Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 19 : The Princess’s Tale [Part one]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 129 ครั้ง
    15 ก.ค. 60

STAR











Related image

XVII : The Princess’s Tale [Part one]

แฮร์รี่ รอน และเฮอร์ไมโอนี่เดินกลับเข้ามาในตัวปราสาทด้วยหัวใจที่หนักอึ้งไม่แพ้กัน พวกเขาไม่สามารถแม้กระทั่งปลอบโยนกันและกันให้รู้สึกดีขึ้นได้ ความปวดหนึบและโหวงเหวงในช่องท้องเหล่านั้นเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี เมื่อดวงตาทั้งสามคู่ได้มองสำรวจรอบ ตัว

ภายในตัวปราสาทเงียบสนิทอย่างผิดธรรมชาติ ไม่มีเสียงต่อสู้และแสงวูบวาบที่สาดใส่กันอีกต่อไป ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน จากที่เคยเต็มไปด้วยผู้คนที่วิ่งพล่านต่อสู้กันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า กลับเหลือเพียงร่องรอยความเสียหายที่เห็นได้จากซากปรักหักพังตามจุดต่าง เท่านั้นที่ยืนยันว่าเรื่องทุกอย่างเป็นความจริง

“ทุกคนอยู่ไหนกันหมด” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ

รอนเดินนำเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ที่ไม่ว่าเวลาใดก็ยังคงเป็นสถานที่เดียวที่ทุก ๆ คนนึกถึงเมื่อต้องมารวมตัวกันในโรงเรียน เพียงแต่ไม่มีโต๊ะตัวยาวของบ้านทั้งสี่ที่ตั้งเรียงอย่างเป็นระเบียบและอาหารงานเลี้ยงวางเต็มโต๊ะเหมือนที่เคยเห็น ทุกอย่างถูกแทนที่ด้วยผู้คนที่ยืนจับกลุ่มกันตามจุดต่างๆ โอบกอดเพื่อปลอบขวัญกันและกันด้วยร่างกายและจิตใจที่อ่อนล้า ผู้บาดเจ็บที่นอนร้องโอดโอยบนยกพื้น และร่างที่ไร้ลมหายใจที่นอนเรียงเป็นแถวอยู่กลางห้องเท่านั้น

เฟร็ดผู้จากไปถูกห้อมล้อมด้วยครอบครัวที่เหลือของเขา นางวีสลีย์ก้มตัวซบอกบุตรชาย นายวีสลีย์ลูบผมของเธอไว้ขณะมองภรรยาของตนด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยและเปื้อนน้ำตา มีจอร์จแฝดผู้น้องนั่งคุกเข่าตรงศีรษะ รอนและเฮอร์ไมโอนี่วิ่งเข้าไปหาพวกเขาด้วยความรู้สึกที่พังทลายลง ครอบครัววีสลีย์โอบกอดกันและกันได้เหนียวแน่นกว่าครั้งไหนๆ

ถัดไปอีกเล็กน้อย มีร่างของลูปินและท็องส์ที่นอนเคียงข้างกันอยู่ใกล้ๆ

พวกเขาทั้งหมดดูสงบ ราวกับว่ากำลังนอนหลับพักผ่อนจากการต่อสู้ที่แสนยาวนานนี้เท่านั้น

อีกสักพักพวกเขาก็จะตื่นขึ้นมา และยิ้มให้กันอีกครั้ง

แฮร์รี่ทำได้แค่หลอกตัวเอง โดยที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเป็นจริงไปได้ เขายืนมองภาพเหล่านั้นพักหนึ่ง จากนั้นจึงหมุนตัวกลับ และเดินห่างออกไปจากห้องโถงใหญ่ ไม่สามารถจะทนมองความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่เบื้องหลังได้อีกต่อไป

สองขาก้าวข้ามระเบียงทางเดินที่ไร้ผู้คน แม้แต่กรอบรูปก็ว่างเปล่าลงไป ไม่มีผีสักตัวที่ล่องลอยไปมาให้เห็น พวกเขาทั้งหมดเข้าไปสมทบกันอยู่ในโถง เพื่อร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนผู้เศร้าสร้อยและหวาดผวาเหล่านั้น

แฮร์รี่ออกวิ่ง เขาไม่อาจทนรับกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจได้อีกต่อไปแล้ว ตอนนี้มีเพียงสถานที่เดียวที่เขาต้องการจะไปถึง มือชื้นเหงื่อกำขวดโหลที่เก็บความทรงจำสุดท้ายของสเนปเอาไว้แน่น วิ่งขึ้นบันไดหินอ่อนจนกระทั่งมาหยุดยืนหน้ารูปปั้นหินตัวใหญ่ยักษ์

