ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา

ตอนที่ 10 : 3.3 แค้นนั้นยังตราตรึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    26 เม.ย. 63

หลังดูแลหญิงสาวเรียบร้อยเขาก็กลับออกมาสะสางงานของตัวเองอยู่อีกห้องกระทั่งดึกจึงกลับเข้ามาอีกครั้ง และคงเป็นเพราะน้ำหนักตัวเขาที่ทิ้งลงบนเตียงทำให้ฟูกนุ่มยวบตัวแรงปลุกหญิงสาวให้ค่อย ๆ ลืมตาตื่น เปลือกตาบางเริ่มกระพริบช้า ๆ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกและค่อย ๆ ผ่อนออกเบา ๆ คลายความกังวลที่เกิดจากภาพฝัน อาจเพราะห้องทั้งห้องยังคงมืดสนิทเธอจึงพลิกตัวตะแคงเตรียมเข้าสู่นิทราต่อแต่อ้อมแขนที่ยกขึ้นโอบเอวกลมกลึงทำให้ดวงตาสวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะผวาดันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว


“โอ๊ย...” เสียงหวานครวญลั่นด้วยความรู้สึกปวดแปลบบริเวณกึ่งกลางร่างกาย


“หึหึ รีบร้อนนักก็เจ็บนะสิ ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ”


ฝัน!!! มันต้องเป็นแค่ฝันร้าย มันไม่ใช่เรื่องจริงแน่ ๆ น้ำริน


“นี่ฉันไม่ได้ฝันไปหรอกเหรอ” เธอครวญเสียงสั่นเพราะแรกที่ลืมตาเธอคิดว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน


“เธอจะหลอกตัวเองอย่างนั้นก็ได้ เหมือนที่ครั้งหนึ่งฉันเคยหลอกตัวเองว่าสิ่งที่วิษณุพงศ์ทำกับอาศิรวิษเป็นแค่ฝันร้ายที่พอตื่นขึ้นมามันก็จบ” เสียงเข้มกล่าวดุดัน


“หยุดซะทีได้ไหม ในเมื่อคุณก็ได้รับการชดใช้ไปแล้ว” เธอเอื้อมมือเปิดไฟจากโคมหัวเตียงเพื่อมองหน้าเขาด้วยความเจ็บปวดยอกแสลงร้าวลึกไปถึงขั้วหัวใจ


“ชดใช้...เธอคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นเชียว” รอยยิ้มหยันปรากฏมุมปากกว้าง


“แล้วคุณต้องการอะไรอีก ต้องห้ำหั่นกันให้ตายไปข้างเลยหรือไงถึงจะยอมให้อภัยกันเสียที” เธอครวญเสียงสะอื้น


“น่าสนใจนะ เพราะบางทีฉันเองก็เคยนึกอยากฆ่าพวกเธอให้ตายกับมือเหมือนกัน” เสียงเข้มเกรี้ยวกราด


“คนใจร้าย คุณมันใจร้าย”มือเรียวตวัดทุบลงบนแผ่นอกกว้างไม่ยั้งเมื่อถูกกดดันให้รู้สึกถึงความพ่ายแพ้


“หยุดแล้วก็เลิกบ้าได้แล้ว เพราะถ้าเธอยังไม่หยุดฉันจะทำให้เธอหมดฤทธิ์คาอกของฉันเองเลยทีเดียว”ข้อมือเล็กทั้งคู่ถูกรวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวที่บีบกระชับจนแน่นหนา


“ปล่อยฉันซะที ถ้าฉันหยุดคุณจะออกไปจากห้องนี้หรือเปล่าล่ะ” เธอสะบัดมือแรง ตาหวานแสดงความหวั่นไหว


“ไม่...เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า เพราะนี่เป็นห้องของฉัน บ้านของฉันและเธอก็คือ ผู้หญิงของฉัน”


“ไม่ใช่! ฉันกับคุณเราเป็นศัตรูกัน คุณเกลียดฉันยิ่งกว่ากิ้งกือไส้เดือนเสียอีก คุณลืมไปแล้วหรือไง” เธอเถียงเสียงสั่นเพราะยังไม่คลายอาการสะอื้น


