Harry Potter - [The Dark Heir] Ocx? feat. Lord Voldemort x Oc

ตอนที่ 17 : Malfoy Manor

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    9 มิ.ย. 60

STAR


















XV : Malfoy Manor

คฤหาสน์มัลฟอยไม่เคยเงียบเหงาขนาดนี้มาก่อน...

แม้จะได้รับเลือกให้เป็นฐานบัญชาการใหญ่ของกลุ่มผู้เสพความตายมานานหลายเดือนแล้วก็ตาม แต่ครอบครัวมัลฟอยที่ถูกลงโทษจากความผิดพลาดนับครั้งไม่ถ้วนนั้นต่างก็ไม่ได้รับภารกิจที่สำคัญอะไรจากโวลเดอมอร์อีกเลย

พวกเขามีหน้าที่แค่เฝ้าบ้านและรอคอยว่าจอมมารจะเรียกรวมพลเมื่อใดเท่านั้น

ความโปรดปรานเมื่อครั้งอดีตหายไปจนสิ้น และไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถเรียกความเชื่อมั่นกลับคืนมาได้ ลูเซียส มัลฟอยผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ทำได้เพียงนั่งหน้าเตาผิงทุกวี่วันอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น

เขาอับอายทุกครั้งที่ผู้เสพความตายคนอื่นเดินย่ำเท้าไปมาในบ้านของตนเพื่อมารับภารกิจจากโวลเดอมอร์และปฏิบัติตนตามอำเภอใจไม่เห็นหัวเขา อับอายที่ต้องโดนเยาะเย้ยและถากถางถึงความน่าสมเพช อับอายที่สิ่งเดียวที่ถูกมองว่าเป็นประโยชน์จากตัวเขาคือคฤหาสน์หลังนี้เพียงเท่านั้น

ตระกูลของเขาไม่เคยรู้สึกตกต่ำขนาดนี้มาก่อน

แต่วันนี้นายและนางมัลฟอยรู้สึกมีความหวังอย่างไม่อาจจะปิดบัง เมื่อมีพวกนักต้อนที่นำโดยมนุษย์หมาป่าเกรย์แบ็กมาเคาะประตูคฤหาสน์ที่แสนเงียบเหงา และจัดการส่งตัวแฮร์รี่ พอตเตอร์มาให้ถึงมือ ความหวังที่จะได้รับการให้อภัยและได้รับการโปรดปรานอีกครั้งทวีขึ้นในใจ

ลูเซียสพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะเป็นคนที่ทำหน้าที่แตะตรามารเพื่อเรียกโวลเดอมอร์กลับมาด้วยตนเอง แม้ว่าจะต้องยื้อแย่งกับเบลลาทริกซ์ผู้ซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆของภรรยาเขาแค่ไหน และในอึดใจต่อมา เบลลาทริกซ์ผู้ต่อสู้ดิ้นรนที่จะเป็นคนเรียกเจ้านายที่รักยิ่งของเธอมาด้วยตัวเองเช่นกันก็หยุดนิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอจ้องมองไปที่บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์ แต่ลูกเซียสไม่ใส่ใจ

เขากำลังจะจรดปลายนิ้วลงบนตราสีดำนั้น

เขากำลังจะได้รับการให้อภัย...

“หยุด!เบลลาทริกซ์กรีดร้องเสียงดังลั่น ลูเซียสชะงัก และจ้องมองเธออย่างฉงน “อย่าแตะตรานั่นเด็ดขาด เราจะต้องตายกันทุกคนถ้าจอมมารกลับมาตอนนี้!

เธอสาวเท้าไปหากลุ่มนักต้อนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

“นั่นมันอะไร”

“ดาบ”

“ส่งมาให้ฉัน”

“ไม่ใช่ของคุณนะ คุณนาย นี่มันของฉัน ฉันเจอมัน”

ลูเซียสสะดุ้งอีกครั้ง เมื่อเบลลาทริกซ์สะบัดไม้กายสิทธิ์ของเธออย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ  เธอจัดการกับผู้ชายสี่คนอย่างเกรี้ยวกราด และไม่มีใครทีที่สู้กับเธอได้เลยสักคนเดียว แม้จะเป็นสี่รุมหนึ่งก็ไม่มีทางชนะ

“แกได้ดาบมาจากไหน” เธอกวัดแกว่งดาบยาวไว้ในมือเมื่อสามารถแย่งมันชิงมาได้แล้ว พร้อมถามเกรย์แบ็กด้วยเสียงที่เหมือนกำลังตวาด “สเนปส่งมันไปเก็บไว้ที่ห้องนิรภัยของฉันในกริงกอตส์!

“มันอยู่ในเต็นท์ของพวกนั้น” เขาตะโกน “ปล่อยฉัน บอกให้ปล่อย”

เบลลาทริกซ์ปล่อยเขาอย่างไม่ใส่ใจ มนุษย์หมาป่าทำได้เพียงเกาะพนักพิงเพื่อยึดตัวเองให้ยังยืนอยู่ได้เท่านั้น ไม่สามารถทำอะไรเธอได้แม่สักนิด

ลูเซียสได้แต่ยืนมองเบลลาทริกซ์ออกคำสั่งกับคนในครอบครัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง เธอกำลังโต้เถียงกับนาร์ซิสซาผู้เป็นน้องสาวแท้ๆด้วยใบหน้าซีดเผือดและตื่นกลัว

“เอานักโทษพวกนี้ไปขังไว้ในห้องใต้ดิน ระหว่างที่ฉันคิดว่าจะทำยังไง!

“นี่มันบ้านของฉันนะ เบลลา เธอไม่มีสิทธิ์จะมาออกคำสั่งใน --

“ทำตามที่ฉันบอก! เธอไม่รู้หรอกว่าเรื่องมันอันตรายแค่ไหน!