“รหัสผ่าน”

“ดัมเบิลดอร์”

แฮร์รี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพูดอะไรออกไป ในช่วงเวลาที่เลวร้ายอย่างนี้ มีเพียงคนๆหนึ่งที่เขาอยากเจอที่สุดเท่านั้น

เขาไม่ทันคิดแปลกใจด้วยซ้ำว่ารหัสผ่านนั้นถูกต้อง เด็กหนุ่มก้าวขึ้นไปตามบันไดเวียน และผลักประตูหนาหนักนั้น ถลันเข้าไปในห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ที่ว่างเปล่า

ดวงตาสีเขียวสดพยายามมองหาดัมเบิลดอร์ที่ควรจะสถิตในภาพวาดสีน้ำมันของเขา แต่มันว่างเปล่า เช่นเดียวกับอาจารย์ใหญ่ชายหญิงคนอื่นที่หายไปจากกรอบรูปของตน

แฮร์รี่กลับหลังหัน ไปหาอ่างหินกลมขนาดใหญ่ที่วางอยู่ในตู้ เขาหยิบมันแล้วนำไปตั้งวางไว้บนโต๊ะ ขวดโหลที่เก็บความทรงจำของสเนปถูกยกขึ้นมาและเทลงในอ่าง เขาต้องการหนีไปจากเรื่องราวน่าปวดใจนี้ไปให้พ้นๆ ไม่สนด้วยซ้ำว่าจะต้องเข้าไปอยู่ในความทรงจำของคนที่เขาเกลียดชังที่สุดก็ตาม

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงไป...

เขายืนอยู่ในสนามเด็กเล่นที่ว่างเปล่า ความอุ่นสบายทำให้ลืมเรื่องร้ายๆที่ผ่านมาได้ดีอย่างน่าเหลือเชื่อ มีเด็กผู้ชายผอมกะหร่องในเสื้อผ้าที่หลวมโครกและแปลกประหลาดมองเด็กผู้หญิงสองคนซึ่งกำลังหยอกล้อกันอยู่ ผมสีดำยาวของเขามันเยิ้มกว่าคนปกติ ผิวซีดขาว จมูกใหญ่งุ้มเหมือนตะขอ อายุไม่น่าจะเกินสิบขวบดี

เซเวอร์รัส สเนป...

 Image result for decorative line png

เธอเป็น... เธอเป็นแม่มด

 เธอต้องอยู่บ้านสลิธีรินนะ

...คิดว่าเราเป็นเพื่อกันเสียอีก เพื่อนสนิทไม่ใช่หรือ

เลือดสีโคลน

            ฉันขอโทษ

คุณก็รู้ว่าผมหมายความว่าอะไร! ท่านคิดว่ามันหมายถึงลูกชายของเธอ ท่านกำลังจะตามล่าเธอ ฆ่าพวกเขาทั้งหมด  -- ’

ถ้าอย่างนั้นก็ซ่อนพวกเขาไว้สิ ซ่อนเธอ  -- ซ่อนทุกคนไว้ ให้ปลอดภัย ผมขอร้อง

ให้ -- ให้ตอบแทนหรือ... อะไรก็ได้ทั้งนั้น

 ‘ผมอยาก ผมอยากให้ผมตายเสียเอง

 ‘ตกลง ตกลง แต่อย่า  -- อย่าบอกใครนะ ดัมเบิลดอร์! นี่ต้องเป็นเรื่องระหว่างเราสองคนเท่านั้น! สาบานสิ! ผมไม่อาจทนได้... โดยเฉพาะเมื่อเป็นลูกของพอตเตอร์... ผมต้องได้รับคำมั่นจากคุณ

ถ้าเช่นนั้น เด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นจะต้องตายหรือ

คุณหลอกใช้ผม ผมเป็นสายลับให้คุณ โกหกให้คุณ เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงตายเพื่อคุณ ทุกอย่างนี้ก็เพื่อช่วยชีวิตลูกของลิลี่ พอตเตอร์ ตอนนี้คุณบอกผมว่าคุณเลี้ยงเขามาเหมือนหมูที่จะถูกฆ่าสังเวย --

เอกซ์เปกโต พาโตรนุม!’

ตลอดกาล

 ‘ไม่ต้องห่วงหรอก ดัมเบิลดอร์ ผมมีแผน...

