Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 32 : Brother - 32

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    11 มี.ค. 62

Brother – 32

 

 


ความหวังหอบหิ้วหมายเหตุ

ความศรัทธาหอบหิ้วเสียงครวญคร่ำ

–Bei Dao, All

 

 

 

          ครืดดดด เก้าอี้พับถูกกางออก

          บนโต๊ะไม้มีปากกา สมุดจด และโคมไฟตั้งโต๊ะ

          ชายวันกลางคนในชุดสีเขียวจากขึ้นกะทันหัน เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าลายหมากรุกสีเทาจากกระเป๋าขึ้นมาปิดจมูก

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          เข้ามา

          ชาครับ จ่าหวัง

          วางไว้บนโต๊ะเถอะ

          จากนั้นประตูไม้ของห้องสอบสวนก็ถูกปิดอีกครั้ง

          ชายคนนั้นพับผ้าเช็ดหน้าในมือก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า

          ผนังถูกทาด้วยสีเทา ข้างหลังชายคนนั้นคือผนังที่ถูกเขียนด้วยหมึกดำตัวใหญ่ว่า ปราณีเพราะซื่อสัตย์ เข้มงวดเพราะต่อต้าน

          เขานั่งลงบนเก้าอี้และหันโคมไฟไปรอบๆ

          แสงไฟที่สาดมาทำให้สวี่ผิงหลับตา

          ชื่อ

          “…สวี่ผิงครับ

          ผิงแบบไหน?

          “ ‘ผิงแบบ ผิงอัน’ ”

          อายุ

          สิบแปดครับ

          นายจ้างล่ะ

          สวี่ผิงนิ่งเงียบ

          ทำอะไรอยู่?

          ...ผมเป็นนักเรียน

          โรงเรียนไหน?

          โรงเรียนมัธยมเถี่ยลู่ที่หนึ่ง

          ชั้นไหน

          ปีสาม ห้องสามครับ

          ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนี่

          “…ครับ

          นายอายุเท่าลูกชายฉัน เขาก็จะสอบปีนี้เหมือนกัน

          สวี่ผิงมองต่ำลงไม่ตอบอะไร

          เอาล่ะ บอกฉันมาตรงๆเลยหวังหย่งวางจากกาของเขา เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายกับน้องชายถึงทำร้ายเจ้าหน้าที่ที่ทำงานอยู่?

          ...น้องชายผมไม่รู้เรื่องครับ

          ชายคนนั้นแค่นเสียง เขาไม่รู้อะไร เขาทำร้ายคนเกือบตาย!? นายมีพี่น้องแบบไหนกัน!”

          จริงๆนะครับ!” สวี่ผิงตะโกนอย่างรุนแรง เขาปัญญาอ่อน! สมองช้า! เขาไม่ได้ไปโรงเรียนประถมด้วยซ้ำ! ถ้าคุณไม่เชื่อผมก็ไปถามเพื่อนบ้านผมได้เลย พวกเขารู้หมด! เขามาตามหาผม แต่ก็แค่ตัวใหญ่ เขาไม่รู้เรื่อง!”

          น้องชายชื่ออะไร

          สวี่เจิ้ง เจิ้ง ของเจิ้งอี้’ ”

          โอเค

          ถ้าคุณมีคำถาม ถามผม น้องชายผมมีปัญหาด้านการสื่อสาร เขาไม่รู้วิธีพูดกับคนอื่นนอกจากครอบครัว

          หวังหย่งเหลือบมองเขาแล้วลูบจมูก

          พวกเรารู้แล้ว

          ศีรษะของสวี่ผิงสะบัดขึ้น คุณรู้แล้ว!? ยังไง?กุญแจมือของเขาส่งเสียงเกรี้ยวกราดบนเก้าอี้ คุณสอบปากคำเขาเหรอ? เขาไม่รู้วิธีพูดอะไรเลย! คุณทำร้ายเขาอีกเหรอ!? ใช่ไหม!?” เขาเริ่มกรีดร้องไมหยุด

          ปัง! หวังหย่งตบโต๊ะแรงจนถ้วยชาร่วงลงพื้น

          นั่งลง! คิดว่าตัวเองอยู่ที่ไหนหา!? คิดว่าจะตะโกนร้องเมื่อไหร่ก็ได้เหรอ? รู้ไหมว่าตัวเองอยู่ที่ไหนตอนนี้? นั่งลงซะ!”

