Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 18 : Battle of Hogwarts

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    27 มิ.ย. 60

STAR






















There's nothing I wouldn't do

To have just one more chance

To look into your eyes and see you looking back

--- Hurt By Christina Aguilera ---


XVI: Battle of Hogwarts

ร่างเล็กบางในชุดเสื้อคลุมดำยืนตระหง่านบนขอบผา เส้นผมปลิวไสวไปกับสายลมที่พัดผ่าน ดวงตาสีแดงสดดั่งทับทิมเม็ดงามจดจ้องไปเบื้องหน้าด้วยแววที่ยากจะอ่านออก

ที่ที่เคยเงียบสงบและมีมนตร์ขลังที่เธอรู้จักมาตลอดห้าปีไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกส่วนของปราสาทพังทลายจากแรงระเบิด ไฟสีส้มเข้มโหมกระพืออยู่เบื้องล่าง เผ้าไหม้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นตะกอนสีดำ กระจกหน้าต่างทุกบานแตกละเอียด มีฝุ่นควันลอยคลุ้งในอากาศ พร้อมเกิดแสงวูบวาบสีเขียว สีแดงสว่างแทรกขึ้นมาตลอดเวลา

การต่อสู้กำลังดำเนินไป

ร่างไร้วิญญาณนับสิบร่างที่นอนระเกะระกะตามระเบียงทางเดินและสนามหญ้าเป็นเครื่องยืนยันว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริง

ผู้เสพความตายขี่ไม้กวาดลอยว่อนไปทั่วปราสาท ไม้กายสิทธิ์ในมือสะบัดไปมาหมายทำร้ายผู้คนที่ยืนหยัดต่อสู้ให้ได้มากที่สุด

ฝูงแมงมุมอะโครแมนทูล่าถูกกวาดต้อนออกจากรัง มันเบียดเสียดร่างกายที่เต็มไปด้วยขนยุบยับเข้าไปในปราสาท มียักษ์ตัวสูงกว่ายี่สิบฟุตวิ่งวนพร้อมเหยียบใครก็ตามที่หนีไม่ทันไปทั่ว แขนขามหึมาปัดป่ายรอบทิศทางอย่างน่าหวาดหวั่น

อีวานเจลีนยืนอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ต่างๆได้อย่างชัดเจนที่สุด ด้านข้างมีงูสีดำเป็นมันขดตัวอยู่ใกล้ๆ มันชูคอขึ้นสูง มองลงไปเบื้องล่างเช่นเดียวกันกับเธอ ส่งเสียงฟู่ฟ่อแทรกขึ้นมากับเสียงระเบิดที่ดังสนั่น

“...ตาย...ความตาย...เลือด...” มันกระซิบบอก “...เข้าไปในปราสาทกันเถอะ...เจ้านาย...ไปจัดการพวกมัน...”

“...ไม่...” เธอตอบ แต่ยังไม่ละสายตาไปจากภาพการสู้รบ “... เราจะอยู่ที่นี่...”

ในขณะที่คนอื่นกำลังวิ่งพล่านต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายภายในปราสาท สิ่งเดียวที่เธอสามารถทำได้ กลับมีเพียงเฝ้ามองเท่านั้น

เธออยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นทุกอย่างที่ผ่านเข้าและออกรอบตัวปราสาทได้ โวลเดอมอร์จึงสั่งให้เธอมารอดูเหตุการณ์อยู่บนนี้ คอยสังเกตเรื่องต่างๆอย่างละเอียด จับตาดูเหล่าผู้เสพความตายในปราสาท ว่าจะมีใครที่ทำตัวขี้ขลาดและหนีไปจากการต่อสู้หรือไม่ -- ถ้ามีโวลเดอมอร์จะได้จัดการกับคนพวกนั้นในภายหลัง ซึ่งแน่นอน ต้องหลังจากที่จัดการฆ่าเด็กชายผู้รอดชีวิตได้แล้ว

อีวานเจลีนทำหน้าที่ที่ไม่เสี่ยงอันตรายเลยสักนิด

โวลเดอมอร์ไม่ต้องการให้เธอได้รับบาดเจ็บ...

เขาทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะความห่วงใยรักใคร่ของพ่อที่มีต่อลูกของตน โวลเดอมอร์เพียงแค่ต้องการเก็บเธอเอาไว้ให้ห่างไกลจากการต่อสู้ที่ไม่จำเป็น เขามั่นใจเต็มร้อยว่าในท้ายที่สุดแล้วตนต้องเป็นผู้ชนะ ชนะโดยไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อยเลย จึงได้พานากินีหายตัวไปด้วยกันแล้วรอคอยให้ลูกสมุนจัดการเรื่องต่างๆ แทนโดยไม่แม้แต่จะออกมารบด้วยตนเองและสั่งให้เธอคอยจับตาดูทุกสิ่งทุกอย่างบนขอบผาเท่านั้น

เขาไม่ได้ห่วงเธอ ใช่ เขาไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นแน่ ไม่มีทาง ดูได้จากความผิดพลาดที่คฤหาสน์มัลฟอยครั้งล่าสุด ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างต้องได้รับแรงโทสะจากโวลเดอมอร์จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ไม่เว้นแม้แต่เธอ

เขาเกือบจะทรมานทุกคนให้ตายอย่างเจ็บปวดด้วยคำสาปกรีดแทง ถ้าไม่ได้คนมาช่วยไว้... เธอและพวกมัลฟอยทั้งหมดคงไม่มีโอกาสยืนอยู่ที่นี้เช่นวันนี้แน่

ดวงตาสีแดงสดเหลือบไปเห็นกลุ่มคนสามคนที่กำลังมุ่งตรงไปยังชายป่าต้องห้าม วิ่งไปสุดชีวิตโดยไม่หันกลับมาดูการต่อสู้ของยักษ์หลายตนที่กำลังเตะต่อยกันอย่างเอาเป็นเอาตายเบื้องหลัง งูสีดำของเธอชูคอขึ้นสูง แผ่แม่เบี้ยและแยกเขี้ยวอย่างดุร้าย เมื่อตาสีดำกลมโตของมันสังเกตเห็นว่าคนสามคนที่กำลังวิ่งเต็มฝีเท้าเหล่านั้นเป็นใคร

แฮร์รี่ พอตเตอร์

โรนัลด์ วีสลีย์

และ เฮอร์ไมโอนี่เกรนเจอร์

พวกเขาทั้งสามคนกำลังจะทำอะไร...

ความหนาวสะท้านอันไร้ที่มาเสียดแทรกเข้าสู่อากาศ ลมหายใจกลายเป็นไอแทบจะในทันที จงอางที่ไม่คุ้นชินกับอากาศเย็นขดตัวจนเกือบเป็นก้อนกลม ไม่ส่งเสียงขู่ฟู่ฟ่อให้ได้ยินอีก อีวานเจลีนมองลงไปอีกครั้ง พบว่าทั้งสามคนหยุดฝีเท้าลง โดยที่เบื้องหน้านั้นมีร่างดำมืดที่เลื้อยไปมาในความมืดอย่างน่าสยดสยองตรงเข้าไปหา

ศพที่แช่ในน้ำ ร่างที่สวมผ้าคลุมศีรษะซึ่งมาพร้อมกับลมหายใจดังหวีดหวิว

ผู้คุมวิญญาณ

ทั้งสามคนถอยกรูดเข้าหากัน แฮร์รี่ พยายามเสกคาถาผู้พิทักษ์ ที่เขาเคยทำได้อย่างยอดเยี่ยมที่สุดเพื่อไล่พวกมันไป

แต่ก็ไม่เป็นผล...

มีบางอย่างเกิดขึ้น ทำให้เขาเสกผู้พิทักษ์ในตอนนี้ไม่ได้

สุนัขเทอร์เรียสีเงินยวงระเบิดออกมาจากไม้กายสิทธิ์ของรอน พุ่งฝ่าออกไป มันส่องแสงอย่างอ่อนล้าท่ามกลางสิ่งมีชีวิตที่ต่ำทรามที่สุดนับร้อยตัวแล้วค่อยๆจางหาย นากสีเงินของเฮอร์ไมโอนี่ที่บิดตัวไปมาเพื่อขับไล่พวกมันไปอย่างสุดความสามารถก็กำลังเลือนลงไปเช่นเดียวกัน

ผู้คุมวิญาณนับร้อยตัวกำลังเลื้อยเข้าไปใกล้งานเลี้ยงอันน่าหฤหรรษ์ของมันช้าๆ แม้ว่าจะมีกระต่ายป่า หมูป่าและสุนัขจิ้งจอกของคนอีกสามคนที่ตามมาสมทบก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ลูน่า เออร์นี่ และเชมัส -- พวกเขาทำได้แค่ทำให้ผู้คุมวิญญาณผงะถอยไปในระยะสั้นๆเท่านั้น ก่อนที่มันจะคืบคลานเข้ามาหาใหม่อย่างรวดเร็ว