สเนปหันหลัง เตรียมตัวเดินออกไปจากห้อง เพื่อแอบส่งดาบของกริฟฟินดอร์ให้แฮร์รี่ตามคำสั่งของดัมเบิลดอร์ แต่ทันทีที่หยิบดาบขึ้นถืออย่างถนัดถนี่ เขาก็มองกลับไปยังตู้เก็บความทรงจำล้ำค่าที่ดัมเบิลดอร์สะสมเอาไว้อย่างยากลำบาก--ทุกความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับโวลเดอมอร์

ชายผ้าคลุมสีดำสะบัดไหว เมื่อเขาถลันไปที่ตู้นั้น เปิดมันออก ควานหาบางสิ่งบางอย่างที่ถูกซ่อนเอาไว้ในจุดที่ลึกที่สุด แสงสีเงินสะท้อนเข้าตาของแฮร์รี่ สเนปถือสิ่งหนึ่งไว้ในมือ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงาน ไปยังภาพวาดขนาดใหญ่ของดัมเบิลดอร์ แล้วเก็บซ่อนของสิ่งนั้นไว้ด้านหลังรูปอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป

แฮร์รี่ผุดขึ้นมาจากอ่าง ล้มลงนอนแผ่หลาอยู่ที่พื้นห้อง รู้สึกราวกับว่าสเนปพึ่งจะปิดประตูและเดินจากไปเมื่อครู่นี้เอง

 Image result for decorative line png

มันแย่ยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

การได้รู้ความจริงเกี่ยวกับชะตากรรมของตน ทำให้แฮร์รี่ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืน เขาจะต้องไปตายตามที่ดัมเบิลดอร์วางแผนเอาไว้  แม้จะหวาดกลัวมากแค่ไหน...

เขาก็ต้องทำมัน

เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ในสมองหวนคิดถึงความผิดหวังที่เกิดขึ้นมาในฉับพลันทันใด เกี่ยวกับพ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ที่เขาคิดเสมอว่าเป็นคนที่ช่วยปกป้องคุ้มครองเขาให้มีชีวิต ดัมเบิลดอร์เพียงต้องการให้เขาจัดการกับเสี้ยววิญญาณทั้งหมดของโวลเดอมอร์ ซึ่งรวมถึงตัวเขาเองด้วย

เขาถูกเลี้ยงเอาไว้เพื่อให้ตายเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น

น่าคิด ว่าในขณะที่ดัมเบิลดอร์อุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะส่งต่อให้ครอบครัวเดอรส์ลีย์ ดัมเบิลดอร์จะคิดเรื่องการวางแผนให้เด็กน้อยคนนั้นต้องไปตายในอนาคตหรือยัง

แฮร์รี่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวใจของเขาเต้นโครมครามจนเหมือนจะระเบิดออกมานอกอก เด็กหนุ่มเดินออกไปจากห้อง แต่ก็ชะงักค้างที่ธรณีปะตู ความกลัวต่อความตายทำให้เขาอยากจะยื้อเวลาของตนเองออกไปอีกสักนิด แม้จะเพียงวินาทีเดียวก็ยังดี เขาหันหลังกลับ ตรงไปยังรูปภาพของดัมเบิลดอร์ที่เหลือเพียงกรอบเปล่า กดลงไปตรงข้างกรอบ และมองเข้าไปด้านใน

มีขวดแก้วขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่วางอยู่ในนั้น แสงสีเงินสะท้อนและขยับไปมาอยู่ภายใน -- มันคือความทรงจำ -- ที่หน้าขวดปรากฏแผ่นกระดาษที่แปะเอาไว้ ซึ่งเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ พอเห็นเป็นอักษรว่า

อ.อ.บ.

แฮร์รี่มั่นใจว่ามันเป็นชื่อคน แต่เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าใครที่มีชื่อย่อเช่นนี้ และไม่ว่าเขาหรือเธอคนนี้จะเป็นใคร ก่อนที่สเนปจะจากไปเพื่อจัดการเรื่องดาบของกริฟฟินดอร์ตามคำสั่งของดัมเบิลดอร์ เขาก็นำมันมาเก็บไว้ เดาได้ว่าต้องมีความสำคัญบางอย่างแน่

แฮร์รี่เดินไปที่อ่างเพนซิฟ ซึ่งยังวางอยู่ที่เดิม เขาเอาความทรงจำสุดท้ายของสเนปออกมาเก็บใส่ขวดแก้ว แล้วเทอันใหม่ลงไป ประกายสีเงินใสลอยวนเป็นวงในอ่างกลมแบนนั้น แฮร์รี่สูดลมหายใจ และก้มหน้าลงไปช้าๆ หายไปในพื้นผิวที่เหมือนน้ำดำดิ่งลงไปสู่ห้วงลึก