ลูเซียสเห็นท่าทีลังเลใจของภรรยาของเขาชั่วอึดใจ ก่อนที่เธอจะทำตามคำสั่งของพี่สาว หันไปสั่งเกรย์แบ็กด้วยเสียงเย็นเฉียบ

“เอาตัวพวกนักโทษไปที่ห้องใต้ดิน”

“เดี๋ยวก่อน” เบลลาทริกซ์ยั้งไว้ “เอาไปหมดยกเว้น... ยกเว้นนังเลือดสีโคลน”

 

ลูเซียสคิดมาตลอดว่าพี่สาวของภรรยาของเขานั้นโหดเหี้ยมและบ้าคลั่ง แต่เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะน่ากลัวเกินปกติมนุษย์ได้ขนาดนี้ เสียงกรีดร้องของเด็กเลือดสีโคลนเกรนเจอร์ดังสะท้อนไปทั่วบ้านของเขา และมันยังฝังติดอยู่ในโสตประสาทจนแทบจะสลัดไม่ออก เมื่อเฝ้ามองการเค้นข้อมูลที่แสนน่าสยดสยองนี้

“นังคนโสโครก!”  เบลลาทริกซ์ตะโกน “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!

เด็กสาวคนนั้นทำได้เพียงร้องลั่นฟังไม่เป็นภาษา

“ฉันจะถามแกอีกหนนะ! แกได้ดาบนี้มาจากไหน จากที่ไหน

“เราเจอมัน -- เราเจอมัน -- ได้โปรดเถิด!

และเธอก็กรีดร้องอีกครั้ง เบลลาทริกซ์คุ้มคลั่งมากขึ้นทุกขณะที่ไม่สามารถเอาข้อมูลมาจากเธอได้ ลูเซียสคิดว่าความเกรี้ยวกราดนั้นอาจทำให้เธอพลั้งมือฆ่าเด็กเลือดสีโคลนตายไปเสียก่อนที่จะได้อะไรแน่ และอีกสักพักหลังจากนี้เขาก็คงจะได้ยินเสียงร้องของเด็กวีสลีย์ที่น่าสมเพชนั่นเป็นคนต่อไปสินะ

“แกโกหก นังเลือดสีโคลนโสมม ฉันรู้นะว่าแกโกหก! แกเข้าไปในห้องนิรภัยของฉันที่กริงกอตส์! บอกความจริงมานะ บอกความจริงมา!

เฮอร์ไมโอนี่กรีดร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาน

“แกเอาอะไรไปอีก ฮะ แกได้อะไรไปอีก บอกความจริงมานะ ไม่งั้น ฉันสาบาน ฉันจะใช้มีดแทงแกให้ทะลุเลย!

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่เสียงแห่งความเจ็บปวดนั้นดังก้องสะท้อนไปในอากาศ

เบลลาทริกซ์ชี้ไม้กายสิทธิ์ ปากของเธอกำลังจะร่ายคำสาปร้ายอีกครั้ง “ครู--

ประตูห้องนั่งเล่นเปิดออกอย่างไม่คาดคิด ทุกๆคนรวมทั้งเบลลาทริกซ์ต่างหยุดชะงักไปราวกับถูกแช่แข็ง

“เสียงอะไรเอะอะน่ารำคาญจริง” เสียงดังกังวานแต่เย็นเยียบดังขึ้นด้านหลัง ทุกคนที่อยู่ในห้องหันไปมองพร้อมกัน

ดวงตาสีแดงของผู้มาใหม่จดจ้องไปที่เด็กสาวที่นอนหมดเรี่ยวแรงที่พื้นห้อง เธอหันมาส่งเสียงขู่ฟ่อกับงูสีดำที่เลื้อยอยู่ข้างตัวราวกับเสียงกระซิบที่ฟังไม่ออก -- จงอางยักษ์จึงเลื้อยไปวนเวียนอยู่รอบตัวของเฮอร์ไมโอนี่ราวกับกำลังสำรวจตรวจตรา -- ก่อนจะเหลือบมองยังเบลลาทริกซ์อย่างเฉยชา

มีเพียงสองคนในโลกนี้เท่านั้นที่มีดวงตาดุจปิศาจร้าย และสามารถสื่อสารกับอสรพิษที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

จอมมาร และบุตรสาวของเขา อีวานเจลีน

เด็กสาวผู้มีหน้าตาสวยสดงดงาม แต่กลับทำให้ลูเซียสและครอบครัวต้องหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่ปรากฏตัว ราวกับว่าพวกเขากำลังยืนอยผู่ต่อหน้าพ่อของเธอเอง

“นั่นคือเลือดสีโคลนเพื่อนของแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ใช่หรือ --” ดวงตาสีแดงเข้มขึ้นอย่างน่าประหลาด ลูเซียสเหมือนจะเห็นรูม่านตาที่เป็นขีดตั้งนั้นหดเล็กลงอีกนิด “แล้วพอตเตอร์ไปไหน”

“คุกใต้ดิน” เบลลาทริกซ์ตอบห้วนสั้น น้ำเสียงแสดงออกอย่างเด่นชัดว่าไม่พอใจ

“แล้วทำไมยังไม่เรียกท่านมาอีก -- คิดว่าการเล่นทรมานเหยื่อแบบนี้สำคัญกว่าการเรียกท่านพ่อให้มาจัดการกับมันงั้นหรือ”

หน้าของลูเซียสซีดเผือด เขาถกแขนเสื้อขึ้น ลนลานจรดปลายนิ้วลงบนรอยประทับสีดำเข้มนั้น

“หยุดนะ! แต่เบลลาทริกซ์ร้องห้ามอีกครั้ง

“แล้วอะไรกันที่ทำให้เธอพูดอย่างนั้น”

อีวานเจลีนมองเบลลาทริก์ด้วยดวงตาสีแดงสดที่เหมือนกันกับโวลเดอมอร์จนแยกไม่ออก จ้องเขม็งจนใบหน้าของเบลลาทริกซ์เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างโกรธเคือง

 “เราต้องแน่ใจเรื่องหนึ่งก่อน” เธอพูดออกมา ดูยากเย็นเหลือเกินที่จะไม่ตวาดใส่ แต่เด็กสาวมีตำแหน่งสูงกว่าเธออย่างไม่มีข้อโต้เถียง ทำให้ต้องอดทนเท่านั้น

“เรื่อง...?