          สวี่ผิงกลับไปนั่ง ก้มหัวลงด้วยความเหนื่อยหอบ

          หมายความว่ายังไงที่พวกเราจะตีเขาอีกครั้ง!? ตำรวจทำร้ายประชาชนงั้นเหรอ?เขาเคาะโต๊ะด้วยนิ้วของเขา นายจำได้ไหมว่ากองทัพและประเมศชาติสอนอะไรนาย? นายหลงลืมมันได้ยังไงในเมื่อเรียนมาหลายปี? พวกเรามีกฎและสนธิสัญญาที่เราต้องทำตาม เราพิจารณาจากมุมมองของประชาชน เราปกป้องประชาชน! ไม่เคยทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผล

          สวี่ผิงซ่อนใบหน้าลงในฝ่ามือแล้วเริ่มตัวสั่น

          ผมขอร้องล่ะ ผมอยากเจอน้องชาย เขาเจ็บหนัก ผมอยากเจอเขา ได้โปรด

          หวังหย่งหยิบฝากาขึ้นมาและบางมันลงบนโต๊ะ

          นายยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์!” เขาตะคอก รู้ไหมว่านายก่ออาชญากรรม? นายและน้องชายทำเพื่อนร่วมงานของเราเข้าโรงพยาบาล และเขาก็ยังอยู่ที่นั่น! นายกล้าต่อรองกับฉันได้ยังไง!”

          สวี่ผิงสั่นเทาจนพูดไม่ออก

          นายปล่อยวางมันซะ ทำไมนายไปโผล่ที่จัตุรัสตอนเที่ยงคืน?

          ผมจะได้เจอน้องไหมถ้าผมบอกคุณ?

          หวังหย่งระเบิดเสียงหัวเราะอย่างไม่น่าเชื่อ เกิดอะไรขึ้นกับนายกันสหายหนุ่ม? นายเจอน้องไม่ได้เพียงเพราะต้องการเจอ ที่นี่คือสถานีตกรวจ ที่ที่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีใครแหกกฎ!”

          น้องชายของผมอายุแค่สิบห้า เขาสมองไม่ดี และเขาก็ถูกรังแกมาตลอด เขาโดดเดี่ยวในที่ที่ไม่คุ้นเคย เพราะงั้นเขาจะไม่พูดอะไรเลยแม่จะหิวหรือเหนื่อยหรือเจ็บ คุณเจ้าหน้าที่ ผมหมายถึง จ่าครับ ผมจะบอกคุณทุกอย่าง ผมขอร้องล่ะ ให้ผมเจอน้องชายนะครับ ไม่มีอะไรต้องไปถามเขาเลย ถามผมนี่ มันเป็นความผิดของผม

          หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หวังหย่งก็ตอบ เราจะจัดคนคอยดูแลเขาเมื่อนายเริ่มพูดคุย ทำไมนายถึงไปที่จัตุรัสเมื่อคืนนี้?

          ไปหาใครบางคนครับ

          ไปหาใคร?

          สวี่ผิงเงียบไปพักใหญ่

          ...เขาเป็นรุ่นพี่ในโรงเรียนของผม

          เขาชื่ออะไร?

          ...หวงฟ่าน

          หวังหย่งชะงัก

          หวงฟ่าน? หวงฟ่านจากมหาวิทยาลัยX?”

          ผมไม่แน่ใจว่าเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า แต่เขาอยู่ที่มหาวิทยาลัยนั้น

          ชายคนนั้นวางปากกาและค้นกระเป๋าสีดำที่อยู่ตรงเท้าของเขา เขาหยิบเอากระดาษที่มีภาพถ่ายออกมาหนึ่งแผ่น ใช่เขาไหม?

          สวี่ผิงเหลือบมองมันและพยักหน้าอย่างช้าๆ

          หวังหย่งวางกระดาษลงบนโต๊ะและคิดครู่หนึ่ง ถามว่า ทำไมถึงไปเจอเขา?

          ผมได้รับโทรศัพท์จากเขา เขาบอกว่าอยากเจอผม

          ทำไมเขาถึงอยากเจอนายทันที?

