หมอกซ่อนดาว

ตอนที่ 6 : หมอกซ่อนดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

          นายภาคที่ยืนทำสวนอยู่ห่างออกไป ไม่ได้ยินถ้อยคำในบทสนทนาของสองแม่ลูก แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าคงเป็นเรื่องที่ไม่ถูกใจคุณภคพรนัก เพราะเห็นจากท่าทางกระแทกกระทั้นของนางที่เดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วก็เดาได้ไม่ยาก เขาเห็นเธียรวิชญ์กำลังขึ้นจากสระว่ายน้ำแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเช็ดศีรษะและตามลำตัวก่อนจะเดินตรงเข้ามา

            “ทำไมถึงตัดต้นไม้ตรงนี้ล่ะนายภาค” เธียรวิชญ์เป็นคนรักต้นไม้ ไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากโค่นทำลาย

            “แค่แต่งกิ่งเท่านั้นครับ ผมอยากมองเห็นบริเวณบ้านให้รอบ”

            “คงไม่มีใครกล้าบุกเข้ามายิงฉันถึงในบ้านหรอกมั้ง”

            “เราไม่ควรประมาทครับ ที่ ๆ ว่าปลอดภัยอาจเป็นที่ ๆ อันตรายที่สุด”

            “ขอบใจนายภาคมากนะที่ช่วยดูแลฉันกับคุณแม่ตลอดหลายปีมานี้”

            “เป็นหน้าที่ของผมครับ”

            “นายภาคพูดคำนี้มาตลอด ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี”

          นายภาคได้แต่ยิ้มรับบาง ๆ พลางก้มหน้าลงเล็กน้อย เป็นอันรู้กันระหว่างคนสองคนว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการตอบคำถามหรืออธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก เจ้าของบ้านหนุ่มจึงเดินกลับเข้าไปในบ้าน ดวงตาของนายภาคที่มองตามแผ่นหลังหนาผึ่งผายสมส่วนนั้น เผยให้เห็นถึงความเศร้าที่เกาะกินลึกอยู่ในหัวใจ ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดครับคุณเธียร ถ้อยคำนี้ย้ำลึกอยู่ในความคิดคำนึงตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

บนระเบียงห้องทำงานของเธียร ชายหนุ่มยืนกอดอกถอนหายใจหลายครั้งหลายหน ก่อนที่ผู้เป็นเพื่อนจะผลักประตูเข้ามาด้วยลักษณะท่าทีร่าเริงตามนิสัย

          “มีอะไรวะถึงโทรนัดฉันออกมาเนี่ย ไหนแกว่าจะพักผ่อนไง” สุดเขตมองหน้าเพื่อนที่อยู่ ๆ ก็นัดให้เขาออกมาเจอที่บริษัทด่วนในวันหยุด

            “รู้สึกเบื่อ ๆ คุณแม่ฉันน่ะสิเอะอะก็จะจับฉันแต่งงานกับจันทร์รวี” พูดพลางเดินไปรินเครื่องดื่มส่งให้เพื่อนและของตัวเอง อีกฝ่ายรับไปแล้วมองเพื่อนยิ้ม ๆ

            “ก็น่ารักดีนี่หว่า สวยหวาน หัวอ่อน ควบคุมง่ายดีออก”

            “แต่ฉันไม่ได้ชอบจันทร์รวี อีกอย่างฉันรู้สึกว่า จันทร์รวีไม่ใช่ผู้หญิงอย่างที่หลาย ๆ คนเห็น”

            “แกหมายความว่ายังไงวะ”

            “ฉันรู้สึกว่าเขามีอะไรบางอย่างปิดซ่อนอยู่”

            “งั้นแกก็ต้องค้นหา”

            “ไม่ ฉันไม่อยากรู้”

            “แล้วแกจะเอายังไง บอกคุณจันทร์รวีไปตามตรง ว่าแกไม่ได้ชอบเธอ”

            “ฉันก็เคยพูดไปแล้ว แต่เจ้าหล่อนดันไปเล่าให้คุณแม่ฟัง แกคงรู้นะว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน”

            สุดเขตได้แต่หัวเราะเพราะรู้จักคุ้นเคยกับคุณภคพรมารดาของเพื่อนรักดี แม้จะใจดีแต่ก็ชอบจู้จี้กับบุตรชายคนเดียว แต่นั่นแหละทุกอย่างที่นางทำก็เพราะความรัก ความเป็นห่วงในตัวเพื่อนเขาทั้งสิ้น ถ้าเป็นคนอื่นปัญหาใหญ่ของลูกผู้ชายหลายคนคงเป็นเรื่องงานที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว แต่สำหรับเธียรวิชญ์เพื่อนเขาแล้ว ปัญหาหนักอกหนักใจอีกเรื่องก็คือ ปัญหาที่มารดาจ้องแต่จะจับเขาแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก

            “แกก็หาแฟนสักคนสิวะ แม่แกจะได้เลิกจับคู่ให้แกซะที”

            “แฟนนะโว้ย ไม่ใช่อาหารทะเล จะได้หากันง่าย ๆ”

            “แกนี่เปรียบผู้หญิงเป็นอาหารทะเลเลยเหรอวะ”

            เธียรวิชญ์ยักไหล่ก่อนว่า “แกลองคิดดูนะไอ้เขต ถ้าแกต้องอยู่กับผู้หญิงที่แกไม่ได้รัก ถึงจะสวยแค่ไหน มันก็แค่อาหารตาเท่านั้นแหละวะไม่ใช่อาหารใจ ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้แม่บังคับฉันเรื่องนี้เด็ดขาด”

            “ฉันรู้ว่าแกไม่ยอมแต่แม่แกก็คงไม่ยอมแกง่าย ๆ เหมือนกัน”

            “ไม่รู้ว่ะ ยังไม่อยากคิด รกสมอง”

            “แล้ววันนี้เอาไง แกจะไปไหน”

            “ฉันเบื่อ ๆ ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่อยากกลับบ้าน” เธียร

วิชญ์รินเครื่องดื่มจนหมดขวดส่งให้เพื่อนส่วนตัวเองกลับนั่งมองน้ำสีสวยในแก้วอย่างเหม่อ ๆ

            สุดเขตนิ่งคิดชั่วครู่ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เอางี้ ฉันจะพาแกไปที่ ๆ หนึ่ง”

            “ที่ไหน” แววตาคนถามมีความใคร่รู้เล็กน้อย ก่อนกระดกเครื่องดื่มจนหมดแก้ว

            “เหอะน่ะ ตามมาก็รู้เอง แกเอารถจอดไว้ที่นี่แหละ ไปรถฉัน ว่าแต่นายภาคมากับแกด้วยหรือเปล่า”

          “ไม่ ฉันไม่ได้ให้ตามมา ขอเวลาเป็นส่วนตัว”

            “ป่านนี้คงเป็นห่วงแกแย่แล้วมั้ง แกนี่โชคดีว่ะ มีลูกน้องรักแกยังกะเป็นพ่อซะเอง”

            มุมปากของเธียรวิชญ์ยกยิ้มขึ้นราวกับเยาะ “นายภาคคงสงสารคนกำพร้าอย่างฉันมากกว่า”

            สุดเขตเห็นแววตาและสีหน้าของเพื่อนที่หม่นลงแล้วก็นึกโกรธตัวเองที่พูดอะไรไม่ทันคิด

            “เดี๋ยวฉันจะเป็นบอดี้การ์ดให้แกเองก็แล้วกัน ไปเหอะเพื่อน”

            เธียรวิชญ์เดินตามสุดเขตออกไปด้วยท่าทางไม่กระฉับกระเฉงนัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น