ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 11 : 3.4 แค้นนั้นยังตราตรึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้าห้องปลุกหญิงสาวที่กำลังหลับสบายบนเตียงให้กะพริบตาแผ่วเบาก่อนตื่นเต็มตาพลางเหลือบมองนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาว่ายังเป็นช่วงเช้าตรู่ เธอหายใจลึกแล้วผ่อนออกแผ่วช้า รวบรวมแรงใจที่แทบจะสลายจากเหตุการณ์เมื่อวาน ลุกขึ้นพร้อมส่งเสียงถามไถ่ออกไป


“ใครคะ”


“ป้าเองค่ะครูน้ำ” เสียงป้าบัวดังผ่านประตูห้องเข้ามา


“มีอะไรหรือเปล่าคะป้าบัว” เธอถามเสียงหม่น


“คุณเมฆให้มาเรียนค่ะ ว่าจะพาคุณมนนี่ไปเที่ยวทะเล ให้ครูน้ำรีบเตรียมตัว” เสียงกล่าวตอบมา


“...ค่ะ”


เธอรู้สึกสมเพชตัวเองเต็มทีที่ต้องทนอยู่ให้เขาย่ำยีเหมือนคนไม่มีศักดิ์ศรี คิดจะสั่งให้ไปไหนทำอะไรเมื่อไหร่ก็ต้องก้มหน้าทำตาม ไม่รู้ว่าทำไมต้องยอม ไม่รู้ว่าต้องยอมไปถึงเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าวันไหนที่เขาจะให้อภัย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะมีวันนั้นไหม ชีวิตเธอติดอยู่กับคำ ๆ นี้เพื่ออะไร ต้องแลกทุกอย่างกับการวิงวอนขอร้องเขาอีกนานแค่ไหน หรือต้องรอจนกว่าพวกเธอจะสิ้นลมหายใจ


ตอนนี้แม้เธอจะต้องการกำลังใจจากครอบครัวมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ อยากกลับไปล้มตัวลงนอนแนบตักพี่สาวสักนิด ซุกตัวในอ้อมกอดของบิดาที่ถึงท่านจะไร้แรงขยับกายแต่ก็สามารถส่งผ่านความอบอุ่นมาสู่เธอได้เสมอ เวรกรรมใด ๆ ที่ครอบครัวของเธอก่อไว้กับพวกเขา ดูเหมือนกำลังส่งผลให้ทุกคนได้รับผลจากกรรมนั้นแล้วด้วยความสำนึกผิด ความหวังของบิดาและพี่สาวฝากไว้ที่เธอ แม้ทั้งคู่จะรู้ว่ามันยากเย็นที่คนอย่างเมฆินทร์จะยอมยกโทษให้ แต่ทั้งคู่ก็ยังหวังเสมอว่าน้ำรินของวิษณุพงศ์จะกร่อนใจแข็งแกร่งดังหินผาของอาศิรวิษให้อ่อนลงได้บ้าง เขาเคยเจ็บมากแค่ไหน เธอจึงพร้อมจะยอมเจ็บได้มากกว่าถ้าเขาต้องการ เพื่อให้ทุกอย่างมันจบลงเพียงแค่นี้ เธอแค่หวังให้เขาอย่าผูกใจเจ็บกันต่อไปอีกเลย


“อาบน้ำหรือยังคะคุณมนนี่” หลังจัดการธุระของตัวเองเรียบร้อย หน้าที่ของเธอก็คือดูแลลูกสาวของเมฆินทร์


“หายแล้วเหรอคะครูน้ำ” เด็กหญิงขยับพลิกตัวกลับมามองครูสาวที่เดินเข้ามาจนถึงเตียงของเธอแล้ว


“หายแล้วค่ะ คุณมนนี่ทำไมยังไม่อาบน้ำแต่งตัวอีกล่ะคะ ไม่อยากไปเที่ยวเหรอ” เธอถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน


“มนนี่รอคุณพ่อมาอาบให้” เด็กหญิงตอบเสียงฉะฉาน


“ทำไมไม่อาบเองละคะ คุณมนนี่โตแล้วนะคะ ต้องหัดช่วยเหลือตัวเองรู้ไหม”


“หัดทำไมคะ มนนี่มียายบัว มีคนของคุณพ่อคอยทำให้อยู่แล้วนี่คะ”


“ไม่ได้ค่ะ เราโตแล้วจะคอยแต่รอให้คนอื่นทำให้ไม่ได้นะคะ”


“ถ้าอย่างนั้นมนนี่หัดก็ได้ค่ะ แต่ครูน้ำต้องหัดให้มนนี่นะคะ”


“ได้สิคะ แต่ต้องเริ่มจากลุกจากที่นอนแล้วคุณมนนี่ก็ต้องพับผ้าห่มให้เรียบร้อยเลยค่ะคนสวย”รอยยิ้มหวานกระจายบนใบหน้านวลของครูสาวเมื่อลูกศิษย์ตัวเล็กยอมทำตามอย่างว่าง่ายไม่ออกฤทธิ์ออกเดชเหมือนคนเป็นพ่อ


