Brother by Ren Ti Gu Jia (นิยายแปล) (Yaoi) (END)

ตอนที่ 31 : Brother - 31

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    10 มี.ค. 62

Brother – 31

 



รักทั้งหมดอยู่ในหัวใจ

อดีตทั้งหมดอยู่ในความฝัน

–Bei Dao, All

 

 


          ผ่านไฟข้างถนนไปหนึ่งดวง แล้วจากนั้นก็ผ่านไปอีกหนึ่งดวง

          มีบางคนร้องเพลงเบาๆอยู่สักแห่งตอนกลางคืน

          แถวตะวันออกเมื่อก่อนนั้นคือมังกร ชื่อของมันคือมิดเดิลคิงดอม แถวตะวันออกเมื่อก่อนนั้นมีชนเผ่าหนึ่ง พวกเขาเป็นลูกหลานมังกร...

          ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องแสงเป็นประกายห่างไปในอวกาศกว่าพันปีแสง หลังจากหนึ่งแสนปี สองแสนปี สิ่งที่เหลืออยู่คงจะเป็นแสงเล็กๆของดาวเคราะห์ที่ไร้ชีวิต เมื่อเปรียบเทียบกับดาวอื่น ชีวิตของมนุษย์แสนสั้นราวกับดอกไม้ ชีวิตสิ้นสุดได้เพียงแค่กะพริบตา อย่างไรก็ตาม แม้แต่หมู่ดาวที่จะเป็นนิรันดรดูเหมือนจะเย็นและดับไปหลังจากการเผาไหม้พลังงานแล้ว กลายเป็นเศษฝุ่นในอวกาศ ถูกกำจัดไปตามกาลเวลา

          สวี่ผิงเผยปากค้างเพื่อหายใจในขณะยืนพิงเสาไฟ

          เสาถูกติดไปด้วยป้ายโฆษณาและใบปลิวทุกเฉดสี ข้างๆกับโฆษณาโรคสะเก็ดเงินนั้นมีประกาศสีขาวเขียวคำว่า ประชาธิปไตยตัวใหญ่ติดอยู่ มีบางคนฉีกครึ่งล่างมันออกไป ทิ้งไว้แค่ครึ่งล่างให้พัดไหวไปตามแรงลง

          จัตุรัสประชาชนอยู่ด้านขวานี้ เขาได้ยินเสียงอึกทึกเบาๆมาถึงที่นี่

          ถนนสายหลักของจัตุรัสสว่างไสว รถยนต์ทหารขับผ่านไปทีละคัน

          สวี่ผิงรู้สึกกระวนกระวาย แต่ขาของเขาไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าราวกับว่าพวกมันเป็นผู้นำ

          พักสักนิด แค่พักสักนิด เขาคิด

          เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหาจากด้านหลัง ตึก ตึก และหยุดอยู่สักที่ด้านหลังของเขา

          เกอเกอ

          ขณะที่ยังพิงเสาอยู่ สวี่ผิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ เสี่ยวเจิ้ง!? นายออกมาได้ยังไง?

          น้องชายของเขายังคงใส่เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น และรองเท้าแตะพลาสติกจากบ้าน ดูเหมือนว่าเขาจะล้มไประหว่างทาง เสื้อและหัวเข่าของเขาเปื้อนไปด้วยฝุ่น

          หือ? นายออกมาได้ยังไง!? พี่ล็อกประตูแล้ว!”

          น้องชายของเขาก้มหน้าลง ผมปีนลงจากระเบียง

          สายตาของเขาพร่าเลือนไปทันทีทำให้มองไม่ชัดชั่วขณะ เขาถามเบาๆ พยายามเพิกเฉยต่ออาการแย่ๆ นายปีนลงจากระเบียงได้ยังไง?