เท้าของเขาสัมผัสพื้น แฮร์รี่กระพริบตาสีเขียวใสของตนหลายครั้ง และพบว่าเขายืนอยู่ในห้องเก่า ห้องหนึ่ง หน้าต่างเปิดทิ้งเอาไว้ ลมเย็นพัดเข้ามาจนม่านขาดรุ่งริ่งปลิวไสว มีเตียงว่างเปล่าหลายสิบเตียงตั้งวางเบียดกันจนเหลือทางแคบ ๆ ไว้ให้เดินเท่านั้น

มีเสียงกุกกักดังขึ้นข้างตัวเขา แฮร์รี่หันไปมอง พบว่ามีใครกำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างเตียงที่ตั้งอยู่ใกล้กับประตู มีเสื้อผ้าสี่ห้าชุดวางไว้ข้างตัวพร้อมกระเป๋าสะพายข้างเก่าขาดที่เปิดอ้าหนึ่งใบ เจ้าของร่างนั้นค่อนข้างตัวเล็ก เดาได้ว่าอายุไม่น่าจะเกินหกหรือเจ็ดปี ผมสีดำยาวถูกหวีและจับถักเป็นเปียไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ ดูคุ้นตาอย่างประหลาด

แฮร์รี่ขยับเข้าไปใกล้เด็กคนนั้น และพบว่าเธอคือใครบางคนที่เขารู้จัก

อีวานเจลีน

แก้มตอบ ผิวซีดขาว และเธอสวมเสื้อผ้าเก่า ที่เจ้าตัวคงคิดว่าเป็นเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุด ไม่ว่าเธอจะอยู่กับใคร เดาว่าคงไม่ได้รับการดูแลที่ดีมากนัก

เด็กหญิงมีสีหน้าสุขใจอย่างน่าประหลาด ดูไม่เข้ากันเลยกับสถานที่เก่าโทรมและอับชื้นรอบตัวนัก ดวงตาสีแดงสดเป็นประกายจ้า เธออมยิ้มขณะที่จัดการยัดเสื้อผ้าและข้าวของที่มีน้อยนิดลงกระเป๋า สุดท้าย แล้วจึงลุกขึ้นและรีบวิ่งออกจากห้องไป

แฮร์รี่ตามเธอไป เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งผ่านลงบันไดที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกจังหวะการก้าวเดิน อีวานเจลีนหยุดที่หน้าประตูห้อง ๆ หนึ่ง ซึ่งหน้าประตูเขียนว่า ห้องรับรอง สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าฟรีดา เด็กหญิงจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนคว้าลูกบิดประตูแล้วเปิดมันออก

มีคนสองคนรอเธออยู่ในห้องนั้น หนึ่งคือผู้หญิงร่างท้วมที่นั่งยิ้มแย้มหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ข้าง ๆ เธอนั้นมีผู้ชายร่างผอมสูงในชุดสีดำที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยและบรรยากาศรอบตัวเลยสักนิด ผมสีดำยาวที่มันกว่าปกติของเขาขยับไหวเมื่อเจ้าตัวหันขวับไปยังผู้ที่พึ่งมาถึง คิ้วขมวดเป็นปม และจมูกใหญ่งองุ้มของเขาเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนคนที่กำลังหงุดหงิด

อีวานเจลีน เอลลาดอรา แบล็ค” สุภาพสตรีร่างท้วมพูดเสียงหวาน แต่กลับทำให้เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้ง “แว่นตาของเธอไปไหน”

“ขอโทษค่ะ” อีวานเจลีนรีบตอบอีกฝ่าย มือน้อย ๆ ควานลงไปในกระเป๋าสะพายอย่างลนลาน แล้วหยิบแว่นตากระจกดำที่มีรอยแตกร้าวข้างหนึ่งออกมาสวม “ขอโทษ”

ฝ่ายตรงข้ามยกมือขึ้นห้าม ปากเธอยังยิ้ม แต่ตากลับจ้องมองเชิงตำหนิ

“มาช้า แถมเมื่อมาถึงแล้วก็ยังไม่เรียบร้อย... รู้หรือเปล่าว่าคุณสเนปรอเธอนานแล้วนะจ๊ะ”

