ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 45 : 14 หญิงร้ายชายโฉด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

เธอเดินไวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าครูสาวที่ผลุดลุกขึ้นจากโซฟาด้วยใบหน้ายิ้มเยือน สองสาวโผเข้ากอดกันประหนึ่งคิดถึงกันอย่างสุดซึ้ง


“คุณน้ำริน สบายดีใช่ไหมคะ” น้ำเพชรดันร่างบอบบางของเพื่อนสาวที่เพิ่งกอดกันแน่นเมื่อสักครู่ออกนิดหนึ่งเพื่อสำรวจและทักทาย


“น้ำสบายดีค่ะคุณเพชร ดีใจเหลือเกินที่คุณเพชรกับคุณพายุมาเยี่ยมน้ำถึงนี่” เธอกล่าวด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไว้ไม่มิด


“บังเอิญคุณยุเธอมีงานด่วนต้องรีบมาเซ็นค่ะ เพชรเป็นห่วงไม่อยากให้เดินทางลำพังเลยอาสามาเป็นเพื่อนและก็ถือโอกาสแวะเยี่ยมคุณน้ำด้วยไงคะ” น้ำเพชรอธิบาย


“อะแฮ่ม...ดูเหมือนสองสาวจะลืมผมกันหรือเปล่าครับนี่” พายุส่งยิ้มล้อเลียนสองสาว


“ลืมที่ไหนคะ เพชรกับคุณน้ำก็กำลังพูดถึงคุณยุอยู่นี่ไงคะ” น้ำเพชรเถียง


“น้ำก็ไม่ลืมคุณพายุนะคะ ถึงแม้จะลืมทักทายตอนแรกแต่ก็ สวัสดีค่ะคุณพายุ” ธารารินยิ้มให้เพื่อนหนุ่ม


“โอเคครับ ถึงจะทักทายกันช้าแต่ก็ให้อภัยกันได้เพราะความสวยของคุณน้ำนะครับนี่” พายุอมยิ้ม


“ฮึ...แสดงว่าถ้าไม่สวยอย่างเพชรนี่ คุณยุให้อภัยไม่ได้ใช่ไหมคะถ้าเกิดผิดพลาดอะไรขึ้นมาน่ะ” น้ำเพชรส่งค้อนให้เจ้าของโรงเรียนหนุ่ม


“ใครว่าครับ สำหรับคุณเพชร ผมให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้วอย่าว่าแต่อภัยให้เลยครับ” พายุส่งตาหวานใส่ครูสาว


“น้ำดีใจจังคะที่เจอคุณเพชรกับคุณพายุคืนนี้” ธารารินพยายามเกริ่นเข้าเรื่องเพื่อขอความช่วยเหลือจากสองหนุ่มสาว


“มีอะไรหรือเปล่าคะ หน้าตาคุณน้ำดูเครียด ๆ นะคะนี่” น้ำเพชรขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความสงสัย


“น้ำอยากรบกวนให้คุณเพชรกับคุณพายุไปเป็นเพื่อนน้ำสักครู่ค่ะ”


“ไปไหนครับ” พายุถามบ้าง


“บ้านพี่เขยน้ำเองค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพายุกับเพชรมีธุระที่ไหนกันต่อหรือเปล่าคะ”


“ไม่มีหรอกค่ะ เราไปเป็นเพื่อนคุณน้ำรินได้ ใช่ไหมคะคุณยุ” น้ำเพชรหันมาถามชายหนุ่ม


“ครับ”


“ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวน้ำขอไปบอกป้าบัวสักครู่นะคะ”


หลังบอกกล่าวป้าบัวเรียบร้อย ธารารินก็เริ่มเล่าเรื่องราวระหว่างพี่สาวและพี่เขยให้สองหนุ่มสาวฟังช้า ๆ ระหว่างเดินทาง รวมทั้งเรื่องที่พี่เขยโทร.นัดให้เธอไปพบโดยมีความปลอดภัยของพี่สาวของเธอเป็นข้อต่อรอง และเรื่องราวที่เธอเล่าทำให้สองหนุ่มสาวที่นั่งฟังสลับกับซักถามมาตั้งแต่ต้นถึงกลับต้องระบายลมหายใจยาวพร้อมกับมองหน้ากันด้วยความเป็นห่วงความปลอดภัยของเพื่อนสาวที่หากพวกเขาไม่บังเอิญมาเยี่ยมหญิงสาวในคืนนี้ เธออาจตัดสินใจเข้าถ้ำเสือโดยลำพังและนั่นอาจไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก แต่ความปลอดภัยของพี่สาวอาจทำให้ธารารินตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่ฉลาดนั้นก็ได้


“ถ้าคืนนี้พวกเราไม่ได้มาหาคุณน้ำที่บ้านอาศิรวิษ คุณน้ำจะทำยังไงคะ” น้ำเพชรอดที่จะถามไม่ได้