          “…ตามท่อน้ำ

          มีท่อน้ำสำหรับระบายน้ำฝนจากหลังคาที่ติดอยู่กับผนังข้างๆระเบียงและลำเลียงน้ำฝนลงสู่พื้น

          สวี่ผิงเตะน้องชายด้วยความโมโหและอารมณ์เสีย นายบ้าไปแล้วหรือไง!? นายรู้ไหมว่าน้ำหนักตัวเองเท่าไหร่!? ถ้าท่อมันแตกแล้วนายตกลงไปล่ะ!?”

          ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้เขาก็ยิ่งโมโห ไม่ช้าเขาก็ใช้หมัด

          น้องชายของเขายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนขณะถูกตี

          สวี่ผิงพิงเสาไฟ หอบหายใจแรงสักพักเพื่อบรรเทาอาการเหนื่อย

          นายกลับบ้านไปซะเขาล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า เอากุญแจไปแล้วก็เข้าทางประตู

          แล้วเกอเกอล่ะ?

          พี่ยังมีสิ่งที่ต้องทำ ไปด้วยไม่ได้

          “...ผมจะไปกับพี่

          สวี่ผิงแหว นายจะไปกับพี่ทำไม!?”

          สวี่เจิ้งจ้องเขาอย่างโง่เขลา

          สวี่ผิงดันเขา กลับบ้าน!”

          น้องชายของเขาขยับกลับมา

          สวี่ผิงผลักเขาอีกครั้ง เด็กชายก็ขยับกลับมาอีกครั้ง

          พี่บอกให้นายกลับบ้านไง หูหนวกเหรอ!?” สวี่ผิงตะคอก

          สวี่เจิ้งยืนตัวตรงแน่ว หันมองไปที่พื้นถนน ผมไม่กลับ

          พูดว่าไงนะ!? พูดอีกรอบสิ!”

          สวี่เจิ้งไม่พูด

          สวี่ผิงจับเสื้อกล้ามของเขาและผลักเขากลับไป แต่คราวนี้สวี่เจิ้งสลัดเขาไปด้านข้าง

          ผมไม่กลับ!” เด็กชายคำราม ผมรู้! พี่อยากให้ผมอยู่บ้านแล้วพี่ก็ไปหาคนไม่ดี! ผมไม่อยากอยู่บ้าน! พี่เป็นของผมเกอเกอ! แค่ของผม!”

          สวี่ผิงถูกผลักลงพื้นและอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะดันตัวลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าออก

          เขายื่นกุญแจใส่มือของสวี่เจิ้งและจับบ่าของเด็กชายพร้อมกับพูดว่า นายฟังพี่นะสวี่เจิ้ง นายตรงกลับบ้านไป ถ้าพี่รู้ว่านายตามมาอีกก้าวละก็ พี่จะไม่ถือว่านายเป็นน้องชายอีก!”

          สวี่ผิงผลักสวี่เจิ้งกลับไป ทำให้เด็กชายสะดุด สวี่เจิ้งหันไปมองพี่ชายที่ทำหน้าบึ้งตึง

          เกอเกอ

          กลับบ้าน!”

          หลังจากยืนคอตกอยู่ตรงนั้น สวี่เจิ้งก็เริ่มออกเดิน ทุกๆสองสามก้าวเขาก็จะหันไปมองพี่ชายเขา เงาของเกอเกอภายใต้แสงไฟช่างดูห่างออกไป

          เมื่อตอนที่สวี่เจิ้งหายไปตรงมุมตึกแล้ว สวี่ผิงก็รีบมุ่งไปที่จัตุรัสทันที

 

 

          ตอนที่สวี่ผิงนึกถึงคืนนี้ในหลายปีต่อมา เขารู้สึกราวกับมันเป็นความฝัน ทุกอย่างดูมืดมนไปหมด เขาคิดว่าเขาจำได้ แต่เมื่อเขานึกดูดีๆ ทั้งใบหน้าและคำพูดที่อยู่ในส่วนลึกของความทรงจำกลับจางไปราวกับหมอก

