ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 33 : 10 รักคงยังไม่พอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    6 พ.ค. 63

น้ำเสียงออดอ้อนของพิมพ์พจีที่ฉอเลาะเจ้าของบ้านหนุ่มทำให้เธอชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินอย่างไม่แน่ใจว่าควรเดินต่อไปหรือไม่ เพราะห้องทำงานของเมฆินทร์เป็นทางผ่านไปห้องนอนของเธอและคนทั้งคู่กำลังสนทนากันอยู่ในห้องที่เธอต้องเดินผ่าน


“รู้ไหมคะว่าวันนี้พิมพ์มีความสุขที่สุดเลยค่ะเมฆ พิมพ์ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ คิดว่าตัวเองฝันไปซะอีกที่ได้รับโทรศัพท์จากคุณตั้งแต่ยังไม่สว่างแบบนั้น”


“ความจริงผมไม่น่าจะโทร.ไปรบกวนคุณแต่เช้าด้วยซ้ำ” เขาตอบเสียงเรียบ


“รบกวนอะไรกันคะ พิมพ์ดีใจมากเลยรู้ไหมคะที่เมฆยอมรับความรักของพิมพ์เสียที พิมพ์ตื่นเต้นเสียจนต้องเป็นฝ่ายรีบมาหาเมฆเองถึงบ้านแต่เช้าแบบนี้ไง อยากจะมาถามย้ำกับเมฆด้วยตัวเองว่าที่เมฆบอกพิมพ์เป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ พิมพ์ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”


ไร้คำตอบจากเมฆินทร์ มีเพียงควันสีเทาจางลอยเคว้งออกจากริมฝีปากหนาที่เป่าพ่นราวต้องการระบายความหนักหน่วงที่อยู่ภายในให้เจือจาง


“คุณรู้ไหมคะเมฆ ว่าป๋าดีใจเสียยิ่งกว่าพิมพ์ซะอีกที่รู้ว่าคุณยอมรับความรักของพิมพ์แล้ววันนี้”


น้ำเสียงปราบปลื้มยินดีของพิมพ์พจีเรียกน้ำตาจากร่างระหงบอบบางที่ยืนนิ่งราวถูกสาบตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้ยินเรื่องราวที่พวกเขาพูดกัน เมฆินทร์ใจร้ายกับเธออย่างเหลือเกินทั้งที่เมื่อคืนเขาแทบไม่หยุดเรียกร้องจากร่างกายเธอ ถ้อยคำหวานหูออดอ้อนร้องขอให้เธอสัมผัสยังดังก้องในห้วงคำนึง แต่เพียงแค่ตะวันเริ่มทอแสง เขากลับเลือกที่จะตอบรับความรักจากพิมพ์พจีทั้งที่ยังไม่ยอมปล่อยให้เธอจากลาเหมือนกับต้องการกลั่นแกล้งให้หัวใจของเธอเจ็บปวด


“ครูน้ำกลับมาแล้ว”เสียงใสตะโกนทักพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งตัวปลิวลงจากบันไดตรงเข้าสู่อ้อมแขนของธารารินที่เปิดกว้างรับร่างสาวน้อยโดยอัตโนมัติแม้ใบหน้านวลจะยังมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน


“ครูน้ำหายไปไหนมาคะ มนนี่คิดถึงรู้ไหม เอ๊ะ! ครูน้ำร้องไห้ทำไมคะ ใครแกล้งครูน้ำของมนนี่คะ”  มนต์มณีใช้มือคู่เล็กจับใบหน้าคุณครูคนสวยมองจ้องนัยน์ตากลมค้นคว้า


“ไม่มีค่ะ ครูแค่ปวดหัวนิดหน่อยค่ะคุณมนนี่” เธอปฏิเสธพร้อมกับปาดน้ำตาบนแก้มของตนเองวุ่นวาย


“คุณพ่อทำให้ครูน้ำปวดหัวหรือเปล่าคะ ต้องใช่แน่ ๆ เลยต้องเป็นคุณพ่อแน่ ๆ ที่แกล้งให้ครูน้ำให้ร้องไห้” เด็กหญิงกวาดตามองครูสาวพร้อมกับขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง สันนิษฐานเองให้วุ่นวาย


“กล่าวหาอะไรพ่ออยู่จ๊ะสาวน้อย”


