ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 3 : #1.3 กลับมาทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้น้ำขอกลับไปเตรียมตัวก่อนนะคะ ไม่ว่ายังไงน้ำและครอบครัวก็ยังหวังเสมอว่าจะได้รับการให้อภัยจากคุณเมฆินทร์” เธอเอ่ยหนักแน่นก่อนจะพนมมือไหว้ลาสองหนุ่มแล้วจึงหันหลังให้ทั้งสอง เดินออกจากห้องทำงานของเมฆินทร์ไป


“นายทำอย่างนี้ทำไม” เมฆินทร์เอ่ยถามเพื่อนทันทีที่หญิงสาวเดินลับสายตา


“ฉันอยากให้นายยกโทษให้ครอบครัวของน้ำรินซะที โดยเฉพาะกับปิ่น นายก็รู้ว่าตอนนี้เธอน่าสงสารมากแค่ไหน” ก้องภพถอนหายใจหนัก ๆ


“ฮึ..ฉันคิดว่าหล่อนสมควรได้รับมันแล้ว และมันก็ไม่ใช่ความผิดของฉัน”


ยกโทษอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทางที่เขาจะยกโทษให้พวกวิษณุพงศ์ง่าย ๆ เด็ดขาด!!


“น้ำรินไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าให้นายให้อภัย เธอถึงกล้ามาขอร้องให้ฉันช่วย เธอเชื่อว่าบาปกรรมที่ครอบครัวของเธอทำไว้กับครอบครัวของนายทำให้ทุกคนในครอบครัวของเธอต้องประสบเคราะห์ร้าย พวกเขาทุกคนจึงรอการอโหสิกรรมจากนายอยู่นะเพื่อน ให้น้ำรินไถ่โทษแทนครอบครัวของเธอด้วยการรับใช้นายและมนนี่ได้ไหมวะเมฆ” ก้องภพพยายามโน้มน้าวใจเพื่อน


“ฉันไม่คิดว่าจะให้อภัยคนพวกนั้น นายเองก็รู้ ต่อให้แม่นั่นยอมกราบกรานมารับใช้ฉันกับลูกเหมือนคนไร้ศักดิ์ศรี ก็ใช่ว่าฉันจะยอมอภัยให้วิษณุพงศ์ได้ง่าย ๆ นะไอ้ก้อง”


“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอแค่ให้นายรับเธอไว้ ส่วนเธอจะทำให้นายใจอ่อนได้หรือไม่มันเกินความสามารถของฉันอยู่แล้ว”


“แต่ถ้าแม่นั่นทนไม่ได้ลาออกไปเอง มันก็ไม่ใช่ความผิดของฉันเหมือนกัน” แน่นอนว่าเขานี่แหละจะทำให้เธอทนไม่ได้จนขอลาออกเองเลยทีเดียวธาราริน

 

9.00 น.ในวันรุ่งขึ้น...โชคดีของธารารินที่ก้องภพมาถึงบริษัทคอบบร้า พร็อพเพอร์ตี้กรุปในเช้าวันนี้ไล่เลี่ยกัน หลังโบกมือให้เพื่อนที่อุตส่าห์ขับรถมาส่ง หญิงสาวก็รีบเดินไปยืนรอหนุ่มรุ่นพี่หน้าลิฟต์อย่างยินดีที่มีเพื่อนขึ้นไบพบเจ้านายคนใหม่ ซึ่งก้องภพก็เข้าใจและให้กำลังใจเธอก่อนจะขึ้นไปพบเมฆินทร์ตามที่นัดกันไว้และทันทีที่ได้พบหน้าเขา เธอรีบเปิดยิ้มเฝื่อน ๆ ผูกมิตรไว้ก่อนพร้อมกับยกมือไหว้คนหน้าดุที่ไม่แม้แต่จะรับไหว้หรือทักทายใด ๆ กับเธอ แต่กลับพูดคุยกับก้องภพไม่กี่ประโยคและบอกให้ก้องภพพาเธอตามเขาไปที่บ้านอาศิรวิษเพื่อพบกับลูกศิษย์ตัวน้อยของเธอ


“จะไหวไหมเราน่ะ ถึงไอ้เมฆมันจะยอมรับเราแต่แสดงชัดเจนว่าไม่เต็มใจขนาดนี้” ก้องภพยกหัวคิ้วเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง


“ไหวค่ะ น้ำจะพยายามทำให้เขาใจอ่อนให้ได้ น้ำหยดลงหินทุกวันมันยังกร่อนเลยนี่คะ” เธอปลอบใจตัวเองไปด้วย


