ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 34 : 10.2 รักคงยังไม่พอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

 

“คุณพ่อจะแต่งงานกับน้าพิมพ์จริงเหรอคะ” มนต์มณีหันมาถามบิดาเสียงสั่นสะอื้นเมื่อร่างโฉบเฉี่ยวของพิมพ์พจีเดินลับสายตา


“พ่อไม่เคยบอกว่าจะแต่งงานกับน้าพิมพ์เลยนะลูก เราแค่ลองคบหากันดู ลูกยังเด็กคงยังไม่เข้าใจ” เมฆินทร์ยกตัวบุตรสาวอุ้มขึ้น


“มนนี่ยอมให้คุณพ่อคบกับครูน้ำเสียยังจะดีกว่าน้าพิมพ์ คุณพ่อไม่คบน้าพิมพ์ได้ไหมคะ มนนี่ไม่ชอบเลย”


คำพูดของเด็กหญิงบีบคั้นหัวใจธารารินจนอยากหายตัวไปให้พ้นจากสถานการณ์ขณะนี้ เธอไม่ใช่คนที่เขาเลือกเป็นได้แค่ศัตรูที่เขาเก็บไว้แก้แค้น เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาใช้ระบายความใคร่สาดใส่คำเย้ยหยันเพื่อสร้างความเจ็บปวดให้สมกับความเกลียดชังที่เขามีต่อครอบครัวของเธอ อีกนานแค่ไหนที่ใจของเธอต้องเจ็บ หรือต้องรอจนกว่าเธอจะสิ้นใจลงต่อหน้า เขาถึงจะหยุดและเลิกจองเวรจองกรรมกันเสียที


“แต่พ่อเลือกน้าพิมพ์ มนนี่เป็นเด็กไม่เข้าใจเรื่องของผู้ใหญ่หรอกลูก อย่าเอาครูน้ำของลูกมาเปรียบเทียบกับน้าพิมพ์ เธอคงไม่ชอบถ้ามาได้ยิน”


เจ็บเท่าเจ็บที่ต้องทนฟังคำพูดย่ำยีของเขาที่จงใจกดเธอให้ต่ำต้อยกว่าผู้หญิงของเขา ความน้อยใจบีบคั้นหัวใจไม่รักดีของตัวเองที่ยังภักดีกับเขาไม่เปลี่ยน ทั้งที่ควรรู้ตัวว่าไม่มีวันที่เขาจะเมตตาต่อศัตรูเช่นเธอ น้ำตาเจ้ากรรมเอ่อคลออย่างไม่สามารถสะกดกั้น ธารารินก้มหน้าต่ำบอกตัวเองให้จำคำพูดของเขา เพื่อย้ำเตือนหัวใจตัวเอง วันหนึ่งใจเธอจะกลับมาแข็งแกร่งและร้อยล้านคำเหยียดหยามของเขาจะไม่สามารถทำร้ายใจเธอได้อีก มันต้องมีวันนั้น...


“ครูของมนนี่ดีกว่าน้าพิมพ์ตั้งเยอะ คุณพ่อน่ะใจร้าย มนนี่ไม่รักคุณพ่อแล้ว”


 ร่างเล็กดิ้นรนออกจากอ้อมแขนบิดา และเขายอมปล่อยตัวบุตรสาว ขณะมองคนที่ยังก้มหน้าเช็ดน้ำตาตัวเองและกำลังจะเดินตามบุตรสาวเขาออกไป


“จะไปไหน” เขาถามเสียงห้วนรั้งไว้


“คุณเมฆินทร์มีอะไรจะให้ดิฉันรับใช้อีกคะ” เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่นแล้วเงยหน้ามองสบตาเขา


“เธอได้รับใช้ฉันแน่น้ำริน เพราะค่าตัวเธอมันมากเท่าจำนวนเงินที่ฉันซื้อบ้านวิษณุพงศ์ มาให้พ่อกับพี่สาวเธออาศัยอยู่ฟรี ๆ นั่นแหละ” เสียงหยันจงใจเอ่ยทำร้ายใจเธอให้ได้เจ็บอีกครั้ง


