ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 14 : 4.3 ใจหน่วงรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    28 เม.ย. 63

เสียงน้ำกระจายดังตูมใหญ่ทำให้ธารารินต้องหมุนกายเหลียวมองหาที่มาของเสียงหลังจากร่างเล็กของลูกศิษย์เดินกลับเข้าไปในบ้านพร้อมป้าบัวและเธอก็กำลังจะเหวี่ยงตัวเกาะพื้นห้องส่งตัวขึ้นไปเช่นกัน แต่เสียงผิวน้ำสะเทือนทำให้เธออดกวาดตามองว่าใครกันที่กระโดดลงมาแล้วก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ ร่างสูงล่ำสันของคนที่ประกาศตัวเป็นศัตรูกับเธอก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้า ใบหน้าคมที่มีน้ำเกาะพราวทำให้เธอถึงกลับสะดุ้ง


“จะรีบขึ้นไปไหนล่ะ ไม่อยู่อ่อยไอ้ก้องมันก่อนเหรอ ลูกสาวฉันไม่อยู่เป็นก้างแล้วนี่” เขาถามเสียงเยาะหยัน


“ทำไมฉันต้องอ่อยพี่ก้องด้วย เพื่อนคุณคนนี้เขาไม่ใช่พวกเฒ่าเจ้าเล่ห์เหมือนคนบางคนหรอกที่คิดแต่จะหลอกเด็กน่ะ” เธอประชดเขาเสียงหงุดหงิด


“ก็เด็กอยากเดินเข้ามาให้หลอกเองทำไม ฉันไม่เคยเรียกร้องให้วิษณุพงศ์หน้าไหนมาวุ่นวายในบ้านของฉันนี่ แต่เธออยากเสนอตัวมาให้ฉันหลอกเอง ช่วยไม่ได้” เขายักคิ้วท่าทางน่าหมั่นไส้


“โรคจิต ตัณหากลับ”


“หึหึ ฉันเพิ่งอายุ 34 ไม่ได้แก่ถึงกลับจะเป็นเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างที่เธอว่าหรอกน่า” เขาหัวเราะเบา ๆ


“แก่กว่าฉันตั้ง 12 ปี ก็ถือว่าแก่มากนั่นแหละ เป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ได้เหมาะเจาะ” ใช่ ปีศาจเฒ่าเจ้าเล่ห์ชัด ๆ ลามกก็เท่านั้น ตัณหากลับ ทุเรศที่สุด เธอปลายตาค้อนหน้าคว่ำ


“หึหึ ช่างว่านักนะ” ฝ่ามือกว้างยื่นออกดึงเอวบางเข้าชิดรวดเร็ว


“จะทำอะไรน่ะ” เธอยกมือดันแผ่นอกกว้างไว้อัตโนมัติ


“ก็ทำอะไรอย่างที่คนเจ้าเล่ห์เขาทำกันนะสิ”


เรียวปากหนาฉกวูบลงประทับริมฝีปากอิ่มช่างเจรจาโต้เถียง ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าโลมไล้แผ่นหลังเนียนเบียดลำตัวเข้าสนิทชิดอกอิ่มไม่สนใจมือคู่เล็กที่พยายามต่อต้าน ลิ้นชื้นตวัดรัดรึงหยอกล้อเว้าวอนให้เธอใจอ่อน เรี่ยวแรงต่อต้านเริ่มหดหายเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวสอดไซ้ไปทั่วเนินถัน ใบหน้าสวยแหงนเงยเมื่อริมฝีปากหนาจู่โจมจุดอ่อนบริเวณซอกคอ ลมหายใจหอบกระชั้นตัวอ่อนระทวยไปกับสัมผัสที่เขาปลุกเร้า


“พอแล้ว หยุดเถอะค่ะพี่เมฆ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า น้ำจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” เสียงหวานครวญประท้วง


“ใครจะเห็นก็ช่างสิ เขารู้กันหมดแล้วว่าเราเป็นอะไรกัน” เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่า


“หยุดค่ะ คุณไม่อายแต่ฉันอาย” เธอพยายามต่อต้าน คำพูดบาดลึกจิตใจของเขาทำให้เธอเจ็บปวดเมื่อเขาไม่คิดให้เกียรติเธอแม้แต่น้อย นึกจะทำอะไรที่ไหนเมื่อไหร่กับเธอก็ได้ไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเธอเช่นไร


“ไม่เอาน่าน้ำริน เธอเองก็ต้องการฉันเหมือนกันแล้วจะเล่นตัวไปทำไมอีกฮึ” เสียงกระซิบเยาะหยันแต่ริมฝีปากหนากลับขบเบายั่วเย้าลมหายใจร้อนระรวยอยู่ไม่ห่างใบหูเล็กของเธอ


“คุณ...” ใบหน้าเรียวซีดเผือด หัวใจวูบเหมือนหล่นหาย น้ำตาชื้นรื่นคลอดวงตาสวย เสียงหวานสั่นตอบโต้อย่างประชดประชัน


“สนุกมากใช่ไหมที่พยายามกดให้น้ำต่ำในสายตาคนอื่น คุณต้องการให้มันเป็นแบบนี้ใช่ไหม ได้สิคุณเมฆินทร์ ฉันจะเป็นอย่างที่คุณต้องการ ถ้ามันทำให้คุณสะใจที่ได้แก้แค้นวิษณุพงศ์อย่างฉัน”