          ผมไม่รู้ เหมือนเขาจะบาดเจ็บ

          ...เขาบอกนายเหรอ?

          เปล่า แต่มีเสียงเหมือนเขาอยู่ในช่วงไม่ดี

          นายจะไปเจอเขาที่ไหน?

          ...เราไม่ได้นัด แต่เขาบอกว่าเขาอยู่ที่จัตุรัส

          ถ้าไม่ได้นัด แล้วทำไมนายถึงไป?

          เขาบอกว่าอยากเจอผม แล้วสายก็ตัดไป

          หวังหย่งมองเขาอย่างสงสัย ทำไมเขาถึงอยากเจอนายในเวลาแบบนี้? นายมีความสัมพันธ์ยังไงกับเขา?

          สวี่ผิงเงียบสักครู่ก่อนจะตอบ เพื่อนครับ

          เพื่อน?ชายคนนั้นยิ้มเพื่อนแบบไหน?

           ...เพื่อนธรรมดาครับสวี่ผิงหยุดพูดพวกเราอยู่ในสภานักเรียนตอนที่เขายังเรียนอยู่โรงเรียนมัธยมเถี่ยลู่ที่หนึ่ง เขาเป็นประธานนักเรียนและผมเป็นสมาชิก เขาดูแลผมอย่างมาก

          หวังหย่งเคาะนิ้วของเขาบนโต๊ะ

          มีอะไรอีกที่คุยกันทางโทรศัพท์?

          ไม่มีครับ มีแค่นั้น เขาไอและเงียบหลายครั้งตอนเขาพูด แล้วจู่ๆเขาก็เริ่มเล่าเรื่องความฝันวันเด็กของเขา ผมคิดว่า...

          นายคิดว่าเขา?

          ...ไม่มีอะไรครับ

          มีอะไรอีกที่เขาบอกนาย?

          ...แค่นั้นครับ

          หวังหย่งเอนหลังพิงเก้าอี้และใช้มือถูคางของเขา

          พ่อแม่ของนายล่ะ?

          แม่ของผมเสียแล้ว พ่อของผมอยู่นอกเมือง

          หวังหย่งลุกขึ้น ฉีดกระดาษออกจากสมุดและยื่นปากกาให้สวี่ผิง

          นี่ เขียนชื่อนายจ้างของพ่อนายและเบอร์โทรซะ

 

 

 

 

          สวี่ผิง!” เจ้าหน้าที่หนุ่มตัวผอมเรียกชื่อจากหน้าต่างเล็กๆตรงข้าม

          สวี่ผิงนั่งอยู่ที่มุมกอดเข่าไว้ เขามองขึ้นไปและลุกขึ้นพิงกำแพง

          ผมคือสวี่ผิงครับ

          เจ้าหน้าที่สั่งพร้อมกับปลดล็อคประตูเหล็กให้ ออกมา! จ่าหวังอยากเจอนาย!”

          ภายใต้การจ้องมองของนักโทษคนอื่น สวี่ผิงก้าวออกจากห้องอย่างระมัดระวัง

          ประตูเหล็กถูกกระแทกปิดตามหลังเขา

          ทางนี้เจ้าหน้าที่ผลักหลังเขา

          ผ่านห้องโถงยาว เลี้ยวซ้ายลองบันได

          เฮ้ เสี่ยวเซินพวกเขาวิ่งเข้าไปที่หมวกสีเขียวใบใหญ่

          จ่าหลิวเจ้าหน้าที่ยืนทำความเคารพ

          คุณจะไปไหน?

          จ่าหวังต้องการสอบสวนเจ้าหนูนี่ ผมจึงไปพาเขามา

          เขาทำอะไรเหรอ?