และถึงแม้ว่าแฮร์รี่จะสามารถเสกกวางหนุ่มของตนเองออกมาได้ในที่สุด ก็ไม่สามารถไล่พวกมันให้หนีหายไปทั้งหมดได้ สัตว์เขายาวโค้งที่แตกกิ่งก้านอย่างงดงามวิ่งตะบึงฝ่าเข้าไปกลางกลุ่มของเหล่าผู้คุมวิญญาณที่แตกกระจายไปคนละทิศละทาง แต่เมื่อกวางตัวนั้นจางหายไป พวกมันก็กลับมารวมตัวกันใหม่อย่างรวดเร็วและพุ่งตรงมาหา

ไม่รอดแน่

อีวานเจลีนที่มองดูทุกอย่างตั้งแต่ต้นคิดกับตนเอง มันคงฆ่าพวกเขาตายด้วยการดูดความสุขออกไปจากตัวจากนั้นจึงมอบจุมพิต เปลี่ยนให้กลายเป็นเหมือนร่างกลวงเปล่าที่ยังคงหายใจ แต่ไร้ซึ่งวิญญาณและความรู้สึกทั้งมวล

อีวานเจลีนมองไปเบื้องล่าง ดูทุกการเคลื่อนไหวอย่างนิ่งเฉย ผู้คุมวิญญาณเลื้อยไปใกล้พวกแฮร์รี่ขึ้นเรื่อยๆ

สู้สิ

เธอตะโกนอยู่ในใจ แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครในกลุ่มที่สามารถทำอะไรได้ ก่อนที่ผุ้มวิญญาณจะกรูเข้าใส่เหยื่อ อีวานเจลีนจึงตัดสินใจทำบางอย่าง ไม้กายสิทธิ์สีซีดขาวที่ถืออยู่ในมือชี้ไปยังจุดที่พวกเขายืนอยู่ในทันที ก่อนจะพึมพำออกไปว่า

เอกซ์เปกโต พาโตรนุม

แสงสีเงินไหลออกไปจากปลายไม้กายสิทธิ์ ผู้พิทักษ์รูปร่างเรียวยาวเลื้อยวนอยู่รอบตัวเธอ งูจงอางสีเงินใส  มันแยกเขี้ยวพลางจ้องมองเธอและงูสีดำที่ขดตัวอยู่ที่พื้น ก่อนจะพุ่งลงไปหากลุ่มคนที่สิ้นไร้หนทางต่อสู้ ฝ่าไปยังใจกลางของร่างดำมืดเหล่านั้น ผู้คุมวิญญาณแตกกระเจิงไปอย่างรวดเร็ว อากาศรอบตัวกลับมาอุ่นสบายอีกครั้ง

พวกมันไปแล้ว

อีวานเจลีนรีบก้มตัวหลบ เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนที่ตนพึ่งจะช่วยชีวิตไปต่างสอดส่ายสายตากันเพื่อหาว่าผู้พิทักษ์ที่ไม่รู้จักตัวนี้ถูกเสกขึ้นมาโดยฝีมือของใครกันแน่ งูสีเงินจางหายไปเหมือนควันในทันที ทำให้พวกเขาต้องหยุดการมองหาเธอไปชั่วคราว เพื่อหาทางไปยังที่ที่ควรไปต่อ

ยักษ์ตัวมหึมาปรากฏกายขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แยกพวกเขาออกเป็นสองกลุ่ม แฮร์รี่ เฮอร์ไมโอนี่ และรอนวิ่งเต็มความเร็วผ่านป่าต้องห้ามไป

อีวานเจลีนมองตามพวกเขา เพื่อจะได้รู้ว่าทั้งสามต้องการจะทำอะไรต่อไป

ทางนั้น ตรงไปยังทางเข้าลับแห่งหนึ่งของโรงเรียน... ต้นวิลโลว์

หรือว่า

เพิงโหยหวน

ความคิดบางอย่างผุดแล่นเข้ามาในสมอง เพื่อพยายามตอบคำถามที่เกิดขึ้นในใจ

พวกเขาไปที่เพิงโหยหวนทำไม... ในเมื่อศูนย์กลางการสู้รบอยู่ในฮอกวอตซ์

ศูนย์กลางการต่อสู้...

