ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 13 : 4.2 ใจหน่วงรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

ห้องที่ธารารินได้รับอนุญาตให้ใช้เป็นห้องพักที่สวยมากมีประตูกระจกด้านหน้าที่สามารถเปิดออกไปเล่นน้ำในสระได้ทันทีจากภายในห้องนอน เตียงใหญ่ตั้งอยู่กลางห้องล้อมรอบด้วยกระจกที่มองเห็นบรรยากาศท้องทะเลแต่กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย ร่างเพรียวยืนพิงกรอบประตูหันหน้ามองผ่านออกไปยังท้องทะเลกว้างคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอไม่อาจกลับไปแก้ไขได้เสียงเพลงรอสายจากโทรศัพท์มือถือของเธอดังปลุกภวังค์ความคิดที่เหม่อลอยไปไกลให้คืนกลับมาสู่ปัจจุบันที่เต็มไปด้วยปัญหาที่สั่งสมมาจากอดีต เบอร์โชว์บนหน้าจอทำให้เธอรีบกดรับโทรศัพท์ทั้งรอยยิ้ม


“พี่ปิ่น ดีใจจังค่ะที่พี่ปิ่นโทร.หาน้ำ” เสียงหวานใสดังไปตามสาย


“เราน่ะหายเงียบไปเลยนะน้ำ พี่กับพ่อเป็นห่วงน้ำมากรู้ไหม”


“น้ำเพิ่งหายไข้น่ะค่ะพี่ปิ่น เลยไม่ได้โทร.คุยกับพี่ปิ่นกับพ่อเลย” เธอไม่อยากบอกพี่สาวว่าเพราะเธอกำลังไม่สบายใจและเป็นทุกข์กับเรื่องของเมฆินทร์ ไม่อยากให้พี่สาวและบิดาผิดหวังถ้ารู้ว่าเธอกำลังจะล้มเหลวกับการวิงวอนให้เขาอภัยให้กับวิษณุพงศ์


“เป็นอะไรมากหรือเปล่าน้ำ แล้วหายดีแล้วแน่เหรอ ไปหาหมอมาหรือยัง” ปิ่นลดาถามรัว


“น้ำหายแล้วค่ะ พี่ปิ่นไม่ต้องเป็นห่วงน้ำหรอกค่ะ น้ำสิคะที่ต้องเป็นห่วงพี่ปิ่นกับพ่อ น้ำนี่แย่จังนะคะที่ปล่อยให้พี่ปิ่นกับพ่ออยู่ตามลำพัง”


“ถ้าน้ำรู้สึกแย่ พี่คงรู้สึกแย่กว่าที่ต้องผลักไสน้องเข้าไปอยู่ในอุ้งมือมารอย่างพี่เมฆ เขาทำร้ายเราหรือเปล่าหืมน้ำ พี่เป็นห่วงเรามากรู้ไหม เพราะพี่แท้ ๆ ที่ทำให้น้ำต้องเดือดร้อน” น้ำเสียงปิ่นลดาสั่นด้วยความปวดร้าวในใจที่เกิดจากความสำนึกผิด


“พี่ปิ่นไม่ต้องเป็นห่วงน้ำหรอกนะคะ พี่ปิ่นก็รู้จักพี่เมฆดีไม่ใช่เหรอคะ พี่เมฆไม่มีวันทำร้ายน้ำหรอกค่ะ”


“เขายังเอ็นดูน้ำเหมือนเดิมใช่ไหม เขาไม่พาลเกลียดน้ำไปด้วยจริง ๆ เหรอ” น้ำเสียงตื่นเต้นดีใจของปิ่นลดาทำให้น้ำตาของธารารินไหลช้า ๆ แต่เธอพยายามสุดความสามารถที่จะกลั้นเสียงสะอื้นไว้


“ค่ะ เขาไม่เกลียดน้ำ แล้วน้ำก็เชื่อว่าสักวันน้ำจะทำให้เขายกโทษให้พี่ปิ่นกับพ่อได้แน่ ๆ ค่ะ น้ำสัญญา” เธอสูดลมหายใจลึกปกปิดเสียงที่กำลังสั่นไม่ให้พี่สาวจับพิรุธได้


“พี่ดีใจนะน้ำ พี่กับพ่อจะรอวันนั้น เราไม่อยากรู้สึกผิดบาปแบบนี้ไปจนตาย พยายามเข้านะน้องรักของพี่”