“เรื่องที่พวกเราจัดการเองได้ ไม่เกี่ยวกับเธอ

เด็กหญิงยกยิ้มมุมปากราวกับกำลังเยาะ ในขณะที่ลูเซียส เดรโกและนาร์ซิสซาซึ่งยืนอยู่ในห้องด้วยเริ่มมองหน้ากันเลิ่กลัก

เบลลาทริซ์เกลียดอีวานเจลีน... และความเกลียดชังที่มีนั้นเด่นชัดจนทุกคนดูออก แม้ว่าจะพยายามข่มมันไว้ในใจแค่ไหนก็ตาม

นาร์ซิสซาร์รู้ว่าพี่สาวของเธอก็มีความหวังเหมือนกับผู้เสพความตายทุกๆคน นั่นคือการได้เป็นข้ารับใช้อันดับหนึ่งของจอมมาร เป็นมือขวาที่ได้รับความไว้วางใจและใกล้ชิดที่สุด และบางที... พี่สาวของเธออาจจะหวังในตำแหน่งที่สูงกว่านั้น

ผู้หญิงของจอมมาร...

นาร์ซิสซารู้มาตลอด ว่าพี่สาวของเธอไม่ใช่แค่จงรักภักดี แต่เบลลาทริกซ์นั้นเทิดทูน... จนอาจจะเรียกได้ว่าหลงรักพ่อมดศาสตร์มืดที่เก่งกาจที่สุดในรอบหลายร้อยปีคนนี้ไปแล้วก็ได้

เธอรู้ว่าเบลลาทริกซ์เคยหวัง และอาจจะยังหวังจนถึงตอนนี้ แม้ว่าฝันนั้นได้พังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดีตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้วก็ตาม เบลลาทริกซ์ไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างจอมมาร แม้ว่าจะเป็นสมุนที่พักดีและมีฝีมือมากที่สุดในสมุนทั้งหมดของเขา แต่ก็ยังไม่อาจเทียบได้กับใครบางคนที่ได้รับเลือก

ผู้หญิงที่จอมมารพอใจมากกว่า

ผู้หญิงที่พี่สาวของเธอแสนจะเกลียดชัง

ผู้หญิงคนนั้น...

นาร์ซิสซารู้ว่าเหตุใดพี่สาวของเธอจึงเกลียดชังบุตรสาวเพียงคนเดียวของจอมมารเข้ากระดูกดำขนาดนี้ ทั้งๆที่ควรจะรักและเทิดทูนทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับท่านมากกว่าสิ่งใดทั้งหมด

อีวานเจลีนเป็นลูกของชายที่เบลลาทริกซ์รักและบูชาเหนือใครกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเธอเอง และผู้หญิงคนนั้น... ก็ยังเป็นคนที่เบลลาทริกซ์เกลียดชังมากกว่าใครทั้งหมดอีกด้วย

เด็กคนนี้เป็นเหมือนสิ่งที่คอยตอกย้ำถึงความพ่ายแพ้ที่พี่สาวของเธอได้รับจากผู้หญิงคนนั้น...

“ไม่เกี่ยวกับฉันหรือ” อีวานเจลีนถาม ใบหน้าของเธอแย้มยิ้มออกมาบางๆ แต่กลับดูน่ากลัวจนเดรโกต้องถอยหลังไปยืนข้างมารดาของตนโดยอัตโนมัติ

เด็กสาวมองลึกเข้าไปในดวงตาของเบลลาทริกซ์ แหวกเข้าไปในหัวของเธอ งูจงอางสีดำเลื้อยมาใกล้พร้อมแยกเขี้ยวและแผ่แม่เบี้ยตรงหน้า ลูเซียสผงะถอยออกตามสัญชาตญาณด้วยความหวาดหวั่น

กลัว... อืม...กับกังวล” เธอพึมพำ แล้วจ้องมองทุกคนที่อยู่ในห้อง “ทำงานพลาดสินะ” ดวงตาสีแดงสะดุดอยู่ที่ดาบยาวที่ประดับไปด้วยพลอยสูงค่าหลายเม็ด ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง “อะไรที่ท่านพ่อให้ไปหายล่ะ”

เบลลาทริกซ์ยืนนิ่งไม่ไหวติง... เธอโดนจี้ถูดจุดตายเข้าเสียแล้ว

“เรากำลังสอบสวนมันอยู่...” สักพักใหญ่คำๆนี้จึงหลุดออกจากปาก “จนกระทั่งถูกขัดจังหวะ” เบลลาทริกซ์เดินกลับไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังนอนหายใจหอบฮักตรงพื้นห้องอย่างหัวเสีย ก่อนจะเสกคำสาปกรีดแทงใส่อีกครั้ง มันคือการสอบสวนพ่วงกับการระบายอารมณ์โกรธเพียงวิธีเดียวที่สามารถทำได้ตอนนี้

เฮอร์ไมโอนี่ทำได้เพียงกรีดร้อง

“แกเข้าไปในห้องนิรภัยของฉันได้ยังไง!” เบลลาทริกซ์ตะโกนอย่างหงุดหงิด “ไอ้ก๊อบบลินสกปรกตตัวจิ๋วในห้องใต้ดินนั่นช่วยแกใช่ไหม!

