กลร้ายเล่ห์รัก

ตอนที่ 63 : 19 ความรู้สึกที่เรียกว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 994
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

Sun&Sand Restaurant

พิทยาธร  ดีแลนด์ นักธุรกิจหนุ่มเลือดผสมไทย-อเมริกันที่กำลังเป็นที่จับตามองในแวดวงธุรกิจการเงิน บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ ดีแลนด์ ไฟแนนซ์ (ประเทศไทย) จำกัด(มหาชน) ซึ่งเป็นบริษัทลูกในเครือดีแลนด์ที่มีบริษัทแม่อยู่ประเทศสหรัฐอเมริกา และ พิทยาธรเป็นประธารกรรมการระดับสูง (CEO) ของสถาบันการเงินในเครือดีแลนด์คนปัจจุบัน


ดวงตาคมทอดมองหนุ่มสาวที่เดินเคียงกันเข้ามาในห้องอาหารอย่างสนใจ เมื่อฝ่ายหญิงคือโชติรส  อัครเกตุ ดวงตาคมเกลื่อนกระจายความยินดีที่ได้พบหญิงสาวที่ยังงดงามไม่เปลี่ยนแปลง อดีตเขาและเธอถือว่าเป็นคู่รักที่มีคนจับตามองมากที่สุดคู่หนึ่งเลยทีเดียว พิทยาธรหรี่ตามองผู้ชายที่เดินเคียงข้างหญิงสาวอย่างพิจารณา ใบหน้าคมสะดุดสายตาของหม่อมเจ้าหนุ่มเลือดผู้ดีไม่ได้ทำให้เขาหวาดหวั่นที่จะลงสนามแข่งขันในครั้งนี้เมื่อรางวัลล่อใจอย่างโชติรสมีค่าคู่ควรให้เขาเดินเข้าสู่สนามแข่งขันท้าชิง


“พระพาย” พิทยาธรร้องทักหญิงสาวเมื่อเธอกำลังจะเดินผ่านโต๊ะของเขาไป


“พี่พีท!” โชติรสกะพริบตาเมื่อได้พบอดีตคนรักที่ยังไม่เคยเอ่ยปากเลิกลา


“ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอพระพาย” พิทยาธรยิ้มกว้าง


“พายก็ดีใจที่เจอพี่พีทเหมือนกัน” โชติรสยิ้มยินดีแต่เสียงกระแอมเบาๆ ของคนข้างๆ ทำให้เธอชะงัก


ท่านชายธเนศวรหรี่ตามองชายหนุ่มที่ตั้งท่าจะจับมือโชติรสพลางเอื้อมหัตถ์คว้าข้อมือเธอมากุมไว้อย่างกันท่า


“พี่พีทค่ะ พายลืมแนะนำ นี่ท่านชายธเนศวร  วิษณุรังสรรค์ค่ะ”


“พิทยาธร ดีแลนด์กระหม่อม”


“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”


“กระหม่อมขอประทานอภัยเรื่องคำราชาศัพท์นะกระหม่อม ปกติภาษาไทยของกระหม่อมก็เกือบแย่อยู่แล้วหากมีคำใดที่กระหม่อมผิดพลาดไปบ้าง ฝ่าบาทโปรดประทานอภัยให้กระหม่อมด้วย” พิทยาธรรีบออกตัว


“ตามสบายครับ ผมไม่ใช่คนถือยศถือศักดิ์อะไรอยู่แล้ว”


“เป็นพระกรุณากระหม่อม”


“พี่พีทมากลับใครคะ” โชติรสถามพร้อมเหลียวมองรอบ ๆ


“พี่มารอพบลูกค้าจ้ะ ไม่คิดว่าจะเจอพระพายที่นี่”


“พายก็ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่พีทเหมือนกัน พายไม่ได้เจอพี่พีทมานานแค่ไหนแล้วนะคะนี่” โชติรสหัวเราะเบา ๆ เมื่อคิดถึงเรื่องราวในอดีตของเธอและเขา