“ค่ะพี่ปิ่น ดูแลตัวเองด้วยนะคะ น้ำฝากดูแลพ่อแทนน้ำด้วย”


“ไม่ต้องเป็นห่วงพี่กับพ่อ ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะน้ำ พวกเราภูมิใจในตัวน้องเสมอ”


“ค่ะพี่ปิ่น” เธอยกมือปาดน้ำตาหลังวางสายจากพี่สาว


“ครูขา ทำอะไรอยู่คะ ว่ายน้ำกับมนนี่ดีกว่าค่ะ”


เสียงเล็กของมนต์มณีตะโกนดังผ่านประตูห้องเข้ามาทำให้เธอต้องรีบเช็ดน้ำตาและเดินตรงไปเปิดประตูให้ลูกศิษย์ที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าห้องในชุดว่ายน้ำสองชิ้นน่ารักพร้อมห่วงยางที่ใส่เอวอยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มกริ่มดวงตาพราวแต่ที่หน้าผากยังโนปูดเป็นลูกมะนาว


“มาถึงก็จะว่ายน้ำเลยเหรอคะคุณมนนี่ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงหืม” เธอย่อตัวลงนั่งบนปลายเท้าเพื่อให้ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกับลูกศิษย์ตัวน้อย


“ไม่เหนื่อยค่ะ มนนี่ไม่ได้วิ่งมานี่คะแค่นั่งรถจากบ้านมาไม่เห็นจะเหนื่อยเลยค่ะ คุณครูเล่นน้ำกับมนนี่นะคะ” มนต์มณียิ้มแก้มปริพร้อมชักชวนเสียงใส


“ไม่กลัวครูแกล้งแล้วเหรอคะ นี่หัวยังไม่หายโนเลยนะ” เธอหมั่นเขี้ยวลูกศิษย์สาวที่เมื่อเช้ายังตะโกนโหวกเหวกว่าเธอแกล้งอยู่แท้ ๆ ตกบ่ายก็ลืมซะแล้ว


“โถครูน้ำขา อย่าโกรธมนนี่เลยนะคะ มนนี่ขอโทษที่ทำให้ครูน้ำโดนคุณพ่อดุ มนนี่เจ็บนี่คะ มนนี่ไม่ตั้งใจโทษครูน้ำจริง ๆ นะคะ” มนต์มณีส่งยิ้มประจบประแจงเต็มที่


“ครูไม่โกรธก็ได้ค่ะ แต่คุณมนนี่ต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนี้นะคะ การใส่ร้ายคนอื่นเป็นสิ่งที่ไม่ดี และไม่ถูกต้อง รู้ไหมคะ” เธอสอนลูกศิษย์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน


“มนนี่สัญญาค่ะ แต่คุณครูต้องหายโกรธมนนี่จริง ๆ นะคะ”


                “จ้ะ” เธอสั่นศีรษะเบา ๆ


                “ถ้าอย่างนั้นเราว่ายน้ำกันนะคะคุณครู” เด็กหญิงกระโดดวนไปรอบ ๆ ตัวครูสาว


                “แต่ว่า...”


                “อะไรคะ”


                “ครูไม่มีชุดว่ายน้ำนะคะ”


                “ครูใส่กางเกงขาสั้นก็ได้ค่ะ สระน้ำในบ้านมนนี่ไม่มีใครกล้าว่าครูหรอกค่ะ นะคะ ว่ายน้ำเป็นเพื่อนมนนี่หน่อย นะคะครูน้ำ” มนต์มณีอ้อนจนครูสาวอ่อนใจ


                “ตกลงค่ะ แต่ถ้าคุณพ่อของคุณมนนี่ดุครู คุณมนนี่ต้องช่วยครูนะคะ ตกลงไหม” เธอยิ้มกับสาวน้อยตาพราว


                “ตกลงค่ะ มนนี่จะปกป้องครูน้ำเอง มนนี่สัญญาว่าจะไม่ยอมให้คุณพ่อดุครูน้ำอย่างเด็ดขาด”


                “ถ้าอย่างนั้นก็ นั่งรอครูสักครู่นะคะคนสวย”