ที่ไม่มีพ่อของเธออยู่ในนั้น

อีวานเจลีนได้คำตอบทุกอย่างในทันที ไม่ต้องรอให้คิดอะไรอีกแล้ว

รออยู่ตรงนี้ จนกว่าเราจะเรียกรวมพล” เธอหันไปสั่งงูแล้วจึงหันหลังกลับ ออกวิ่งลงไปจากขอบผาเต็มกำลัง เข้าสู่ป่าต้องห้าม เพื่อไปยังเพิงโหยหวน ไม่สนใจคำสั่งที่ได้รับมาของตนอีกต่อไป

ขอบผาที่เธออยู่เมื่อสักครู่นั้นตั้งอยู่ในทิศต่างกันกับของพวกแฮร์รี่ ทำให้ไม่สามารถไปที่นั่นโดยใช้เส้นทางลับเช่นเดียวกับพวกเขา และเธออายุยังไม่ถึงเกณฑ์จึงยังไม่สามารถหายตัวเหมือนคนอื่นได้ วิธีเดียวที่จะตามพวกแฮร์รี่ให้ทันคือการวิ่งอ้อมตัวปราสาทไปเท่านั้น เธอจึงไปที่เพิงโหยหวนโดยผ่านหมู่บ้านฮอกส์มี๊ดอีกทางหนึ่ง

มันเสียเวลาไปมาก... มากเกินกว่าที่ควรจะเสียกับสถานการณ์เช่นนี้ แต่เธอไม่สามารถเลือกได้

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อไปถึงที่แห่งนั้นแล้วต้องเจอกับอะไรต่อ

เธอต้องไป...

เพราะอะไรกันนะ...

เธอไม่รู้...

รู้เพียงอย่าเดียวคือต้องไปที่นั่นให้ได้...

อีวานเจลีนหยุดอยู่ที่ประตูรั้วลวดหนาวที่กั้นล้อมรอบบ้านเก่าโทรมหลังใหญ่ -- เพิงโหยหวย -- เธอพึมพำว่า อะโลโฮโมรา เบาๆเท่านั้น แม่กุญแจขนาดใหญ่สนิมเขรอะที่ล็อกเอาไว้ก็ลั่นกริ๊กและคลายออกจากกัน

เธอเปิดประตู แต่ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าเข้าไปในอาณาเขตของตัวบ้าน สองขาก็หยุดลงโดยอัตโนมัติ

เสียงแหลมสูงดังขึ้นใกล้ตัว ราวกับว่ามีคนกำลังยืนกระซิบอยู่ที่ข้างหู มันดังก้องและสะท้อนกังวานจนสามารถจะทำให้ใครก็ตามที่อยู่ในฮอกวอตซ์หรือบริเวณใกล้เคียงได้ยินเสียงนั้นได้อย่างชัดเจน

เสียงของโวลเดอมอร์

“พวกคุณสู้ อย่างห้าวหาญ ลอร์ดโวลเดอมอร์รู้ค่าของความห้าวหาญ” เสียงเย็นเยียบลอยมากับอากาศ “แต่กระนั้นพวกคุณก็สูญเสียอย่างหนัก ถ้ายังคงต่อต้านฉันต่อไป พวกคุณทั้งหมดจะต้องตาย ฉันไม่ปรารถนาให้เป็นเช่นนั้น เลือดของผู้วิเศษทุกๆหยดที่หลั่งออกมาล้วนแล้วแต่เป็นการสูญเสียและสิ้นเปลือง

“ลอร์ดโวลเดอมอร์มีเมตตา ฉันสั่งให้กองกำลังของฉันล่าถอยเดี๋ยวนี้ พวกคุณมีเวลาหนึ่งชั่วโมง จงจัดการกับศพอย่างสมศักดิ์ศรี และพยาบาลคนที่บาดเจ็บ

“บัดนี้ฉันพูดกับแกโดยตรง แฮร์รี่ พอตเตอร์ แกปล่อยให้เพื่อนฝูงต้องตายเพื่อแก แทนที่จะมาเผชิญหน้ากับฉัน ฉันจะคอยอยู่ในป่าต้องห้ามเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าครบหนึ่งชั่วโมงแล้วแกยังไม่มา ไม่ยอมมอบตัว การต่อสู้จะเริ่มอีกหน คราวนี้ฉันจะเข้าร่วมรบด้วยตนเอง แฮร์รี่ พอตเตอร์ และฉันจะหาแกจนพบ แล้วฉันจะลงโทษทุกๆคน ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ทุกคนที่พยายามซุกซ่อนแกจากฉัน อีกหนึ่งชั่วโมง”

