ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 44 : 13.3 ในวันที่หัวใจไม่มีเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

ปิ่นลดากำลังรู้สึกกลัวจนใจสั่นแรงเมื่อเห็นสามีที่ไม่ได้เจอกันนานอย่างต้นกล้าอยู่ ๆ เขาก็มาเยือนบ้านวิษณุพงศ์ของเธอ ยิ่งเห็นท่าทีกับรอยยิ้มแปลก ๆ บนริมฝีปากโค้ง ตัวเธอก็เริ่มสั่น ใบหน้าซีดเผือด น้ำเสียงที่เอ่ยถามจึงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่


“คุณมาที่นี่ทำไม”


“ทำไมล่ะปิ่น ผัวจะคิดถึงเมียบ้างไม่ได้หรือไงฮึ” น้ำเสียงรวนตอบกลับด้วยท่าทีกวน ๆ


“คุณต้องการอะไรกันแน่ หรือว่าเรื่องใบหย่า ถ้าเป็นเรื่องนี้ก็รีบเอามาเลยสิ ฉันจะเซ็นให้” เสียงสั่นถามรัวเพราะความหวั่นใจ


“จุ๊ จุ๊ ผมไม่ได้มาเรื่องหย่าหรอกที่รัก ผมแค่จะพาคุณไปเที่ยวเท่านั้นเองทูนหัว” ต้นกล้าย่างสามขุมเข้าหาภรรยาพิการของเขาที่กำลังกลัวจนตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ติดล้อ


“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณอย่ามายุ่งกับฉันอีกได้ไหมในเมื่อคุณได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว บ้านหลังนี้คุณก็ขายไปแล้ว คุณยังจะต้องการอะไรจากเราอีก” ปิ่นลดาเลื่อนล้อหมุนถอยหลังหนีสามีช้า ๆ เรื่อย ๆ


“ใครว่าหมดล่ะทูนหัว ผมยังไม่ได้ลองชิมน้องสาวคนสวยของคุณเลย คุณลืมไปแล้วหรือไงฮึ”


“คนเลว คุณมันชั่วช้าที่สุด” ดวงตากลมเบิกกว้างกับคำกล่าวของสามี


ต้นกล้าแสยะยิ้มใส่ภรรยาที่ถึงแม้จะพยายามหนีเท่าไรแต่คนที่เดินไม่ได้อย่างปิ่นลดาจะหนีเขาพ้นได้อย่างไร ฝ่ามือหยาบคว้าต้นแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างบีบแรงพร้อมกับกระชากร่างไร้กำลังนั้นขึ้นจากรถติดล้อพร้อมกับอุ้มหญิงสาวเดินเร็ว ๆ ออกมาจากบ้านวิษณุพงศ์โดยที่ไม่มีใครกล้าห้ามปรามกระทั่งถึงรถ เขาโยนร่างเล็กไร้ทางสู้ของปิ่นลดาเข้าไปในรถโดยที่เธอไม่มีทางสู้หรือหนีได้


“คุณจะพาฉันไปไหน” ปิ่นลดาถามเสียงสั่นด้วยความกลัว


“นรกมั้ง เพราะคุณเคยบอกว่าบ้านของผมคือนรกสำหรับคุณไม่ใช่เหรอปิ่น”


เขาหันมาแสยะยิ้มใส่ภรรยาและก่อนจะพารถเคลื่อนออกจากบ้านวิษณุพงศ์ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดั่งส่งสัญญาและโชว์เบอร์คุ้นเคยบนหน้าจอให้เขาอารมณ์ดีรีบกดรับสายทันที


“ว่ายังไงจ๊ะพิมพ์ คิดถึงผมเหรอถึงโทร.หาน่ะ” ต้นกล้าส่งเสียงกรุ้มกริ่มถามปลายสายพร้อมก้าวออกจากรถโดยไม่สนใจร่างบางของภรรยาที่นั่งอยู่บนเบาะด้านหลัง