          เขาและน้องชายคือคนที่ทำร้ายคนของเราเมื่อสองคืนก่อนครับ

          เจ้าหน้าที่ที่ยศสูงกว่ามองสวี่ผิง

          อ้อ เสี่ยวเซิน ภรรยาของนายเอาเสื้อผ้ามาให้ เธออยู่ในห้องดื่มชาของเรา

          จริงเหรอครับ!? ว้าว ขอบคุณมากครับจ่าหลิวเจ้าหน้าที่ด้านหลังสวี่ผิงปลาบปลื้ม ผมแทบจะไม่มีเวลานอนช่วงนี้ ปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียว

          ช่วงนี้ก็จะหนักหน่อย แต่คงจะดีขึ้นถ้าเรากู้คืนคำสั่ง

          ทั้งสองคุยกันสักพักในห้องโถง

          เมื่อมองจากชั้นสอง สวี่ผิงเห็นคนไม่กี่คนด้านล่าง รถตำรวจสองสามคันจอดอยู่ด้านหน้า คำว่า POLICE ถูกพิมพ์บนประตูสีขาวด้วยสีน้ำเงิน

          เอาล่ะ รีบพาเขาไปหาจ่าหวัง ไม่งั้นเขาจะโกรธอีก

          โอ้

         

 

         

          โถงทางเดินยาวที่มืดสลัว

          ประตูสีเขียวเข้มมีหมายเลขสีขาวแปะอยู่ตามลำดับ ห้องสอบสวนที่ 1 ห้องสอบสวนที่ 2...

          พื้นถูกราดด้วยซีเมนต์ เย็นและแข็ง

          อ๊า!” เสียงร้องดังออกจากห้องใดห้องหนึ่ง ทำให้สวี่ผิงตัวสั่น เขาเดินช้าลงเพื่อจะมองแต่กลับถูกผลักจากด้านหลังทันที

          มองอะไร? รีบเดิน!”

          ประตูห้องสอบสวนหมายเลขสี่เปิดออก เผยให้เห็นหวังหย่งที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ข้างหน้าต่างโดยหันหลังให้เขา

          จ่าหวังครับ ผมพาคนที่คุณอยากพบมาแล้วครับ

          อืมหวังหย่งบี้บุหรี่ของเขาลงบนขอบหน้าต่าง นายไปได้

          ประตูถูกปิดเบาๆ

          หวังหย่งเปิดแฟ้มที่อยู่บนโต๊ะ สั่งโดยไม่เงยหน้ามอง นั่งลง!”

          สวี่ผิงค่อยๆหย่อยตัวลงนั่ง

          ฉันได้ยินมาว่านายก่อเรื่องในห้องขัง?

          สวี่ผิงเงยหน้ามอง ใบหน้าของเขามีรอยฟกช้ำสีเขียวเข้ม

          ...ผมไม่ได้

          มีคนบอกฉันว่านายเขย่าลูกกรงร้องหาน้องชาย ทำให้นักโทษคนอื่นโมโห

          สวี่ผิงลดศีรษะลง

          น้องชายของผมอยู่ที่ไหน?

          ฉันกำลังคุยกับนายเรื่องนั้นอยู่

          เกิดอะไรขึ้นกับน้องชายของผม!?” สวี่ผิงเริ่มใส่อารมณ์

          เขามีไข้สูงเมื่อสองคืนก่อนและถูกส่งไปโรงพยาบาลเมื่อเช้าวาน เขาอาจจะถูกส่งไปก่อนหน้านี้แต่น้องชายของนายไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวด นักโทษคนอื่นก็นอนหลับ ดังนั้นเลยไม่มีใครรู้จนกระทั่งเช้า

          สวี่ผิงจ้องหวังหย่งเงียบๆก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมาและยกมือกุมศีรษะไว้

          ฉันมีข่าวดีสำหรับนาย น้องชายของนายยังอายุไม่ถึงเกณฑ์และจากที่สอบสวน เขามีปัญหาด้านสมองจริงๆ ดังนั้นเขาไม่ต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เขาทำ พ่อของนายสามารถมารับเขาได้หลังจากจ่ายค่าปรับ

          เสียงสะอื้นของสวี่ผิงเงียบลง

          สักพัก หวังหย่งก็พูดต่อ แต่นายแตกต่าง นายอายุสิบแปดและสุขภาพดี ตามกฎหมายของประเทศเราแล้ว นายต้องรับผิดตามการกระทำของตัวเองทั้งหมด

          เขาดึงกระดาษสองสามแผ่นออกจากแฟ้ม

          เราไปตรวจสอบที่โรงเรียนของนายแล้ว ครูประจำชั้นของนายก็บอกว่านายเป็นคนดี บอกว่านายได้เกรดยิดเยี่ยมและเป็นหัวหน้าชั้น ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งความหวังใว้กับนายสูงนะ ใช่ไหม?