แล้วเสียงนั้นก็เงียบลงไป

อีวานเจลีนรีบเดินต่อ ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าแฮร์รี่จะทำตามที่พ่อของเธอบอกหรือไม่ และเธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าการไปเพิงโหยหวนของเธอในครั้งนี้นั้นทำเพื่ออะไร แต่บางสิ่งบางอย่างที่เกาะกุมติดแน่นอยู่ในใจ บางสิ่งที่น่าประหลาดนั้นกลับคอบกระซิบกับเธออยู่ข้างหู ว่าเธอจะต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด

เด็กสาวเดินเข้าไปในตัวบ้าน ผ่านห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่าไร้เครื่องเรือนใดๆ แต่มันกลับเต็มไปด้วยหยากไย่ใยแมงมุมและฝุ่นที่ขึ้นหนา เธอทิ้งรอยเท้าเอาไว้จางๆราวกับกำลังเดินผ่านกองหิมะ ผมดำยาวสั่นไหวไปตามจังหวะการก้าวเดิน สองขากำลังพาตัวเธอไต่ขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุด จนกระทั่งหยุดยืนที่ประตูไม้เก่าซีดที่เต็มไปด้วยรอยกรงเล็บขีดข่วน มือเล็กจับลูกบิดที่แตกร้าว หมุนมัน และผลักประตูให้เปิดเข้าไป

ดวงตาสีแดงสะท้อนไหวอยู่ในความมืดมิด เธอสอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง เพื่อดูว่ามีใครที่หลงเหลืออยู่ที่นี่อีกหรือไม่

ทั่วทั้งห้องนั่นเต็มรกไปด้วยลังไม้เก่าๆ ที่กองสุมกันเอาไว้ ไม่มีใครหรืออะไรอยู่ที่นี่ ทุกคนออกไปกันหมดแล้ว

ไม่มีใคร

ยกเว้น... คนคนหนึ่ง

ไม่นะ

Image result for decorative line png

เวลาหยุดเดิน... หรือหัวใจหยุดเต้นไปแล้วกันนะ

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่สำคัญอีกต่อไป...

แค่เพียงเห็นภาพตรงหน้า..

อุณหภูมิทั้งร่างพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบ เสมือนเลือดทุกหยดในตัวจับกันเป็นเกล็ดแข็ง แขนขาจรดปลายนิ้วหมดความรู้สึก มันชาดิก กระดิกกระเดี้ยไม่ไหวเอาดื้อๆ

ในสมองมึนตื้อราวกับถูกเสกคาถาสะกดนิ่งเข้าใส่อย่างจัง คิดสิ่งใดไม่ออกอีกต่อไป

ได้โปรด...

ใครก็ได้ช่วยบอกที...

ว่าภาพที่เห็นตรงหน้านี้ไม่ใช่ความจริง...

ดวงตาสีแดงสดสั่นระริก เมื่อมองเห็นใครคนหนึ่งนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้นห้อง ร่างทั้งร่างนั้นจมอยู่ในใจกลางแอ่งเลือดขนาดใหญ่ที่ไหลออกมาจากปากแผลเหวอะหวะน่าสยดสยองที่ลำคอ เปรอะเปื้อนไปทั้งตัวราวกับเป็นผ้าขี้ริ้วสกปรกผืนหนึ่ง

อีวานเจลีนเดินวิ่งไปหาร่างที่ยังนอนนิ่งสนิทด้วยสองขาที่ไร้เรี่ยวแรง ทรุดนั่งลงข้างร่างขาวซีดนั้น หัวใจที่เต้นอยู่ในอกกระตุกสั่นไม่เป็นจังหวะ ในท้องโหวงเหวงจนอยากอาเจียน เจ็บปวด ทรมาน แต่ไม่อาจส่งเสียงใดๆออกมาได้

มือทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างคุมไม่อยู่

ดวงตาสีดำสนิทของเขาหลบอยู่หลังเปลือกตา ไม่มองมาที่เธอด้วยแววตาเชิงตำหนิหรือหงุดหงิดเช่นเดิมอีก ไม่มีอีกแล้ว

 “เซเวอร์รัส...” เธอเรียกชื่อของเขาอย่างแผ่วเบา ไม่มีเสียงที่ตอบกลับมาอย่างรำคาญใจให้ได้ยินอีก แม้ว่าเธอจะอ้อนวอนแค่ไหน  “ตื่นสิ...”