“เราเพิ่งเจอเขาคืนนี้” เฮอร์ไมโอนี่สะอื้น “เราไม่เคยเข้าไปในห้องนิรภัยของคุณ... นี่ไม่ใช่ดาบจริงๆ! มันเป็นของทำเลียนแบบ แค่ของเลียนแบบ!

“ของเลียนแบบงั้นหรือ โอ๊ย น่าเชื่อนักนี่!

“แต่เราก็ตรวจได้ง่ายๆนะ!” เสียงของลูเซียสแทรกขึ้นมา เขาหันไปสั่งลูกชายโดยไม่รอฟังความเห็นจากใครในทันที “เดรโก ไปพาตัวก๊อบบลินมา มันจะบอกเราได้ว่าดาบเป็นของแท้หรือเปล่า!

เดรโกทำตามคำสั่งของลูเซียสอย่างว่าง่าย รีบตรงดิ่งไปยังคุกใต้ดิน จากนั้นสักพัก จึงกลับมาพร้อมกับลากก๊อบบลินนามว่ากริ๊บฮุกตามมาด้วย

“แกต้องบอกฉันว่าดาบนี่เป็นของจริงหรือแค่ของเลียนแบบ!” เบลลาทริกซ์ตะโกนทันทีที่เดรโกกึ่งเดินกึ่งลากก๊อบบลินโชคร้ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าตน “ไม่อย่างนั้นนะ...” เธอยกไม่กายสิทธิ์ขึ้นขู่ ก่อนจะเสกคำสาปกรีดแทงใส่เฮอร์ไมโอนี่ให้มันเห็น “ไม่อย่างนั้น แกจะต้องทรมานยิ่งกว่านังโสโครกคนนี้!

            กริ๊บฮุกเดินมารับดาบจากมือของเบลลาทริกซ์ เขาพินิจพิเคราะห์ดาบยาวสีเงินเป็นประกายอยู่นานพอสมควร จับพลิกซ้ายพลิกขวา หมุนขึ้นหมุนลงอยู่หลายครั้ง

“ว่าไง” เบลลาทริกซ์เริ่มจะทนไม่ไหวกับเวลาที่เสียไป “นี่เป็นดาบจริงหรือเปล่า”

“ไม่ใช่ เป็นของปลอม”

เบลลาทริกซ์ถอนหยายใจ เธอเก็บอาการโล่งอกของตัวเองไว้ไม่มิด

“แกแน่ใจนะ แน่ใจจริงๆนะ”

“ใช่”

“ดี” เบลลาทริกซ์ยิ้มอย่างพอใจ เธอกรีดแผลลงบนใบหน้าของกริ๊บฮุก แล้วเตะไปข้างตัวอย่างแรง “แล้วตอนนี้ เราก็ตามจอมมารมาได้”

เธอถลกแขนเสื้อขึ้น แล้วใช้นิ้วแตะลงบนตราสีดำสนิทของตัวเองเพื่อเรียกโวลเดอมอร์มาจัดการกับเหยื่อของเขาในทันที

 

แฮร์รี่กับรอนเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างอดทน พวกเขาหนีออกมาจากคุกใต้ดินได้เมื่อไม่ถึงห้านาทีก่อนหน้านี้ และกำลังหาช่องทางในการบุกเช้าไปช่วยเหลือเฮอร์ไมโอนี่กันอยู่ แต่ทำได้ยากพอสมควร ที่ห้องนั่งเล่นมีคนของโวลเดอมอร์มากเกินไป ทั้งเบลลาทริกซ์ เดรโกกับพ่อและแม่ของเขา มนุษย์หมาป่าเกรย์แบ็ก... และที่สำคัญ อีวานเจลีนก็ยืนอยู่ในนั้นด้วย

แฮร์รี่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะเลยที่จะไปสนใจเธอ เพราะการเจอกันครั้งสุดท้ายของพวกเขานั้นช่างเลวร้ายและไม่เป็นที่น่าจดจำเท่าที่ควรนัก

อีวานเจลีนจบบทบาทความเป็นเด็กสาวแสนดีที่หลายคนรู้จักเมื่อครั้งดัมเบิ้ลดอร์ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม และกลายมาเป็นคนที่มีอิทธิพลเป็นอันดับต้นๆ ของโลกเวทมนต์ในวันเดียวกัน

เธอเปลี่ยนจากอีวานเจลีนที่ไร้ตัวตนในสายตาทุกคน... กลายมาเป็นทายาททางสายเลือดเพียงคนเดียวของโวลเดอมอร์ที่กำลังถูกจับตามองจากทุกๆ ฝ่าย

แฮร์รี่ไม่ได้เห็นเธอมานาน เธอดูสวยขึ้นพร้อมกับน่าหวาดเกรงมากขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นอยู่มากโข ทั้งๆ ที่เธอพึ่งอายุเพียงแค่สิบห้าปีเท่านั้น

จากนั้นแผลเป็นของเขาก็ลุกเป็นไฟ สภาพรอตัวหายไป แฮร์รี่หายไปอยู่ยังอีกที่ที่ห่างไกล เขาไม่ใช่ตัวเอง แผลเป็นที่แสบร้อนเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง เขากลายเป็นโวลเดอมอร์ที่กำลังโกรธเกรี้ยวจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขากลายเป็นโวลเดอมอร์ที่กำลังอยากจะฉีกทึ้งใครก็ตามให้ตายอย่างทุกข์ทรมาน...