“คุณจะให้ดิฉันรับใช้ที่ไหนดีล่ะคะ บนห้องของคุณ  ในห้องทำงาน ข้างนอกหรือในรถ เชิญสั่งมาได้เลย ยังไงฉันมันก็แค่ที่ระบายความใคร่ของคุณอยู่แล้ว ไม่ว่าคุณจะบัญชาให้แก้ผ้าถ่างขารอคุณที่ไหน ฉันก็ไม่สามารถขัดขืนได้อยู่แล้ว ในเมื่อชีวิตพี่กับพ่อของฉันอยู่ในมือปีศาจอย่างคุณ เชิญคุณสนุกกับเกมนี้ให้พอ คนแพ้อย่างฉัน อย่างมากที่สุดก็ยอมได้แค่หมดลมหายใจจากกันไปข้างหนึ่งเท่านั้น แต่จำไว้ว่าฉันจะไม่ให้อภัยคุณไปจนตายเหมือนกัน”


“เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะสนใจกับชีวิตไร้ค่าของพวกวิษณุพงศ์หน้าไหนอย่างนั้นเหรอ” เมฆินทร์กล่าวเยาะหยัน


“ชาตินี้คุณคงไม่มีวันยอมให้อภัยพวกเราจริง ๆ สินะ” ใจที่เจ็บปวดทำให้เสียงหวานสั่นพร่ากลั้นไม่อยู่


“ถ้าเธอไม่พยายามหลอกตัวเอง เธอควรรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ควรเข้ามากวนตะกอนให้ขุ่นจนตัวเองต้องเดือดร้อนแบบนี้หรอกน้ำริน แต่เพราะความคิดมักง่ายของพวกเธอทำให้กล้าเข้ามากระตุกหนวดเสือก็ก้มหน้ารับกรรมที่ก่อไว้ไปสิ จะมาโอดครวญเอาอะไร”


พูดจบเขาหมุนตัวเดินกลับขึ้นบ้านไปอย่างไม่สนใจความรู้สึกของเธอ ทิ้งหญิงสาวให้เดินปาดน้ำตากลับเข้าไปในห้องที่เคยเป็นที่อาศัยของตัวเองเงียบ ๆ

 

ธารารินเพิ่งทราบว่าตนไม่มีหน้าที่สอนหนังสือมนต์มณีอีกแล้ว เมื่อเด็กหญิงแข็งแรงและสามารถกลับไปเรียนหนังสือร่วมกับเพื่อนได้อย่างปกติ หลังต้องหยุดเรียนเป็นเทอมเพื่อพักรักษาตัว เธอหมดห่วงมนต์มณีก็ไม่จำเป็นต้องทนอยู่ที่บ้านหลังนี้อีก จึงตั้งใจจะไปจากที่นี่ทันทีที่เมฆินทร์ออกไปทำงาน แต่ดูจะไม่ใช่เรื่องง่ายเมื่อได้ยินเสียงอวดอำนาจออกคำสั่งเข้มแต่เช้า


“ไปแต่งตัวน้ำริน คุณต้องไปทำงานกับผม”


“ทำงาน!” เธอกะพริบตาขมวดคิ้วไม่เข้าใจคำสั่งของเขานัก


“ใช่ หรือคิดจะมานั่งนอนเฉย ๆ เป็นคุณนายหรือไงถ้าไม่ทำงาน เธอไม่ได้มีหน้าที่สอนมนนี่อีกแล้วจะอยู่บ้านทำไม เธอต้องไปทำงานกับฉันที่บริษัท” ดวงตาคมจ้องหญิงสาวที่เม้มปากยืนต่อสายตากับเขาไม่หลบและตอบโต้อย่างไม่ลดลาวาศอก


“คนจบครูอย่างฉันไม่มีประโยชน์กับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของคุณหรอก” เธอสวนตอบ


“รู้อย่างนั้นตอนแรกให้ไอ้ก้องฝากเข้าไปทำงานกับฉันทำไม ในเมื่อกล้าเข้ามาลองดีก็ต้องไปทำงานกับฉัน อย่ามาเรื่องมากถ้าไม่อยากเจอดี” เสียงทุ้มสั่งเด็ดขาด


“บ้าอำนาจ” เธอไม่วายจะประชดประชันก่อนจะยอมหมุนตัวเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดแต่โดยดี


เบนซ์คันใหม่ป้ายแดงถูกใช้แทนลัมเบอร์กินีคันโปรดอย่างน่าหมั่นไส้เพราะจู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นมาลอย ๆ ถึงเหตุผลที่ซื้อรถคันใหม่ว่านึกอยากเปลี่ยนรถ เพราะเบื่อรถเก่า เปรียบเทียบเธอกับลัมเบอร์กินี พิมพ์พจีกับเบนซ์ใหม่ป้ายแดงที่เขาเพิ่งคิดจะลองขับเพราะเบื่อลัมเบอร์กินี