 “ขอโทษค่ะ” เธอตอบ ตามองต่ำ

“ฉันว่าฉันสอนเธอเรื่องการตรงต่อเวลาแล้วนะ เธอไม่ควรให้ใครรอ โดยเฉพาะคนที่กำลังจะอุปการะเธอ--

“ช่างเถอะ -- ครับ” สเนปที่ยืนอยู่บอกปัด สีหน้าติดจะรำคาญเล็กน้อย “ขอบคุณที่จัดการทุกอย่างให้ ผมคิดว่าเราต้องไปแล้ว”

“งั้นดิฉันต้องขอบคุณคุณมากที่รับเธอไปดูแล ถ้ามีปัญหาอะไรสามารถตอดต่อกลับมาที่นี่ได้ตลอดค่ะ และบางทีถ้าเราได้เจอกันอีกข้างนอก ก็ทักทายกันได้เสมอนะคะ ดิฉันจำผู้อุปการะได้ทุกคนค่ะ”

“หวังว่าคงไม่เป็นอย่างนั้น” สเนปตอบเรียบ ๆ  สีหน้าแสดงออกถึงความเบื่อหน่าย เขาล้วงมือลงไปในเสื้อคลุม คงเป็นไม้กายสิทธิ์ แฮร์รี่เดาว่าสเนปกำลังถือมันและชี้ตรงมาที่หญิงคนนั้น

ออบลิวิอาเต้ สเนปไม่ได้พูดคาถานี้ออกมา แฮร์รี่คิดว่าเขาน่าจะใช้การร่ายคาถาแบบไร้เสียง และดวงตาที่เลื่อนลอยของเธอก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่าสเนปทำสำเร็จ เธอไม่มีทางจำอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อีกตลอดไป

ร่างผอมสูงหันกลับมาหาเด็กหญิงที่ยืนตรงข้ามกับตน

“นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอห้ามเรียกตัวเองว่าอีวานเจลีน เอลลาดอร่า แบล็คเด็ดขาด” เขาออกคำสั่ง “อีวานเจลีน สเนป คือชื่อใหม่ของเธอ และเธอต้องเรียกฉันว่าเซเวอร์รัส ตอนนี้เธอคือภาระของฉัน ห้ามก่อเรื่องอะไรทั้งสิ้น เข้าใจไหม”

อีวานเจลีนพยักหน้า สเนปมองมาที่เธอ ตาสีดำจ้องเขม็ง

“แว่นปัญญาอ่อนนั่นก็ถอดออกซะ” เขาสั่งอีกครั้ง อีวานเจลีนรีบทำตามในทันที “มีคำถามอะไรไหม”

“เอ่อ...” เสียงเล็ก ๆ เปล่งออกมาอย่างไม่มั่นใจนัก

“ว่ามา”

“เอ่อ... คือ...” เธอกำมือเข้าหากันแน่น และถูมันไปมาหลายครั้ง ทำท่าเหมือนจะพูดบางอย่าง แต่ก็เงียบไป

“ว่า” สเนปถามย้ำอีกครั้ง มีแววหงุดหงิดเจือในน้ำเสียงอย่างชัดเจน

“เอ่อ... คือ...ฉันขอ...ฉันขอเรียกคุณว่า คุณพ่อได้ไหมคะ” ในที่สุดคำถามก็หลุดออกจากปากสักที

แฮร์รี่รอฟังอย่างตั้งใจ ว่าสเนปจะตอบอะไร แต่ลึก ๆ ในใจก็พอจะเดาได้ว่า...

ไม่” เป็นดังที่คาดเอาไว้ไม่มีผิด “ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ

เจ้าของร่างผอมสูงหันหน้าหนี เดินออกไปทางประตู เด็กหญิงมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็รีบวิ่งตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

ฉากตรงหน้าเลือนหายไป ตอนนี้เขากลับยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยหนังสือ บรรยากาศอับชื้นจนหายใจไม่ออก ทุกอย่างที่อยู่ในห้องทั้งเก่าทั้งโทรม เดาได้ว่าใครก็ตามที่เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ไม่ได้สนใจที่ดูแลมันเท่าไรนัก

มีคนสามคนนั่งอยู่ในห้อง คราวนี้เป็นสเนป อีวานเจลีน และดัมเบิลดอร์ที่นั่งชุมนุมกันอยู่บนโซฟาเก่าขาดคนละตัว หันหน้าคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เด็กหญิงดูจะเติบโตขึ้นมากกว่าเดิมสักปีหรือสองปี ไม่ได้ดูผอมบาง แต่กลับมีน้ำมีนวลมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เขา... เขาเป็น... ฉันเป็นลูก ของเขาเหรอ” อีวานเจลีนถามเสียงสั่น หน้าของเธอเหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้