                “ค่ะ”  มนต์มณีไม่ต้องรอนานเพราะครู่เดียวครูสาวก็พร้อมลงสระกับลูกศิษย์ตัวน้อยด้วยชุดกางเกงขาสั้นกุดที่เคยใช้ใส่อยู่บ้านเป็นประจำกับเสื้อกล้ามผ้ายืดรัดรูป ผมยาวถูกรวบด้วยหนังยาง หุ่นบางร่างเล็กดูน่าถนอมเมื่อเธอหย่อนปลายเท้าลงสระน้ำจากพื้นห้องนอน พลิกตัวลงยืนในสระส่งยิ้มให้ลูกศิษย์ตัวเล็กที่ดูท่าทางตื่นเต้นเมื่อเธอยื่นมือออกไปรับร่างเล็กที่ยังเกาะห่วงยางที่เอวแน่น


                “ครูน้ำอย่าปล่อยให้มนนี่จมนะคะ” เสียงใสถามเจื้อยแจ้ว


                “รับรองคะว่าครูไม่ปล่อยให้คุณมนนี่จมเด็ดขาด ลงมาได้แล้วคะคนสวย” เธอสัญญาเสียงหนักแน่น


ในขณะที่สองสาวว่ายน้ำอยู่กลางสระ โต๊ะยาวที่ตั้งอยู่หน้าบ้านก็ถูกเปลี่ยนเป็นโต๊ะทำงานชั่วคราวสำหรับสองหนุ่มที่ถึงจะตั้งใจมาพักผ่อนหย่อนใจแต่ก็อดหอบเอางานมาทำไปด้วยไม่ได้ คอมพิวเตอร์แบบพกพาสีเงินวาววางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับสองหนุ่มที่นั่งจ้องภาพแบบบ้านสไตล์ใหม่ของคอบบร้า พร็อพเพอร์ตี้กรุ๊ปซึ่งนำเอาศิลปะแบบป็อปอาร์ตมาเป็นลูกเล่นบนกำแพงบ้านสไตล์โมเดิร์น เน้นสีสันบนผนังปูนที่เชื่อมต่อกันอย่างลงตัวกับสนามหญ้าสลับหินคอนกรีตปูพื้นเล่นลวดลายแนวศิลป์


“โครงการนี้ยังไม่ทันเปิดตัวแต่ดูเหมือนจะได้รับความสนใจไม่น้อยเลยนะโว้ยไอ้เมฆ” ก้องภพจับเมาท์คลิ๊กเปลี่ยนภาพบนหน้าจอ


“โครงการทำเลดี ฟังก์ชั่นเพียบขนาดนี้ ไม่ได้รับความสนใจก็แปลกละวะไอ้ก้อง” เมฆินทร์ไหวไหล่เหมือนเห็นเป็นเรื่องธรรมดาทั้งที่เป็นโครงการมูลค่ากว่าหนึ่งพันล้านบาท


“เออ...ไอ้คนชีวิตเกินร้อยตลอด” ก้องภพสั่นศีรษะเบา ๆ เพราะหมั่นไส้เพื่อนกระทั่งเสียงใส ๆ ที่หัวเราะประสานกันของสองสาวต่างวัยดึงความสนใจจากสองหนุ่มจากโครงการใหม่ของคอบบร้า พร็อบเพอร์ตี้ที่กางเต็มโต๊ะเมื่อได้ยินเสียงสองสาวที่กำลังสนุกสนานกันอยู่กลางสระ


“นายรู้จักน้ำรินมานานแค่ไหน” เสียงทุ้มถามเรียบ ๆ พร้อมเบนสายตาจากกลางสระกลับมาจ้องมองเพื่อนรอคำตอบนิ่ง


“หลายปีก่อน ก็ช่วงที่เราประสบปัญหาการเงินนั่นแหละ บังเอิญเจอกันก็คุยกัน เขาเป็นคนมีน้ำใจ มีคำพูดที่ทำให้เรามีกำลังใจสู้ปัญหา ฉันถึงคบน้ำรินเป็นเพื่อนถึงแม้เธอจะอายุน้อยกว่าฉันเยอะก็ตาม” ก้องภพตอบปัด ๆ


“นายชอบเธอเกินคำว่าเพื่อนหรือเปล่า” เขาขมวดคิ้วมองเพื่อนเขม็ง


“เฮ้ย! บ้าสิ ฉันไม่ใช่พวกโคแก่นิยมกินหญ้าอ่อนนะโว้ย ฉันบริสุทธิ์ใจคบน้ำรินโว้ย เธอเป็นน้องสาวของฉันแค่นั้น”


“ตอนรู้จักกัน นายรู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นน้องสาวปิ่นลดา”