แต่อีกฝ่ายยังคงนอนนิ่ง

ตาสีแดงสดสั่นระริกและเต็มรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อออกมาช้าๆ ก้อนสะอื้นติดค้างอยู่ในลำคอ ไม่ว่าจะทำอย่างไรความรู้สึกสิ้นหวังที่เป็นอยู่นี้ก็ไม่มีทางหายไป

ทำไมต้องเจ็บ หยุดสิ หยุดได้แล้ว หยุดร้องไห้

เธอเห็นความตายมากี่ครั้งแล้ว...

หยุดเสียที

ขอร้องล่ะ...

แม้ว่าจะเฝ้าอ้อนวอนกับส่วนลึกในจิตใจให้หวนกลับมาเป็นคนที่เย็นชาและสงบนิ่งเหมือนที่ถูกพร่ำสอนมา แต่ทุกอย่างก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง เธอยังเจ็บ เธอยังทรมาน เธอยังร้องไห้ เธอยังรู้สึกว่าใจทั้งใจกำลังแหลกสลายลงทีละนิดเพียงมองร่างที่นอนอยู่ตรงหน้า

รู้สึกราวกับว่าหัวใจที่เต้นอยู่ที่อกข้างซ้ายกำลังกระตุกสั่น แหลกสลาย และเจ็บปวด ไม่สามารถบังคับตนเองได้อีกต่อไป

เธอหวัง...

เธอภาวนา...

ให้หัวใจที่เต้นอย่างอ่อนล้าดวงนี้กลายเป็นเพียงก้อนเนื้อก้อนหนึ่งที่ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกใด เธอจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดและทรมานอีกต่อไป

อีวานเจลีนค้อมตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรง หมอบตัวสั่นระริก ซุกหน้าลงไปที่อกกว้างซึ่งตอนนี้ไม่ไหวติงอีกแล้ว  กอดร่างที่ยังอุ่นอยู่เล็กน้อยนั้นเอาไว้ น้ำตาร้อนๆเอ่อคลออยู่บริเวณขอบตา ก่อนจะหลั่งไหลออกมาราวทำนบกั้นน้ำที่พังทลาย แม้แต่จะส่งเสียงสะอึกสะอื้น ก็รู้สึกราวกับว่ากำลังที่มีอยู่นั้นจะไม่มากพอให้ทำได้ หยาดน้ำใสหยดลงผสมกับเลือดที่เปื้อนตัวของเขา ตอกย้ำว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคือความจริง

ท่าทีปั้นปึ่งที่แสดงออกกับเขา เธอทำมันนานแค่ไหนกัน

เธอไม่ยอมพูดคุยกับเขาดี ๆ มานานเท่าไรแล้ว

เธอเริ่มทำตัวร้ายกาจกับเขาตั้งแต่เมื่อไร

สิ่งดี ๆ ที่เคยทำให้เขาหมดไปตอนไหน

ทำไมถึงจำไม่ได้เลย...

พอรู้ตัวอีกที ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว...

“...ฉันขอโทษ...ทุกอย่างที่ฉันทำกับคุณ...ฉันทำสิ่งที่ไม่ควรทำ...ลืมตาสิ...ฉันขอโทษ

แตกสลายลงหมดไม่มีชิ้นดี

เจ็บจนชา...

เหลือเพียงร่างกายที่กลายเป็นหุ่นกระบอกไร้ความนึกคิด หุ่นกระบอกที่สามารถหายใจอย่างอ่อนล้าภายในร่างที่ว่างเปล่า...

“...ได้โปรดเถอะ... พูดกับฉันที... อะไรก็ได้...” เธออ้อนวอน “... ได้โปรด... ข้อร้องล่ะ...อย่าทำแบบนี้”

มองฉันอีกสักครั้ง

“...เซเวอร์รัส...”

ได้โปรด...

 

             คำถาม: ใน 50% แรกที่ทิ้งบางสิ่งที่สำคัญเอาไว้ ใครคิดว่าเป็นอะไร ลองทายกันดูค่า

        ปล. ใครว่าอีวี่ชอบทำตัวแปลกๆบ้าง ฮ่า เดาใจนางไม่ถูก

Image result for decorative line png

             ปกติจะลงทีละ 50 เปอร์ แต่ตอนนี้ขอลงเพิ่มอีก 20 เป็น 70 เปอร์ก่อนค่ะ เพราะอีก 30 เปอร์ที่เหลือต้องขอเวลาเกลาที่มากกว่าตอนอื่นสักหน่อย (ตอนหน้าอารมณ์จะมาเต็มแบบเต็มมากๆ ไรต์เลยต้องขอพยายามทำตอนนี้ให้ดีที่สุดหน่อยค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีมากน้อยแค่ไหน ยังไงก็คอยติชมด้วยนะคะ)