“เกือบสามปีได้แล้วละมั้ง” พิทยาธรยิ้ม


“ดูเหมือนคุณสองคนจะสนิทกันมากนะครับ” ท่านชายทรงรับสั่งพระสุรเสียงขรึม ทรงไม่พอพระทัยสายตาหวานลึกซึ้งของพิทยาธรที่ใช้มองโชติรส สัญชาตญาณของท่านเตือนให้ระวังชายหนุ่มคนนี้ ทรงแน่พระทัยว่าผู้ชายคนนี้ต้องสร้างปัญหาให้ท่านในอนาคตอย่างแน่นอน


“หม่อมกับพระพายเคยรักกันเมื่อสมัยที่เรายังเรียนปริญญาตรีด้วยกันกระหม่อม” ท่านชายเลิกพระขนงพร้อมกับทอดพระเนตรมองใบหน้างามของคนข้างพระวรกายทันทีอย่างพิจารณา โชติรสยิ้มแหย ๆ กับคำกล่าวของพิทยาธรเมื่อสบพระเนตรคมวาวที่มีแววขุ่นพระทัยเมื่อได้ฟังคำกล่าวของชายหนุ่ม


“จริงหรือเปล่าพระพาย” ท่านชายรับสั่งถาม


“เอ่อ...เพคะ” โชติรสตอบอึกอัก


“ความจริงกระหม่อมกับพระพายยังไม่เคยบอกเลิกกันเลยด้วยซ้ำ แต่ที่ต้องห่างหายกันไปเพราะความผิดของกระหม่อมเองที่ต้องเดินทางไปรับช่วงต่อกิจการของครอบครัวโดยไม่มีโอกาสได้บอกพระพาย” พิทยาธรกล่าวด้วยรอยยิ้ม


“เพราะอย่างนี้นี่เองพี่พีทถึงหายไป” โชติรสกะพริบตา


“ครับ พี่ไม่ดีเองที่ไม่ได้บอกพระพาย” พิทยาธรกล่าว


“นั่นสิครับ ไม่สมเหตุสมผลเลยที่อยู่ดี ๆ คุณจะหายไปโดยไม่ล่ำลาคนที่คุณบอกว่ารัก” ท่านชายรับสั่ง

          

       “หม่อมไม่สามารถติดต่อใครได้ในเวลานั้น และหม่อมแน่ใจว่าพระพายจะต้องเห็นใจหม่อมฉัน” พิทยาธรกล่าวเสียงขรึมกับท่านแต่ส่งสายตาขอความเห็นใจถึงโชติรส


            “พายว่าเรื่องนี้เอาไว้เราค่อยคุยกันดีกว่าค่ะ” โชติรสตัดบท


            “ครับ พอดีลูกค้าของพี่มาพอดี เอาไว้พี่จะไปหาพระพายที่บ้านพระพายนะครับ” พิทยาธรสรุบง่าย ๆ เมื่อเห็นลูกค้าที่เขานัดไว้เดินทางมาถึง


            “ค่ะ” โชติรสยิ้มตอบโดยไม่สังเกตท่านชายธเนศวรที่กำพระหัตถ์แน่นอยู่ข้าง ๆ


            “ทูลลากระหม่อม โอกาสหน้าหม่อมฉันคงมีโอกาสได้เฝ้าฝ่าบาทอีก”


ทรงพยักพระพักตร์ขรึม


โชติรสถอนหายใจเมื่อดูเหมือนท่านชายจะกำลังไม่พอพระทัยเธอมาก แต่เธอยังไม่ทราบสาเหตุที่ท่านแสดงอาการไม่พอพระทัยใส่เธอนี่แหละ หากเรื่องที่ท่านกริ้วเธอคือเรื่องของพิทยาธร เธอก็คิดว่าท่านทรงไร้เหตุผลเพราะเธอกับพิทยาธรรู้จักกันมาแต่ในอดีตและบังเอิญได้พบกัน จะให้เธอทำอย่างไรเมื่อชายหนุ่มเข้ามาทักเธอเอง