“กันมารู้ตอนหลัง ทีแรกกันก็อดจะอคติกับน้ำรินไม่ได้ แต่เธอก็ทำให้ฉันเห็นว่าเธอมีความจริงใจ ฉันว่าน้ำรินกับปิ่นในอดีตไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย แล้วตอนนี้ปิ่นก็เปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่ปิ่นลดาคนเดิมแล้วด้วย” ก้องภพพยายามอธิบาย


“นายไม่ใช่ฉันนี่หว่า นายก็พูดง่ายลืมง่าย แต่สำหรับฉันทุกอย่างที่พวกวิษณุพงศ์ทำไว้กับฉันและพ่อไม่มีวันที่จะลบหรือลืม ถึงไม่คิดจะแก้แค้นแต่ฉันก็ไม่คิดจะให้อภัยคนพวกนี้ สมควรแล้วที่วันนี้คนพวกนั้นหมดสิ้นทุกอย่างเพราะเวรกรรมที่เคยทำไว้กับอาศิรวิษมันกำลังคืนสนองให้วิษณุพงศ์ย่อยยับ”


“แต่น้ำริน...”


“ถึงน้ำรินจะไม่มีส่วนรู้เห็นกับเรื่องที่เกิดแต่เธอก็เป็นวิษณุพงศ์คนหนึ่ง ฉันไม่ไว้ใจคนพวกนี้ง่าย ๆ เหมือนนายหรอกไอ้ก้อง” เขากล่าวเสียงเครียด


“เฮ้อ...ฉันอยากให้แกเปิดใจให้กว้างมองเธอเสียใหม่นะเมฆ ลืมความหลังเถอะวะ อย่าเก็บมาทำให้ใจเป็นทุกข์เลยวะ” ก้องภพตบบ่าเพื่อนแรง ๆ


“ฉันลืมไม่ลงวะไอ้ก้อง ลืมไม่ลงจริง ๆ ว่าครั้งหนึ่งฉันก็แค่ไอ้หน้าโง่ที่ยอมให้ผู้หญิงสนตะพาย โง่ยิ่งกว่าควายในสายตาของพวกเธอ” เขาเยาะตัวเองแต่ตายังจ้องหญิงสาวที่อยู่กลางสระด้วยดวงตาดุเรืองรอง


“ถ้านายยังยึดติดอยู่กับความแค้นทั้งที่บอกจะไม่แก้แค้นพวกวิษณุพงศ์ แต่แค่แกยังคิด ยังเก็บ ยังเจ็บอยู่กับการไม่อภัยแบบนี้ วันหนึ่งแกเองนั่นแหละเพื่อนที่จะต้องเสียใจ” ก้องภพถอนใจแรง


“ไม่มีวัน ฉันไม่มีวันเสียใจที่ไม่ยกโทษให้คนพวกนี้” เขากล่าวเสียงเข้มกัดฟันจนกรามขึ้นสันนูน


“เออ ๆ เราเปลี่ยนเรื่องพูดกันดีกว่าวะ แต่ว่า...” ก้องภพทำหน้าครุ่นคิดเมื่อเห็นสายตาที่จับจ้องร่างบางกลางสระน้ำดูเกรี้ยวกราดแปลก ๆ


“อะไร”


“แกไม่ได้ทำอะไรคุณน้ำใช่ไหมวะ หวังว่าแกคงไม่ได้ล่วงเกินน้ำรินใช่ไหม” ก้องภพจ้องอย่างจับสังเกต


“นายคิดว่ายังไงล่ะ” เขายกหัวคิ้วไม่ตอบคำถามแต่กลับย้อนถามเพื่อนแทน


“นี่อย่าบอกนะว่าแก...กับน้องสาวร่วมโลกของฉันมีอะไรกันไปแล้ว” ก้องภพตะโกนถามโวยวายเมื่อเห็นสายตามีเลศนัยของเพื่อน


“อยากรู้ก็ไปถามน้องสาวร่วมโลกของนายดูเองสิ”


 เขาไหวไหล่ท่าทางไม่ไยดีก่อนลงมือเก็บเอกสารบนโต๊ะเดินกลับเข้าห้องไปทิ้งให้ก้องภพทำตาโตอ้าปากค้างมองแผ่นหลังเพื่อนสลับกับมองหญิงสาวที่แหวกว่ายอยู่กลางสระน้ำอย่างคาดไม่ถึง


“โธ่เอ๊ยน้ำริน มาเสียท่าให้ไอ้เมฆมันง่าย ๆ แบบนี้แล้วจะเอายังไงต่อไปละคราวนี้” ก้องภพถอนหายใจแรง

 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น