มือเรียวตวัดถอดเสื้อยืดที่เธอสวมโยนทิ้งไม่ไยดี ไม่สนใจว่าใครจะผ่านมาเห็นร่างกายเกือบเปลือยขาวนวลล้อแสงตะวันของเธอหรือไม่ ในเมื่อเขาต้องการแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่าไร้ราคาที่ยอมพลีกายให้เขาง่ายดาย เธอก็พร้อมจะประชดประชันไปตามอารมณ์น้อยใจ


“หยุดนะน้ำริน เธอทำบ้าอะไร”เสียงทุ้มกระซิบดุรีบ


ยัยตัวแสบเดี๋ยวใครก็มาเห็นเข้าหรอก เด็กบ้าเอ๊ย...เมฆินทร์คิดอย่างหงุดหงิด


เขาดึงร่างเพรียวแนบอก ตาคมกวาดมองรอบบริเวณ อารมณ์เดือดพล่านเมื่อเธอไม่ยอมพูดตอบโต้แต่ยังพยายามปลดบราสีหวานที่สวม ดวงตาคู่สวยที่มองตอบกลับมาดูเกรี้ยวกราดจนน่าตี ฟันคมขบบดกันจนแน่นร้อนรุ่มใจกลัวใครจะผ่านมาเห็นร่างขาวละมุนของเธอ ฝ่ามือหยาบกระชับเอวกลมส่งตัวเธอขึ้นนั่งบนพื้นห้อง


“อย่าดื้อดิ้นลงมาอีกนะน้ำริน ไม่อย่างนั้นเธอเจอดีแน่” เขากล่าวเสียงดุพร้อมกับรีบดันตัวเองขึ้นจากสระรวดเร็ว ดวงตาวาววับด้วยความขึงโกรธ


 ร่างเล็กถูกดึงแรงแทบเป็นการกระชากปลิวตามร่างหนาเข้ามาในห้องนอน ผ้าม่านทุกผืนถูกกระตุกปิดบังสายตาไม่ให้ใครมองผ่านเข้ามาเห็นร่างนวลได้ ใบหน้าคร้ามคมเกาะพราวด้วยหยดน้ำบึ้งตึง เสียงเกรี้ยวกราดตวาดเอ็ดอึง


“เอาล่ะ คราวนี้ถ้าอยากจะถอดก็ถอดเลย เด็กบ้า”


“แน่จริงคุณก็เปิดม่านเลยสิ อยากโชว์ไม่ใช่เหรอ อยากให้คนอื่นเห็นว่าฉันใจง่ายไร้ค่าไม่ใช่หรือไง เปิดสิ ให้เขาเห็นกันไปเลย เปิดสิ เปิดเลย ไอ้คนโรคจิต” เธอตวาดท้าเสียงลั่นทั้งที่เรือนร่างขาวละมุนมีเพียงกางเกงขาสั้นกุดเปียกน้ำเกี่ยวสะโพกอยู่เพียงตัวเดียว ธารารินไม่รู้หรอกว่าตัวเองน่ามองแค่ไหน


เด็กบ้านี่ตั้งใจจะยั่วกันไปถึงไหน ยั่วกันนักใช่ไหม ได้...เดี๋ยวเถอะพ่อจะจัดให้ชุดใหญ่เลยคอยดู


อารมณ์น้อยใจอยากประชดประชันทำให้ธารารินไม่ได้สนใจสายตาคมที่เริ่มเปลี่ยนจากดุดันเกรี้ยวกราดฉาบไว้ด้วยแววหื่นกระหายเข้าแทนที่ กระทั่งดวงตาสองคู่สบกัน ใจเธอเริ่มสั่น ตาหวานหลุบลงหลบสายตาแรงกล้าแต่กลับทำให้ใบหน้านวลแดงเห่อรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอายเมื่อตาสวยปะทะเข้ากับบางส่วนของร่างกายแกร่งที่แสดงถึงความต้องการชัดเจน


“เก่งไม่ออกแล้วหรือไง เมื่อกี้ยังกล้าท้าเหยง ๆ จะโชว์ไม่กลัวใครเห็นอยู่เลย” เขากระเซ้าเมื่อเห็นใบหน้าเห่อเนื้อตัวแดงของคนที่ทำเก่งอยู่เมื่อครู่


“แล้วทำไมไม่โชว์ต่อละ คนบ้า” เธอประชดเตรียมหมุนตัวเดินเข้าไปตั้งตัวในห้องน้ำ


“จะหนีไปไหนเด็กต๊อง” เขาไม่ปล่อยให้เธอหนีง่าย ๆ ร่างสูงเคลื่อนตัวเร็วเข้าชิดแนบแผ่นหลังนวลตา ฝ่ามือใหญ่โอบเอวกลมรัดแน่น จมูกโด่งจู่โจมซุกไซ้ไปทั่วซอกคอขาว


“ปล่อยนะ” เธอทั้งดิ้นทั้งพยายามปลดออกแขนแข็งแรงที่โอบอยู่รอบเอวบางออก


“ปล่อยแน่ แต่ปล่อยบนเตียงนะ ยั่วดีนัก”


เขาย่อตัวตวัดร่างเล็กอุ้มเดินกลับไปที่เตียงกลางห้องพร้อมเหวี่ยงร่างบางปลิวหวือลงบนที่นอนนุ่ม เธอหวีดร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจแต่ยังมีสติรีบพลิกตัวเตรียมหนีลงอีกฟากเตียง แต่คนอย่างเมฆินทร์ก็รู้ทันอีกฝ่ายดี ฝ่ามือใหญ่จึงเอื้อมดึงกระชากข้อเท้าเล็กทั้งสองข้างได้ทัน

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น