใจหรอก  ขอเพียงคนๆ นั้นปกป้องเขาได้  ให้เขาได้มีกินมีอยู่  เขาก็เรียกคนๆ นั้นว่าราชาแล้ว  

 

 

ในขณะที่กำลังจะกลับม้าเร็วก็ควบเข้ามา  นายทหารถลาเข้าคุกเข่าเบื้องหน้าของราชาจงอิน  ทูลฝ่าบาทคีรัมกำลังจัดทัพใหญ่หมายทุ่มกำลังพลเพื่อบุกเราแล้วพะยะค่ะ

 

 

******************  ติดตามตอนต่อไปค่ะ  ******************

 


 




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

747 ความคิดเห็น

  1. #617 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 23:22
    มันต้องมีใครคนใดอยู่....
    #617
    0
  2. #354 omoeme_fern (@fernjaa_hoo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 01:58
    คือราชาจงอินกับจงอินนี่อยู่พร้อมกันไม่ได้ใช่ไหม?
    ก็แหงละเป็นคนคนเดียวกันนี่ แล้วทีนี้จะเอาไง
    ต้องให้ราชาตายจงอินถึงจะหายงั้นหรอ ไม่ว่าทางไหนก็สูญเสียทั้งนั้น
    เฮ้ออ อ่านแล้วเจ็บหัวใจชะมัด นี่คืออะไรทำไมถึงกดดันเราได้ขนาดนี้
    อินไปมั้นคะ ฮื่อออ แล้วยังไงราชาจะทำยังไง ส่งราชาไปอนาคตหรอ
    ไม่มั้งง ไม่เอาๆ แต่ทุกคนก็ดูเหมือนอยู่ฝั่งจงอินนะแล้วราชาละ????
    โอยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย 
    #354
    0
  3. #319 b_22 (@doubble) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 01:11
    อ่านครบ100% แล้วได้แต่ตบบ่าจงอิน... เราเข้าใจนายนะ แต่มันไม่ใช่ที่ทางของนายแล้วล่ะ
    #319
    0
  4. #318 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 13:03
    คือแบบไคฟื้นขึ้นมาเถอะนะ ได้โปรดดดด TT
    ราชาจงอินหวังว่าจะได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นแล้วนะ
    ซูซากำลังจะแย่เสียแล้วสิ่ ไครีบๆฟื้นขึ้นมาเถอะ
    องค์ชายอู๋ฟานขอให้ทำได้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี
    รออ่านต่อๆๆค่ะ บีบหัวใจจะแย่แล้ววว
    #318
    0
  5. #316 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 10:08
    100%
    ราชาค่ะ ยอมรับนะว่าอ่านตอนนี้ก็พอจะสงสารแกอยู่บ้าง
    แต่สิ่งที่แกทำ มันไม่ค่อยถูกค่ะ
    รู้น่ารู้ รู้ว่าแกเป็นห่วงบ้านเมือง รู้ว่าถูกปลูกฝังมา
    โอเคเรื่องแบบนี้โทษใครไม่ได้
    ผู้เป็นราชามักจะถูกปลูกฝังมาแบบนี้ทุกคน อันนี้เราเข้าใจ
    แต่สิ่งที่ทำให้แกแพ้ไค คือมุมมองความคิด
    และใจของแกที่มีต่อประชาชนไงล่ะ
    บ้านเมืองถามว่าสำคัญมั้ยก็ใช่ แต่ประชาชนก็สำคัญมากเช่นกัน
    ไม่มีประชาชน บ้านเมืองก็จะกลายเป็นรกร้าง
    ถ้าทิ้งประชาชนไป บ้านเมืองจะถูกเติมเต็มหรือ
    นี่คือส่วนที่แกอาจจะคิดไม่ได้

    แต่ไคมันคิดได้ ชีวิตทุกคนมีค่ามาก
    โดยเฉพาะชีวิตผู้บริสุทธฺ์ที่ไม่เกี่ยวข้อง
    แต่ต้องมารองรับเหตุการณ์อันเลวร้ายนั้น...น่าสงสารยิ่งกว่า

    แล้วก็นะ นี่ไม่ใช่เวลาจะมานั่งเสียใจเป็นสาวน้อย
    เพราะพี่ชายก็ไม่คิดว่าตัวเองสมควรปกครองแผ่นดินได้อีกว่อย
    พระพันปีหลวงค่ะถ้าทำได้เอาไม้เคาะหัวเลยก็ดี อย่าแค่กระแทกพื้น
    คนจะเป็นจะตาย มันยังมานั่งห่วงสิทธิ์อันชอบทำ โว๊ะ น่าตบมั่ก!
    เออค่ะ เข้าใจว่านั่นบัลลังก์แก แผ่นดินแก บ้านเมืองแก แกต้องห่วงเป็นเรื่องปกติ
    แต่ในเมื่อตอนนี้มันไม่ใช่ เหตุการณ์ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป
    บัลลังก์นี้มีคนเหมาะสมที่จะทำให้ซูซายิ่งใหญ๋ได้มากกว่าแกแล้ว
    แกจะเลือกอะไรล่ะ ราชาอย่างแกถูกสอนมาว่าบ้านเมืองสำคัญนะ
    แกต้องเลือกจะให้บ้านเมืองเจริญสิ โอเคมันอาจจะทำใจยาก...มากกกกก
    แต่....งืมมมมม นะ มันไม่ใช่ของแกอีกต่อไปแล้วอ่ะ เราเสียใจด้วยค่ะ
    #ตบไหล่แล้วยืนไว้อาลัยให้สามวิ