ถ้าพวกมันทำผิดพลาด... มันจะได้รู้ว่าสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายคืออะไร

“และฉันคิดว่าเราทิ้งนังเลือดสีโคลนนี่ได้แล้ว เกรย์แบ็ก เอาตัวมันไปสิถ้าแกอยากได้”

แฮร์รี่หันไปทางรอน ดึงสติตัวเองให้หลุดออกจากความคิดของโวลเดอมอร์ เขาพยายามจะบอกให้รอนรอเวลาโจมตีที่เหมาะสมอีกสักนิด แต่เพื่อนของเขาก็พุ่งทะยานออกไปยังห้องนั่งเล่นเสียแล้ว

อย่าาาาาาาาาา!” รอนตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมกับชี้ไม้ไปยังเบลลาทริกซ์ “เอกซ์เปลลิอาร์มัส!

ไม้กายสิทธิ์ของเบลลาทริกซ์ลอยหวืออยู่กลางอากาศ แฮร์รี่วิ่งไปรับได้ทันอย่างฉิวเฉียด พร้อมกับตะโกนว่า “สตูเปฟาย!” ใส่ครอบครัวมัลฟอยที่ต่างสาดคาถาใส่พวกเขา

ลูเซียสผู้พ่อกระเด็นไปล้มลงหน้าเตาผิง แต่ลำแสงโจมตีจากคนที่เหลือยังคงตรงมาที่เขา แฮร์รี่ไม่มีแม้แต่เวลาจะให้คิดว่าต้องทำอย่างไร กับการโจมตีพร้อมกันจากคนหลายคนที่พุ่งมาที่เขาคนเดียว ไม่มีทางเลยที่เขาจะปัดมันออกจากตัวได้หมด จึงทำได้เพียงวิ่งไปหลบยังหลังเก้าอี้ยาวเท่านั้น

ในเสี้ยววินาทีที่ไม่มีใครตั้งตัวได้ แฮร์รี่ก็พุ่งออกไป ยังบุคคลที่คิดว่าน่าจะมีอิทธิพลในการต่อรองมากที่สุดในห้องนี้

อีวานเจลีน...

แฮร์รี่รู้ ว่าแผนของเขาแทบจะไม่มีทางสำเร็จ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปหาอีวานเจลีนโดยไม่ทำให้เธอรู้ตัว บางทีเขาอาจจะถูกจัดการเสียก่อนที่จะทันได้ทำอะไรเธอเสียอีก

ดวงตาสีแดงสดหันมาทางเขา แฮร์รี่ภาวนาให้เขาเข้าใกล้เธอก่อนที่เธอจะทันได้เสกคำสาปใส่ เขาภาวนาให้เธอช้ากว่า... แม้ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้

เธอเห็นเขา เธอรู้ว่าจะต้องจัดการเขายังไง อีวานเจลีนชี้ไม้กายสิทธิ์ตรงมายังแฮร์รี่ ก่อนจะเสกลำแสงสีแดงเหินตรงมาในทันที

แฮร์รี่ปัดคาถาไม่ทัน ไม่มีทางทัน...

ลำแสงสีแดงเฉออกไปอีกทางอย่างน่าแปลกใจ เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าในระยะโจมดีที่ใกล้ขนาดนี้จะเป็นไปได้ แต่เขาไม่คิดให้เสียเวลา ดูเหมือนวันนี้โชคชะตาจะยังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง...

แฮร์รี่วิ่งเต็มฝีเท้า พุ่งไปล็อกอีวานเจลีนไว้จากด้านหลัง เขากดไม้กายสิทธิ์ของตนลงยังศรีษะของเธอก่อนตะโกนเสียงดังลั่น

“หยุดเดี๋ยวนี้!ทุกคนไม่เคลื่อนไหว “ปล่อยพวกฉันไป!

ความชุลมุนวุ่นวายชะงักไปในเสี้ยววินาที ทุกคนค้างสิ่งที่ทำไว้ ไม่ว่าจะเป็นใคร จากฝ่ายใดก็ตาม

เบลลาทริกซ์หยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“แกคิดจะต่อรองอะไรกับเราล่ะ พอตเตอร์”เธอจ้องมองนิ่งเฉย ไม่ทุกข์ไม่ร้อนใดๆทั้งสิ้น “แกคิดว่าเราจะยอมแลกเปลี่ยนอะไรแบบนี้กับแกงั้นหรือ ฮ่าๆ ช่างคิดดีนักนะ”

“ฉันพูดจริง!”แฮร์รี่พูดซ้ำ พลางมองรอนที่กำลังเดินมาสมทบข้างตัว “ถ้าโวลเดอมอร์รู้ว่ากลับมาที่นี่เพื่อฆ่าฉันแต่ต้องแลกมาด้วยชีวิตลูกสาวคนเดียวจะเกิดอะไรขึ้น”

แฮร์รี่คิดว่าเขากำลังเป็นต่อ โวลเดอมอร์จะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถ้าเขาทำให้อีวานเจลีนบาดเจ็บ  นั่นเป็นสิ่งปกติที่ควรจะเกิดเมื่อพ่อแม่รู้ว่ามีใครมาทำสิ่งเลวร้ายกับลูกของตน เบลลาทริกซ์จะต้องยอมแลกตัว แล้วพวกเขาจะได้หนีไปจากที่นี่ได้

แต่เบลลาทริกซ์กลับทำในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้คาดเอาไว้... เธอหัวเราะ

“หึหึ ท่านก็ไม่ใส่ใจน่ะสิ” เธอมองอีวานเจลีน ไม่ใส่ใจว่าจะเป็นหรือจะตายสักนิด “แกรู้ไหมว่าไม่ว่าใครที่มันไม่มีประโยชน์ต่อตัวท่าน ท่านก็ไม่คิดเสียเวลาเก็บเอาไว้หรอก... แม้แต่คนที่เป็นลูกของท่านก็อย่าได้คิดว่าตัวเองจะเหนือกว่าใคร ถ้าไม่มีค่า ก็ไม่ต่างอะไรกับขยะที่รอวันกำจัดทิ้ง” เบลลาทริกซ์เดินไปยืนข้างเฮอร์ไมโอนี่ที่นอนหมดสติบนพื้นห้อง “แต่ถึงแม้ว่าท่านจะเห็นว่าชีวิตของแม่นี่มีค่าพอจะยอมแลกเปลี่ยน... ฉันว่าคนดีอย่างพวกแกคงไม่กล้าทำอะไรหร๊อก!