“ฝ่าบาทไม่พอพระทัยหม่อมฉันเรื่องอะไรหรือเปล่าเพคะ” โชติรสตัดสินใจถาม


“คุณกับไอ้หมอนั่นเคยรักกันมากแค่ไหน” รับสั่งสุรเสียงเกรี้ยว


“รักวัยเรียนจะให้มากแค่ไหนได้ล่ะเพคะ” โชติรสถอนหายใจอีกครั้ง


“มันเคยจูบคุณหรือเปล่า”


“เอ๊ะ...ฝ่าบาทกำลังดูถูกหม่อมฉันอยู่นะเพคะ” โชติรสเริ่มไม่พอใจ


“ตอบผมแค่ว่าเคยหรือไม่เคยพระพาย” ท่านชายทรงขบพระทนต์


“หม่อมฉันไม่ตอบ”


“อย่ายั่วให้ผมโกรธนะพระพาย”


“ฝ่าบาทต่างหากอย่าเอาแต่พระทัยกับหม่อมฉันให้มากนัก” โชติรสโต้


“กับแค่ตอบคำถามของผมว่าเคยหรือไม่เคยเท่านั้นจะเป็นอะไรนักหนา”


“แล้วหากหม่อมฉันถามกลับบ้างว่าฝ่าบาทเคยบรรทมกับสาวคนไหนมาก่อนที่จะได้พบกับหม่อมฉันหรือเปล่า จะทรงรับสั่งว่าอย่างไรล่ะเพคะ”


“มันเทียบกันได้ทีไหน ระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายน่ะ”


“อ้อ...แบ่งแยกเพศ ฝ่าบาทคงหมายถึงเรื่องการมีเพศสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงที่แบ่งแยกให้ผู้หญิงที่เคยผ่านผู้ชายมาแล้วต้อยต่ำในขณะที่ผู้ชายที่ผ่านผู้หญิงมาแล้วดูงามสง่าสมชายอย่างนั้นสินะเพคะ” โชติรสกัดฟันแน่น


“ไปกันใหญ่แล้วพระพาย ผมแค่อยากรู้ว่ามันกับคุณเคยสนิทกันมากกว่าผมกับคุณหรือเปล่าแค่นั้นเอง ไม่ได้คิดไกลไปถึงเรื่องเพศสัมพันธ์บ้าบออะไรของคุณนั่นหรอก”


“ฮึ” โชติรสสะบัดหน้าระงับความโกรธ


“เอาละ ๆ ผมขอโทษละกันกับคำถามงี่เง่าของผม”


“ยังดีที่ทรงรู้องค์ว่ารับสั่งถามคำถามงี่เง่า” โชติรสกระแทกเสียง


“คุณไม่รู้หรอกว่าผมไม่เคยรักใคร ถึงขนาดหึงแบบไร้เหตุผลเหมือนที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้เลยนะพระพาย ให้ตายสิ และเพราะผมไม่เคยเป็นแบบนี้ มันทำให้ผมขาดความมั่นใจไปหมดอย่างไม่เคยเป็น” ทรงจับมือเรียวของเธอกุมไว้ในพระหัตถ์ พระเนตรคมทอดมองดวงตาแววหวานของเธอนิ่งแสดงความจริงพระทัย


“ถ้าความรู้สึกของฝ่าบาทเป็นอย่างที่รับสั่งจริง ก็ต้องทรงแสดงให้หม่อมฉันมั่นใจสิเพคะ”


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,509 ความคิดเห็น

  1. #2508 P-RATIKARN (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 08:58
    รออ่านต่อค่าาา
    #2,508
    0