เสียงพูดคุยหัวเราะกันเจื้อยแจ้วของสองสาวต่างวัยดังออกมาถึงหน้าห้องเพราะประตูห้องไม่ได้ปิดไว้ทำให้คนที่เพิ่งก้าวผ่านออกจากห้องของตนได้ยินและอดหยุดยืนมองพวกเธอด้วยสายตาเอ็นดูไม่ได้


“อาบน้ำตัวหอมแล้วเห็นไหมคะ คราวนี้ก็มาแต่งตัวได้แล้วคนเก่ง”


“ว้า ครูน้ำอ่ะหยิบชุดอะไรออกมาไม่รู้ มนนี่ไม่ใส่เสื้อตัวนี้ เดี๋ยวมนนี่หยิบเองดีกว่า”


เด็กหญิงร้องบอกอย่างขัดใจพร้อมกับรีบวิ่งโลดกระโดดลงจากที่นอนนุ่มของตนเองทั้งที่ยังพันผ้าขนหนูผืนยาวอยู่บนตัว ชายผ้ารุ่มร่ามทำให้เธอสะดุดถลาลงจากที่นอนหล่นลงมาไม่เป็นท่า ศีรษะเล็กกระแทรกพื้นพรหมที่แม้จะช่วยได้เยอะแต่ก็ยังทำให้เด็กสาวเจ็บจนร้องไห้โฮเสียงดัง


“คุณมนนี่” ใจของเธอหวิววาบเมื่อผวามารับตัวเด็กหญิงไม่ทันจนร่างเล็กกระแทรกลงบนพื้น


“มนนี่!”เสียงทุ้มตะโกนลั่นผวาเข้ามาผลักเธอจนกระเด็นก่อนจะช้อนตัวบุตรสาวอุ้มขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าเครียดขมึง ดวงตากร้าวตวัดมองเธอเหมือนคาดโทษ


“คุณพ่อ ครูน้ำแกล้งมนนี่ ดูสิหัวเจ็บเลย ฮือ ๆ มนนี่ปวดหัว” ความตกใจบวกกับเจ็บตัวทำให้เด็กหญิงอยากจะโยนความผิดให้คนอื่น


โอ๊ยตายแน่น้ำริน งานนี้เธอเจอปีศาจตัวพ่อคนเดียวไม่พอ ยังเจอตัวแสบตัวลูกอีกคนหรือนี่ คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วยเถอะ คราวนี้ลูกต้องป่นเป็นแป้งแน่ ๆ เชียว


“มนนี่ ปวดหัวมากไหมลูก” ตอนนี้เมฆินทร์ได้แต่อุ้มลูกกอดไว้แนบอก มือใหญ่ยกขึ้นลูบหลังลูบศีรษะทุยอย่างปลอบโยน แต่ดวงตาดุไม่ละจากใบหน้าหญิงสาว แววตาเรืองรองดังมีเปลวไฟลุกโชนพร้อมที่จะแผดเผาเธอให้มอดไหม้กลายเป็นจุล


“ยืนเซ่ออยู่ทำไม ไปหายามาทาให้ลูกสาวฉันสิ นี่คงคิดแกล้งมนนี่แก้แค้นฉันใช่ไหม”


“น้ำเปล่า น้ำไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย” ใบหน้าหวานซีดเผือด


“ไม่ต้องมาแก้ตัว ออกไป...ฉันบอกให้ออกไป” เขาตวาดเสียงดังลั่น ตาคมยังจ้องมองเธอมึนตึง เห็นเธอกัดริมฝีปากตัวเอง ตาคู่หวานมองเขาอย่างตัดพ้อก่อนจะหลุบตาลงยอมหันหลังจากไปโดยดีทั้งน้ำตาที่คงไหลอาบแก้มนวล คล้อยหลังเธอเขาก็เลิกสนใจทันทีและหันมาปลอบลูกสาวตนเองต่ออย่างอ่อนโยน


คนบ้า ไร้เหตุผล งี่เง่าที่สุด เจ้าพระคุณ...ขอให้เป็นแผลในปาก ร้อนใน ปากเปื่อยไปเลย ปากเสียดีนัก คนนิสัยไม่ดี


เธอได้แต่แช่งเขาในใจ ยิ่งคิดยิ่งแค้นแต่ก็ทำได้แค่ด่าและแช่งเขาในใจ อย่างเธอก็ทำได้แค่ร้องไห้ให้หายอัดอั้นเท่านั้นเอง เพราะไม่ว่าจะทำอะไรในสายตาของเขาก็ดูเหมือนเธอจะผิดตลอด ดูสิลูกเขาล้มลงมาเองแท้ ๆ กลับกลายเป็นว่าเธอผิดคิดแก้แค้นเอากับเด็กตัวแค่นิดเดียว เขาเห็นเธอเป็นคนแบบไหนกันหรือแค่เธอเป็นวิษณุพงศ์ก็ผิดเกินพอแล้วในสายตาของเขา


Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น

  1. #63 25142551 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 13:17

    คำด่าของเธอช่างนางเอ๊ก นางเอก เนอะตัวเอง 55

    #63
    0