“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า!” แฮร์รี่พูด พร้อมกดไม้กายสิทธ์ลงบทต้นคอของอีวานเจลีน

“ก็ไม่กล้าน่ะสิ! พวกแกไม่กล้าแน่ เพราะเจ้าหนูพอตเตอร์และเพื่อนๆของเขาเป็นคนดีจนไม่กล้าแม้แต่จะฆ่าใครสักคนน่ะสิ” เธอกดเสียงแหลมเล็กเหมือนเด็กทารกเพื่อล้อเลียน “... แต่ตรงกันข้ามกับพวกเราเลยล่ะ” เบลลาทริกซ์ยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะก้มลงไปช้อนตัวของเฮอร์ไมโอนี่ที่นอนหมดสติที่ปลายเท้ามาประคองไว้ และจ่อมีดสั้นสีเงินไว้ที่คอหอยของเด็กสาว “ฉันว่าพวกแกน่าจะยอมแลกทุกอย่างกับชีวิตนั่งโสโครกคนนี้แน่นอน”

แฮร์รี่ทำได้เพียงมองเลือดที่ไหลซึมออกจากคอของเพื่อนของเขาทุกครั้งที่โดยปลายมีดสัมผัส

“ทิ้งไม้กายสิทธิ์ ทิ้งไป หรือไม่งั้นเราจะได้เห็นกันว่าเลือดของหล่อนโสกโครกจริงไหม” เธอย้ำ แต่แฮร์รี่และรอนยังคงไม่ทำตามคำสั่ง เบลลาทริกซ์กดปลายมีดให้ลึกกว่าเดิม “ฉันบอกให้ทิ้งไม้!

“ตกลง!” ทั้งคู่จำยอม ก่อนจะโยนไม้กายสิทธิ์ทิ้งลงพื้น แฮร์รี่คลายท่อนแขนที่ล็อกตัวอีวานเจลีน ปล่อยเธอเป็นอิสระ แล้วยกมือขึ้นเช่นเดียวกับรอน

อีวานเจลีนหันมองหน้าพวกเขา ดวงตาสีแดงสดเข้มแสงขึ้น มันดูดุดันและโกรธเคือง เธอหันไปหางูจงอางสีดำ ออกคำสั่งเป็นเสียงขู่ฟ่อ อันเป็นภาษาวิเศษที่ไม่มีใครเข้าใจ... ยกเว้นแฮร์รี่

“เฝ้าไว้ ใครกล้าขยับ... ฉันจะฆ่ามันเอง”

งูใหญ่ผงกหัว ก่อนจะเลื้อยมาใกล้ มันชูคอแผ่แม่เบี้ย พร้อมแยกเขี้ยว ตั้งท่ารอฉกใครก็ตามที่หายใจผิดจังหวะ

“ดี!” เบลลาทริกซ์กล่าวอย่างพึงพอใจ เธอมองเด็กหนุ่มทั้งสองที่ยืนจนมุมต่อหน้างูตัวนั้นแล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะออกคำสั่งให้หลานชายจัดการเรื่องไม้กายสิทธิ์ที่วางอยู่บนพื้นห้อง “เดรโก ไปหยิบมา! จอมมารกำลังมาแล้ว!  แฮร์รี่ พอตเตอร์! ความตายของแกใกล้เข้ามาแล้ว!

            แฮร์รี่รู้ว่าโวลเดอมอร์กำลังใกล้เข้ามาโดยที่เบลลาทริกซ์ไม่จำเป็นต้องบอก แผลเป็นของเขาในตอนนี้นั้นแสบร้อนราวกับกำลังโดนเหล็กเผาไฟนาบลงไป เขารู้สึกได้ว่าโวลเดอมอร์ที่โกรธจัดกำลังบินมาใกล้ขึ้นทุกที เวลาของพวกเขาไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว

“เอาล่ะ ซิสซี่ ฉันว่าเราต้องมัดเจ้าวีรบุรุษจิ๋ว ๆ พวกนี้อีกครั้ง ระหว่างที่เกรย์แบ็กจัดการกับแม่สาวเลือดสีโคลน ฉันแน่ใจว่าจอมมารจะไม่ว่าแกหรอกเรื่องแม่เด็กนี่ หลังจากความดีที่แกทำในคืนนี้”

ทันทีที่พูดจบกลับเกิดเสียงประหลาดดังครืดคราดอยู่เหนือหัว ทุกคนแหงนหน้าขึ้นมองพร้อมกันเพื่อหาสาเหตุของสิ่งผิดปกตินี้

โคมระย้าแก้วขนาดใหญ่สั่นเบาๆ จากนั้นก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ และฉับพลันก็มีเสียงปริแตกแทรกเข้ามาให้ได้ยิน ตามมาด้วยโคมระย้าที่ร่วงลงจากเพดาน พุ่งตรงสู่ร่างของเบลลาทริกซ์และเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่ด้านใต้พอดิบพอดี

เบลลาทริกซ์กระโดดหลบออกไปได้ทันเวลา โคมระย้าจึงตกกระแทกพื้นจนแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับร้อยนับพันชิ้น เฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงไม่ได้สตินั้นหลบไม่ทัน จึงตกอยู่ภายใต้ซากหักพังของมันอย่างน่าสงสาร