“ก็ใช่ เรื่องนั้นฉันไม่ปฏิเสธ อย่าลืมสิน้ำริน ผู้ชายน่ะถึงเกลียดแค่ไหนเราก็ไม่ปฏิเสธเรื่องอย่างว่าหรอกนะ ยิ่งเป็นของฟรี สด สะอาดเรื่องอะไรจะปล่อยไปให้โง่ล่ะ จริงไหม”


พี่เมฆ! เขาไม่ใช่พี่เมฆของเธอจริง ๆ ใช่ไหม ผู้ชายคนนี้ต้องเป็นปีศาจจำแลงลงมาสิงอยู่ในร่างพี่เมฆของเธอแน่ ๆ


คำพูดเหยียดหยามกับสายตาเยาะหยันของเขาทำให้เธอรู้สึกช็อก หัวใจปวดร้าวราวกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดให้ปวดแปลบ ถ้อยคำตอกย้ำให้ชอกช้ำทำให้หยดน้ำตาของเธอไหลรินราวกับน้ำที่พวยพุ่งออกจากก๊อกง่ายดายเพียงคำพูดคมกริบราวมีดบาดลงกลางอก


“เลว สกปรกที่สุด น้ำมันโง่เองที่คิดว่าพี่เมฆกับคุณคือคน ๆ เดียวกัน วันนี้น้ำรู้แล้วว่าพี่เมฆของน้ำตายไปแล้ว เขาตายไปแล้วจริง ๆ” เสียงสะอื้นต่อว่าด้วยความเจ็บปวด


ดวงตาคมรุกวาวราวเปลวเพลิง ใบหน้าคร้ามขึงเครียด ฝ่ามือร้อนทั้งคู่ตวัดจับเรียวแขนเสลาบีบแรงจนน่ากลัวจะเขียวช้ำ ถ้อยคำตวาดก้องตอกย้ำให้เธอรู้ว่าเขาไม่มีวันยอมอภัยให้กับความเลวร้ายในอดีตที่ได้รับจากครอบครัวของเธอ ไม่ว่าเธอจะสูญเสียอะไรมากแค่ไหน แต่สำหรับเขามันยังน้อยเกินไปเสียด้วยซ้ำ


“ใช่ พี่เมฆของเธอมันตายไปแล้ว มันตายไปพร้อมกับความโง่ที่ยอมให้ผู้หญิงตระกูลวิษณุพงศ์ปลอกลอก สูบเลือดสูบเนื้อจนพ่อตัวเองต้องทุกข์ใจจนตาย  จำไว้นะน้ำริน อย่าหวังว่าชาตินี้ฉันจะยอมยกโทษให้พวกเธอ จำเอาไว้”


พูดจบมือใหญ่ก็ผลักร่างบางจนกระเด็นลงบนที่นอนหนา ผลุนผันย่ำเท้าเดินผ่านประตูหนักพร้อมเสียงดังปังใหญ่ลั่นสนั่นไปทั่วบ้าน หัวใจที่ปวดร้าวทำให้เธอได้แต่ซุกกายสะอื้นร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ทั้งเจ็บใจตัวเองที่เกลียดเขาไม่ลง จากเขาไปก็ไม่ได้ ถ้อยคำขอร้องของบิดายังผูกรัดเธอไว้ให้วอนขอรอการให้อภัยจากเขา ทั้งหัวใจที่ไม่รักดีก็เฝ้าร่ำร้องวิงวอนให้เขาเมตตา เธอรู้สึกเหมือนคนที่จะกลับตัวก็ไม่ได้แต่ให้เดินต่อไปก็คงไปไม่ถึงจุดหมายที่มองไม่เห็น


“น้ำต้องทำยังไงคะ พี่เมฆถึงจะยอมให้อภัยพวกเราซะที” เสียงหวานคร่ำครวญสะอื้นไห้กับตัวเองจนหลับไปทั้งน้ำตาอีกครั้ง

 

Thumbnail Seller Link
ทัณฑ์รักอาญาเสน่หา
เตชิตา
www.mebmarket.com
ธารารินกลับเข้ามาในชีวิตของเมฆินทร์เพราะต้องการคำว่าอภัยแต่สำหรับผู้ถูกกระทำเช่นเมฆินทร์มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะยกโทษให้ครอบครัวของหญิงสาวและเมื่อเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

94 ความคิดเห็น