“ใช่แล้วล่ะสาวน้อย” ดัมเบิลดอร์ตอบพลางยิ้ม แต่ดูเป็นยิ้มที่ขมขื่นที่สุดที่แฮร์รี่เคยเห็น “บางที... เขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเธออยู่ ดีไม่ดีแล้ว... นอกจากเราก็อาจไม่มีใครรู้เลย”

“แล้วคุณจะมาบอกฉันเรื่องนี้ทำไมคะ” อีวานเจลีนถามอีกครั้ง ดวงตาสีแดงสดนั้นเข้มขึ้นอย่างน่าประหลาดขณะที่จ้องมองไปยังดัมเบิลดอร์ “หมายถึง -- ถ้าไม่มีใครรู้ ทะ... ถ้าเขาไม่รู้ เราก็ปล่อยทุกอย่างไว้เหมือนเดิมไม่ได้หรือ ”

“ระยะเกือบสองปีที่เซเวอร์รัสรับเธอมาอยู่ด้วย เดาว่าเซเวอร์รัสคงบอกเธอเกี่ยวกับโวลเดอมอร์ให้เธอฟังทั้งหมดที่สามารถบอกได้แล้ว” ชายชราหยั่งเชิงถาม อีวานเจลีนไม่ตอบอะไร เขาจึงพูดต่อ “นั่นก็เพื่อให้เธอรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน ทั้งหมดนั้นก็เพื่อจะได้เป็นข้อมูลสำคัญ เพื่อให้เธอได้รู้ และเพื่อให้เธอได้เลือก ว่าจะเลือกเดินทางไหน มันมีความหมายมากเมื่อเขากลับมาในอนาคตอันใกล้นี้”

“เขาจะกลับมาหรือ...” อีวานเจลีนถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “ไม่ใช่ว่า... เขาถูกแฮร์รี่ พอตเตอร์ฆ่าตายไปแล้วหรือ”

“ก็เกือบใช่” ดัมเบิลดอร์ตอบ “เหมือนถูกฆ่า แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด ร่างกายของเขาสลายไปเพราะการสะท้อนของคำสาปพิฆาตที่ตัวเขาเองเป็นคนเสก แต่วิญญาณของเขายังวนเวียนอยู่ในโลกนี้ ก้ำกึ่งระหว่างชีวิตและความตาย หลบซ่อนและล่องลอยไปมา ต่ำชั้นเสียยิ่งกว่าผี และฉันมั่นใจเหลือเกินว่าเขาจะพยายามทุกทางเพื่อให้ตัวเองกลับมามีอำนาจอีกครั้ง”

“แล้ว... แล้วฉันจะมีประโยชน์อะไรคะ หมายความว่า ฉันเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง... ที่รู้จักเวทมนต์ได้ไม่กี่ปี และเขาก็ไม่รู้ว่ามีฉันอยู่ไม่ใช่หรือ”

“ตอนนี้ไม่รู้ แต่เขาก็จะต้องรู้จนได้ ”สเนปแทรกขึ้นมา “เธอเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงของเขา ที่เขาเคยหมกมุ่นจะสร้างขึ้นมาอยู่พักหนึ่งก่อนจะสูญเสียอำนาจ”

แฮร์รี่รู้สึกแปลกประหลาดกับคำพูดของสเนป เมื่อเขาใช้คำว่า ผลงาน และ สร้าง กับคนคนหนึ่งได้อย่างน่าตาเฉย ดูราวกับคิดว่าเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงสิ่งของที่ไร้ชีวิตจิตใจ ไม่ใช่มนุษย์

“อย่างที่บอกไปแล้ว ที่ฉันเล่าที่มาของตัวเธอให้ฟังในวันนี้ ก็เพื่อจะให้เธอได้เลือก ว่าจะเดินทางไหน ถ้าเลือกจะเข้ากับเขา ทำตามสัญชาตญาณภายใน -- ฉันก็ไม่สามารถห้ามได้ ถ้าเธอเลือกอีกด้านหนึ่ง... ด้านที่แตกต่าง ไม่ว่าจะทางใดเธอก็จะเป็นตัวแปรสำคัญมากๆ ในอนาคต”

“ฉันต้องเลือก...หรือ” เธอถาม สีหน้าเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

“เธอจะเป็นอะไรก็ได้ กลับไปหาเขา ต่อต้านเขา หรือไม่ทำอะไรเลย ก็อยู่ที่ตัวเธอทั้งหมด”

