ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 12 : 4 ใจหน่วงรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    27 เม.ย. 63

“ครูน้ำคะ คุณเมฆสั่งให้ไปขึ้นรถได้แล้วค่ะ”


“เขายังจะให้น้ำไปด้วยอีกเหรอคะป้าบัว ในเมื่อน้ำทำลูกเขาเจ็บขนาดนั้น” เธอประชดทั้งน้ำตาพร้อมยกมือปาดหยดน้ำบนแก้ม


“คุณมนนี่เธอไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ หัวโนนิดเดียวเอง ครูน้ำรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณเมฆเธอจะดุเอาได้อีก” ป้าบัวกล่าวอย่างเห็นใจ


“จะช้าหรือเร็ว คุณเมฆของป้าก็หาเรื่องดุน้ำได้ตลอดนั่นแหละคะ”


 เธอเช็ดน้ำตาลวก ๆ คุยกับป้าบัวที่ยังยืนรอเธออยู่หน้าห้อง ธารารินเดินตรงมาดึงบานประตูเปิดออกแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่ป้าบัวอย่างที่เธอคิดแต่กลายเป็นคนหน้าดุที่ยืนจ้องมองเธอถมึงทึง


“ดีจริงนะ เธอเป็นผู้หญิงของฉันแต่กลับนินทาผัวตัวเองให้คนอื่นฟัง” เขากล่าวเสียงขึง


“บ้านะสิ อย่าพูดทุเรศ ๆ อย่างนี้นะ” อี๊...ผีเจาะปากมาพูดหรือไงนะ คนนิสัยเสีย ธารารินได้แต่คิดและอายจนหน้าแดงก่ำ เหลียวชะเง้อชะแง้ข้ามไหล่กว้างกวาดตามองหาว่าจะมีใครได้ยินถ้อยคำสนทนานี้บ้างหรือไม่ด้วยความตกใจ


“ทุเรศตรงไหน ในเมื่อฉันเป็นผัวเธอจริง ๆ”


“ไม่ใช่ คุณไม่ใช่...คนบ้า อยากทำให้ฉันอับอายนักใช่ไหมฮะ” เธอตวาดหน้าแดงก่ำ


“ทำไม? เป็นผู้หญิงของฉันมันน่าอายตรงไหน แล้วก็อย่ามาพูดโง่ ๆ ว่าฉันไม่ใช่ผัวเธอ เพราะไอ้กิจกรรมที่เราทำร่วมกันมันเรียกว่ากิจกรรมระหว่างผัวเมีย จำไว้น้ำริน ต่อให้อนาคตข้างหน้าเธอจะไปมีใคร ๆ อีกสักกี่คนแต่เธอจะไม่มีวันลืมว่าฉันคือผู้ชายคนแรกที่ได้ชิม ได้เห็นเธอทั้งตัวหรือจะเรียกว่าผัวคนแรกของเธอก็ได้” รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากกว้างอย่างน่ารังเกียจในสายตาของธาราริน


“คนเลว ต่อไปนี้ฉันจะยอมให้คุณเหยียบย่ำหัวใจของฉันแลกกับความรู้สึกผิดที่ครอบครัววิษณุพงศ์มีให้กับอาศิรวิษ ถ้าวันไหนฉันรู้สึกว่าชดใช้ให้คุณจนเพียงพอและสาสมกันแล้ว แม้คำว่าอภัยจากคุณมันก็ไร้ความหมาย ต่อให้ตายจากกันไปเราก็จะไม่เกี่ยวข้องกันอีก เอาเลย เชิญคุณเหยียบย่ำฉันซะให้พอก่อนที่ทุกอย่างจะจบ” ความอัดอั้นทำให้อารมณ์ที่เคยถูกกดไว้ของเธอระเบิดตูมออกมา


“จบเหรอ...มันไม่ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอกน้ำริน เพราะไม่ใช่แค่เธอที่รอให้ฉันยกโทษ มันรวมถึงพ่อและพี่สาวของเธอต่างหาก แล้วที่เธอยอมทุกอย่างก็เพราะพวกเขา ถ้าฉันไม่ยอมอภัยให้คนทั้งคู่ก็จะจมปรักอยู่กับความทุกข์ไปตลอดชีวิตเพราะความรู้สึกผิดบาปมันเหมือนตราที่ประทับไม่มีวันเลือน และฉันพอใจจะให้มันเป็นอย่างนั้นตลอดไป”เขายิ้มหยัน