          แน่นอนว่าสวี่ผิงในหลายปีต่อจากนี้แตกต่างกับสวี่ผิงคนปัจจุบัน

          การใช้ชีวิตในหลายๆปีทำให้เขาอดทนและระมัดระวัง เขาเริ่มเชื่อในความชั่วร้ายของมนุษย์ มนุษย์สามารถก่ออาชญากรรมโดยไม่มีความคำนึง เขาเริ่มสงสัยในความจริงใจของคำพูดของผู้อื่น และไม่ได้รู้สึกยินดีเมื่อได้รับคำชม เขากลายเป็นคนที่ไม่ค่อยแตกต่างกับคนนับพันในสังคมนี้ เฉยเมยและรอบคอบ เขาเก็บสิ่งล้ำค่าของตัวเองเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ไม่พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด และไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ มันไม่ได้หมายความว่าสวี่ผิงเป็นคนที่แย่ แต่มันคือราคาที่เขาต้องจ่ายเพื่อที่จะกลายเป็นผู้ใหญ่

          เราแต่ละคนต่างก็สูญเสียความไร้เดียงสาในใจเมื่อเราโตขึ้น บางคนเร็วกว่าคนอื่น บางคนเหมือนมะนาวที่ถูกขูดเพื่อความสนุก ค่อยๆกลายเป็นรูปร่างของผู้ใหญ่ด้วยพลังของชีวิต บางคนเหมือนถ้วยชามที่ตกลงพื้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พวกเขาต้องคลุกคลานและพยายามอย่างที่สุดที่จะเก็บเศษของตัวเองกลับมาประกอบกัน และในกระบวนการนี้มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะสูญเสียหรือได้รับชิ้นส่วนใหม่ ท้ายที่สุดแล้ว แต่ละส่วนที่นำมาประกอบกันจะกลายเป็นคนใหม่

          ตัวเอกของพวกเรานั้น สวี่ผิงเพิ่งจะอายุสิบแปดปี อีกสามสิบสามวันจะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้เขากำลังวิ่งผ่านถนนในเมืองในตอนกลางคืน

          ปี๊ป่อ ปี๊ป่อ

          เสียงหวอของรถพยาบาลขับผ่านเขาไป

          มันเกือบจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่ผู้คนยังคงอ้อยอิ่งอยู่บนถนน

          ถนนสายนี้สว่างไสวขณะที่รอบด้านมืดสลัว แหล่งกำเนิดแสงที่ใกล้ที่สุดคือเสาไฟที่อยู่ในซอยเก่ามืดครึ้ม มันส่องแสงเป็นวงเล็กๆก่อนที่ความมืดจะกลืนมันเข้าไป นั่นทำให้สวี่ผิงรู้สึกแปลกๆ มันทำให้เขารู้สึกว่าไม่ได้กำลังเดินอยู่บนถนน แต่กลับอยู่บนเวทีอันยิ่งใหญ่

          เขาผ่านผู้คนจำนวนมากที่ยืนแสดงความรู้สึกระหว่างความปรีดาและเศร้าโศกราวกับเป็นหุ่นกระบอก ปากของพวกเขาขยับอยู่ในการพูดคุย แต่สวี่ผิงไม่สามารถเข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไรอยู่

          เขาเหนื่อยจากการวิ่ง หายใจหอบแรง แต่เขาหยุดไม่ได้

          พื้นดินเกลื่อนไปด้วยเศษแก้ว ขอบฟ้าสีแดงราวกับมอดไหม้อย่างผิดธรรมชาติ

          เขามองดูผู้คนที่หวาดกลัววิ่งมาทางเขา เฉี่ยวเขาและวิ่งไปในทิศตรงข้าม

          เขาชะลอความเร็วลงและแทรกตัวผ่านฝูงชน

          มีรั้วและสิ่งกีดขวางถนนจากจัตุรัสหลายร้อยเมตร เหลือเพียงส่วนเดียวที่ให้เข้าออก ข้างๆทางมีรถตำรวจและตำรวจติดอาวุธจำนวนมากในการลาดตระเวน

          สวี่ผิงเดินเข้าไปยังทางเข้า

          เฮ้ย เฮ้ย! นายจะทำอะไร!?” ใครบางคนในชุดสีเขียวขวางทางเขาไว้

          ผมจะเข้าไปครับ

          ชายคนนั้นมองเขา นายเข้าไปไม่ได้!”