เสียงสองสาวต่างวัยทำให้เมฆินทร์ลืมพิมพ์พจีไปสนิทใจ ร่างสูงก้าวออกมาทันเห็นมือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาจากใบหน้าสวยที่ก้มหลบสายตาเขาทันที ดวงตาเศร้าไม่เหลือบแลมองเขาแม้แต่น้อยมีเพียงใบหน้าเล็กน่ารักที่แหงนเงยทำหน้าบึ้งใส่เขาพร้อมกับแก้มป่องทำทีขัดเคืองใจก่อนตาเรียวของบุตรสาวจะตวัดมองผ่านหัวไหล่บิดาอย่างเขามองจ้องหญิงสาวอีกคนที่เดินเข้ามาคล้องแขนแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาอย่างเต็มที่ด้วยดวงตาเอาเรื่อง


“ปล่อยแขนพ่อเขาเดี๋ยวนี้นะ” เสียงเล็กร้องสั่งพร้อมกับยกแขนขึ้นเท้าเอวท่าทางเอาเรื่อง ใบหน้าน่ารักบึ้งตึงจ้องหน้าพิมพ์พจีแสดงความไม่ชอบใจ


“มนนี่จ๋า ทำไมต้องดุน้าพิมพ์ด้วยล่ะจ๊ะ เราดีกันไว้ดีกว่ามั้ยสาวน้อยเพราะน้าพิมพ์กับคุณพ่อของหนูเราเพิ่งตกลงเป็นแฟนกันวันนี้เองนะคะ”


 พิมพ์พจีแสร้งส่งยิ้มหวานให้เด็กสาวแต่สายตากับมีแววเยาะหยัน ดวงตาที่ถูกตกแต่งไว้อย่างโฉบเฉี่ยวตวัดมองร่างบางของครูสาวด้วยความไม่พอใจ ยิ่งสังเกตเสื้อที่อยู่บนเรือนร่างระหงด้วยแล้ว เธอยิ่งขุ่นเคืองเพราะเสื้อตัวนั้นเป็นเสื้อของเมฆินทร์อย่างแน่นอน เธอจำมันได้ดี ใบหน้าสวยจึงเริ่มขุ่นเคืองและระแวงโดยไม่สนใจสายตาดุจากคนที่เธอเรียกว่าแฟนที่ทำหน้าบึ้งขึ้นทันควัน


“ที่ผู้หญิงคนนี้พูดเป็นเรื่องจริงเหรอคะคุณพ่อ”


เมฆินทร์บดกรามแน่นกับความปากเปราะของพิมพ์พจีที่รีบเปิดเผยความสัมพันธ์ของเขาและเธอ ดวงตาดุตวัดมองหญิงสาวข้างกายด้วยความไม่ชอบใจก่อนจะเหลือบมองใบหน้าเศร้าซึ้งของผู้หญิงอีกคนที่ก้มหน้านิ่งไม่เหลือบแลใคร เขาถอนหายใจแรงก่อนจะหันมามองบุตรสาวพร้อมคำตอบยืนยันที่ทำให้หัวใจอีกดวงบอบช้ำ


“ใช่จ้ะมนนี่ พ่อกับน้าพิมพ์จะลองคบกัน” เขายืนยัน


“มนนี่ไม่ยอม! คุณพ่อไม่รักมนนี่แล้ว ไหนคุณพ่อสัญญากับมนนี่ว่าจะไม่รักใครนอกจากมนนี่แล้วไงคะ” เสียงแหลมเล็กร้องโวยวายลั่น


“พ่อไม่มีวันรักใครมากกว่ามนนี่อยู่แล้วลูก ถึงพ่อกับน้าพิมพ์จะคบกันแต่พ่อก็ยังรักมนนี่เท่าเดิมนะจ๊ะ” เมฆินทร์อธิบายให้บุตรสาวฟังอย่างใจเย็น


“แต่มนนี่ไม่ชอบน้าพิมพ์ มนนี่ไม่ยอมให้พ่อคบกับน้าพิมพ์เด็ดขาด มนนี่ไม่ยอม ฮือๆๆ” เสียงเล็กโวยวายประท้วงพร้อมกับกระทืบเท้าเร่า ๆ ก่อนจะร้องไห้โฮจนธารารินต้องรีบโอบกอดปลอบประโลมลูกศิษย์สาว


“อย่าร้องไห้เลยนะคะคุณมนนี่” เธอปลอบเสียงสั่นเพราะตัวเองก็รู้สึกเศร้าไม่ต่างกับเด็กหญิง