“ฉันเลือก... เลือกเป็นแค่... ลูกบุญธรรมของเซเวอร์รัสเหมือนเดิมไม่ได้หรือคะ... คะ... แค่นี้...แค่
 เซเวอร์รัส... แค่เขา” อีวานเจลีนถาม เธอเหมือนกับเด็กคนหนึ่งซึ่งพยายามจะเอาตัวเองออกจากเรื่องใหญ่ที่ไม่หวังจะเกี่ยวข้อง ดวงตาสีแดงสดหันไปมองชายหนุ่มในชุดสีดำที่นั่งตรงข้ามกัน มันส่องประกายแปลกประหลาด ดวงหน้าที่สวยสดนั้นหมองเศร้าลง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะสนใจใยดีเธอนัก

แต่คำตอบนั้นกลับทำให้ดัมเบิลดอร์อมยิ้มออกมา เขาดูสุขใจและสดใสขึ้นในทันที

“ได้สิ เธอเลือก ได้เก่งมาก”

 

Related image


กลับมาแล้วแล้วค่า ฮ่า ปกติจะอัพทุกวันศุกร์ แต่รู้สึกเดี๋ยวนี้จะเพี้ยน ๆ ไปแล้ว 

คำถาม!!!

อ.อ.บ.’ 

คิดว่าเป็นใครกันคะ ลองทายชื่อเต็มเจ้าของชื่อกันหน่อยค่า (คิดว่าเหล่ารีดเดอร์คงจะตอบมาในแนวทางเดียวกันว่าเป็นชื่อใคร ฮ่า) 

                                     Related image


กลับมาแล้วแล้วค่า 

คำตอบ!!!

อ.อ.บ.ย่อมาจาก อีวานเจลีน เอลลาดอร่า แบล็ค หรือ "Evangeline Elladora Black" นั่นเองงงงงงงงง อีวี่สาวตระกูลแบล็คน้าาา ไปดูผังครอบครัวนี้หาชื่อเอลลาดอร่ากันหน่อยเร็ววววววววว อิอิ (ไรต์ชอบชื่อนี้มาก แต่ถ้าตั้งชื่อนี้มาเลยจะรู้ว่ามาจากบ้านไหนเร็วเกิน เลยเอามาเป็นชื่อลางเลยค่า)