          สวี่ผิงค่อยๆลดอาการร้องไห้

          เราติดต่อพ่อของนายไปเหมือนกัน ฉันไม่ได้คิดว่าเขาจะมีชื่อเสียง เป็นนักแสดงใช่ไหม? เขาตกใจตอนได้รับโทรศัพท์จากเรา พ่อของนายไม่ได้เลี้ยงดูนายและน้องชายมาได้ง่ายๆด้วยตัวตนเดียว เขาขอร้องให้เราดูแลนาย บอกว่านายก็แค่เด็กซนๆ ฉันก็มีลูกเหมือนกัน ฉันเข้าใจในสิ่งที่เขาจะบอก

          สวี่ผิงเช็ดใบหน้าด้วยแขนเสื้อ

          ฉันมีคำถามอยากจะถามนายสักหน่อยและหวังว่านายจะให้ความร่วมมือ พ่อแม่ คุณครูและเพื่อนร่วมชั้นของนายเป็นกำลังใจให้นายอยู่ นายมีอนาคต นายมีชีวิตที่ดีรอนายอยู่ นายแค่สับสนไปตามคำโกหกของใครบางคนและทำพลาด ฉันหวังว่านายจะมองเห็นมันและเปลี่ยนให้ดีขึ้น อย่าปล่อยให้ความพยายามของพ่อแม่และประเทศต้องเปล่าประโยชน์เลย

          สวี่ผิงค่อยๆเงยหน้าขึ้น

          หวังหย่งเลื่อนหนังสือพิมพ์ไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม

 

          ประกาศจับ

          องค์กรผิดกฎหมาย นักศึกษาแห่งเมืองX สหพันธ์ที่ก่อตั้งตัวเองได้รับการจัดตั้งและอุปถัมภ์โดยกลุ่มปฏิบัติและก่อความไม่สงบ แกนนำการประท้วงทั้งสิบเจ็ดคน (รายชื่อและรูปภาพอยู่หน้าหลัง) ถูกประกาศจับตัว เมื่อได้รับคำสั่งนี้แล้ว โปรดค้นหาและจับกุมและแจ้งกรมตำรวจของเมือง X ทันที

          รายชื่อ

          ...

          หวงฟ่าน เพศชาย อายุ20ปี ขึ้นทะเบียนในเมืองX จังหวัดX นักเรียนคณะคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยX ส่วนสูงโดยประมาณ 180 เซนติเมตร คางแหลม ค่อนข้างผอม ดวงตายาวรี

         

          ฉันขอถามนายตรงๆเลยนะ หวงฟ่านอยู่ไหน?

          ผมไม่รู้ครับ

          นายคือคนสุดท้ายที่เขาอยากเจอ นายจะไม่รู้ได้ยังไง

          ผมไม่รู้จริงๆ

          นายนัดเจอเขาที่ไหน?

          ผมไม่ได้นัด

          คิดถึงเรื่องที่ฉันบอกนายสวี่ผิง คิดถึงพ่อแม่ของนาย คุณครูของนาย คิดถึงอนาคตตัวเอง

          ผมพูดความจริง!”

          ทำไมเขาอยากเจอนาย?

          ...ผมไม่รู้

          นายมีความสัมพันธ์ยังไงกับเขา?

          ...แค่เพื่อนธรรมดาครับ

          คิดอีกหน่อย

          ...เรา เราเป็นเพื่อนในชั้นกันเท่านั้น

          เขามีเพื่อนในชั้นมากมาย ทำไมเขาถึงโทรหานายจากคนทั้งหมด?

          ...ผมไม่รู้

          หวงฟ่านซ่อนตัวอยู่ที่ไหน?

          ผมไม่รู้จริงๆ!”

          หวังหย่งหยิบเอาบุหรี่ออกมาอีกมวล หลังจากที่เขาสูดเขไปสองสามครั้ง เขาก็พ่นควันหอมฉุนออกมาในอากาศ

          ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ ทำไมนายถึงปกป้องเขาขนาดนั้นสวี่ผิง?