“เบื่อนักก็ขายทอดตลาดซะเลยสิ อย่างลัมเบอร์กินีรับรองมีแต่คนสนใจกันทั้งนั้นแหละ” เธอค้อนใส่ด้วยความหมั่นไส้


“บังเอิญฉันไม่ชอบเซ็งของใช้ให้ใครเอาไปใช้ต่อซะด้วยสิ ถึงเบื่อแต่ฉันก็ยังอยากเก็บมันไว้ดูเล่น เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่าล่ะ” เขาอมยิ้มตอบกวน ๆ พร้อมกับชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งจนชิดประตูราวเตรียมพร้อมโดดหนีทันทีที่เขาจอด


“คุณมันก็พวกหมาหวงก้าง ระวังตัวให้ดีเถอะ สักวันก้างมันจะตำคอตาย” ริมฝีปากอิ่มขบกันแน่นด้วยความโมโห


“หึหึ ดูเหมือนเธอจะเป็นห่วงฉันเหลือเกินนะน้ำริน ถามจริง ๆ เถอะ รักฉันมากใช่ไหม” เขาอมยิ้มหันมาทันเห็นร่างเล็กสะดุ้งหันขวับกลับมามองเขาเหมือนเด็กที่ปกปิดความผิดไว้และถูกจับได้คาหนังคาเขา


“ไม่รัก!” เธอเม้มปาก สะบัดหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง


“ก็ดีเพราะถ้าเธอรักฉันขึ้นมาจริง ๆ เธอนั่นแหละที่ต้องเจ็บเพราะเธอจะไม่มีวันได้รับความรักจากฉันแน่ คนอย่างฉันไม่มีวันหลงรักศัตรูอย่างพวกวิษณุพงศ์” เขากล่าวเยาะเย้ย


“ไม่ต้องห่วงเพราะวิษณุพงศ์อย่างฉันก็มีศักดิ์ศรีไม่น้อยกว่าคุณ รับรองว่าคุณไม่มีวันได้ยินคำๆ นั้นจากปากของฉันเด็ดขาด” เธอหันมาจ้องหน้าเขานิ่ง แววตาเด็ดเดี่ยวสบตาเขาราวจะยืนยันคำพูดตัวเอง


“ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะหลงรักผู้ชายที่เป็นคนแรกได้ง่าย ฉันกลัวว่าเธอจะเป็นผู้หญิงกลุ่มนี้ถึงหวังดีอยากเตือนไว้จะได้ไม่เจ็บปวด แต่ถ้าเธอยืนยันว่าไม่ใช่ ฉันก็เชื่อและยินดีด้วยก็แล้วกัน” เขาส่งยิ้มกวนอารมณ์ให้เธออีกครั้ง


“เที่ยวเตือนคนอื่น ระวังตัวเองไว้ด้วยก็แล้วกัน ฉันชักไม่แน่ใจว่าการที่คุณลงทุนลากฉันกลับมาคราวนี้เพราะคุณหลงรักฉันเข้าแล้วหรือเปล่าถึงทำเหมือนหึงหวงฉันกับคุณพายุ ขนาดอยากพิสูจน์ว่าฉันกับเขามีอะไรกันหรือเปล่าน่ะ” เธอโกรธจนอยากจะย้อนให้เขาได้โมโหบ้าง


“ฮ่าๆๆ หลงตัวเองไปหน่อยแล้วล่ะแม่คุณ ที่ฉันยังไม่ปล่อยเธอเพราะฉันยังแก้แค้นเธอไม่สาสมต่างหากล่ะน้ำริน ไม่มีทางที่คนอย่างเมฆินทร์ อาศิราวิษ จะรักผู้หญิงจากตระกูลวิษณุพงศ์อีกเป็นครั้งที่สอง” เขาหัวเราะเยาะเสียงลั่นรถ


“คุณเคยได้ยินคำนี้ไหม แค้นมากเพราะรักมาก บางทีคุณอาจเป็นพวกชอบหลอกตัวเองไม่ยอมรับเสียงร่ำร้องในใจอยู่ก็ได้ ไอ้ที่บอกว่าแค้นฉันน่ะบางทีอาจเพราะรักฉันมากก็ได้ ใครจะไปรู้” เธอทำเป็นไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะของเขาทั้งที่ในใจเจ็บปวดเหมือนหัวใจโดนมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบสุดกำลังเลยทีเดียว


“หึๆ เธอนี่คิดอะไรได้ง่ายดีจริง ๆ ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงคิดว่าฉันจะยกโทษให้ครอบครัวเธอง่าย ๆ ถึงขนาดกล้าเข้ามาถ้ำเสือ” เขาเหล่มองหญิงสาวที่ทำเป็นนั่งสบายอารมณ์ทั้งที่ใบหน้าที่บ่ายหนีเสมองออกนอกรถนั้นซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัดดูน่าสงสารนัก และนั่นทำให้เขาหยุดหาเรื่องถกเถียงกับเธอจนกระทั่งถึงหน้าบริษัท


สายตาหลายคู่จ้องมองหญิงสาวนิรนามที่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเจ้านายของพวกเขาเดินตรงไปขึ้นลิฟต์ส่วนตัวของเมฆินทร์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเพียงร่างเพรียวสมส่วนหายลัยสายตาไปพร้อมร่างสูงกำยำของเจ้านาย หลายเสียงก็ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรสโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศแปรปรวนเหมือนราวกับท้องฟ้าที่เริ่มจะไม่สดใสดำครึ้มไปด้วยเมฆฝนเป็นสัญญาณส่อเคล้าว่ากำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่เมื่อหญิงสาวสดสวยที่มีใบหน้าโฉบเฉี่ยวก้าวเข้ามาเยือนวงสนทนาโดยไม่มีใครรู้ตัว


“เด็กใหม่คุณเมฆล่ะมั้งแก” ประชาสัมพันธ์คนสวยเดินปรี่เข้ามาจับกลุ่มกับพนักงานสาวอีกสามคนทันที


“ใช่คนที่มาสัมภาษณ์งานเมื่อหลายเดือนก่อนหรือเปล่า ที่คุณก้องภพฝากมาน่ะ” พนักงานคนหนึ่งจำได้แม่นยำ


“เออจริง ได้ข่าวว่าคุณเมฆรับไปเป็นครูคุณหนูที่บ้านนี่น่ะ หรือว่าความสัมพันธ์แปรเปลี่ยนเพราะความใกล้ชิดอ่ะพวกแก โอ๊ย...ฉันล่ะอิจฉาจริง ๆ อ่ะ โรแมนติกชะมัดเลยนะพวกแก” ประชาสัมพันธ์สาวทำตาเคลิ้มฝัน


“นั่นน่ะสิ ดูเหมาะสมกับเจ้านายของเราจะตายไปนะ ดีกว่ายัยแม่มดปากแดงลูกสาวหุ้นส่วนที่นี่ตั้งเยอะ พวกแกว่าไหม” หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่าแม่มดตนนั้นกำลังยืนจ้องจะกินเลือดกินเนื้อพวกเธออยู่ไม่ไกล


“ถูก...”


ทุกเสียงประสานรับพร้อมเพรียงกับเสียงหัวเราะให้กันอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหน้าซีดเผือดไปตาม ๆ กันเมื่อเสียงแหลมสูงโวยวายดังปลุกทุกคนจากวังวนสนทนานินทาเจ้านายให้หลายคนสะดุ้งสุดตัวเห็นชัดเจนทันที


“สนุกกันมากใช่ไหมที่ได้นินทาเจ้านายน่ะ คอยดูนะฉันจะให้เมฆจัดการพวกเธอ แล้วถ้าไม่รู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไงล่ะก็ อย่าริอาจเอาเรื่องมั่ว ๆ มานินทากันให้มันสนุกปากมากนัก เพราะคนอย่างเมฆไม่ตาต่ำมองนังนั่นหรอก ฉันต่างหากที่เป็นตัวจริงของเขา ถ้าไม่อยากหมดอนาคตล่ะก็ อย่าบังอาจนินทาฉันอีก ถ้าฉันได้ยินอีกครั้งล่ะก็ พวกเธอต้องระเห็จออกไปหางานใหม่ทำกันแน่นอน จำไว้” พิมพ์พจีเอ็ดเสียงลั่นก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกับที่เมฆินทร์ขึ้นไปก่อนหน้าด้วยความไม่พอใจ


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น