“น้ำก็คงต้องมาค่ะ น้ำเป็นห่วงพี่ปิ่น” เธอตอบช้าแต่ชัดเจน


“แต่ถ้าคุณมาลำพังนี่ผมว่ามันอันตรายมากนะครับ เพราะฟังจากที่คุณเล่ามาการมาพบคุณต้นกล้าคนนี้ตามลำพังเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากทีเดียว” พายุกล่าวบ้าง


“น้ำทราบค่ะ แต่น้ำก็ไม่มีเพื่อนสนิทที่พอจะขอความช่วยเหลือได้เลยที่นี่ พี่ปิ่นเหมือนแม่ของน้ำถึงยังไงน้ำก็ปล่อยให้พี่ปิ่นอยู่ในอันตรายคนเดียวไม่ได้หรอกค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว


เสียงเพลงเคล้าคลอเสียงเครื่องดนตรีหลากชนิดดังกระหึ่มก้องไปทั่วทั้งผับหรูใจกลางเมืองที่มีเหล่านักเที่ยวยามราตรีชายหญิงที่ออกมาแสวงหาความสุขเพลิดเพลิน หากคงมีเพียงเมฆินทร์คนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้รู้สึกสนุกไปกับจังหวะดนตรีเร้าใจนั้นเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเขายังค่อนข้างเบื่อหน่ายจนอยากลุกกลับตั้งหลายหน ติดแต่ร่างเย้ายวนที่พยายามเบียดชิดซบแนบอกเขาอยู่ในขณะนี้ต่างหากที่พยายามรั้งเขาไว้


“ดึกแล้วนะพิมพ์ ผมว่าเรากลับกันดีกว่า”


เมฆินทร์ขยับตัวดันร่างอวบที่พยายามอิงแอบปลุกเร้าเขาอย่างชนิดที่เกือบทนไม่ได้เลยทีเดียว ถ้าไม่ติดว่าเขายังไม่อยากถูกเธอจับมัดตีตราด้วยทะเบียนสมรส เขาคงไม่รีรอที่จะตกลงไปในหลุมสวาทที่เธอขุดล่อมานานให้เสียเชิงชายอย่างแน่นอน แต่เพราะเขารู้ดีว่าหากพลาดพลั้งไปกับพิมพ์พจีเมื่อไหร่ นายปองพลไม่มีทางปล่อยให้เขาหลุดมือไปง่าย ๆ เขาจึงไม่เคยพลาดกับพิมพ์พจีเลยสักครั้งและจะไม่ยอมพลาดเป็นอันขาด


“อะไรคะเมฆ เพิ่งสามทุ่มกว่า ๆ เอง เราเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เองนะคะ เที่ยงคืนค่อยกลับดีกว่านะคะ” เธอพยายามรั้งเขาไว้


“ไม่ล่ะพิมพ์ คุณก็รู้ว่ามนนี่รอผมอยู่ที่บ้าน แต่ถ้าคุณอยากอยู่ต่อก็ตามสบาย ผมคงต้องกลับแล้วล่ะ” เมฆินทร์ตัดบทพร้อมเตรียมหมุนตัวเตรียมกลับ


“เดี๋ยวสิคะเมฆ! กลับก็กลับค่ะ คุณไปส่งพิมพ์ที่บ้านก่อนได้ใช่ไหมคะ” เธอรีบรั้งข้อมือของเขาไว้ไม่ให้เดินจากไปง่าย ๆ


“โอเค ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเลย”


เขาหรี่ตามองหญิงสาวที่พยายามรั้งเขาไว้ด้วยความหงุดหงิดก่อนจะผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ และเดินนำทิ้งให้เธอเดินตามต้อย ๆ จนกระทั่งก้าวขึ้นรถ และหลังจากปิดประตูรถเรียบร้อย ร่างอวบอัดเริ่มขยับเอียงตัวเข้าหาร่างสูงสง่าของคนรักพร้อมกับเหลือบตาช้อนขึ้นมองเขาอย่างเซ็กซี่ เธอเอื้อมมือแตะบนต้นแขนกำยำลากไล้เบา ๆ พร้อมกับส่งสายตาสื่อความหมาย ริมฝีปากล่างอวบอิ่มถูกฟันขาวขบเบาดูเซ็กซี่ หน้าอกนุ่มนิ่มเบียดกระแซะให้ใจเขากระตุกแต่ต้องพยายามปกปิดพร้อมกับรีบส่งสายตาดุทำหน้ายุ่งตีหน้าเคร่งสุดความสามารถเพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะไม่รู้สึกรู้สมกับเรือนร่างน่าโลมไล้ของพิมพ์พจี


“ไม่เอาน่าพิมพ์ ผมยังไม่อยากเจอข้อหาขับรถโดยประมาณเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บหรอกนะ” เขากล่าวห้ามปรามและขยับตัวออกห่างพร้อมกับสตาร์ทรถ


“แหมเมฆอ่ะ เราเป็นแฟนกันแท้ ๆ แต่คุณไม่เคยจูบหรือกอดพิมพ์สักครั้งเลยนะคะ แถมมาเที่ยวด้วยกันสักหนก็ต้องรีบกลับเพราะเป็นห่วงลูกอีกต่างหาก” พิมพ์พจีทำเสียงกระเง้ากระงอด