    องค์อู๋เป็นไงล่ะ ไม่เชื่อใจคนโตเราตั้งแต่แรก
    ถ้านำทัพบุกไปตั้งแต่ตอนคนโตเอ่ยครั้งแรกนะ
    ป่านนี้ทหารแกคงไม่เสียขวัญและทำประชาชนหดหู่แบบนี้
    ก็น่าจะคิดได้นะว่าไคมันแก้ปัญหาหนักที่พวกแกแก้ไม่ออกมาตั้งหลายที
    ครั้งนี้จะลองเชื่อใจมันอีกครั้งไม่ได้รึไง ยังไงมันก็ได้ผลมาตลอด
    นี่ถ้าเชื่อตั้งแต่แรกประชาชนก็คงไม่คิดติดลบกับผู้นำบ้านเมือง
    จนอิราชาที่มันแอบปลอมตัวมาได้ยินเข้าหรอกนะ เหอๆๆ
    #316
    0
  6. #315 paa-chat (@praew_chat) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 06:57
    ดีโอกับแบคหายไปแล้ว
    อย่างนี้จะกลับคืนมาได้มั้ย
    #315
    0
  7. #313 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:32
    คนโตไม่ตาย ดีใจ พฮืออออออ ฟื้นขึ้นมารักษาบ้านเมืองนะค่ะ ส่วนราชา..ปล่อยไปชั่วคราวช่างหัวมันค่ะ #อ้าว ... แค่อินโทรมาก็เหมือนว่าองค์ฮุนจะแอบหื่นนะค่ะ นี่แกไปดูใครเค้าอาบน้ำอ่ะคนเล็ก 5555555 แล้วดูมันคิด แหม๊ เทพรูปงามจากสวรรค์ อะไรนี่ทำไมใจง่ายงี้อ่ะ ตอนเจอพี่ลีดก็หยุดหายใจเพราะสวย พอเจอคนใหม่ก็ใจกระตุกเพราะงาม เฮ้ๆๆๆ น้อยๆหน่อยแก น้อยหน่อย 55555555
    #313
    0
  8. #312 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:28
    อันดับสองขอตบกะโหลกอิราชาอีกที เวลาแบบนี้ยังจะมาเคลือบแคลงสงสัยแผนอิไคมันอีกเหรอ ก็เห็นอยู่นี่ว่าผลเป็นยังไงแล้วแกยังจะมาขวางอีก ปั๊ดถีบตกบ่อโคลนซะดีมั้ย ... แต่ก็ยังให้อภัสนิดนึงที่ตอนหลังสำนึกแล้วทำตามที่ไคบอก ไม่งั้นเราแบนแกแน่อิราชา ... ไคถูกธนูปักอ่ะ ม่ายยยยยยยยย~ ถถถ คนโตของมี๊ หนูต้องไม่เป็นอะไรนะค่ะ ลุกขึ้นมาปกป้องซูซาก่อนลูก คราวนี้เชื่อคำแบคแล้วสินะองค์อู๋ กษัตริย์อินฮวางกับราชาจงอินของพวกเธอไม่ใช่คนเดียวกัน ไคคือคนที่จะทำให้ซูซารุ่งเรือง เพราะฉะนั้นเลิกสงสัยวิธีของคนโตเราได้แล้วย่ะ แบคกับโด้ที่กลับไปจะไปค้นอะไรจากอนาคตมาช่วยเหลือได้มั้ยอ่ะ โอ้ยตื่นเต้นๆๆๆๆ
    #312
    0
  9. #311 หมูน้อยตาหวาน (@zesia) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 13:23
    อันดับแรก ขอปรบมือให้กับคนโตที่ต่อยหน้าอิราชาจงอิน ตบมันให้ตายเลยค่ะลูก ชิชะ=*= ถึงจะรักแกมากตอนแรกๆแต่ตอนนี้ฉันโกรธแกอยู่ว่ะอิราชา ยอมรับเถอะนะว่ามันหมดเวลาของแกแล้ว เรายอมรับว่าแกเป็นราชาที่ดี แต่ไคก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน เผลอๆคือทำได้ดีกว่าแกมาก ที่ผ่านมาก็น่าจะพิสูจน์ให้เห็นแล้วนี่นา แล้วยิ่งมากุมใจทหารได้ในขณะที่แกทำลายให้เสียขวัญ นี่ก็น่าจะเป็นข้อสรุปที่เพียงพอแล้วนะ ตัดใจนะจงอิน
    #311
    0
  10. #307 MaineG (@puiizz137) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 09:58
    คือตอนนี้ราชาจงอินดูเหมือนเกือบจะเป็นตัวร้ายไปแล้วนะไรท์ ง่ะ แต่ยังไงเราก็ยังเป็น FC นะ ><

    แต่ถ้ากษัตริย์อินฮวางคือไค แล้วราชาจงอินล่ะ??
    #307
    0
  11. #298 b_22 (@doubble) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 22:33
    แค่คำโปรยก็....เจ็บ...แล้วค่ะ
    T^T มันดราม่าไม่แตกต่างจากภาคแรกเลย แต่ภาคนี้มีรายละเอียดเชิงกลศึกมากกว่าจนต้องค่อยๆ อ่านค่อยๆทำความเข้าใจ หลายอย่างๆ เราคิดว่าเล่าเรื่องแบบรวบรัดเกินไป แต่ไม่ได้ทำให้เนื้อเรื่องเสียหายนะคะ (เข้าใจว่าถ้าเล่าละเอียดทั้งหมดอาจจะเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวประมาณ 48 เล่มจบเหมือนเพชรพระอุมา)

    แต่...ตอนนี้ดีโอก็เลือกรักไคแล้ว อีกนิดก็จะผ่านศึกนี้ไปได้ อีกนิดเดียวก็จะได้เข้าคู่กันอย่างที่ "คนบนฟ้า" กำหนดมาให้เป็นอย่างนั้น

    ทั้งที่แค่อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง TT^TT
    #298
    0