ฮ่าๆ หลายคนตอบว่าเป็นอีวี่ ปรบมือให้รัว ๆ ค่า

ปล. เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์          เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 129 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #423 panitin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 18:06
    เศร้ามาก แล้วอีวี่เจอสเนปตายไปแล้วนี่จะยังไงต่อล่ะ โอย ใจสลาย
    #423
    1
    • #423-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:50
      ยังคงโดนทำร้ายอย่างต่อเนื่องและรุนแรง
      #423-1
  2. #350 คำคมประจำวัน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 18:55
    ชอบบบบที่ไรท์บรรยายมาก น้ำตาไหลเลย ป๋าเนปป
    #350
    1
    • #350-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      31 ตุลาคม 2560 / 09:58
      ขอบคุณมากค่า (ยื่นทิชชู่ให้เลย)
      #350-1
  3. #258 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 19:52
    ประวัติอีวี่น่าติดตามมาก ชอบอ่านเรื่องภูมิหลังของนาง
    #ทีมเดรก เหมือนกันนะ 555
    #258
    3
    • #258-1 ลิลหรี่(จากตอนที่ 19)
      23 กรกฎาคม 2560 / 19:53
      ว่าแต่เด็กคนอื่น กับคนเลี้ยงที่เป็นมักเกิ้ล จะไม่ตกใจสีตาอีวี่หรอคะ 5555
      #258-1
    • #258-2 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:54
      ตกใจค่ะ เด็กเล็ก ๆ จะร้องไห้ไม่หยุด
      มาดามฟรีดา (เจ้าของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า) เลยให้อีวี่ใส่แว่นตาสีดำไว้ตลอดเวลาค่ะ
      #258-2
  4. #248 m.ppmm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 16:21
    อีวี่ผู้น่าสงสารรรรร
    #ทีมเดรก จะเป็นไปได้มั้ยย 55555
    รอไรท์มาต่อนะ
    #248
    1
    • #248-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      19 กรกฎาคม 2560 / 20:01
      ดูเหมือนนุ้งเดรจะหายไปกับความชุนมุนในฮอกวอตส์ซะแล้ว ฮ่า
      #248-1
  5. #247 Scorpion Dante (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 02:49
    รู้ไว้ซะแฮร์รี่ว่าชีวิตอีวี่นั้นเศร้ากว่านายเยอะ เพราะรีบๆหลบไปแล้วเอาบทอีวี่น้อยๆ(?)ของเราคืนมาเร็วๆได้แล้ว!!!
    #มาต่อเร็วๆน้าไรท์จ๋า
    #ป๋าเนปจากไปแล้วแอบทีมเดรกเบาๆได้มั้ย5555--- ผวั๊ยะ! (โดนแฟนปฺาเนปโบกหัวทิ่ม...)
    #247
    1
    • #247-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      16 กรกฎาคม 2560 / 23:24
      เบื่อความดราม่าของเด็กชายผู้รอดชีวิต ฮ่า
      เดี๋ยวรีบมาต่อเลยค่า
      #247-1
  6. #246 Linna Lily (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:09
    อีวี่เเน่ๆเลยยย
    #246
    1
    • #246-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      16 กรกฎาคม 2560 / 23:23
      ถะถะถะถะ.....ถูกต้องนะคร้าบบบบบ
      #246-1
  7. #245 Pitchayapak Uppakarat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:54
    เซเวอรัสคนซึน
    #245
    1
    • #245-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      16 กรกฎาคม 2560 / 23:23
      ปากร้าย ใจ....ร้าย (เอ๊ะ???????)
      #245-1
  8. #244 winassholy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 00:56
    # ทีมแฮร์รี่
    #244
    1
    • #244-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      16 กรกฎาคม 2560 / 23:22
      แฮร์รี่กำลังแอบดูความทรงจำสาวอยู่เลย อิอิ
      #244-1
  9. #243 คุณหนูกุหลาบราตรี (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 05:37
    ใครไม่รู้แต่เป็นอีวี่แน่// ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!(?)
    #243
    1
    • #243-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      12 กรกฎาคม 2560 / 23:31
      คนร้ายก็คือ เขาคนนั้นนั่นเอง
      #243-1
  10. #242 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    สุดท้ายอีวาจังจะเป็นไงหรอค่ะ
    ถ้ารอดจับแต่งกับแฮรี่เลยคะ
    ฟิน
    #242
    1
    • #242-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      10 กรกฎาคม 2560 / 00:37
      เอางั้นเลยยยยยย
      #242-1
  11. #241 Linna Lily (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 00:44
    รออออออออค่ะ
    #241
    1
    • #241-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      10 กรกฎาคม 2560 / 00:36
      งื้อปั่นสุดชีวิตเลยค่า
      #241-1
  12. #237 m.ppmm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 17:08
    ใครอ่ะ คิดไม่ออก รอไรท์มาต่อนะคะ
    #237
    1
    • #237-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:59
      จะรีบอย่างด่วนเลยค่า
      #237-1
  13. #235 lnlning (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 09:16
    อีวี่แน่ๆเลย
    #235
    1
    • #235-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:58
      ใช่ไหมน้าาาา
      #235-1
  14. #234 Pitchayapak Uppakarat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 08:53
    รอต่อนะคะ
    #234
    1
    • #234-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:57
      งานที่คั่งค้างจงหายไป
      #234-1
  15. #233 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 06:58
    เอวาจาลีน อเล็ดตร้า แบล็ค
    #233
    1
    • #233-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:57
      Evangeline Elektra Black ว้าวววววววววววววววววววว
      #233-1
  16. #232 Pa_riii_pie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 06:12
    เอ่ออ เค้าทายไม่ออกอ่าาา รอไรท์มาต่อดีก่าาา~
    #232
    1
    • #232-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:56
      มีงานม่วมหัวววว แต่จะพยายามเพื่อรีดเดอร์ทุกคนนนนน
      #232-1
  17. #231 Pimlp_xy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 06:12
    รอไรท์มาต่อ อยากรู้ๆๆๆ มาไวๆนะค้าาา ^^
    #231
    1
    • #231-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:55
      เตลียร์งานอย่างด่วน
      #231-1
  18. #230 อยากเรียนเก่ง^w^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:16
    อีวี่ไหมคะ รออยู่ค่าาา
    #230
    1
    • #230-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      6 กรกฎาคม 2560 / 21:55
      คนร้ายก็คือ คนๆนั้นนั่นเอง!!
      #230-1
  19. #229 Millysent (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2560 / 00:09
    รอค่าาาา อีวี่ๆๆ
    #229
    1
    • #229-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 19)
      11 กรกฎาคม 2560 / 17:56
      มาแน่ค่า อิอิ
      #229-1