“ฮือ ๆ ครูน้ำขา คุณพ่อไม่รักเราแล้ว คุณพ่อรักน้าพิมพ์ อีกหน่อยมนนี่ก็จะกลายเป็นลูกหมาหัวเน่าแล้วจริง ๆ”


เด็กหญิงหมุนกายเข้ากอดเอวคุณครูสาว ใบหน้าเล็กชุ่มน้ำตาซุกซบอยู่กับอกอุ่น เสียงใสสะอื้นด้วยความเสียอกเสียใจโดยมีมือเรียวกอดปลอบลูบไล้เบา ๆ กระทั่งฝ่ามือหยาบเอื้อมรั้งร่างเล็กของเด็กหญิงที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนจากเอวครูสาว ทำให้เมฆินทร์ต้องขยับกายเข้าชิดทั้งครูและศิษย์ที่กอดกันเหนียวแน่นเพื่อปลอบใจเด็กหญิง


“เหลวไหลน่ามนนี่ พ่อไม่มีทางปล่อยลูกสาวเป็นหมาหัวเน่าแน่ ๆ ไม่มีใครสำคัญเท่ามนนี่อีกแล้ว”


“มนนี่ไม่เชื่อ อีกหน่อยคุณพ่อก็ต้องแต่งงานกับน้าพิมพ์ แล้วก็เลิกรักมนนี่” เสียงใสยังสะอื้นไห้ปริ่มใจจะขาดไม่หันกลับมามองบิดาที่พยายามปลอบประโลม


“มนนี่ขาอย่าร้องไห้เลยนะคนดี น้าพิมพ์สัญญาว่าจะรักมนนี่เหมือนลูกสาวน้าพิมพ์เลย” พิมพ์พจีที่ยืนมองอยู่นานรีบกล่าวเอาใจทั้งที่หมั่นไส้เด็กหญิงมนต์มณีจนสุดทนแต่ก็ต้องพยายามซ่อนเร้นความรู้สึกไว้จนลึกก้นบึ้งหัวใจ


“แส่ ใครเขาต้องการตัวเองมาเป็นแม่ ถ้าเขาจะมีแม่ใหม่ เขาให้ครูน้ำเป็นแม่เขาเสียยังจะดีกว่าผู้หญิงอย่างตัวเอง”


มนต์มณีหมุนตัวออกจากอ้อมแขนของครูสาวหันมาตอกคำพูดว่าใส่พิมพ์พจีดวงตาดุถอดแบบบิดาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนจนใบหน้าสวยเฉียวของพิมพ์พจีหงิกงอในทันทีก่อนจะรีบปรับสีหน้าเมื่อเมฆินทร์หันมา


“ตายจริงมนนี่จ๋า ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ น้าพิมพ์เสียใจนะคะนั่น” เสียงที่ถูกบังคับแล้วเป็นอย่างดีแสร้งกล่าวเศร้าแสดงความเสียใจ


“หยุดเถอะพิมพ์ ผมว่าคุณกลับไปก่อนดีกว่าแล้วผมจะโทร.ไปหา”


เมฆินทร์หันมาส่งสายตาดุใส่พิมพ์พจีให้เธอรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าแสดงออกให้เขาเห็นกลัวว่าจะทำให้ความสัมพันธ์ที่เขาเพิ่งเริ่มต้นกับเธอจะจบลงเสียตั้งวันแรกแบบนี้ เธอจึงต้องจำใจต้องพยักหน้าตอบตกลง


“ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้พิมพ์กลับก่อนแต่เมฆต้องโทร.หาพิมพ์นะคะ พิมพ์จะรอค่ะ”


เธอกล่าวและเดินเข้าชิดคนรักหมาด ๆ พร้อมกับยื่นริมฝีปากจูบเบา ๆ กับแก้มสากต่อหน้าต่อตาสองสาวต่างวัยที่มีสีหน้าต่างอารมณ์กันอย่างสิ้นเชิง ส่วนชายหนุ่มเจ้าของแก้มได้แต่ถอนหายใจแรงด้วยความเบื่อหน่ายพร้อมกับพยักหน้าตอบรับส่ง ๆ


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #66 25142551 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:57

    ไปให้สุดทางค่ะคุณเมฆ บางครั้งคนเราไม่เห็นโลกศพก็ไม่หลั่งน้ำตาหรอกค่ะ เข้าใจได้ค่ะ

    #66
    0
  2. #9 psh (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:14


    สงสารน้ำริน นู๋ต้องเข้มแข็ง รอเทคนใจร้าย
    #9
    0