 “เมื่อไหร่นะ คุณถึงจะเลิกแค้นพวกเรา ให้อภัยพวกเรา หรือต้องรอจนกว่าเราจะตายกันไปข้างอย่างนั้นเหรอ” เธอถามเสียงสั่นด้วยความเสียใจได้แต่มองเขาอย่างเจ็บปวด


“ใครบอกเธอล่ะน้ำรินว่าฉันจะให้อภัยพวกเธอ ถึงเราจะตายกันไปข้างอย่างที่เธอพูด ฉันก็ไม่มีวันยกโทษให้วิษณุพงศ์” เขาแสยะยิ้มเย้ยหยัน


“ฉันจะทำให้คุณอภัยให้ได้ด้วยตัวเอง น้ำหยดลงหินทุกวันมันยังกร่อน นับประสาอะไรกับใจคุณ ฉันจะทำให้มันอ่อนลงให้ได้เลย”


“ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยเธอต้องรอจนน้ำท่วมหลังเป็ดแล้วล่ะน้ำริน”


“ต่อให้ต้องจับเป็ดกดน้ำ ฉันก็จะทำเพื่อให้มีวันที่น้ำอย่างฉันจะท่วมหลังเป็ดขี้โมโหอย่างคุณ” น้ำรินกล่าวหนักแน่น ดวงตาหวานจ้องมองเขาท้าทาย


“เด็กบ้า...ไปได้แล้ว ฉันเบื่อจะต้องมาเถียงกับเธอด้วยเรื่องเดิม ๆ พวกนี้เต็มทน” เขาสั่งเสียงเข้มพร้อมฉุดข้อมือเธอให้เดินตาม


“ปล่อย ฉันเดินเองได้” เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากอุ้มมือใหญ่ซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดีแต่พอเธอเริ่มดื้อหรือเดินช้าลงเขาก็คว้าข้อมือเธอรั้งให้เดินตาราวจะลากไปเลยทีเดียว


“เฮ้ยไอ้เมฆ ถึงกลับต้องจูงกันเลยเหรอวะ” เสียงก้องภพกระเซ้าดัง ๆ มาจากในรถทันทีที่เขาดึงเธอมาถึงรถตู้คันใหญ่ที่จะใช้ในการเดินทางครั้งนี้


“คุณก้องภพ” น้ำเสียงหวานแสดงความยินดีของเธอทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้


“ดีใจมากหรือไงที่เห็นไอ้ก้องน่ะ” มือกว้างเอื้อมบีบต้นแขนเรียวแรงจนเธอทำหน้านิ่ว


“นี่คุณจะหาเรื่องอะไรกับฉันอีก ปล่อยได้แล้ว ทุกคนรออยู่ไม่เห็นเหรอ” เธอกระซิบตอบเสียงเข้ม


“ก็ให้รอไป ฉันพอใจจะไปตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน”


“บ้า! เอาแต่ใจตัวเอง ฉันไม่แปลกใจเลยว่ามนนี่เหมือนใคร”


“อ้อ นี่เธอกล้าด่าไปถึงลูกฉันเลยหรือไง” เขาทำตาดุใส่เธอ


“ใครบอกว่าฉันด่ามนนี่ ฉันด่าคุณต่างหาก” เธอแกะข้อมือใหญ่ที่บีบแขนเธอไว้ได้สำเร็จ ตาเรียวตวัดค้อนใส่ก่อนก้าวฉับ ๆ ขึ้นไปนั่งคู่กับก้องภพ

 

ตลอดการเดินทางตั้งแต่ออกจากบ้านอาศิรวิษที่กรุงเทพฯจนกระทั่งถึงบ้านพักของครอบครัวอาศิรวิษที่ประจวบฯ ใบหน้านวลของธารารินเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคร้ามบึ้งตึง ดวงตาวาวกร้าวด้วยโทสะ เขาต้องสะกดอารมณ์ไว้เมื่อข้างกายมีร่างเล็กของบุตรสาวนั่งอยู่ด้วย เสียงหัวเราะต่อกระซิกกันระหว่างเพื่อนรักกับธารารินยิ่งทำให้เมฆินทร์หงุดหงิด