แฮรืรี่รีบฉวยโอกาสจากความชุนละมุนนี้ เขาวิ่งเข้าใส่เดรโกพร้อมแย่งไม้กายสิทธิ์ทุกอันมาเป็นของตน ขณะทีรอนพยายามดึงคนรักของตนออกมาจากซากโคมระย้านั้น

“ด๊อบบี้! ” นาร์ซิสซาร้องเสียงดังลั่น เมื่อรู้ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด “แก! แกทิ้งโคมระย้าลงมา --

“คุณต้องไม่ทำร้ายแฮร์รี่ พอตเตอร์” เอล์ฟตัวจิ๋วพูดเสียงสั่น

“ฆ่ามัน ซิสซี่” เบลลาทริกซ์สั่งน้องสาวของตน แต่แค่เพียงพริบตาเดียว ไม้กายสิทธิ์ของนาร์ซิสซาร์ก็กระเด็นหลุดออกจากมือของเธอโดยฝีมือของอดีตทาสรับใช้ “แก ไอ้ลิงขี้ปะติ๋วโสโครก! แกกล้าดียังไงถึงเอาไม้กายสิทธิ์ของแม่มดไป แกกล้าท้าทายนายของแกหรือ”

“ด๊อบบี้ไม่มีนาย!” ด๊อบบี้ตอบทันควัน “ด๊อบบี้เป็นเอล์ฟอิสระ และด๊อบบี้มาช่วยแฮร์รี่พอตเตอร์กับเพื่อนของเขา!

แผลของแฮร์รี่ร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง โวลเดอมอร์ใกล้เข้ามาแล้ว ถ้าพวกเขายังไม่รีบไปในไม่กี่วินาทีนี้ พวกเขาจะไม่มีทางออกจากที่นี่แบบมีลมหายใจได้อีก...

“รอน รับไว้ -- ”แฮร์รี่ตะโกน พร้อมโยนไม้กายสิทธิ์ในมือให้กับรอน แล้วไปเลย!

พวดเขาต้องหายตัว พวกเขาต้องมีสมาธิ พวกเขาต้องทำได้!

บ้านของบิลกับเฟลอร์... กระท่อมเปลือกหอย... บ้านของบิลกับเฟลอร์...


กลับมาแล้ว แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยย หายไปนานมากกกกกกกกก

เหนื่อยสุดพลัง  ขอบอกเลยว่าสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นอะไรที่ดูดพลังไปมากกกกก

เนื่องจากจบปีสี่ปุ๊บ วันต่อไปก็ขึ้นปีห้า กลายเป็นนักศึกษาฝึกสอนไปแล้วววววว แผนก็ยังไม่มี ปิดเทอมก็ไม่ได้ปิด เตรียมก็ยังไม่ได้เตรียม วุ่นวายมากค่ะ แต่ตอนนี้เริ่มลงตัวละ (แต่ไม่ได้แต่งต่อจากที่ค้างไว้เลยเน้อ กำลังพยายามตามอยุูค่า)

ตอนนี้เป็นครูละ เด็กนักเรียนก็ดื้อกันจริงๆ งานก็เยอะ สอนก็แยะ เวลาก็น้อยลงเป็นธรรมดา แต่จะพยายามมาให้บ่อยที่สุดค่า 

ปล. มีประเด็นหม่ามี้ของอีวี่มาหน่อยๆ ฮ่าๆ แต่ก็ถือว่าได้รู้อะไรเพิ่มขึ้นนิดหน่อยนะ ฮ่าๆ ความลับไม่เยอะหรอกค่า 


คำถาม : ในฐานะคุณพ่อแล้ว คิดว่าโวลดี้จะยอมแลกตัวอีวี่ไหม

ปล. เนื้อหามาจากแฮร์รี่ พอตเตอร์ ภาค เครื่องรางยมทูต ตอน คฤหาสน์มัลฟอย (หน้า 441- 438)


เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์

เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ เม้นต์ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

690 ความคิดเห็น

  1. #421 panitin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 17:47
    เอวี่หงุดหงิดที่รี่ไม่กล้าแน่เลย เฮ้อ เป็นคนดีเกินไปก็งี้
    #421
    1
    • #421-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      29 ธันวาคม 2560 / 09:49
      หนูค่อนข้างจะเป็นไบโพลาร์นิด ๆ // อุ๊ป โดนคำสาปกรีดแทง
      #421-1
  2. #256 Linna Lily (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 13:52
    ลุ้นนนนน
    #256
    1
    • #256-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      23 กรกฎาคม 2560 / 23:52
      อ่านตอนนี้ในเล่มเจ็ดของป้าโจ ลุ้นจนไม่กล้าวางเลย
      #256-1
  3. #208 ลิลหรี่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 11:58
    ก้ำกึ่งอะ ตอบยาก อาจจะไม่อยากแลกแบบเห็นใครมีประโยชน์มากกว่าก็เอามาแทนได้แต่อีกใจก็เสียดายลูกสาวคนโปรด