“คุณน่าจะดีใจที่ผมให้เกียรติคุณมากกว่านะพิมพ์” เขาระบายลมหายใจยาวพารถเคลื่อนออกจากลานจอด


“ฮึ...ให้เกียรติหรือรังเกียจกันแน่คะ คุณทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกคุณรังเกียจอย่างนั้นแหละ”


“ผมจะรังเกียจคุณเรื่องอะไรล่ะพิมพ์ แล้วถ้าผมรังเกียจคุณผมคงไม่ขอคุณเป็นแฟนหรอก” เขาสั่นศีรษะเบา ๆ


“ก็เพราะคุณตั้งใจใช้พิมพ์เป็นเครื่องมือทำร้ายน้ำรินไงล่ะคะ” เธอทำหน้ามุ่ย


“ผมว่าเราเลิกพูดถึงคนอื่นดีกว่า ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณเรื่องนี้อีก” เขาตัดบทด้วยความเบื่อหน่าย


“ก็ได้ค่ะเมฆ พิมพ์ไม่พูดเรื่องนี้อีกก็ได้แต่เมฆต้องสัญญากับพิมพ์นะคะว่าจะไม่ทำให้พิมพ์ผิดหวังเพราะเรื่องของน้ำริน”


เขาระบายลมหายใจแรงแต่ก็ยอมพยักหน้าให้หญิงสาวที่เริ่มยิ้มได้กับคำสัญญาที่เขามอบให้ เมฆินทร์หยุดรถหน้ารั้วบ้านเพื่อส่งหญิงสาว เขาเอี้ยวตัวเพื่อปลดเข็มขัดนิรภัยแต่ยังไม่ทันที่เขาจะปลดสายรัดร่างอวบอิ่มก็โผเข้าเบียดพร้อมกับยกเรียวแขนขึ้นโอบคล้องคอรั้งใบหน้าคมให้ก้มลงแนบชิดเพื่อให้ริมฝีปากอิ่มบดจูบเร่าร้อนที่เธอเป็นฝ่ายเริ่มต้นรุกล้ำ เรียวลิ้นสอดลึกเกี่ยวรัดลิ้นสากที่แม้จะคิดไม่ถึงว่าจะถูกหญิงสาวจู่โจมแต่เขาก็สามารถตอบสนองเธอได้ร้อนแรงไม่แพ้กัน


อกอวบเบียดกระแซะจนเขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นแนบชิดอกแกร่ง จูบเชี่ยวชาญของเธอหลอกล่อให้เขาเพริดไปกับความเย้ายวนได้อย่างไม่ยากเย็น ฝ่ามือใหญ่ไต่เลื้อยเข้ากระชับความนุ่มหยุ่นบีบเคล้นอย่างย่ามใจกระทั่งเสียงครวญรัญจวนของเธอปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ที่มีใบหน้าโศกซึ้งของผู้หญิงอีกคนซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องคิดถึงเธอแม้ยามพึงเพริดอยู่กับในวังวนเสน่หาของพิมพ์พจีแต่เขากลับคิดได้อย่างไรว่าเรือนร่างที่อยู่ในวงแขนนี้เป็นแม่ศัตรูพิศวาสของเขา


“อุ๊ย!” พิมพ์พจีอุทานเสียงดังเพราะอยู่ ๆ เธอก็ถูกฝ่ามือใหญ่ผลักออกอย่างแรง


“คุณรีบเข้าบ้านเถอะพิมพ์ พรุ่งนี้ผมจะโทร.หา”


เขาปลดล็อกและเปิดประตูรถก้าวลงยืนรอส่งเธอราวกับกลัวว่าเธอจะไม่ยอมลงจากรถของเขาง่าย ๆ หากเขาไม่รีบลงมาส่งทำให้พิมพ์พจีต้องเม้มริมฝีปากด้วยความขัดใจ มือเรียวเปิดประตูรถก้าวลงพร้อมกับผลักปิดแรงด้วยความขุ่นเคืองก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจระบายความเกรี้ยวกราดออกจากอกและเดินอ้อมหน้ารถมาหยุดยืนมองเมฆินทร์อย่างน้อยใจ


“คุณทำอย่างกับกลัวว่าพิมพ์จะปล้ำคุณในรถอย่างนั้นแหละ” เธอต่อว่า


“คงอย่างนั้นมั้ง...เข้าบ้านเถอะพิมพ์” เขาตอบหน้าตาเฉยเมย


“เมฆอ่ะ” เธอสะบัดเสียงกระเง้ากระงอดใส่ชายหนุ่มแต่ยอมเดินกลับเข้าไปในบ้านของตนแต่โดยดี วันนี้เธอจะยอมให้เขากลับไปดูแลมนต์มณีเพราะป่านนี้แม่ครูคนสวยของยัยเด็กนั่นคงไม่อยู่บ้านแล้วแน่ ๆ 


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น