“ถ้าน้ำจะไม่ระเหยกลายเป็นไอไปซะก่อนที่หินจะกร่อนนะ” ก้องภพถอนหายใจพร้อมกับสั่นศีรษะเบา ๆ พลางเคลื่อนรถเข้าจอดในบ้านอาศิรวิษ


แม่หนูมนต์มณีวิ่งไวออกมากอดเอวบิดาที่รีบช้อนตัวเธออุ้มขึ้นพร้อมกับยื่นริมฝีปากประทับลงบนแก้มนุ่มของบุตรสาวด้วยความรัก ดวงตาคมอ่อนโยนยามเพ่งพิศใบหน้าอวบอิ่มของเด็กหญิงโดยไม่สนใจดวงตาเศร้าซึ้งอีกคู่ที่กำลังมองมาตาไม่กะพริบมือคู่เล็กที่กอดคอบิดาไว้ปล่อยออกเพื่อยกมือไหว้ก้องภพพร้อมส่งเสียงเจื้อยแจ้วทักทาย


“สวัสดีค่ะอาก้อง วันนี้อาก้องพาแฟนมาแนะนำให้มนนี่รู้จักหรือคะ” แม่หนูส่งยิ้มน่ารักให้อาหนุ่ม ดวงตากลมโตมองด้านหลังก้องภพสบตากับหญิงสาวที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังด้วยความสงสัย


“สวัสดีจ้ะสาวน้อย พี่น้ำรินไม่ใช่แฟนอาก้องหรอกจ้ะ แต่เป็นคุณครูคนใหม่ของมนนี่ต่างหาก” ก้องภพส่งยิ้มทักทายหลานสาวพร้อมรีบปฏิเสธความเข้าใจผิดของเด็กน้อย


“มนนี่ไม่อยากได้ครูใหม่สักหน่อย” เด็กหญิงทำหน้าปั้นปึ่งกอดคอบิดาแน่น


“มนนี่ไม่อยากกลับไปเรียนตามเพื่อน ๆ ให้ทันเหรอจ๊ะ”


“ถ้ามนนี่หายแล้ว คุณพ่อจะให้มนนี่กลับไปเรียนที่โรงเรียน มนนี่ก็ไม่ต้องมีครูใหม่ซะหน่อยนี่คะอาก้อง”


“แต่ตอนนี้มนนี่ยังไม่หายดีนี่คะ แล้วถ้าไม่มีคุณครูมาสอนให้  มนนี่เรียนทันเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน แล้วตอนที่มนนี่หายป่วยจะกลับไปเรียนตามเพื่อน ๆ ทันได้ยังไงคะ” ก้องภพอธิบาย


“จริงเหรอคะคุณพ่อ” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตาบิดา


“จ้ะลูกรัก ถ้าหนูหายจะได้เรียนทันเพื่อน ๆ ไงคะ” เมฆินทร์ส่งยิ้มให้บุตรสาว


เด็กหญิงทำหน้านิ่วพร้อมกับใช้ความคิดก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าคุณครูคนใหม่ด้วยอาการครุ่นคิดที่เด็กหญิงจำเป็นต้องหยุดเรียนก็เพราะอาการโรคหัวใจซึ่งเป็นโรคประจำตัวของเธอมักจะมีอาการกำเริบอยู่บ่อย ๆ ทำให้สุขภาพของเธอไม่แข็งแรงนักจึงต้องหยุดพักเรื่องการเรียนไว้ชั่วคราวเพื่อเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลอย่างต่อเนื่องเรื่อยมาตลอดเทอมการศึกษาทำให้เธอจำเป็นต้องรอจนกว่าร่างกายจะพร้อมจึงจะได้กลับไปร่วมชั้นกับเพื่อน ๆ ได้ตามปกติ เมฆินทร์จึงจำเป็นต้องหาครูมาดูแลเรื่องการเรียนให้บุตรสาวที่บ้าน


ใบหน้าหวานดวงตาสวยดูอ่อนโยนของธารารินทำให้มนต์มณีสนิทใจที่จะลองทำความรู้จักกับคุณครูคนใหม่ได้ไม่ยาก มือเรียวปลดจากลำคอบิดา ขยับตัวออกจากอ้อมแขนแข็งแรงที่อุ้มเธอไว้และทันทีที่บิดาปล่อยเธอลงบนพื้น มนต์มณีก็ค่อย ๆ เดินวนรอบกายหญิงสาวเหมือนต้องการสำรวจ คนตัวเล็กหยุดเดินหลังวนครบรอบ สาวน้อยวัยเก้าปียืดตัวยืนตรงและเงยหน้าขึ้นสบตาเผชิญหน้ากับคุณครูสาวคนสวย ดวงตาสบกันหยั่งท่าที ในขณะที่มนต์มณีจ้องมองหญิงสาวพิจารณาเหมือนไม่ไว้ใจ ดวงตาหวานของธารารินกลับทอแววอ่อนโยนทอดมองใบหน้ากลมของเด็กหญิงตัวน้อย