           ปล. ลองทายกันดูค่ะ ว่าอีก 30% ที่เหลือจะเป็นยังไง (ใบ้: เปิดหนังสือแล้วรู้เลย ดูหนังก็พอจะเดาได้ค่า) ตอนเต็มน่าจะมาเร็วๆนี้ค่ะ จะพยายามไม่ให้เกินวันอาทิตย์ค่า


 

           ขอทวดดดดดดดดดดดดดดดดดดด บอกว่ามาไม่เกินวนอาทิตย์ แต่กลับมาวันนี้ เก๊าพยายามแล้วนะตัว แต่ทำแผนทำสื่อไม่เสร็จ มันเลยเอามาลงไม่ได้ งือๆ และตอนนี้ก็ยังเป็นตอนอารมณ์จัดเต็มอีกต่างหาก ทำให้กว่าจะเขียนได้ก็นานพอสมควรเลย ช้าไปอีกกกกกก

          สรุปแล้วคนที่อีวี่มาเจอก็คือสเนปค่ะ

           ตอนแต่งส่วนที่เหลือเนี่ยแต่งไปฟังเพลงไปค่ะ นั่นคือเพลงนี้เลย มันตรงจริงๆ เอื้อออ


           แต่ไรต์ชอบเวอร์ชั่นของหน้ากากโพนี่มากกว่าอะ (ไม่ได้ว่าเจ้คริสเสียงไม่ดีนะ แต่ไรต์ฟังแล้วจะจินตนาการว่าคนที่กำลังร้องเพลงนี้คืออีวี่ค่ะ ซึ่งเสียงคริสติน่าค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่ เลยไม่ได้อารมณ์อีวี่เท่าที่ควร ต้องเสียงโพนี่ค่อยรู้สึกว่าเป็นอีวี่กว่า แม้จะรำคาญเสียงกรรมการที่ดังแทรกมาตลอดเพลงแค่ไหนตาม ฮ่าๆ)


           ปล. ติชมได้จ้า ไรต์พยายามบิ้วอารมณ์เศร้าสุดละ ให้คำแนะนำหน่อยเน้อ + ใครมีเพลงอะไรที่น่าสนใจ ที่คิดว่าเหมาะกับตัวละครลองแนะนำไรต์หน่อยจ้า ไรต์ชอบแต่งนิยายพร้อมฟังเพลงเพิ่มแรงบันดาลใจไปด้วย (เพลงในหน้าหลักก็ได้มาจากรีดคนหนึ่งจากนิยายเรื่องเก่าน้า อิอิ)


เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

            


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #619 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:05
    โอย น้อง//นอนร้องไห้ตามอีวี่
    #619
    1
    • #619-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      4 ธันวาคม 2562 / 22:57
      น้องน่าสงสารตลอดเว
      #619-1
  2. #607 ป่าสีน้ำเงิน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 17:22

    เราอ่านฟิคที่มีฉากสเนปฉากนี้มาหลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ทำเอาเรารู้สึกเสียสูญไปกับนางเอกเลยค่ะ เศร้ามากๆ ฮือออ