    สนุกมากเลยค่ะ ไรท์แต่งได้ดีมากๆ เราชอบตอนอีวี่ปรากฎตัวมากเลย *นางเอกของเรื่อง* นางจงใจช่วยแฮร์รี่รึเปล่าน้อ..
    เป็นเรื่องที่สนุกได้แบบไม่ต้องมีโรแมนซ์ แทบไม่ต้องมีคู่จิ้น หรือมีก็นิดหน่อย นับถือไรท์
    #208
    1
    • #208-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      13 มิถุนายน 2560 / 14:28
      พยายามจำกัดความว่าเรื่องนี้เป็นนิยายแบบไหน รัก? ผจญภัย? สืบสวน? สยองขวัญ? ฯลฯ แต่ไม่รู้จริงๆว่าตัวเองกำลังทำอะไร (เรือยๆละกันเนอะ ฮ่าๆ)
      ปล. ขอบคุณสำหรับคำชมค่า
      #208-1
  4. #207 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:10
    ทำไมเราจะตอบว่าไม่แลกแต่อีกส่วนหนึ่งของจิตใจมันบอกว่ายอมมอ่ะ
    #207
    1
    • #207-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      12 มิถุนายน 2560 / 23:18
      เป็นเหมือนกันเลยค่ะ สับสน รึโวลดี้ห่วงลูกเป็น
      #207-1
  5. #206 m.ppmm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 12:16
    สู้ๆนะคะไรท์ รอมาต่อค่ะ
    #206
    1
    • #206-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:50
      ฮึบๆๆๆๆๆๆ พยาายามปั่นสุดชีวิต
      #206-1
  6. #205 alpha0605 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 09:39
    แน่นอนว่าโวลดี้ ไม่ยอมอยู่แล้ว555
    เราพึ่งมาอ่านเรื่องนี้สนุกมากเลยยย ชอบอ่ะ จะรออ่านนะะะะ
    #205
    1
    • #205-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:48
      ทำไมใครๆก็ว่าโวลดี้ไม่แลก ฮรือ ไรต์ก็ว่าคงไม่แลก (เอ๊ะ?)
      ปล. ยินดีต้อนนรับสมาชิกใหม่ค่า
      #205-1
  7. #204 Pitchayapak Uppakarat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 09:11
    อีวี่จะเป็นไงต่อละเนี่ย
    #204
    1
    • #204-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:19
      คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดจะเป็นไงน้อ
      #204-1
  8. #202 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:27
    100เกลเลียนไม่แลกอยู่แล้ว
    #202
    1
    • #202-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:17
      อื้อหือ รวยจัง ไรต์มีเงินแค่ 5 คนุตเอง ฮ่าๆ
      #202-1
  9. #201 Kns.ii (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 08:16
    สู้ๆ นะคะไรท์ รอค่า
    #201
    1
    • #201-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:17
      ขอบคุณมากค่า
      #201-1
  10. #200 Scorpion Dante (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 07:31
    555อย่าถามคำถามที่รู้กันอยู่แล้วสิไรท์ เราว่าโวลดี้ไม่ยอมแลกอยู่แล้วแน่ๆอ่ะ นางเลือดเย็นจะตายถ้าไม่มีประโยชน์หรือทำงานผิดพลาดก็กำจัด นิสัยพื้นฐานชัดๆ~~~
    #200
    1
    • #200-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:05
      เป็นป๊ะป๋าที่ใจร้ายจริงๆ
      #200-1
  11. #199 ⚫M e r i⚫HP ™ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 06:42
    สู้ๆค่าไรท์ ต่อเร็วๆน้าา
    #199
    1
    • #199-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:04
      ขอบคุณมากค่า จะพยายามมาเร็วๆน้า
      #199-1
  12. #198 Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 01:07
    ไม่แลกแน่ๆเพราะจอมมารไร้ใจ คนที่พลาดท่าจอมมารคงไม่ต้องการ แต่เราก็ยังอยากให้อีวี่อยู่ฝ่ายจอมมารนะ ฮือ อีวี่จะได้มีที่ยืนเริ่ดๆในสังคม ;-;
    #198
    1
    • #198-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      10 มิถุนายน 2560 / 17:03
      ลูกสาวคนเดียวก็ยังไม่ยอมแลก โวลดี้ใจร้ายจริงๆ
      #198-1
  13. #196 fayfear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:44
    มาต่อนะคะ พึ่งเข้ามาอ่านเหมือนกัน(เพราะเห็นติดท็อบเท็น//ดีใจด้วยนะคะ)สู้ๆๆ
    #196
    1
    • #196-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:27
      อยากติดบ่อยๆจัง อิอิ ยินดีต้อนรับค่า
      #196-1
  14. #195 Pimlp_xy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 15:30
    มาต่อนะคะ (เพิ่งมาอ่าน อ่านรวดเดียว) ชอบมากๆ สู้ๆนะไรท์;-)
    #195
    1
    • #195-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:26
      ยินดีต้อนรับค่า
      #195-1
  15. #194 m.ppmm (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 21:17
    ดีใจมากที่ไรท์มาต่อ
    #194
    1
    • #194-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:26
      ไม่ทิ้งกันน้า ทั้งรี๊ดทั้งไรต์
      #194-1
  16. #192 Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 15:20
    คิดถึงอีวี่ที่สุดดดดด
    #192
    1
    • #192-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:25
      คิดถึงไรต์หน่อยยยยยยยย
      #192-1
  17. #191 HERRINNE POTTER (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 10:55
    อี่วี่ที่รั่กกกฉั่นนนคิ่ดถึ่งเธออออออออ
    #191
    1
    • #191-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:24
      อิจหนูอีวี่ มีแต่คนคิดถึง
      #191-1
  18. #190 Danitanukul (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 09:15
    มาต่อนะ
    #190
    1
    • #190-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:23
      จะพยายามไม่ทิ้งนานน้า
      #190-1
  19. #189 Pitchayapak Uppakarat (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 08:45
    อยากอ่านต่อมาก อยากรู้อดีตของแม่อีวี่
    #189
    1
    • #189-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:23
      ปั่นสุดชีวิต
      #189-1
  20. #188 อาซาเนะคุง (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 07:45
    ต่อออออออ
    #188
    1
    • #188-1 krasivaya_Dragunov(จากตอนที่ 17)
      5 มิถุนายน 2560 / 22:23
      ฮึบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
      #188-1