“คุณจัดการเรื่องนั้นไปถึงไหนแล้วค่ะกล้า” พิมพ์พจีถามเรียบ ๆ


“ผมกำลังจะจัดการให้คุณอยู่นี่แหละยาหยี ตอนนี้ปิ่นอยู่ในมือผมแล้วรับรองน้ำรินหนีผมไม่รอดแน่” เสียงกล่าวตอบอย่างมั่นใจทำให้ปลายสายยิ้มได้


“ถ้าอย่างนั้นคุณรีบจัดการมันเลยนะคะกล้า คืนนี้พิมพ์จะรั้งเมฆไว้ คุณรีบหาทางจัดการมันซะวันนี้เลย” พิมพ์พจีกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น


“เพื่อคุณผมก็ต้องรีบจัดการทุกอย่างอยู่แล้วยาหยี แต่เสร็จงานอย่าลืมรางวัลของผมล่ะ”


“แน่นอนค่ะ พิมพ์มีรางวัลใหญ่เตรียมไว้ให้คุณอยู่แล้ว รับรองว่าคุณจะต้องชอบและคลั่งพิมพ์ไปเลยล่ะค่ะกล้า”


“ผมชักไม่อยากให้ไอ้เมฆินทร์นั่นได้ตัวคุณไปครองซะแล้วสิทูนหัว” เสียงกระเซ้ากระเส่าดังไปตามสาย


“คริ คริ...คุณก็รู้ว่าถึงพิมพ์จะอยู่กับใครก็ไม่ใช่ปัญหาของเราอยู่แล้วนี่คะกล้า”


“ตกลงครับที่รัก ผมจะรีบจัดการทุกอย่างแล้วจะได้ทวงรางวัลใหญ่จากคุณ”


“พิมพ์จะรอฟังข่าวดีนะคะ”


ต้นกล้าวางสายและก้าวขึ้นประจำที่ของตนเอง ทันทีที่เขาขึ้นนั่งบนรถมือเรียวเล็กของปิ่นลดาก็ทุบตีลงบนแผ่นหลังของเขาไม่ออมแรงแต่นั่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อยนอกจากความรำคาญจนต้องหันหลังกลับไปคว้าข้อมือคู่เล็กกระชากร่างผอมโทรมของภรรยาจับเหวี่ยงลงบนเบาะกว้างพร้อมเสียงตวาดลั่นเอ็ดอึง


“เลิกบ้าซะทีปิ่นลดา ถ้ายังทำให้ฉันโมโหอยู่อีกล่ะก็ ไอ้แก่ที่นอนง่อยเปลี้ยอยู่ข้างบนบ้านนั่น มันได้หมดลมหายใจวันนี้แน่ ไม่เชื่อก็ลองดู” ดวงตากร้าวมองร่างทรุดโทรมนั้นดุดัน


“คนชั่ว ฉันจะแช่งให้คุณไม่ได้ตายดี”


“ฮ่าฮ่าฮ่า กว่าฉันจะตายเธอก็คงตายก่อนแล้วแหละปิ่น แต่ก่อนเธอจะตาย ฉันจะให้เธอเห็นตอนฉันเป็นผัวน้องสาวของเธอแบบต่อหน้าต่อตากันเลยทีเดียวปิ่น” เขากล่าวเยาะหยันก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นโทร.หาธารารินทันที


“คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะกล้า ยัยน้ำรินไปทำอะไรให้คุณ”


 เธอพยายามวิงวอนและห้ามสามีไม่ให้ทำร้ายน้องสาวแต่ดูเหมือนคำพูดของเธอจะไร้ความหมายเมื่อต้นกล้าไม่เพียงไม่ตอบแต่ยังพยายามติดต่อน้องสาวของเธอ และยิ่งเธอได้ยินเสียงน้องสาวดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ของสามี เธอก็รู้สึกเหมือนคนกำลังจะตกเหว หัวใจหล่นวูบจนสะท้านไปทั้งอก


“สวัสดีค่ะ” เสียงหวานดังไปตามสาย


“สวัสดีจ๊ะน้ำริน/อย่ายุ่งกับน้องสาวของฉันนะคุณกล้า” เสียงที่ดังผ่านสายโทรศัพท์กลับมาทำให้ธารารินตกใจเมื่อได้ยินเสียงพี่สาวดังออกจากปลายสาย ร่างเพรียวผลุดลุกขึ้นยืนพร้อมกับถามพี่เขยเสียงดังด้วยความเป็นห่วงพี่สาว