    #607
    1
    • #607-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      13 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
      หนูอีวี่ผู้ถูกทำร้ายตลอดเวลา
      #607-1
  3. #422 panitin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:53
    แงงงง ปวดใจ สงสารอีวี่
    #422
    2
    • #422-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:50
      นางเอกฟิกเราทุกคนต้องโดนทำร้ายค่ะ มันคือคำสาป ฮ่า
      #422-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #228 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:30
    อยากรู้อีวี่จะทำยังไงให้สเนปกลับมา ตอนนี้เศร้าจังเลย
    #228
    1
    • #228-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      2 กรกฎาคม 2560 / 16:00
      อีวี่เศร้าปายยยยยย
      #228-1
  5. #227 ZarahS (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 17:36
    คิดไว้อยุแล้วว่าต้องเป็นเสนป แต่พออ่านจริงๆแล้วจะร้องไห้ToTฮือออ
    #227
    1
    • #227-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 23:53
      There's nothing I wouldn't do
      To have just one more chance
      To look into your eyes and see you looking back
      เนื้อเพลงท่อนนี้ดังอยู่ในหูไรต์ตลอดเวลาเลยยยยย
      #227-1
  6. #226 ⚪Cold blow⚪ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 17:01
    ป๋าาาาาาาา ม่ายยยยยยยย
    #226
    1
    • #226-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 23:50
      ไม่น้าาาาาาาาาาา กลับมานะป๋าาาาา
      #226-1
  7. #225 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 13:28
    โอ้ยยยยอีวี่ลูกแม่น่าสงสารรร
    #225
    1
    • #225-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 23:49
      ไรต์ชอบทำร้ายนางมาก โรคจิตแน่นวลลลล
      #225-1
  8. #224 MLmagarin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 12:40
    ม่ายยยย เซเวอรัส ตื่นนน //อิน สงสารอีวี่ T T
    #224
    1
    • #224-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 23:49
      เซฟตื่นสิ มาคุยกับอีวี่ก่อน
      #224-1
  9. #223 pandaaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 06:19
    สเนปปปปปปป ฮืออออออ
    #223
    1
    • #223-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 23:49
      งือออออออออออออออออออออออออออออออออ
      #223-1
  10. #222 m.ppmm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 16:45
    โอ้วววว ใครรรร อยากรู้
    #222
    1
    • #222-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 00:57
      มาแล้วค่าาาาาา
      #222-1
  11. #221 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 20:56
    โอ้ววววววอี่วี่ลูกแม่
    #221
    1
    • #221-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 00:57
      งื้ออออ ทำร้ายนางอีกแล้ววววว
      #221-1
  12. #220 ⚪Cold blow⚪ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 05:46
    ใครที่อีวี่เจอหว่าาาา ต่อเร็ววววววว
    #220
    1
    • #220-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 00:56
      คนคนนั้นก็คืออออออ
      #220-1
  13. #219 Killer-bova (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 02:27
    ตอนต่อไป...โอ้!เคราเมอลิน
    #219
    1
    • #219-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      27 มิถุนายน 2560 / 00:56
      มาแล้วจ้าาาาาาา
      #219-1
  14. #218 m.ppmm (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:25
    อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ สนุกมาก อยากให้หลอดรักอีวี่ด้วย
    #218
    1
    • #218-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      21 มิถุนายน 2560 / 22:30
      อยากให้นางรักเป็น
      #218-1
  15. #217 Killer-bova (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 06:59
    ชอบมากเลยค่ะ มาต่อเร็วๆน่ะ
    #217
    1
    • #217-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      21 มิถุนายน 2560 / 22:30
      ขอบคุณมากค่า
      #217-1
  16. #213 Piere C,< Charisma> (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:06
    โอ๊ยย สนุกง่ะ ทีมลุงมั่กๆ ชอบบบบบ
    #213
    1
    • #213-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      19 มิถุนายน 2560 / 21:00
      เทรนด์ทาสลุงกำลังมาค่ะ
      #213-1
  17. #212 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 20:15
    #ทีมคุณพ่อ อยากให้นางรักวี่
    #212
    1
    • #212-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      18 มิถุนายน 2560 / 21:37
      ฮ่า อยากให้นางรักลูกเหมือนกัน สงสารอีวี่ขั้นสุด (ตัวเองเป็นแต่งไม่ใช่เรอะ!!!)
      #212-1
  18. #211 Sinsupa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 09:39
    อยากให้ท่านลอร์ดีักลูกตัวเองบ้าง
    #211
    1
    • #211-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      18 มิถุนายน 2560 / 21:31
      อยากให้นางรักเป็นเหมือนกันค่ะ รักใครก็ได้รักไปเหอะ เผื่อชีวิตจะดีขึ้น (นากินีไม่นับ ฮ่า)
      #211-1
  19. #210 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 08:42
    อี่วีเดาใจอยากสุดๆ....รักท่านลอร์ดะค่ะ
    #210
    1
    • #210-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      18 มิถุนายน 2560 / 21:30
      โวลดี้ของเก๊าคนเดียวววว (เอ๊ะ ชอบคนไม่มีจมูกหรือนี่)
      #210-1
  20. #209 Scorpion Dante (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 01:28
    บางทีก็ไม่ค่อยเข้าใจอีวี่นะนางนิ่งมากและดูเป็นคนที่มีความคิดล้ำลึกไม่ต่างจากพ่อของนางเลย(แต่ไม่สติแตกตามพ่อนะ แต่เหมือนเด็กเก็บกดมากกว่า) จะเป็นยังไงต่อไปน้า~
    #มาต่อเร็วๆเน้อไรท์
    #209
    1
    • #209-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 18)
      18 มิถุนายน 2560 / 21:25
      ไรต์น่าจะจิตนิดๆ คือชอบแกล้งตัวละครของตัวเองทุกตัวเลย อยากตีตัวเอง งืออออ
      #209-1