“สวัสดีค่ะ คุณมนนี่”


“ตัวเองชื่ออะไร” มนต์มณีถามอย่างไว้ตัวเล็กน้อย


“ครูชื่อน้ำรินค่ะ” ท่าทางแสบเอาเรื่องแฮะสงสัยได้เลือดพ่อมาเต็มเหนี่ยวเลยนะนี่


“ตัวจะมาเป็นครูของเขาอย่างเดียวจริง ๆ ใช่ไหม ไม่คิดจะมาแย่งพ่อของเขาใช่ไหม”


คำถามโพล่งออกมาอย่างที่คิดของเด็กหญิงทำให้ธารารินทำหน้าไม่ถูก ไม่คิดว่าเด็กวัยแค่ไม่ถึงสิบขวบจะใช้คำถามแบบนี้ถามเธอตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน อดเหลือบตาขึ้นมองสบตาคมของคนเป็นพ่อที่กำลังมองเธออย่างเยาะหยันและเหมือนจะรอฟังคำตอบจากเธออยู่เช่นกันเธอเลยได้แต่ถอนหายใจแรงพร้อมกับคิดในใจ


เฮ้อ...ให้มันได้อย่างนี้สิ! สมกับเป็นพ่อลูกกันเหลือเกิน


“ค่ะ ครูไม่เคยคิดจะแย่งคุณพ่อของหนูเลย” เก่งมากน้ำริน เธอตอบได้หนักแน่นและกล้าหาญมากที่กล้าต่อตากับดวงตาคมอย่างกับใบมีดของคนหน้าดุนั่น


“อาก้องว่า มนนี่ไม่ต้องห่วงว่าครูน้ำจะแย่งพ่อหรอกนะคะ เพราะพ่อเมฆของหนูรักแต่มนนี่คนเดียวเท่านั้น” ก้องภพย่อตัวลงนั่งระดับเดียวกับเด็กสาวและกล่าวด้วยรอยยิ้ม


“ถ้าอย่างนั้นครูต้องสาบานกับมนนี่ก่อนว่าจะไม่แย่งคุณพ่อของมนนี่เด็ดขาด” เด็กหญิงกอดอกจ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าขึงขัง


“ค่ะ ครูสาบาน” เธอส่งยิ้มตอบเด็กน้อยพร้อมกล่าวหนักแน่น


“ถ้าอย่างนั้น มนนี่ยอมเป็นลูกศิษย์ครูน้ำก็ได้ค่ะคุณพ่อ” เด็กหญิงหันกลับมาตอบบิดาเสียงใส


“ดีจ้ะ” ก้องภพยกมือขึ้นบรรจงจับศีรษะหลานสาวโยกเบา ๆ


“แล้วคุณครูน้ำจะอยู่กับมนนี่ที่บ้านเลยหรือเปล่าคะ” มนต์มณีหันมาถามคุณครูคนสวย


“เอ่อ...”


“คุณครูจะอยู่ที่เรือนคนงานหลังบ้าน เวลาเรียนเท่านั้นถึงจะขึ้นมาบนเรือนใหญ่ได้” น้ำเสียงวางอำนาจดังกังวาน


“ห้องบนเรือนใหญ่ตั้งเยอะนี่หว่า ให้น้ำรินพักสักห้องจะเป็นไรไป” ก้องภพขมวดคิ้ว


“ฉันไม่นิยมอยู่ร่วมกับคนงานในบ้าน ถ้าอยู่ไม่ได้ก็กลับไปพร้อมนายได้เลย” เขากล่าวเสียงขึง


นั่นไง! เขาเริ่มเปิดศึกด้วยการต้อนรับเธออย่างอบอุ่นซะจนร้อนแต่ก้าวแรกที่เธอย่างเข้ามาในอณาเขตแห่งงู สมกับนามสกุลต่อท้ายชื่อของเขาจริง ๆ เฮ้อ...ไหวไหมน้ำริน แต่คนอย่างเธอจะมาจอดตั้งแต่ยังไม่เริ่มได้ยังไง พ่อกับพี่ปิ่นฝากความหวังไว้ที่เธอนี่


       “น้ำอยู่ได้ค่ะคุณก้อง ต่อให้ห้องแคบเท่ารังหนู น้ำก็จะอยู่ค่ะ” ธารารินตอบประชดประชัน

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น