เมื่อรถแล่นเข้าจอดใต้เทอร์เรซหน้าบ้านพักตากอากาศ ก้องภพรีบจัดแจงดึงประตูเปิดและก้าวลงไปเป็นคนแรกก่อนจะยื่นมือส่งให้ธารารินที่ยิ้มรับไมตรีเตรียมส่งมือจับแต่ติดที่ร่างใหญ่ของคนที่นั่งด้านหลังกลับแทรกตัวเบียดลงและหันมาอุ้มบุตรสาวไว้ในอ้อมแขนหน้าตาเฉยซ้ำยังส่งร่างเล็กของมนต์มณีให้เพื่อนอุ้มต่อ


“พาหลานขึ้นบ้านสิไอ้ก้อง จะยืนนิ่งปล่อยให้หลานยืนตากแดดหาพระแสงปืนอะไรวะ” เขาสั่งหน้าตาเฉย


“อ้าวไอ้นี่ ลูกแกนะโว้ยทำไมมาโบ้ยให้ฉันหน้าตาเฉยอย่างนี้วะ” แม้จะบ่นแต่อ้อมแขนของก้องภพก็โอบรัดร่างเล็กของเด็กหญิงที่ทำหน้าเหรอหรามองพ่อทีอาที


“ลูกฉันก็หลานแกเหมือนกัน ทำไมวะ ใช้แค่นี้มีปัญหาเหรอ” เมฆินทร์ยกคิ้วท่าทางกวนอารมณ์


“ไม่มีก็ได้โว้ย ไอ้เพื่อนเทวดา ไปค่ะมนนี่ เดี๋ยวคุณอาพาเข้าบ้านเองก็ได้นะคะ” ก้องภพโวยวายใส่เพื่อนนิดหนึ่งก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้หลานสาวพากันเดินเข้าไปในบ้าน


ธารารินถอนใจแรงพร้อมกับก้าวลงจากรถตู้เตรียมเดินเลี่ยงตามก้องภพเข้าไปด้านในแต่ติดที่มือหยาบคว้าต้นแขนของเธอบีบแรงไม่ปล่อยให้เธอเดินผ่านไปได้ง่าย ๆ


“เอ๊ะ...” เธอเม้มริมฝีปาก


“มีความสุขมากสินะถึงได้หัวเราะต่อกระซิกอยู่กับไอ้ก้องต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้ เธอกับพี่สาวนี่เหมือนกันอยู่อย่างคือตีหน้าเก่งเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย ปิ่นลดาเคยหลอกฉันได้สำเร็จแต่อย่างหวังว่าเธอจะหลอกเพื่อนฉันได้” เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน


“ถ้าฉันจะหลอกคุณก้องเหมือนที่คุณคิดละก็ ฉันคงไม่จำเป็นต้องให้เขาฝากงานกับคุณให้หรอกนะคะ คุณก้องรู้จักฉันดีกว่าคุณซะด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงว่าฉันจะหลอกเพื่อนคุณดีกว่า” เธอโต้ตอบเขาเสียงห้วนเช่นกัน


“ไม่จริงละมั้งว่าไอ้ก้องจะรู้จักเธอดีกว่าฉันเพราะฉันแน่ใจนะว่าฉันรู้จักเธอทุกซอกทุกมุมมากกว่าไอ้ก้อง อ๊ะ อ๊ะ อย่าเถียงถ้าไม่อยากให้ฉันพิสูจน์” เขาแสยะยิ้มกล่าวขู่ทันทีที่เธอทำท่าจะเถียง


โอ๊ย...ปีศาจ เขาต้องถูกปีศาจสิงแน่ ๆ พูดจาน่าตบดีแท้ ๆ ทำไมเธอถึงไม่กล้าตบเขาสักฉาดนะน้ำริน ไม่ได้ดังใจเลยอ่ะน้ำริน


“ฉันไม่อยากเถียงกับเด็กเกเรอย่างคุณหรอก ปล่อยซะทีได้ไหม ฉันจะรีบไปดูลูกสาวคุณให้ไง” เธอค้อนแม้ใจจริงจะอยากตบหน้าเข้ม ๆ นั้นแค่ไหนแต่เธอก็ขี้ขลาดไม่ได้เก่งกาจได้อย่างใจเสียเมื่อไหร่


“ก็ไปสิ แต่หวังว่าจะดูแต่มนนี่นะ ถ้าเห็นเธอไปดูไอ้ก้องเมื่อไหร่ละก็ เราได้เห็นดีกันแน่น้ำริน”


“ประสาท” เธอสะบัดแขนเดินนำหน้าเขาเข้าไปในบ้านด้วยความหงุดหงิด

 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น