          เพื่อนของผมอยู่ในนั้น!”

          ชายคนนั้นแค่นเสียง แม่แต่พ่อแม่นายก็เข้าไม่ได้

          สวี่ผิงมองเขา

          แกมองอะไร!? หูหนวกหรือไง? ได้ยินที่ฉันพูดไหม!?”

          เพื่อนผมบาดเจ็บ ผมจะไปช่วยเขา!”

          ฉันไม่สนว่าใครเพื่อนแก ฉันได้รับคำสั่ง และไม่ก็คือไม่! ออกไปจากที่นี่ซะ!”

          เขากำลังจะตาย!” สวี่ผิงขึ้นเสียง

          ชายคนนั้นชะงักและตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะตะคอกด้วยความโกรธ แกโง่หรือไง!? ฉันบอกให้ออกไปจากนี่!”

          สวี่ผิงเหลือบมองเขาเล็กน้อย จากนั้นก็พุ่งไปที่ทางเข้า

          ชายคนนั้นหยุดเขาและเหวี่ยงเขาลงบนพื้น อยากตายหรือไงหา!?”

          สวี่ผิงยันตัวขึ้นจากพื้นและพุ่งไปทางนั้นอีกครั้ง แต่เขาโดนเตะเข้าที่ท้องและล้มลง

          เขานอนไออยู่บนพื้น ไม่สามารถลุกขึ้นได้สักพัก

          เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากหลังก่อนที่จะเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน

          เกอเกอ

          เขาเห็นหมัดของน้องชาย มันถูกกำแน่นจนเส้นเลือดนูนขึ้นมา

          เขากำแขนเด็กชาย

          ความโกลาหลดึงดูดความสนใจจากเจ้าหน้าที่สองสามคนห้เข้ามาหาพวกเขา

          หัวหน้าของพวกเขากระทืบสวี่เจิ้ง ตะโกนว่า แกทำอะไร!?”

          ตาของสวี่เจิ้งเบิกกว้างและขมวดคิ้วแน่น

          สวี่ผิงเดินโซเซเข้าไปขวางระหว่างทั้งสองคนและผลักน้องชายกลับ อย่าทำอะไรเขาครับ เขาไม่รู้เรื่อง เขาแค่มาหาผม

          สวี่เจิ้งยังคงจ้องอย่างเอาเรื่อง

          เจ้าหน้าที่เหลือบมอง ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มองทำเหี้ยอะไร!?”

          เพียงไม่นานหลังจากที่เพื่อนร่วมงานตบด้านหลังของเขา ทำให้ตำรวจที่วู่วามละสายตา

          ตอนนี้ฉันบอกแกไปกี่ครั้งแล้ว ไม่ก็คือไม่! แต่ถ้ายังพยายามเข้าไปอีกแกจะโดน!”

          เขาปัดสวี่ผิงไปด้านข้าง ถอยออกไป! ออกไปจากตรงนั้น!”

          สวี่ผิงล้มคว่ำลงบนพื้น

          เวลาเหมือนจะเดินช้าลงตอนที่สวี่เจิ้งมองพี่ชายที่ล้มลงกับพื้นช้าๆและนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน เขามองตำรวจที่คุยกับคนข้างๆโดยไม่สนใจโลก รูม่านตาของเขาขยายออกภายในเสี้ยววินาที เขาเข้าไปใกล้ เร่งความเร็วขึ้นเมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย ชายคนนั้นมองเห็นเขาในสายตา ขณะที่เขาจะตะโกนถามเขาก็โดนสวี่เจิ้งพุ่งเข้าใส่และผลักเขาลงกับพื้น เด็กชายจับเขาและชกเขาด้วยมือขวา แต่ละหมัดรุนแรงและทำให้เลือดออกภายในเวลาไม่กี่วินาที