“คุณกล้า คุณทำอะไรพี่สาวของฉัน” เธอถามกลับไปเสียงรัว


“จุ๊ จุ๊ น้องเมียที่รัก พี่เขยคนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรพี่สาวเธอเลยคนสวย/ยัยน้ำไม่ต้องสนใจพี่ วางสายเดี๋ยวนี้นะ” เสียงจากปลายสายที่แทรกเข้ามาเป็นระยะ ๆ ทำให้ธารารินกระวนกระวายใจ


“พี่ปิ่นอยู่กับคุณได้ยังไง”


“ไม่สำคัญหรอกว่าปิ่นจะอยู่กับฉันได้ยังไง แต่ถ้าเธอไม่อยากให้ปิ่นต้องเจ็บตัวล่ะก็ รีบมาหาฉันที่บ้านซะดี ๆ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอนิดหน่อยน้ำริน/อย่ามานะยัยน้ำ”


“ให้ฉันคุยกับพี่ปิ่นหน่อยได้ไหม” เธอวิงวอนเสียงสั่นนิด ๆ เพราะความหวั่นใจ


“เอาไว้คุยกันที่บ้านพี่ก็ได้น้ำริน มาเร็ว ๆ ล่ะพี่เขยคนนี้จะรอนะจ๊ะ จุ๊บ จุ๊บ”


ธารารินเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนบนผนังด้วยความวิตก สองทุ่มครึ่งถึงจะเป็นเวลาที่ยังไม่ดึกนักแต่สำหรับการต้องเดินทางไปบ้านพี่เขยตัวแสบเพียงลำพังยามค่ำคืนแบบนี้ก็เหมือนกับการเข้าไปในถ้ำเสือที่รู้ดีว่าจะรอดกลับมาอย่างปลอดภัยนั้นทำได้ยากเหลือเกิน แต่หากเธอไม่ไป พี่สาวของเธอก็คงไม่ปลอดภัย เธอจะทำยังไงดีนะน้ำริน ทำไมเธอถึงเหมือนอยู่เพียงลำพังในโลกกว้างอย่างนี้ จะหันไปขอความช่วยเหลือจากใครก็มองไม่เห็นเลยจริง ๆ


“เธอจะทำยังดีนะน้ำริน” เธอเดินวนไปวนมาเพราะตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำยังไงดีกับเรื่องที่เกิด


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“คุณครูคะมีเพื่อนมาหาค่ะ”


เสียงเรียกของป้าบัวดังจากหน้าห้องปลุกให้หญิงสาวที่กำลังอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองสะดุ้งนิดหนึ่งก่อนจะขมวดคิ้วเหลือบมองนาฬิกาสีทองที่ติดอยู่บนฝาผนังอีกครั้งด้วยความแปลกใจ เธอไม่คิดว่าจะมีใครมาขอพบในเวลาเกือบสามทุ่มแบบนี้ร่างเพรียวเดินตรงมาดึงบานไม้เปิดรับพร้อมเสียงทักถามด้วยความแปลกใจ


“ใครคะป้าบัวที่มาขอพบน้ำเวลาดึกขนาดนี้”


“เธอให้เรียนว่าคุณพายุกับคุณน้ำเพชรมาขอพบค่ะ”


“คุณพายุ น้ำเพชร ขอบคุณค่ะป้าบัว”


คำตอบของป้าบัวทำให้ใบหน้าที่มีความเครียดและวิตกของธารารินเปลี่ยนเป็นยินดีจนเผลอยิ้มออกมา เธอรีบกล่าวขอบคุณหญิงชราและเดินเร็ว ๆ ผ่านไปหาเพื่อนที่คงรออยู่ในห้องรับแขกทันที ปลายเท้าเรียวพาเธอเดินไวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าครูสาวที่ผลุดลุกขึ้นจากโซฟาด้วยใบหน้ายิ้มเยือน สองสาวโผเข้ากอดกันประหนึ่งคิดถึงกันอย่างสุดซึ้ง


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น