          คุณต้องเชื่อผมจ่าหวัง ผมไม่รู้อะไรจริงๆ เราเคยสนิทกันแต่พอเขาเข้ามหาวิทยาลัย ผมก็ต้องเตรียมสอบ เราก็ไม่ค่อยได้เจอกันอีก

          พ่อของนายรู้หรือเปล่า?

          ...รู้อะไรครับ?

          หวังหย่งถูคิ้วของเขาด้วยบุหรี่ที่อยู่ระหว่างนิ้ว

          ฉันจะบอกนายสวี่ผิง ฉันแค่สุภาพกับนายเพราะพ่อของนาย ดังนั้นอย่าได้ใจ ฉันจะถามนายอีกครั้ง นายตกลงอะไรกับหวงฟ่าน แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน!?”

          ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน! เขาไม่บอกอะไรผมเลย!”

          ไม่รู้หรือไม่พูด

          ผมจะบอกอะไรคุณได้ในเมื่อผมไม่รู้อะไรเลย!?”

          นายจะไม่รู้ได้ยังไงในเมื่อนายคบกัน?

          ...คุณหมายความว่ายังไง?

          หวังหย่งหัวเราะ

          น่าเศร้านะที่พ่อของนายเลี้ยงลูกน่าอายอย่างนาย!”

          สวี่ผิงจ้องเขา ตัวสั่นเทา

          นายคิดว่าจะเก็บทุกอย่างเป็นความลับได้เหรอ? รูมเมทของหวงฟ่านให้ข้อมูลของนายแล้ว บอกว่าพวกนายสองคนมีความสัมพันธ์ที่พิเศษและไม่เหมาะไม่ควร นายเป็นเกย์ใช่ไหมสวี่ผิง? นายไม่พูดเพราะหวงฟ่านคือ...ของนายใชไหม?

          สวี่ผิงอ้าปากค้าง มือและเท้าชา

          ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้าย นายบอกที่ซ่อนของหวงฟ่านมาซะเพื่อชดเชยความผิดของนาย ฉันจะปิดเรื่องความลับของนายและนายสามารถกลับบ้านกับพ่อในอีกสองสามวันได้ นายเป็นเด็กนักเรียนที่ดี เป็นลูกที่ดี นายสามารถทำคะแนนสอบได้ดีและมีชีวิตที่ดีรอนายอยู่ ประเทและประชาชนมีน้ำใจแต่ก็มีเงื่อนไขเช่นกัน หวงฟ่านทรยศผู้คน ดังนั้นเราจึงต้องพาเข้าเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม นายต้องคิดดีๆว่านายเลือกจะทำอะไร

 

 




-------------------------------------------

สวี่ผิงพลาดมากๆๆๆๆ อย่างที่บอกไปเนอะว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ก็ทำให้สวี่ผิงโตขึ้น เป็นกำลังใจให้สวี่ผิงและเจิ้งน้อยต่อไปปปป

คำผิด++แปลผิดสะกิดเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปนะคะ 6/3/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:07
    อีหยังงงงเนี่ยยย
    #443
    0
  2. #351 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:43
    โอ๊ยอิตำรวจ ก็บอกว่าไม่รู้!
    #351
    0
  3. #213 D-Dindin (@DeenaDDindin) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:47
    โอย หาเรื่องแท้ ขอคืนคำพูดทั้งหมดที่เคยพูดกับหวงฟ่านไว้ แกทำน้องผิงน้องเจิ้งของฉันทรมาน ฮืออออ ไม่น่าเจอกันเลย สงสารมากโว้ย
    #213
    0
  4. #212 blacklady (@bloodbath) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:05
    ผลของความไม่คิดหน้าคิดหลัง
    #212
    0
  5. #211 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:31
    โอ้นน เครียดเด้
    #211
    0
  6. #210 minimona (@minimona) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:00
    อ่านตอนนี้โคตรหัวร้อนเลย สงสารเสี่ยวผิง ฮืออออ
    #210
    0
  7. #209 THEBESTREADEREVER (@meltingn) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 14:32

    -บ้าเอ้ยยยยย
    #209
    0
  8. #208 z.tian (@hanwonhyuk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 14:31
    ทำไมถึงโหดร้ายอะไรขนาดนี้ ที่เจอมาก็พอแล้วอ่ะ แงงง สงสาร
    #208
    0