          ที่เกิดเหตุบานปลายอย่างรวดเร็ว หลังจากตกตะลึง เจ้าหน้าที่ตำรวจก็รีบเข้ามาควบคุมสวี่เจิ้ง บางคนจับแขนของเขา บางคนจับขา ในขณะที่เด็กชายต่อต้านและต่อสู้ ตำรวจที่บาดเจ็บก็เริ่มตั้งตัวและสวนกลับ

          สวี่ผิงกระโดดเข้ามาลากน้องชายออกไป เขากอดเอวน้อง ตะโกนว่า เสี่ยวเจิ้ง หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!”

          เหี้ยเอ๊ยมีบางคนสถบ เข้ามาช่วยกันเดี๋ยวนี้!”

          กระบองถูกฟาดใส่หลังสวี่ผิง เขาล้มลงกับพื้น

          สภาพโลกก่อนที่ดวงตาของเขาจะปิดคือรอบข้างของเขาเต็มไปด้วยเงาและเสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธ

          เขาพยายามกลิ้งหลบแขนขาที่พาดไปมา เขามองไม่เห็นอะไรเลย แต่เขารู้ถึงความเจ็บปวด

          เวลาเหมือนจะหยุดทำงานเช่นกัน

          ฉากสุดท้าย เขาเห็นน้องชายจับเขาไว้ ปกป้องเขาไว้ใต้ร่าง

          เขาได้ยินเสียงกระบองฟาดลงที่หลังของน้องชายเหมือนเสียงกลองต่ำๆ

 

 

 

-----------------------------------------------------------

เฮ้ออ ตอนนี้เราโกรธสวี่ผิงจริงๆ อยากให้ประสบการณ์ในวันนี้สอนสวี่ผิงเยอะๆ จะได้ไม่พาน้องมาเจ็บอีก ;_;

เจอคำผิด+แปลผิดสะกิดเลยค่ะ ขอบคุณค่ะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ

5/3/19

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

458 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:03
    นั่นไงงง ผิงงง
    #442
    0
  2. #207 z.tian (@hanwonhyuk) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:58
    สงสารอ่ะ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยอ่ะ
    #207
    0
  3. #206 THEBESTREADEREVER (@meltingn) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 17:00
    ว่าแล้ววววววว ฮื๊ออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #206
    0
  4. #205 Silent Scream (@ryw38220) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:20

    รู้สึกสงสารทุกคนเลยอ่ะ ไม่ใช่แค่คนใดคนหนึ่ง

    #205
    0
  5. #204 AAPPMM (@AAPPMM) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 16:00

    เมื่อไรจะรักกัน
    #204
    0
  6. #203 แมวหง่าว001 (@graycat-nangrai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:22
    ทำไมผิงดื้อแบบนี้!!
    #203
    0
  7. #202 blacklady (@bloodbath) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 14:03
    ดีแล้ว สวีผิงจะได้รู้ว่าการกระทำไม่คิดหน้าคิดหลังทำร้ายคนอื่นยังไง
    #202
    0
  8. #201 minimona (@minimona) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:20
    โกรธธธธ มาตีเสี่ยวเจิ้งเค้าทำไม ผิงผิงก็ไล่น้องงง ดูสิน้องต้องมาปกป้องแทน#เมื่อไรเขาจะรักกัน ปวดใจแทน
    #201
    0
  9. #200 luzia atiria (@opung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:16
    แงงง ใจร้ายกันมากก
    #200
    0
  10. #199 huhh (@fern091028) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 13:11
    จะมีใครรักสวี่ผิงได้เท่าสวี่เจิ้ง พี่ชายไม่รู้ตัวสักที
    #199
    0